Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၃၄၅)</h2> <h2 style="text-align: center;">မင်းက ဘယ်မိသားစုကလဲ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့၏ ကားသည် အခြားပြိုင်ကားများကို လျှပ်ခနဲ ကျော်တက်သွားသည့်အခါ ကြည့်ရှုနေသူအားလုံးမှာ အလိုလို အသက်ရှူပင် အောင့်ထားမိကြသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် အရှိန်အဟုန်ပြင်းပြင်းဖြင့် ကွေ့ကောက်နေသော လမ်းကြောင်းပေါ်တွင် ကားချင်း ထပ်တူကျော်တက်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>ကြီးမားသော ဗဟိုခွာအားကြောင့် ကားတစ်စီးလုံး တစ်ဖက်သို့ စောင်းသွားပြီး ဘယ်ဘက်တာယာမှာ မြေပြင်နှင့် ပွတ်တိုက်ကာ စူးရှသော အသံကို မြည်ဟီးစေခဲ့သည်။ </p> <p> </p> <p>အင်ဂျင်သံမှာ ကွင်းပြင်တစ်ခုလုံး ဟိန်းထွက်သွားပြီး မယုံနိုင်စရာကောင်းသော ကားနောက်ပိုင်း ဝေ့ယမ်းမှု နှင့်အတူ လှပသော အိတ်ဇောငွေ့တန်းများကို ချန်ရစ်ခဲ့တော့သည်။</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့၏ ကားမောင်းလက်ရာမှာ စီးနင်းလိုက်ပါလာသူအားလုံးကို တင်းကြပ်မှု၊ စိတ်လှုပ်ရှားမှု၊ စိုးရိမ်မှုနှင့် ကြည်နူးမှုတို့အား တစ်ပြိုင်နက် ခံစားရစေသည်။ ပြိုင်ပွဲတစ်ခုအတွင်းမှာပင် စိတ်ခံစားမှုပေါင်းစုံကို ဖြတ်သန်းခဲ့ရသည်ဟု ဆိုရပေလိမ့်မည်။ ရလဒ်ကတော့ သံသယဖြစ်ဖွယ်မရှိဘဲ သူမ၏ အောင်ပွဲပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီနှင့် ကျန်ယီတို့သည် သူမအား ဂုဏ်ပြုရန် အနားသို့ သွားလိုက်ကြသည်။ မင်ယွဲ့သည် ကားတံခါးကို တွန်းဖွင့်ကာ ထွက်လာသည်။ </p> <p> </p> <p>အနီရောင် ကိုယ်ကျပ်အင်္ကျီနှင့် အနက်ရောင် ဘောင်းဘီရှည်ကို ဝတ်ဆင်ထားသော သူမသည် နောက်ကွယ်ရှိ အနီရောင်ပြိုင်ကားနှင့် တစ်သားတည်း ကျနေသယောင် ရှိ၏။ </p> <p> </p> <p>သူမသည် လူအများ၏ အကြည့်အောက်တွင်ပင် တည်ငြိမ်စွာဖြင့် ဦးထုပ်ကို ချွတ်လိုက်ပြီး ခေါင်းကို တစ်ချက် ခါယမ်းလိုက်ရာ စုစည်းထားသော ဆံနွယ်များမှာ လေထဲတွင် ဝဲဖြန့်ကျဆင်းလာသည်။</p> <p> </p> <p>မူလကပင် လှပပြီးသား သူမ၏ ရုပ်ရည်မှာ ယခုအခါ ပို၍ တက်ကြွလန်းဆန်းလာသည်။ နီရဲသော နှင်းဆီတစ်ပွင့်ကဲ့သို့သော်လည်းကောင်း၊ ဘိန်းပန်းတစ်ပွင့်ကဲ့သို့သော်လည်းကောင်း ထိုတောက်ပသော အနီရောင်အသွေးသည် လူတို့၏ နှလုံးသားထဲသို့ စွဲထင်သွားစေကာ အချိန်ကာလများကိုပင် အံ့သြမှင်တက်သွားစေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီသည် လူတိုင်း၏ အကြည့်များ စုပြုံနေသော နေရာသို့ အလျင်အမြန် လျှောက်သွားလိုက်သည်။ မင်ယွဲ့၏ အကြည့်မှာ သူ့ထံတွင်သာ တည့်တည့်ကျရောက်နေပြီး လက်မောင်းနှစ် ဖက်ကို ကျယ်ကျယ်ဝင့်ဝင့် ဆန့်တန်းထားသည်။ </p> <p> </p> <p>ဝဲဖြန့်နေသော ဆံနွယ်များနှင့် တွန့်ချိုးသွားသော နှုတ်ခမ်းအစုံမှာ သူမ၏ ပေါ့ပါးလွတ်လပ်သော အသွင်ကို ပိုမို ပေါ်လွင်စေသည်။ သို့သော် ထိုစူးစိုက်ကြည့်နေသော အကြည့်မှာ အလွန်ပင် ဆွဲဆောင်မှု ရှိလှသည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်ယီသည် ခြေလှမ်းများကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ရှေ့သို့ ဆက်မတိုးတော့ပေ။ အမြဲတမ်း တည်ငြိမ်အေးစက်နေတတ်သော မိုဟန်ကျီသည် လူပုံအလယ်မှာပင် ပြုံးနေသော မိန်းကလေးကို ရှေ့တိုးကာ ဖက်ထားလိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>သူ၏ ခက်ထန်သော မျက်နှာပေးမှာလည်း နွေးထွေးမှုတို့ဖြင့် ပျော့ပြောင်းသွားတော့သည်။ မိုဟန်ကျီက မင်ယွဲ့ကို မချစ်ပါဘူးဟု မည်သူမျှ တွေးဝံ့မည်မဟုတ်ပေ။ သူတို့ကို အတူတူ မြင်ဖူးသူတိုင်းက ထိုနှစ်ဦးမှာ နတ်ဖက်တဲ့စုံတွဲဟု ခံစားကြရသည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်ယီသည် မိုဟန်ကျီနှင့် ငြင်းခုံရသည်ကို ဝါသနာပါသော်လည်း မိုဟန်ကျီမှာ အလွန်ထူးချွန်ပြီး အစ်မမင်ယွဲ့နှင့် လိုက်ဖက်ညီသူဖြစ်ကြောင်း သူ၏ စိတ်ထဲမှ သိထားသည်။</p> <p> </p> <p> ထိုစကားကို စိတ်ထဲ၌သာ ထားရှိပြီး မိုဟန်ကျီကိုတော့ လုံးဝ အသိပေးမည်မဟုတ်ပေ။ မိုဟန်ကျီက ဖက်ထားရာမှ လွှတ်ပေးလိုက်ပြီး မင်ယွဲ့ကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် သိုင်းဖက်ထားရာ တကယ့်ကို ပြည့်စုံလွန်းသော စုံတွဲတစ်တွဲအဖြစ် မြင်တွေ့ရသည်။ </p> <p> </p> <p>ယခုအချိန်တွင် မင်ယွဲ့မှာ ကွင်းထဲတွင် ပြိုင်ကားမောင်းခဲ့စဉ်က ကြမ်းတမ်းသော ပုံစံနှင့် လုံးဝ ကွဲပြားနေပြီး ထိုကွဲပြားမှုကပင် လူတို့ကို ဆွဲဆောင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"အစ်မ... ဒီပြိုင်ကားကွင်းကို ကျွန်တော် အစ်မနဲ့ ခွဲဝေပိုင်ဆိုင်ချင်တယ်"</p> <p> </p> <p>ကျန်ယီက ရှေ့တိုးကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> ဒုံးဟူရှိ ပြိုင်ကားကွင်းမှာ ရှေးဟောင်းအဆင့်သာ ရှိပြီး ယခုကဲ့သို့ ကောင်းမွန်သော အဆောက်အအုံများ မရှိနိုင်ကြောင်း သူ သိထားသည်။ </p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီက ကွင်းအသစ် ဆောက်ပေးမည်ဟု ကတိပေးထားသဖြင့် သူ လက်ခံခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် ဤသဘောတူညီချက်မှာ မူလကပင် အစ်မမင်ယွဲ့ကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာခြင်း ဖြစ်သဖြင့် မင်ယွဲ့ကို ထက်ဝက် ပေးအပ်ရန်မှာ ကျိုးကြောင်းဆီလျော်လှသည်။</p> <p> </p> <p>"ငါ မယူပါဘူး၊ မင်းပဲ ထားလိုက်ပါ"</p> <p> </p> <p>"မလိုပါဘူး၊ ယွဲ့ယွဲ့ လိုအပ်မယ်ဆိုရင် ကိုယ် နောက်ထပ် တစ်ကွင်း ဆောက်ပေးပါ့မယ်"</p> <p> </p> <p>ထိုနှစ်ဦးမှာ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ငြင်းဆိုလိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>"အစ်ကိုက အစ်ကို၊ ကျွန်တော်က ကျွန်တော်လေ အစ်မ... ကျေးဇူးပြုပြီး မငြင်းပါနဲ့"</p> <p> </p> <p>ပထမစကားကို မိုဟန်ကျီအား ပြောခြင်းဖြစ်ပြီး ဒုတိယစကားကို မင်ယွဲ့အား ပြောခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>နောင်တွင် ဤကွင်းမှာ ကျန်ယီ၏ ကိုယ်ပိုင်ပိုင်ဆိုင်မှု ဖြစ်လာမည်ဖြစ်ပြီး စီးပွားရေးအရ အမြတ်ထုတ်နိုင်မည့် နေရာလည်း ဖြစ်သည်။ </p> <p> </p> <p>သူ၏ သုံးစွဲငွေများကို မိဘများက ထိန်းချုပ်ထားသဖြင့် အခက်တွေ့နေသော်လည်း သူ၏ မိသားစုနောက်ခံကြောင့် ငွေကြေးအတွက်တော့ ပူပန်စရာမလိုပေ။ မင်ယွဲ့မှာမူ ဘာမှ မလိုလားသဖြင့် ငြင်းပယ်နေဆဲပင်။</p> <p> </p> <p>ဘေးမှ ကြည့်နေသူများမှာမူ စိတ်ထဲမှ တွေးမိသည်မှာ </p> <p> </p> <p>“ငါတို့ကိုသာ ပေးလိုက်ပါတော့၊ ငွေတွေ အများကြီး ရှိနေတာကို ငါတို့ မကန့်ကွက်ပါဘူး" </p> <p> </p> <p>ဟူ၍ ဖြစ်သည်။ </p> <p> </p> <p>ကံမကောင်းစွာဖြင့် သူတို့၏ အသံကို မည်သူမျှ မကြားနိုင်ပေ။ နောက်ဆုံးတွင် ကျန်ယီသည် အစုရှယ်ယာများကို လေးပုံပုံလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> ဟူကျင်းက ၁၀ ရာခိုင်နှုန်း၊ ဟယ်ဝမ်က ၁၀ ရာခိုင်နှုန်း ရရှိပြီး ကျန်ယီနှင့် မင်ယွဲ့တို့က ၄၀ ရာခိုင်နှုန်းစီ ခွဲယူကြသည်။</p> <p> </p> <p>"ရှင်နဲ့အတူ နည်းနည်းလောက် ပတ်မောင်းကြမလား"</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့က မိုဟန်ကျီကို မေးလိုက်ရာ မိုဟန်ကျီသည် တုံ့ဆိုင်းခြင်းမရှိဘဲ ကားပေါ်သို့ တက် လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါဆို ကျွန်တော်တို့လည်း လိုက်ခဲ့မယ်"</p> <p> </p> <p>ကျန်ယီနှင့် ဟူကျင်းတို့လည်း နောက်မှ ကားဖြင့် လိုက်လာကြသည်။ </p> <p> </p> <p>ရင်တုန်လှိုက်မောဖွယ် ကောင်းသော အရှိန်နှုန်းပြိုင်ပွဲကြီးမှာ တစ်ကျော့ပြန် စတင်လာပြန်သည်။ မိုဟန်ကျီသည် မင်ယွဲ့ကို စူးစိုက်ကြည့်နေမိသည်။ </p> <p> </p> <p>သူမ၏ နားထင်မှ စိုစွတ်နေသော ဆံနွယ်လေးများကို သပ်တင်ပေးချင်သော်လည်း ကားမောင်းရာတွင် အာရုံပျက်သွားမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် ထိန်းထားရသည်။</p> <p> </p> <p>"အရှိန်တင်တော့မယ်နော်"</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့က သတိပေးလိုက်ပြီးနောက် အင်ဂျင်သံမှာ အဆက်မပြတ် မြည်ဟီးလာသည်။</p> <p> </p> <p> အရှိန်မြှင့်တင်လိုက်သည့် ခံစားချက်ကြောင့် မိုဟန်ကျီမှာ ကားကြီးမှာ လေထဲတွင် ပျံဝဲနေသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p> ကားသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ တည်ငြိမ်စွာ ပြန်လည်သက်ဆင်းလာသည့်အခါမှသာ လှုပ်ရှားနေသော သူ၏ နှလုံးသားမှာ ပြန်လည် တည်ငြိမ်သွားတော့သည်။ </p> <p> </p> <p>ပြိုင်ကားမောင်းရသည်ကို ဝါသနာပါသော ချစ်သူတစ်ဦး ရှိခြင်းမှာ တကယ့်ကို ထူးခြားဆန်းပြားသော အတွေ့အကြုံပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"လာကြ... ဒီနေ့ ညစာကို ငါ ဝယ်ကျွေးပါ့မယ်"</p> <p> </p> <p>ခဏတာ ကစားပြီးနောက် ကျန်ယီက အိမ်ရှင် အဖြစ် ညစာ ဝယ်ကျွေးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မင်းမှာ ပိုက်ဆံ ရှိလို့လား အဘိုးကျန်က မင်းရဲ့ မုန့်ဖိုးကို တိုးပေးလိုက်လို့လား"</p> <p> </p> <p>ဟူကျင်းက တိုးတိုးလေး သတိပေးလိုက်ရာ ကျန်ယီသည် သူသည် အရင်ကကဲ့သို့ ငွေကို ရေလိုသုံးနိုင်သော သခင်လေးကျန် မဟုတ်တော့ကြောင်း ချက်ချင်း သတိရသွားသည်။</p> <p> </p> <p>ယခုအခါ သူသည် တစ်လလျှင် မုန့်ဖိုး သုံးထောင်သာ ရရှိသော ကုမ္ပဏီဝန်ထမ်းဘဝ ရောက်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ </p> <p> </p> <p>ကျန်ယီ၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် မည်းမှောင်သွားသည်။ မိဘများက ပေးထားသော လုပ်ငန်းများ မရှိခြင်းကြောင့် မဟုတ်ဘဲ လူမှုပတ်ဝန်းကျင်၏ လက်တွေ့ဘဝကို ခံစားစေရန် မိဘများက ငွေကြေးကို ထိန်းချုပ်ထားခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"စိတ်မပူပါနဲ့၊ မင်းအတွက် ငါ စိုက်ပေးပါ့မယ်"</p> <p> </p> <p>ကျန်ယီ၏ တောင့်တင်းသွားသော မျက်နှာပေးကို ကြည့်ကာ ဟူကျင်းက ရိပ်မိသွားပြီး ချက်ချင်းပင် အခြေအနေကို ကူညီပေးလိုက်သည်။ ကျန်ယီက သူ့ကို ကျေးဇူးတင်သော အကြည့်ဖြင့် ကြည့် လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"သွားကြစို့... ငါပဲ ဝယ်ကျွေးပါ့မယ် မင်းတို့အားလုံးက ငါ့ကို 'အစ်မ' လို့ ခေါ်ထားကြတာပဲ၊ မင်းတို့ကို ဗိုက်ဆာအောင် ဘယ်ထားပါ့မလဲ"</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့က သူတို့၏ အနေခက်မှုကို မသိချင် ယောင်ဆောင်ကာ ပြောလိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>ကျန်ယီကမူ အားနာသဖြင့် ငြင်းရန် ပြင် လိုက်သော်လည်း...</p> <p> </p> <p>"ကိုယ်ပဲ ဝယ်ကျွေးပါ့မယ်၊ သွားကြစို့"</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီက တည်ကြည်ပြတ်သားစွာဖြင့် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အစ်ကိုမို"</p> <p> </p> <p>ကျန်ယီသည် ပြောမည့်စကားများကို ပြန်မျိုချကာ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> မိုဟန်ကျီက ပြုံးနေသော ကျန်ယီကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ဘာမှမပြောဘဲ မင်ယွဲ့၏ လက်ကို ဆွဲ၍ ကားပေါ်သို့ တက်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"လာ... နောက်က လိုက်ခဲ့ကြ"</p> <p> </p> <p>ကျန်ယီက ဟူကျင်း၏ ပုခုံးကို ပုတ်ကာ ဆိုသည်။ </p> <p>မိုဟန်ကျီက ဝယ်ကျွေးမည်ဆိုလျှင်တော့ သူ အားနာနေမည်မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>စားသောက်ဆိုင် ရှေ့တွင် ရပ်လိုက်သောအခါ မမျှော်လင့်ဘဲ မနေ့က သီးသန့်ခန်းတွင် တွေ့ခဲ့သော အမျိုးသမီးနှင့် ဆုံမိပြန်သည်။ ထိုအမျိုးသမီးမှာလည်း မိမိ၏ ကံဆိုးမှုကို မယုံနိုင်အောင် ဖြစ်ရသည်။ </p> <p> </p> <p>သူမသည် အိပ်မက်ထဲမှာပင် မတွေ့ချင်သော လူများနှင့် ထိပ်တိုက် တိုးနေရခြင်း ဖြစ်သည်။ မနေ့ကမှ လူတစ်ယောက်ကို ရန်စမိထားသဖြင့် ယခုအခါ မည်သူ့ကိုမျှ မမြင်ချင်တော့ပေ။ အမှန်တကယ်ပင် 'မလိုချင်မှ အပိုရ' ဆိုသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်နေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"မစ္စတာမို... ကျွန်မ တကယ် တောင်းပန်ပါတယ်”</p> <p> </p> <p>သူမသည် နောက်တွင် ရှိနေသော ကျန်ယီနှင့် ရှေ့မှ မိုဟန်ကျီ၊ ပြီးတော့ မိုဟန်ကျီ ဘေးမှ မင်ယွဲ့ကို မြင်လိုက်ရသည်။ ထိုမိန်းကလေးမှာ ကျန်ယီ ပြောနေသော အစ်မ၊ မိုဟန်ကျီ၏ ချစ်သူ ဖြစ်ကြောင်း သူမ ချက်ချင်း သိလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> ကျန်ယီက သူမကို အစအန ဖျောက်ရန် လူအင်အားဖြင့် လာဖမ်းသည်ဟုပင် သူမ ထင်မှတ်နေမိသည်။ ထိုအမျိုးသမီးမှာ အလွန်အကျွံ တွေးတောနေခြင်း ဖြစ်၏။ မည်သူက သူမအတွက် အချိန်ဖြုန်းပါ့မည်နည်း။</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီနှင့် မင်ယွဲ့တို့မှာ နားမလည်နိုင်စွာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြသည်။ သူတို့က အဲဒီလောက် ကြောက်စရာ ကောင်းနေလို့လား။ ရှေ့က အမျိုးသမီးက ဘာလို့ ရုတ်တရက် တောင်းပန်နေရတာလဲ။</p> <p> </p> <p>"ဟား..."</p> <p> </p> <p>ကျန်ယီကတော့ အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>သူသည် ထိုအမျိုးသမီး ရှိနေသည်ကို သတိပင် မထားမိသော်လည်း သူမကမူ အလိုလို ဝန်ခံနေချေပြီ။</p> <p> </p> <p>"ယောက်ဖ... ဒီလူက အပြင်မှာ အစ်ကိုနဲ့ အစ်မအကြောင်း မကောင်းတွေ လျှောက်ပြောနေတာ"</p> <p> </p> <p>ကျန်ယီက မိုဟန်ကျီကို တိုင်တောလိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>'ယောက်ဖ' ဟု ခေါ်ဆိုလိုက်ခြင်းက မိုဟန်ကျီနှင့် မင်ယွဲ့ နှစ်ဦးလုံးကို အံ့အားသင့်သွားစေသည်။ အကြောင်းမှာ ကျန်ယီသည် မိုဟန်ကျီအပေါ် တစ်ခါမှ ကောင်းကောင်းမွန်မွန် ဆက်ဆံခဲ့ဖူးခြင်း မရှိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သူတို့နှစ်ဦးမှာ ကျန်ယီကို ကလေးဆန်သည်ဟုသာ သဘောထားကြသည်။</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီ၏ နှုတ်ခမ်းဖျားတွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာပြီး သူ၏ မျက်ဝန်းများမှာလည်း ကြည်နူးမှုတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်သွားသည်။ '</p> <p> </p> <p>ယောက်ဖ' ဟူသော ခေါ်ဝေါ်မှုကို သူ အလွန်ပင် သဘောကျသွားပုံရသည်။ ကျန်ယီ သူ့ကို မည်သို့ ခေါ်သည်ဖြစ်စေ ဂုဏ်ယူစရာ မဟုတ်သော်လည်း ယွဲ့ယွဲ့ကို 'အစ်မ' ဟု ခေါ်ပြီး သူ့ကို 'ယောက်ဖ' ဟု ခေါ်ဆိုခြင်းမှာ သူသည် ယွဲ့ယွဲ့၏ ချစ်သူအဖြစ် တရားဝင် အသိအမှတ်ပြုခြင်း ခံရသည်ဟု သူ ယူဆသည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် ထိတ်လန့်နေသော အမျိုးသမီးကို လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ အကြည့်မှာ အေးစက်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"မင်းက ဘယ်မိသားစုကလဲ"</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီသည် စကားအများကြီး ပြောရန် မလိုပေ။ မိသားစုအရှိန်အဝါကို အားကိုးသော ကျန်ယီနှင့် မတူဘဲ မိုဟန်ကျီသည် သူကိုယ်တိုင်၏ စွမ်းအားဖြင့်ပင် တစ်ဖက်မိသားစုကို ပြိုလဲသွားအောင် လုပ်ဆောင်နိုင်သည်။ </p> <p> </p> <p>မနေ့က ဒူးထောက်ရန် ငြင်းဆိုခဲ့သော ထိုအမျိုးသမီးသည် ယနေ့တွင်မူ ဘုန်း ခနဲ မြည်အောင် မြေပြင်ပေါ်သို့ ဒူးထောက် ကျသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save