Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၃၄၆)</h2> <h2 style="text-align: center;">မင်း တကယ်ကြီး အတည်ပြောနေတာလား</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီသည် မင်ယွဲ့ကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ဆွဲကာ ထိုအမျိုးသမီးနှင့် ဝေးရာသို့ နောက်တစ်လှမ်းဆုတ်၍ ပို့ဆောင်လိုက်သည်။ သူ၏ အကာအကွယ်ပေးလိုသော အမူအရာမှာ ထင်ရှားလှသည်။</p> <p> </p> <p>"မစ္စတာမို... ကျွန်မ မှားသွားပါတယ်၊ ကျွန်မ တကယ်ပဲ မှားမှန်းသိပါပြီ ရှင်ရဲ့ ချစ်သူကို ကျွန်မ မစော်ကားသင့်ခဲ့ပါဘူး..."</p> <p> </p> <p>"ပါးစပ်ပိတ်ထားစမ်း”</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီ၏ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားမှုမှာ အေးစက်လှသည်။</p> <p> </p> <p> ထိုအမျိုးသမီးသည် မင်ယွဲ့ကို ဆဲရေးတိုင်းထွာခဲ့သည်ဟူသော အချက်ကို သူ လုံးဝ လက်မခံနိုင်ပေ။ သူ အမြတ်တနိုး တန်ဖိုးထားရသော သူကို တစ်ပါးသူက နှိမ့်ချစော်ကားသည်ကို သူ မည်သို့ သည်းခံနိုင်မည်နည်း။</p> <p> </p> <p>ကျန်ယီကမူ ထိုအမျိုးသမီးသည် သေမင်းကို ခေါ်ယူနေသည်ဟုပင် ထင်မှတ်မိသည်။ မူလက အစ်မမင်ယွဲ့ ရှိနေသဖြင့် သူမ၏ စိတ်အာရုံ မနောက်စေရန် မနေ့က အဖြစ်အပျက်များကို သူ ပြန်မပြောဘဲ ထိန်ချန်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ထိုအမျိုးသမီးမှာ သူမကိုယ်သူမ သေတွင်းတူးရန် အလွန်ပင် ဝါသနာပါပုံရသည်။ ကျန်ယီအား ရန်စမိခြင်းနှင့် မိုဟန်ကျီအား ရန်စမိခြင်း၏ အကျိုးဆက်မှာ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကဲ့သို့ ကွာခြားလှသည်။</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီသည် သူမ၏ ဆင်ခြေများကို ဆက်လက် နားထောင်ရန် စိတ်မပါတော့သော်လည်း ဤကိစ္စကို ဤမျှနှင့် ရပ်တန့်မည်ဟုတော့ မဆိုလိုပေ။</p> <p> </p> <p>"သွားစားကြစို့"</p> <p> </p> <p>ပြိုင်ကားကွင်းတွင် အချိန်အတော်ကြာ ကုန်ဆုံးခဲ့သဖြင့် မင်ယွဲ့ ဗိုက်ဆာနေမည်ကို သူ စိုးရိမ်နေမိသည်။ ထို့ကြောင့် အချိန်မဖြုန်းလိုတော့ဘဲ သူမကို ဆွဲခေါ်ကာ အတွင်းသို့ ဝင်လာခဲ့တော့သည်။ </p> <p> </p> <p>သူ၏ အဆင့်အတန်းကြောင့် လူပုံအလယ်တွင် ငြင်းခုံနေခြင်းမှာ သတင်းမှားများ ပျံ့နှံ့နိုင်သဖြင့် သူက လျစ်လျူရှုလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>ထိုအမျိုးသမီး၏ သူငယ်ချင်းမှာ သူမကို ကူညီထူမရင်း ထိတ်လန့်တကြား မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"နင် သူတို့ကို ဘယ်လိုများ ရန်စမိလိုက်တာလဲ အဲဒါ မိုမိသားစုနဲ့ ကျန်မိသားစုလေ”</p> <p> </p> <p>"ဖိန်ဖိန်... နင် ငါ့ကို ကူညီမှ ဖြစ်မယ် နင့်အဖေက မြူနီစီပယ် ပါတီအတွင်းရေးမှူးပဲ၊ သူဆိုရင် ဒါကို ဖြေရှင်းပေးနိုင်မှာပါ"</p> <p> </p> <p>သူမသည် ကြောက်လန့်တကြား တောင်းဆိုနေသော်လည်း ဖိန်ဖိန်ကမူ အခြေအနေကို ကောင်းစွာ သဘောပေါက်ထားသည်။ </p> <p> </p> <p>မိုမိသားစုနှင့် ကျန်မိသားစုကို ဆန့်ကျင်ရန် သူမ၏ မိသားစုကို အန္တရာယ်ထဲသို့ ဆွဲမသွင်းနိုင်ပေ။ ထို့ကြောင့် သူမသည်လည်း သူမ၏ သူငယ်ချင်းကို ထားရစ်ခဲ့ကာ အလျင်အမြန် ထွက်ခွာသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>စားသောက်ဆိုင်အတွင်း၌ ကျန်ယီသည် အားနာခြင်းမရှိဘဲ ဟင်းလျာများကို မှာယူနေသည်။ မိုဟန်ကျီကလည်း မင်ယွဲ့ အကြိုက်ဆုံး ဟင်းလျာများကိုသာ ရွေးချယ်၍ မှာပေးလိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>ဟယ်ဝမ်ကမူ မိုဟန်ကျီနှင့် အတူ ထမင်းစားရသည်မှာ လူကြီးတစ်ဦးနှင့် စားရသကဲ့သို့ ခံစားရသဖြင့် အနည်းငယ် အနေခက်နေရှာသည်။</p> <p>ညစာ စားပြီးနောက် မိုဟန်ကျီသည် မင်ယွဲ့ကို အိမ်သို့ ပြန်လည် ပို့ဆောင်ပေးခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>"ယွဲ့ယွဲ့... မနက်ဖြန် အားလား အဘွားက မင်းကို သူ့မွေးနေ့ပွဲအတွက် ဖိတ်ခိုင်းလိုက်လို့"</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် ကျိုးယင်း ပေးပို့သော စာကို မြင်မှသာ အဘွားလီ၏ မွေးနေ့ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>"အိုကေလေ"</p> <p> </p> <p>သူမ ချက်ချင်းပင် သဘောတူလိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>သူမ လုပ်ငန်းခွင်သို့ စတင်ဝင်ရောက်စဉ်က အဘွားလီ၏ ကူညီစောင့်ရှောက်မှုများကို အမြဲ သတိရနေသူ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"ရှင် မနက်ဖြန် အလုပ်များလား"</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့က မိုဟန်ကျီကို ဖုန်းဆက်မေးလိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်တွင် မိုဟန်ကျီသည် အားကစားခန်းမ၌ လေ့ကျင့်ခန်း လုပ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ သူ၏ ဆံနွယ်များမှာ ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေပြီး နဖူးမှ ချွေးစက်များမှာ ဆွဲဆောင်မှု ရှိလှသည်။</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့၏ ဖုန်းသံကို ကြားသည်နှင့် သူသည် ချက်ချင်းပင် လေ့ကျင့်ခန်းကို ရပ်တန့်ကာ အဝတ်အစားများကို ပြုပြင်ပြီး ဖုန်းကို ကိုင် လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မများပါဘူး၊ မင်း ခေါ်တဲ့နေရာကို ကိုယ် လိုက်ခဲ့ပါ့မယ်”</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့က တိုးတိုးလေး ရယ်မောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> သူမ ဖိတ်ကြားခြင်း မပြုရသေးခင်မှာပင် သူက သဘောတူလိုက်ချေပြီ။</p> <p> </p> <p>"ဒါဆို မနက်ဖြန် အဘွားလီဆီကို ကျွန်မနဲ့အတူ လိုက်ခဲ့မလား"</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီက ထိုအဘွားအကြောင်းကို မင်ယွဲ့ ပြောပြချက်အရ သိထားပြီး ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"ကောင်းပြီလေ"</p> <p> </p> <p>ဖုန်းချပြီးနောက် မိုဟန်ကျီသည် လေ့ကျင့်ခန်း ဆက်လုပ်ရန် စိတ်မပါတော့ပေ။</p> <p> </p> <p> သူသည် အိမ်ထိန်းကို ခေါ်ကာ လူကြီးသူမများနှင့် သင့်တော်သော လက်ဆောင်ပစ္စည်းများ ပြင်ဆင်ရန် ညွှန်ကြားလိုက်သည်။ မင်ယွဲ့က မပြောသော်လည်း သူ၏ အနေဖြင့် လူကြီးများထံ သွားရာတွင် လိုက်နာရမည့် ဝတ်ကျေတမ်းကျေ ပြုမူမှုများကို ဂရုစိုက်ရပေမည်။</p> <p> </p> <p>မနက်ဖြန်တွင် မိုဟန်ကျီက မင်ယွဲ့ကို လာကြိုသဖြင့် သူမကိုယ်တိုင် ကားမောင်းရန် မလိုတော့ပေ။ အဘွားလီတို့ နေထိုင်ရာ ဝင်းအတွင်းသို့ ဝင်လာသောအခါ အဖော်အပေါင်းများနှင့် စကားပြောနေကြသော လူကြီးများက သူတို့နှစ်ဦးကို လှမ်းကြည့်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>"ဒီလောက် ခန့်ညားတဲ့ လူငယ်လေးနဲ့ လှပတဲ့ မိန်းကလေးက တို့ရပ်ကွက်ထဲ ဘယ်တုန်းက ပြောင်းလာတာလဲ"</p> <p> </p> <p>"အို... နင်ကတော့ အသက်ကြီးလို့ မျက်စိမှုန်နေပြီ ထင်တယ် အဲဒါ အဘွားလီအိမ်မှာ နေခဲ့တဲ့ ယွဲ့ယားလေးလေ"</p> <p> </p> <p>ထိုဝင်းအတွင်းရှိ လူများမှာ တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး ရင်းနှီးကြသူများ ဖြစ်သည်။ မင်ယွဲ့သည် လူကြီးများကို ယဉ်ကျေးစွာ နှုတ်ဆက်ကာ အဘွားလီ၏ အိမ်သို့ လျှောက်လှမ်းခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>"ယွဲ့ယွဲ့လေး ရောက်လာပြီလား မြန်မြန် ဝင်လာခဲ့ပါကွယ်”</p> <p> </p> <p>အဘွားလီသည် ဝမ်းသာအားရ ကြိုဆိုလိုက် သည်။</p> <p> </p> <p>"အဘွားလီ... ဒါက ကျွန်မရဲ့ ချစ်သူ မိုဟန်ကျီ ပါ"</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီ၏ ခန့်ညားသော အသွင်အပြင်ကြောင့် အဘွားလီမှာ ချက်ချင်းပင် သတိပြုမိသွားသည်။ </p> <p> </p> <p>သူမ၏ မြေးဖြစ်သူနှင့် မင်ယွဲ့ကို တွဲပေးချင်ခဲ့သော်လည်း ယခုတော့ သူမ၏ မြေးမှာ လူပျိုကြီးဘဝဖြင့်သာ ဆက်လက် နေထိုင်ရတော့မည်ဟု တွေးကာ ပြုံးလိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p>"အဘွားလီ... နေကောင်းပါရဲ့လားခင်ဗျာ"</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီက လက်ဆောင်ပစ္စည်းများကို ဘေးတွင် ချထားရင်း ယဉ်ကျေးစွာ နှုတ်ဆက်လိုက် သည်။</p> <p> </p> <p>"ယွဲ့ယွဲ့..."</p> <p> </p> <p>အဘွားလီ၏ နောက်ကွယ်မှ ကျိုးယင်း ထွက်လာသည်။ ကျိုးယင်း၏ မိဘများမှာ မီးဖိုချောင်တွင် အလုပ်ရှုပ်နေကြသည်။</p> <p> </p> <p> ကျိုးယင်း၏ မိခင်သည် မင်ယွဲ့ကို မြင်သောအခါ သူမ၏ လှပမှုကြောင့် အံ့အားသင့်သွားရသလို တစ်ဖက်မှလည်း မိမိ၏ သားအတွက် နှမြောတသ ဖြစ်သွားရသည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါ ယွဲ့ယွဲ့လေးလား၊ တကယ်ကို လှတာပဲ အဘွားလီက အမြဲတမ်း ပြောပြနေလို့ တွေ့ချင်နေတာ ကြာပြီ"</p> <p> </p> <p>ကျိုးယင်း၏ မိခင်သည် မင်ယွဲ့နှင့် မိုဟန်ကျီကို ကြည့်ကာ လိုက်ဖက်ညီလှသည်ဟု တွေးမိသော်လည်း မိမိ၏သားက အခွင့်အရေးကို လက်လွတ်ခဲ့သည်ကို သိရှိကာ စိတ်မကောင်း ဖြစ်သွားရသည်။</p> <p> </p> <p>"မင်း တကယ်ကြီး အတည်ပြောနေတာလား"</p> <p> </p> <p>ကျိုးယင်းသည် မင်ယွဲ့နှင့် အဘွားလီတို့ စကားပြောနေစဉ် မိုဟန်ကျီအနားသို့ တိုးကပ်ကာ တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ငါက နောက်နေတယ်လို့ မင်း ထင်လို့လား"</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီ၏ အဖြေမှာ တိုတောင်းသော်လည်း တည်ကြည်လှသည်။</p> <p> </p> <p> သူတို့နှစ်ဦးမှာ အတိအကျ ထုတ်မပြောသော်လည်း တစ်ဦး၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို တစ်ဦးက ကောင်းစွာ နားလည်နေကြသည်။ ဤအမျိုးသမီးသည် မိုဟန်ကျီ အလေးအနက်ထားသော တစ်ဦးတည်းသောသူ ဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားနေတော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save