Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၃၄၉)</h2> <h2 style="text-align: center;">ကိုယ်ပိုင်အလုပ်တစ်ခုလို့ပဲ ငါယူဆတယ်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>"သွားကြစို့"</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီသည် ခန့်ညားထည်ဝါစွာ ပြင်ဆင်ပြီးစီးသွားသော ကျန်ယီကို မြင်သည့်အခါ စကားအများကြီး မဆိုတော့ဘဲ သူ့ကိုပါ ခေါ်ဆောင်၍ လက်ထောက်လင်းနှင့်အတူ ကုမ္ပဏီမှ ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p> သူ့အတွက်တော့ အလုပ်ကိစ္စ ဆောင်ရွက်ရာတွင် အတွင်းရေးမှူး သို့မဟုတ် လက်ထောက်တစ်ဦးသည် မိမိ၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို မြှင့်တင်ပေးရန်အတွက် ဝတ်ကောင်းစားလှများ ဝတ်ဆင်ပြနေရန် မလိုအပ်ပေ။  </p> <p> </p> <p>ဒုံးဟူသို့ ရောက်ရှိသည့်အခါမှသာ ကျန်ယီသည် ယနေ့တွင် သူတို့ကုမ္ပဏီတစ်ခုတည်း မဟုတ်ဘဲ အခြားသော လုပ်ငန်းရှင်ကြီးများလည်း ရောက်ရှိနေကြကြောင်း သတိပြုမိတော့သည်။</p> <p> </p> <p> သူကိုယ်တိုင်ပင် မရိပ်မိလိုက်ဘဲ သူ၏ စိတ်ထဲ၌ ရှင်းယောင်းအုပ်စုအပေါ် သံယောဇဉ်နှင့် ပိုင်ဆိုင်လိုစိတ် အချို့ ကိန်းအောင်းနေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"အထွေထွေမန်နေဂျာမို"</p> <p> </p> <p>ကျန်းဟန်သည် မိုဟန်ကျီတို့ အုပ်စုကို မြင်သည် နှင့် ပထမဆုံး လှမ်း၍ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အထွေထွေမန်နေဂျာကျန်း"</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီက လက်ကမ်းလိုက်ရာ ကျန်းဟန်ကလည်း အလျင်အမြန်ပင် ပြန်လည် ဆုပ်ကိုင် လိုက်သည်။ မိုဟန်ကျီက သူ့အပေါ် ဤမျှ ရင်းနှီးဖော်ရွေလိမ့်မည်ဟု ကျန်းဟန် မထင်ထားခဲ့ပေ။ </p> <p> </p> <p>ဤသည်မှာ မင်ယွဲ့ကြောင့်သာ ဖြစ်ရမည်ဟု သူ တွေးမိသည်။ မိုဟန်ကျီ၏ ထိုအပြုအမူကြောင့် အခြားသော လုပ်ငန်းရှင်ကြီးများမှာလည်း ကျန်းဟန်၏ အဆင့်အတန်းကို စိတ်ထဲမှနေ၍ အလိုလို မြှင့်တင် သတ်မှတ်လိုက်ကြတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ယွဲ့ဟွာ နည်းပညာ ကုမ္ပဏီသည် တက်သစ်စ လုပ်ငန်းတစ်ခု ဖြစ်သော်လည်း ဤ ဒုံးဟူဂေဟစနစ် စီမံကိန်းတွင် ပါဝင်သော ကုမ္ပဏီအများစုမှာ အခြေခိုင်ပြီးသား လုပ်ငန်းကြီးများ ဖြစ်ကြသည်။</p> <p> </p> <p> မိုဟန်ကျီ မရောက်လာမီက ထိုလူကြီးများသည် ကျန်းဟန်ကို လျစ်လျူရှုထားခဲ့ကြပြီး အထင်သေးသော အကြည့်များဖြင့်သာ ကြည့်ခဲ့ကြသော်လည်း ယခုမူ အခြေအနေမှာ ပြောင်းလဲသွားချေပြီ။</p> <p> </p> <p>"အထွေထွေမန်နေဂျာမို... မင်္ဂလာပါ"</p> <p> </p> <p>အားလုံးက မိုဟန်ကျီကို ဝိုင်းဝန်း နှုတ်ဆက်ကြသည်။ ကျန်းဟန်အပေါ် မောက်မာခဲ့ကြသူများပင် မိုဟန်ကျီ ရှေ့တွင်မူ ဦးညွှတ်ရတော့သည်။</p> <p> </p> <p> မိုဟန်ကျီသည် အသက်အရွယ်နှင့် မမျှဘဲ ဤလုပ်ငန်းလောက၏ အရှင်သခင်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေချေပြီ။</p> <p> </p> <p>"အားလုံး စုံပြီဆိုရင်တော့ အတူတူ သွားကြည့်ကြတာပေါ့"</p> <p> </p> <p>ကျန်ယီသည် ဘာမှမသိဘဲ မိုဟန်ကျီနောက်မှ ငြိမ်သက်စွာ လိုက်ပါလာခဲ့သည်။ သူသည် အားလပ်ရက် နှစ်ရက်သာ ခံစားခဲ့ရပြီး ဤခရီးစဉ်အကြောင်းကို ဘာမှ ကြိုတင် မကြားသိခဲ့ပေ။ လက်ထောက်လင်းကမူ သူ၏ အလုပ်သဘောအရ အရာအားလုံးကို နှံ့စပ်နေသူ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒီနေ့ ဘာလို့ ဒီကို လာကြတာလဲ"</p> <p> </p> <p>ကျန်ယီက လက်ထောက်လင်းကို တိုးတိုးလေး မေးမြန်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"စီမံကိန်း အကောင်အထည် မဖော်ခင် လာကြည့်တာပါ"</p> <p> </p> <p> ဟု လက်ထောက်လင်းက ဆိုပြီး ခဏအကြာတွင် </p> <p> </p> <p>"ပြီးတော့ အရင်က ပြိုင်ကားကွင်းကိုလည်း မြေညှိပစ်ရဦးမယ်လေ"</p> <p> </p> <p> ဟု ဆက်ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>လက်ထောက်လင်းသည် ကျန်ယီ၏ မျက်နှာရိပ်မျက်ကဲကို အကဲခတ်နေမိသည်။ ဤကွင်းမှာ မူလက ကျန်ယီ ပိုင်ဆိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သဖြင့် သခင်လေးကျန် စိတ်ဆိုးသွားမည်ကို သူ စိုးရိမ်နေမိသည်။</p> <p> </p> <p>"မင်း ငါ့ကို ဘယ်လိုကြည့်နေတာလဲ မင်းရဲ့ အထက်လူကြီးက ငါ့ရဲ့ ပြိုင်ကားကွင်းကို မြေထိုးစက်နဲ့ ထိုးဖျက်တာကို ကိုယ်တိုင်လာကြည့်ခိုင်းတဲ့ လူမိုက်ဖြစ်နေပေမယ့် ငါကတော့ ယဉ်ကျေးပျူငှာမှု အပြည့်ရှိတဲ့သူပါ"</p> <p> </p> <p>ကျန်ယီက မေးစေ့ကို ပင့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>သူ့တွင် ဤကွင်းထက် များစွာ သာလွန်ာကောင်းမွန်သော ကွင်းအသစ် ရှိနေပြီ ဖြစ်ရာ နှမြောတသ ဖြစ်မနေတော့ပေ။</p> <p> </p> <p>လူအုပ်ကြီးသည် ဒုံးဟူ၏ ပတ်ဝန်းကျင်ကို လှည့်လည် ကြည့်ရှုရင်း နောက်ဆုံး အစီအစဉ်များကို အတည်ပြုကြသည်။ </p> <p> </p> <p>ဤစီမံကိန်းတစ်ခုလုံး၏ အဓိက ဒီဇိုင်းမှာ ရှင်းယောင်အုပ်စုမှ ဆွဲသားထားခြင်း ဖြစ်ရာ အခြားသူများမှာ ကန့်ကွက်ပိုင်ခွင့် မရှိကြပေ။</p> <p> </p> <p>နေပူရှိန်အောက်တွင် ခရီးအတော်ဝေးဝေး လမ်းလျှောက်ခဲ့ရသဖြင့် အချို့သော လူကြီးပိုင်းများမှာ အမောဖောက်လာကြသည်။</p> <p> </p> <p>"ဒီမှာ ခဏလောက် နားကြရအောင်"</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီက ဆိုလိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>လက်ထောက်လင်းသည် အသင့်ပါလာသော ရေသန့်ဘူးများကို ထုတ်ပေးပြီး ခေါက် ကုလားထိုင်ကိုလည်း ဖြန့်ပေးလိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>စီးပွားရေး လုပ်ငန်းရှင်ကြီးများမှာ ဤကဲ့သို့ တောင်ပေါ်တွင် ရေဝိုင်းသောက်ရသည့် အတွေ့အကြုံမျိုးကို တစ်ခါမှ မကြုံဖူးသဖြင့် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်ကာ အံ့သြနေကြသည်။ ရှေ့တွင်မူ မြေတူးစက်များက တဒုန်းဒုန်းနှင့် အလုပ်လုပ်နေကြ၏။</p> <p> </p> <p>ကျန်ယီသည် သူ၏ အမှတ်တရများ ရှိခဲ့ဖူးသော ပြိုင်ကားကွင်းကြီး လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို ငေးကြည့်နေမိသည်။</p> <p> </p> <p>"ဒီနေရာမှာ ဘာဆောက်မှာလဲ"</p> <p> </p> <p>သူက ဘေးတွင် ရပ်နေသော လက်ထောက်လင်းကို မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ပန်းပင်တွေ၊ သစ်ပင်တွေ စိုက်ပျိုးပြီး ရုက္ခဗေဒ ဥယျာဉ်တစ်ခု အဖြစ် ပြောင်းလဲပစ်မှာပါ"</p> <p> </p> <p>ဖုန်တထောင်းထောင်း ထနေသော မြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း ကျန်ယီက တိုးတိုးလေး ရေရွတ် လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါလည်း ကောင်းတာပဲလေ မင်းရဲ့ စိတ်ကူးယဉ် အိပ်မက်တွေ နောက်ဆုံးတော့ ပန်းပွင့်လာပြီပေါ့"</p> <p> </p> <p>သူသည် မိမိကိုယ်ကိုယ် နောက်ပြောင်နေခြင်း ဖြစ်ပြီး ရယ်ချင်စိတ်ကို မထိန်းနိုင်ဘဲ ဖြစ် နေသည်။ </p> <p> </p> <p>လက်ထောက်လင်းကမူ ကျန်ယီ စိတ်ဆိုးပြီး ပေါက်ကွဲလာမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် အနည်းငယ် ဝေးရာသို့ ဆုတ်ခွာသွားတော့သည်။ </p> <p> </p> <p>ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ကျန်ယီသည် ထူးဆန်းစွာ ရယ်မောနေသည်မှအပ အခြား မူမမှန်မှု မရှိပေ။</p> <p> </p> <p>"မင်း မပင်ပန်းဘူးလား သံမဏိလူသားကြီးရဲ့”</p> <p> </p> <p>ကျန်ယီက တည်ငြိမ်နေဆဲ ဖြစ်သော မိုဟန်ကျီနှင့် လက်ထောက်လင်းတို့ကို ကြည့်ကာ မေးလိုက် သည်။</p> <p> </p> <p>"ပင်ပန်းတာပေါ့ဗျာ" </p> <p> </p> <p>လက်ထောက်လင်းက ပြန်ဖြေသည်။</p> <p> </p> <p>"ပင်ပန်းတယ်ဆိုလည်း မျက်နှာက ဘာလို့ ကျောက်ရုပ်လို ဖြစ်နေရတာလဲ"</p> <p> </p> <p>"အပြင်ထွက်လာရင် ကိုယ်ပိုင်ပုံရိပ် တစ်ခုကို  တည်ဆောက်ထားရတယ်လေ ကျွန်တော်က အခု အစစအရာရာ ပြီးပြည့်စုံတဲ့ လက်ထောက်တစ်ယောက် ဖြစ်နေတော့ အားနည်းချက် ပြလို့မရဘူး"</p> <p> </p> <p>လက်ထောက်လင်းက မျက်နှာသေဖြင့်ပင် တိုးတိုးလေး ပြန်ပြောသည်။ </p> <p> </p> <p>အဝေးမှ ကြည့်လျှင် သူသည် ကျန်ယီနှင့် စကားပြောနေသည်ဟု မည်သူမျှ ထင်မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>"ဒါဆို လျှို့ဝှက်ချက်အနေနဲ့ ပြောပြပါဦး မိုဟန်ကျီရဲ့ အပြင်က ပုံရိပ်က ဘာလဲ"</p> <p> </p> <p>ကျန်ယီ စိတ်ဝင်စားသွားသည်။</p> <p> </p> <p>"ဥက္ကဋ္ဌမိုကတော့ တကယ့်ကို ခန့်ညားထည်ဝါပြီး အရှိန်အဝါ အပြည့်ရှိတဲ့သူလေ၊ သူက ပုံရိပ်တွေ ဖန်တီးနေဖို့ မလိုဘူး"</p> <p> </p> <p>လက်ထောက်လင်းက ချက်ချင်းပင် လေသံပြောင်းကာ အထက်လူကြီးကို ဖားလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ငါက ပါးစပ်လုံပါတယ်ကွာ မင်း လျှို့ဝှက်ပြောရင် ငါ့အစ်ကို ကို ပြန်မပြောပါဘူး တို့တွေက အခု သွေးသောက်ရဲဘော်တွေပဲလေ"</p> <p> </p> <p>လက်ထောက်လင်းက စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက် သည်မှာ </p> <p> </p> <p>"ဘယ်သူက မင်းနဲ့ ရဲဘော်ဖြစ်လို့လဲ၊ မင်းက ကျန်မိသားစုက သခင်လေးပဲ ပါးစပ်လုံပါတယ်ဆိုတဲ့သူတွေကပဲ ပြဿနာ အရှာဆုံးပဲ" </p> <p> </p> <p>ဟူ၍ ဖြစ်သည်။ </p> <p> </p> <p>သူသည် ကျန်ယီကို ထပ်မံ အဖတ်မလုပ်တော့ဘဲ ရှေ့သို့သာ စိုက်ကြည့်နေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"မစ္စတာမို... ဒါဆို နောက်အခွင့်ကြုံရင် ပြန်တွေ့ကြတာပေါ့"</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီသည် လုပ်ငန်းရှင် တစ်ဦးချင်းစီကို နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။ ကျန်းဟန်သည်လည်း မိုဟန်ကျီကြောင့် လူကုံထံ အများအပြားနှင့် သိကျွမ်းခွင့် ရရှိခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဥက္ကဋ္ဌမို"</p> <p> </p> <p>ကျန်းဟန်က နောက်ဆုံးမှ နှုတ်ဆက်လိုက်ရာ မိုဟန်ကျီက ခေါင်းညိတ်ပြပြီး "တစ်ခုခု လိုအပ်ရင် ငါ့လက်ထောက်ကို ဆက်သွယ်လိုက်ပါ" ဟု ဆိုသည်။</p> <p> </p> <p>လက်ထောက်လင်းကလည်း အလိုက်တသိဖြင့် သူ၏ လိပ်စာကတ်ကို ပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်းဟန်သည် အခြားသူ၏ အရှိန်အဝါကို အားကိုးရသည်ကို ရှက်ရွံ့ခြင်း မရှိပေ။ ကျောထောက်နောက်ခံ ကောင်းမှသာ ပိုမိုမြင့်မားသော နေရာသို့ တက်လှမ်းနိုင်မည် မဟုတ်ပါလား။ </p> <p> </p> <p>သူသာ ကိုယ်တိုင် ရုန်းကန်နေရပါက တစ်သက်လုံး ကားဖိုး၊ အိမ်ဖိုးနှင့်တင် လုံးချာလည် လိုက်နေပေလိမ့်မည်။ သူသည် လက်ထောက်လင်း၏ လိပ်စာကတ်ကို အိတ်ကပ်ထဲ ထည့်ကာ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ကျွန်တော်က အရည်အချင်း ရှိပြီးသားမို့ ရှင့် အကူအညီ မလိုပါဘူး"</p> <p> </p> <p>ကျန်ယီက မိုဟန်ကျီ၏ အပြုအမူကို နှာခေါင်းရှုံ့ကာ ဆိုသည်။ ယွဲ့ဟွာနည်းပညာမှာ မင်ယွဲ့၏ အမည်ပေါက် ကုမ္ပဏီဖြစ်ကြောင်း သူ သိထားသည်။</p> <p> </p> <p>"မင်း မလိုအပ်ရင်တောင် ငါက ပေးချင်တာလေ"</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီက အေးအေးလူလူပင် ပြန်ပြောလိုက်သည်။ သူတို့ သုံးဦးသား အပြန်လမ်းတွင် ကျန်ယီသည် တစ်စုံတစ်ယောက်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ကားရပ်ရန် အော်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ကားရပ်”</p> <p> </p> <p>လက်ထောက်လင်းက ကားကို ချက်ချင်း အရှိန်သတ်လိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီကမူ အလုပ်ကိစ္စများကိုသာ အာရုံစိုက်နေပြီး ခေါင်းပင် မဖော်ပေ။ ကျန်ယီသည် ကားပေါ်မှ ဆင်းကာ တစ်စုံတစ်ဦးရှိရာသို့ လျှောက်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save