Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၃၄၇)</h2> <h2 style="text-align: center;">အဲဒါ တော်တော်ကောင်းတာပဲ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>"ငါက မင်းကို သတိပေးချင်ရုံတင်ပါ၊ မင်ယွဲ့က မင်းနဲ့မတူဘဲ အရမ်းကို လိမ်မာအေးဆေးတဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်"</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် ထူးချွန်ထက်မြက်သူ ဖြစ်သည်နှင့်အညီ ဤကဲ့သို့သော မိန်းကလေးတစ်ဦး၏ ဘဝမှာ အချစ်ကြောင့် ပျက်စီးသွားမည်ကို ကျိုးယင်း မလိုလားပေ။ </p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီကဲ့သို့ ချမ်းသာကြွယ်ဝသော သခင်လေးတစ်ဦးအဖို့ အချစ်ဆိုသည်မှာ ဘဝ၏ အရသာတစ်ခုမျှသာ ဖြစ်နိုင်သော်လည်း မင်ယွဲ့ကသာ အလေးအနက် ထားမိပါက နောက်ဆုံးတွင် နာကျင်ရမည်မှာ သူမသာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>"ငါက ဘာဖြစ်နေလို့လဲ မင်းနဲ့ ငါနဲ့က ဘာများ ကွာခြားလို့လဲ"</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီသည် လူကြီးမိဘများအပေါ်တွင် ယဉ်ကျေးပျူငှာစွာ ဆက်ဆံနိုင်သော်လည်း ကျိုးယင်းအပေါ်တွင်မူ ထိုမျှ ကြင်နာပြရန် ဆန္ဒမရှိပေ။ </p> <p> </p> <p>သူ၏ ခနဲ့တဲ့တဲ့ အမေးကြောင့် ကျိုးယင်းမှာ ဆွံ့အသွားရသည်။ ကျိုးမိသားစုမှာ ယန်ကျင်းမြို့တွင် အခြေခိုင်သော မိသားစုဖြစ်သော်လည်း မိုမိသားစုနှင့် ယှဉ်လျှင်မူ များစွာ ကွာခြားလှသည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်... သူမကို ကောင်းကောင်း ဆက်ဆံပေးပါ"</p> <p> </p> <p>အစပိုင်းတွင် အဘွားဖြစ်သူက မင်ယွဲ့ကို သဘောကျခဲ့ခြင်းဖြစ်သော်လည်း နောက်ပိုင်းတွင် သူမ၏ ထူးချွန်မှုများကြောင့် ကျိုးယင်းကိုယ်တိုင်လည်း ဤညီမလေးအပေါ် သံယောဇဉ်တွယ်ကာ အလိုလို ကာကွယ်ပေးချင်စိတ်များ ပေါ်ပေါက်လာခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"မင်းက ဘယ်လို အဆင့်အတန်းမျိုးနဲ့ ဒါကို ပြောနေတာလဲ"</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီသည် မင်ယွဲ့ထံမှ ချစ်သူတစ်ဦး ပေးသင့်သော လုံခြုံမှုကို ရရှိထားသော်လည်း ကျိုးယင်း၏ ကာကွယ်လိုသော အမူအရာကို မြင်သည့်အခါ သူတို့သည် မိမိထက်စော၍ မင်ယွဲ့ကို သိကျွမ်းခဲ့ကြသည်ဟူသော အချက်က သူ့ကို အနည်းငယ် မကျေမနပ် ဖြစ်စေသည်။ </p> <p> </p> <p>သူ နောင်တရမိသည်မှာ မင်ယွဲ့၏ အတိတ်ဘဝထဲသို့ မိမိကိုယ်တိုင် စောစောစီးစီး ရောက်ရှိမသွားခဲ့ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုစဉ် မင်ယွဲ့က တစ်ခုခုကို အာရုံရသကဲ့သို့ လှည့်ကြည့်လာသည်။ သူ့ကိုကြည့်ကာ တောက်ပစွာ ပြုံးပြနေသော မိန်းကလေးကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင်မူ မိုဟန်ကျီ၏ ရင်ထဲ၌ နောင်တဟူသည် အရိပ်အယောင်မျှပင် မကျန်တော့ပေ။ </p> <p> </p> <p>အချစ်တွင် အရင်ရောက်သူ နောက်ရောက်သူဟူ၍ မရှိပါ၊ သူမ၏ အနာဂတ်တွင် သူ ရှိနေဖို့သာ အရေးကြီးသည်။</p> <p> </p> <p>"အစ်ကိုတစ်ယောက် အနေနဲ့ပါ"</p> <p> </p> <p>ကျိုးယင်းက ခိုင်မာစွာ ဖြေကြားလိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့၏ တောက်ပနေသော မျက်ဝန်းများကို ကြည့်ကာ မိုဟန်ကျီသည်လည်း သူ၏ မေးခွန်းထုတ်မှုများမှာ မလိုအပ်ကြောင်း သဘောပေါက်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ထမင်းစားလို့ ရပါပြီ"</p> <p> </p> <p>ဟင်းလျာများ စုံလင်စွာ ခင်းကျင်းပြီးနောက် အားလုံး ဝိုင်းဖွဲ့ ထိုင်လိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>"မောင်မိုရဲ့ မိသားစုက ဘာတွေလုပ်သလဲကွယ်"</p> <p> </p> <p>အဘွားလီသည် မင်ယွဲ့ကို စိုးရိမ်စိတ်ဖြင့် မေးမြန်းလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ </p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် နှစ်ပေါင်းများစွာ ခက်ခဲစွာ ရုန်းကန်ခဲ့ရသူ ဖြစ်သဖြင့် လူကြီးတစ်ဦးအနေဖြင့် သူမ၏ ချစ်သူနောက်ခံကို သိထားရန် လိုအပ်သည်ဟု ယူဆသည်။</p> <p> </p> <p>"စီးပွားရေး အနည်းငယ် လုပ်ပါတယ်"</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီ၏ စကားကြောင့် ကျိုးယင်းမှာ ပြောမည့်စကားများကို ပြန်မျိုချလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>"စီးပွားရေးလုပ်တာ ကောင်းတာပေါ့ မိဘတွေရဲ့ ပံ့ပိုးမှု ရှိရင်တော့ ယန်ကျင်းမှာ နေရတာ သိပ်ပြီး မပင်ပန်းတော့ဘူးပေါ့ကွယ်"</p> <p> </p> <p>အဘွားလီက ကြင်နာစွာ ဆိုသည်။ </p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီနှင့် မင်ယွဲ့တို့သည် ယနေ့တွင် လိုက်ဖက်ညီသော ဝတ်စုံများကို ဝတ်ဆင်ထားကြသဖြင့် မိုဟန်ကျီ၏ တင်းမာသော အသွင်အပြင်မှာ ပျော့ပျောင်းနေသည်။</p> <p> </p> <p>"ကျွန်တော် မိဘတွေရဲ့ လုပ်ငန်းအသေးလေးကိုပဲ လွှဲပြောင်းယူထားတာပါ"</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီသည် မျက်တောင်တစ်ချက် မခတ်ဘဲ လိမ်ညာလိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>တရုတ်နိုင်ငံ၏ ထိပ်တန်း လုပ်ငန်းကြီး ဖြစ်သော ရှင်းယောင်းအုပ်စုကို လုပ်ငန်းအသေးလေးဟု ဆိုပါက အခြားလုပ်ငန်းများမှာ အဘယ်မှာ ရှိပါမည်နည်း။ </p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့ကို ကြည့်လိုက်သောအခါတွင်လည်း သူမသည် မိုဟန်ကျီ၏ စကားကို သဘောတူသကဲ့သို့ တည်ငြိမ်နေဆဲပင်။ တကယ့်ကို လိုက်ဖက်ညီသော စုံတွဲပါပေ။</p> <p> </p> <p>"ဒါလည်း ကောင်းတာပါပဲ ယွဲ့ယွဲ့လေးက အရမ်းလိမ္မာတဲ့ ကလေးမလေးမို့ သူ့ကို ကောင်းကောင်း စောင့်ရှောက်ပါဦး သူက ဒီမြို့မှာ အမျိုးမရှိဘူးဆိုပြီးတော့လည်း မနှိပ်စက်နဲ့ဦးနော် တို့ ကျိုးမိသားစုက သူ့ရဲ့ မိသားစုပဲ"</p> <p> </p> <p>အဘွားလီက မင်ယွဲ့ကို အားပေးကူညီသည့် အနေဖြင့် အလေးအနက် ပြောကြားလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အဘွားလီရယ်"</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် အဘွားလီ၏ လက်မောင်းကို ဖက်ကာ ရင်ထဲ၌ နွေးထွေးသွားရသည်။ </p> <p> </p> <p>သွေးသားမတော်စပ်သော်လည်း ယခုကဲ့သို့ မိမိအပေါ် ဂရုစိုက်သော လူကြီးမိဘများ ရှိနေခြင်းက မိမိ၏ ရပ်တည်မှုကို ပို၍ ခိုင်မာစေသည်။</p> <p> </p> <p>ညစာ စားပြီးနောက် စကားလက်ဆုံ ကျကြစဉ် မင်ယွဲ့သည် ကျိုးယင်း၏ မိခင်မှာ လက်ရေးလှအသင်း၏ ဒုတိယဥက္ကဋ္ဌ ဖြစ်ပြီး ဖခင်မှာ လမ်းပန်းဆက်သွယ်ရေး အရာရှိတစ်ဦး ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။ </p> <p> </p> <p>ဟုန်ဝေရပ်ကွက်မှာ အစိုးရဝန်ထမ်း မိသားစုများ နေထိုင်ရာ ဝင်းဖြစ်သဖြင့် အဘွားလီ၏ မိသားစုမှာ အခြေအနေ ကောင်းမွန်မည်ကို သူမ ကြိုတင် သိထားပြီးဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ကျိုးယင်း၏ မိခင်သည် မင်ယွဲ့ကို နောက်တစ်ခေါက် အိမ်သို့ လာလည်ရန် ဖိတ်ခေါ်ပြီး သူမကိုယ်တိုင် ရေးဆွဲထားသော လက်ရေးလှ တစ်ခုကို လက်ဆောင်ပေးချင်ကြောင်း ဆိုသည်။ </p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည်လည်း ထိုအနုပညာရပ်များကို စိတ်ဝင်စားသူ ဖြစ်သဖြင့် ဝမ်းမြောက်စွာ လက်ခံလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အမေ... တို့နဲ့အတူ လာနေပါတော့လား အရင်က ယွဲ့ယွဲ့လေး ရှိနေလို့ စိတ်ချရပေမယ့် အခုတော့ အမေ တစ်ယောက်တည်းဆိုတော့ တို့ ဘယ်လို စိတ်အေးရမလဲ"</p> <p> </p> <p>ကျိုးမိခင်က တစ်ကျော့ပြန် ခေါ်ယူပြန်သည်။ အဘွားလီကမူ သူမ၏ ဘဝတစ်ခုလုံးကို သားသမီးအတွက် ပေးဆပ်ခဲ့ပြီးပြီ ဖြစ်သဖြင့် အိုမင်းလာချိန်တွင် သူတို့ကို အနှောင့်အယှက် မပေးလိုတော့ပေ။</p> <p> </p> <p>"ငါကတော့ မလာတော့ဘူး ဒီမှာပဲ နေသားကျနေပြီလေ"</p> <p> </p> <p>အဘွားလီသည် နံရံပေါ်တွင် ချိတ်ဆွဲထားသော မိသားစု ဓာတ်ပုံကို ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> ထိုပုံထဲတွင် ကျိုးယင်းမှာ ရင်ခွင်ပိုက် အရွယ်သာ ရှိသေးပြီး အဘိုးဖြစ်သူက ပွေ့ချီထားသည်။ ဤအိမ်လေးသည် သူမနှင့် သူမ၏ ခင်ပွန်းတို့၏ အမှတ်တရများ စုဝေးရာ နေရာဖြစ်သဖြင့် သူမ မခွာချင်တော့ပေ။</p> <p> </p> <p>နောက်ဆုံးတွင် ကျိုးယင်းက အလျှော့ပေးကာ အိမ်ဖော်တစ်ဦး ငှားရမ်းပေးရန် အတင်းအကျပ် တောင်းဆိုလိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>အဘွားလီ တစ်ယောက်တည်း နေထိုင်ခြင်းမှာ အန္တရာယ်များလွန်းသဖြင့် အနီးကပ် ပြုစုစောင့်ရှောက်မည့်သူ လိုအပ်သည် မဟုတ်ပါလား။ အဘွားလီသည်လည်း သူမ၏ မြေးဖြစ်သူ၏ အလိုကို မလွန်ဆန်နိုင်ဘဲ သဘောတူလိုက်ရတော့သည်။</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့နှင့် မိုဟန်ကျီတို့ ပြန်သွားကြပြီးနောက် ကျိုးမိခင်သည် လက်ဆောင်ပစ္စည်းများကို ကြည့်ကာ အံ့သြသွားရသည်။</p> <p> </p> <p>"ဒီကလေးတွေ တော်တော်လေး အကုန်အကျ ခံထားတာပဲ လက်ထပ်တောင် မရသေးဘူး၊ အိမ်ထောင်မှုကို မစီမံရသေးတော့ ပိုက်ဆံ တန်ဖိုးကို မသိကြသေးဘူး ထင်တယ်"</p> <p> </p> <p>အဘွားလီက ညည်းညူလိုက်သော်လည်း သူမ၏ မျက်နှာတွင်မူ အပြုံးများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။</p> <p> </p> <p> စစ်မှန်သော မေတ္တာသည် စစ်မှန်သော ပျော်ရွှင်မှုကိုသာ ဆောင်ကြဉ်းပေးတတ်သည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>"အဘွား မစိုးရိမ်ပါနဲ့၊ အဲဒီ မိုဟန်ကျီဆိုတဲ့ လူက ကုမ္ပဏီကြီးတစ်ခုရဲ့ သူဌေးဗျ အဘွားရဲ့ မြေးထက်တောင် ပိုပြီး ချမ်းသာသေးတယ်"</p> <p> </p> <p>ကျိုးယင်းက ရယ်မောလျက် ဆိုသည်။</p> <p> </p> <p>"တကယ်ကြီးလား... အဲဒီလောက်တောင် ချမ်းသာတာလား"</p> <p> </p> <p>အဘွားလီမှာ မှင်တက်သွားရသည်။</p> <p> </p> <p> ကျိုးယင်း၏ ဝင်ငွေမှာပင် မနည်းလှပေ။ ထိုမောင်မိုက သူမ၏ မြေးထက် ပို၍ ထူးချွန်သည်ဆိုပါက မင်ယွဲ့၏ ဘဝမှာ စိတ်ချရပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဟုတ်တယ် အဘွား ယွဲ့ယွဲ့ကိုယ်တိုင်လည်း ကုမ္ပဏီတစ်ခု ထောင်ထားတာပဲ သူက ဘယ်သူ့ကိုမှ အားကိုးစရာမလိုဘဲ တင့်တင့်တယ်တယ် နေနိုင်တဲ့သူပါ"</p> <p> </p> <p>ကျိုးယင်း၏ စကားကြောင့် အဘွားလီမှာ ပို၍ပင် ဝမ်းသာသွားရသည်။</p> <p> </p> <p>"အဲဒါ တော်တော်ကောင်းတာပဲ၊ ငါ့မြေးလေး ယွဲ့ယွဲ့က အခုတော့ သူဌေးမလေး ဖြစ်နေပြီပေါ့"</p> <p> </p> <p>သူမသည် မင်ယွဲ့အတွက် စစ်မှန်သော ဝမ်းမြောက်မှုတို့ဖြင့် ကြည်နူးနေတော့သည်။</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save