Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၃၅၀)</h2> <h2 style="text-align: center;">ဒါကို ခင်ဗျား ဘယ်လိုများသည်းခံနိုင်ရတာလဲ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>"ကျွန်တော် ခွင့်ယူချင်တယ်"</p> <p> </p> <p>ကျန်ယီသည် သူ၏အစ်ကိုဖြစ်သူ ကျန်ချန်ကို စားသောက်ဆိုင်တစ်ခုအတွင်းသို့ ကွယ်ပျောက်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် စပ်စုချင်စိတ် ပြင်းပြလာကာ မိုဟန်ကျီကို ခွင့်တောင်းလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"ရတယ်"</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီသည် တကယ်တမ်းတွင် ရက်စက်တတ်သော အလုပ်ရှင်တစ်ဦး မဟုတ်ပေ။ ကျန်ယီသည် မကြာသေးမီက အလုပ်ကို ကောင်းမွန်စွာ လုပ်ကိုင်နေသဖြင့် သူက လွယ်လွယ်ကူကူပင် သဘောတူလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အစ်ကိုမို"</p> <p> </p> <p>ကျန်ယီသည် အံ့အားသင့်သွားရသည်။ မိုဟန်ကျီက အကြောင်းပြချက်ပင် မမေးဘဲ ခွင့်ပြုလိုက်</p> <p>လိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ထားခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>"ငါက အလုပ်သမားတွေကို ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်တဲ့သူ မဟုတ်ဘူး၊ မင်း အဲဒီလို ကြည့်နေဖို့ မလိုပါဘူး"</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီသည် ကျန်ယီ၏ အတွေးကို ရိပ်မိနေသော်လည်း ဂရုမစိုက်ဟန်ဖြင့်သာ ဆိုလိုက်သည်။ လက်ထောက်လင်းက ကားကို လမ်းဘေးတွင် ရပ်ပေးလိုက်ရာ ကျန်ယီသည် အလျင်အမြန် ဆင်း၍ သူ၏အစ်ကို သွားရာလမ်းသို့ လျှောက် လှမ်းသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်ချန်သည် တပ်သားတစ်ဦးဖြစ်သည့်အလျား အလွန်ပင် နိုးကြားဖျတ်လတ်သူ ဖြစ်သည်။ သူသည် တစ်စုံတစ်ယောက် နောက်ကလိုက်လာသည်ဟု ခံစားရသဖြင့် လှည့်ကြည့်လိုက်သော်လည်း ကျန်ယီက သပ်ရပ်စွာ ပုန်းကွယ်လိုက်နိုင်သဖြင့် မရိပ်မိသွားပေ။</p> <p> </p> <p> ကျန်ယီသည် ရင်ဘတ်ကို ဖိကာ အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ရသည်။ သူသည် သူ၏အစ်ကိုအတွက် စိုးရိမ်နေခြင်း မဟုတ်ပေ၊ သူ၏အစ်ကိုမှာ နွားတစ်ကောင်ကိုပင် လက်သီးတစ်ချက်ဖြင့် သတ်နိုင်သူ ဖြစ်သည်။ </p> <p> </p> <p>သူ သိချင်သည်မှာ အမြဲတမ်း အလုပ်နှင့် စစ်တန်းလျားမှာပဲ အချိန်ကုန်ဆုံးတတ်သော အစ်ကိုဖြစ်သူသည် ယခုကဲ့သို့ ရိုမန့်တစ်ဆန်သော စားသောက်ဆိုင်သို့ ဘာကြောင့် ရောက်နေသနည်း ဟူသောအချက်ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်ယီသည် စားသောက်ဆိုင်ထဲသို့ ဝင်လာပြီး အစ်ကိုဖြစ်သူ၏ နောက်ဘက်ရှိ ဆိုဖာခုံတစ်ခုတွင် နေရာယူလိုက်သည်။ ဤဆိုင်ရှိ ဆိုဖာများမှာ နောက်မှီမြင့်မားသဖြင့် ကျန်ချန် သူ့ကို သတိပြုမိမည် မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>ကျန်ချန်သည် တစ်စုံတစ်ယောက်ကို စောင့်ဆိုင်းနေပုံရသည်။ မိနစ်သုံးဆယ်ခန့် ကြာပြီးနောက် နေကာမျက်မှန် တပ်ထားသော အမျိုးသမီးတစ်ဦး ဝင်လာသည်။ </p> <p> </p> <p>သူမသည် မောက်မာသောအသွင်ဖြင့် နေကာမျက်မှန်ကို ချွတ်ကာ စားပွဲနံပါတ် (၈) သို့ ဦးတည်သွားသည်။ ကျန်ယီ၏ စားပွဲမှာ နံပါတ် (၇) ဖြစ်ရာ သူတို့သည် ကျောချင်းကပ် အနေအထားတွင် ရှိနေကြသည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်ချန်သည် အချိန်တိကျသူ ဖြစ်သော်လည်း တစ်ဖက်လူမှာ အမျိုးသမီးတစ်ဦး ဖြစ်နေသဖြင့် စိတ်တိုခြင်းမရှိဘဲ တည်ငြိမ်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>"ဘာလို့ အော်ဒါ မမှာရသေးတာလဲ ရှင့်မှာ စနစ်တကျ လုပ်တတ်တဲ့ အသိဉာဏ် မရှိဘူးလား"</p> <p> </p> <p>ထိုအမျိုးသမီးမှာ ထိုင်ပင်မထိုင်ရသေးဘဲ အပြစ်တင် စကားများ စတင်ပြောဆိုတော့သည်။ </p> <p> </p> <p>ကျန်ယီသည် ထိုအမျိုးသမီးအတွက် စိုးရိမ်မိသွားသည်။ သူ၏အစ်ကိုမှာ ဒေါသကြီးသူ ဖြစ်သည် မဟုတ်ပါလား။ သို့သော် အံ့သြစရာကောင်းသည်မှာ ကျန်ချန်သည် ထိုစကားများကို သည်းခံနေခြင်းပင်။</p> <p> </p> <p>ကျန်ယီသည် သူ၏ဖုန်းကို ထုတ်ကာ အသံဖမ်းစနစ်ကို ဖွင့်လိုက်သည်။ အစ်ကိုဖြစ်သူ လျှို့ဝှက်ရည်းစား ထားနေသည်လားဟု သူ သံသယဝင်နေမိသည်။ ထိုအမျိုးသမီးသည် ဟင်းလျာစာရင်းကို ယူကာ အဈေးအကြီးဆုံး အစားအစာများကိုသာ ရွေးချယ်မှာယူနေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ကျွန်မက တစ်ဦးတည်းသော သမီးမို့ နည်းနည်းတော့ အလိုလိုက်ခံထားရတာ ရှင်က တပ်ထဲမှာဆိုတော့ တစ်လကို လစာ ဘယ်လောက်ရလဲ"</p> <p> </p> <p>အမျိုးသမီး၏ လေသံမှာ အထင်အမြင်သေးမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။</p> <p> </p> <p>"တောက်... ဒါကို ခင်ဗျား ဘယ်လိုများ သည်းခံနိုင်ရတာလဲ"</p> <p> </p> <p>ကျန်ယီသည် ဒေါသထွက်လွန်းသဖြင့် ထွက်၍ ရန်တွေ့ချင်စိတ်များ ပေါက်နေသော်လည်း ကျန်ချန်မှာမူ ရေတစ်ငုံကို အေးအေးဆေးဆေး သောက်နေဆဲပင်။</p> <p> </p> <p>"မင်း နာမည် ဘယ်သူလဲ" </p> <p> </p> <p>ကျန်ချန်က မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ချန်ကျောက်”</p> <p> </p> <p>"ဒါဆို မင်း လူမှားနေပြီ ငါစောင့်နေတဲ့သူက မင်းမဟုတ်ဘူး"</p> <p> </p> <p>ကျန်ချန်၏ အသံမှာ တည်ငြိမ်လွန်းသဖြင့် လိမ်ညာနေသည်ဟု မထင်ရပေ။</p> <p> </p> <p>"ရှင် နောက်နေတာလား ဒါ စားပွဲနံပါတ် ရှစ်လေ" </p> <p> </p> <p>အမျိုးသမီးက စူးစူးဝါးဝါး အော်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မင်းနဲ့ ချိန်းထားတဲ့ အချိန်က ဘယ်နှနာရီလဲ"</p> <p> </p> <p>"ဒီနေ့ နေ့လည် သုံးနာရီလေ၊ ဘာဖြစ်လို့လဲ"</p> <p> </p> <p>"အခု သုံးနာရီ မိနစ်ငါးဆယ် ရှိနေပြီ မင်း ဘာပြောချင်သေးလဲ"</p> <p> </p> <p>ကျန်ချန်သည် သူမကို တမင်သက်သက် ပညာပေးနေခြင်း ဖြစ်ကြောင်း ထိုအမျိုးသမီး ရိပ်မိသွားသည်။ သူမသည် ရှက်ရွံ့သွားသဖြင့် ပိုမို၍ ရိုင်းစိုင်းသော စကားများကို ရေပက်မဝင်အောင် ပြောဆိုတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ရှင် တမင်လုပ်တာပဲ ချစ်သူရှာတဲ့ ပွဲကို မလာချင်ရင် ဘာလို့ လာရတာလဲ ယောက်ျားတစ်ယောက်က မိန်းကလေးကို စောင့်ရတာ ဘာဖြစ်လို့လဲ ကျွန်မ မိတ်ကပ်လိမ်းရတာ အချိန်မကုန်ဘူးလား ဒီလောက် ကပ်စေးနှဲနေလို့လည်း ရှင်က လူပျိုကြီး ဖြစ်နေတာပေါ့ လစာကိုတောင် မပြောရဲဘူးဆိုတော့ ဆင်းရဲတဲ့ တပ်သားတစ် ယောက် ဖြစ်မှာပါ ဝမ်အဒေါ်ကလည်း ဘာဖြစ်လို့ ဒီလိုလူနဲ့ လာမိတ်ဆက်ပေးတာလဲ မသိဘူး"</p> <p> </p> <p>ကျန်မိသားစုသည် ကျန်ချန်၏ အဆင့်အတန်းနှင့် နောက်ခံကို အများသိအောင် ထုတ်မပြောဘဲ ရိုးရိုးရှင်းရှင်းပင် ချိန်းဆိုပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ထိုအမျိုးသမီးမှာ သူမ၏ရှေ့တွင် ရှိနေသူမှာ မည်သူမှန်း မသိဘဲ ရိုင်းစိုင်းနေခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဟေ့... ခင်ဗျား ပြောလို့ ဝပြီလား"</p> <p> </p> <p>ကျန်ယီသည် သည်းမခံနိုင်တော့ဘဲ ဝုန်းခနဲ ထရပ်လိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>ကျန်ယီကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အမျိုးသမီး၏ မျက်ဝန်းများမှာ တောက်ပသွားသည်။ ကျန်ချန်ကဲ့သို့ အေးစက်မာကြောသော လူထက် ကျန်ယီကဲ့သို့ နုပျိုခန့်ညားသော အမျိုးသားကို သူမက ပို၍ သဘောကျပုံရသည်။</p> <p> </p> <p>"မင်း ဒီမှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ"</p> <p> </p> <p>ကျန်ချန်က မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မေးလိုက် သည်။ </p> <p> </p> <p>သူ၏ ညီဖြစ်သူရှေ့တွင် သူ၏ သိက္ခာများ ကျဆင်းသွားရသဖြင့် စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်သွားရသည်။ သူသည် အမျိုးသမီးအပေါ် ထားရှိသော သည်းခံမှုကို လုံးဝ ရုပ်သိမ်းလိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>"မင်း အခု ထွက်သွားလို့ရပြီ မင်းက ငါစောင့်နေတဲ့သူ ဟုတ်သည်ဖြစ်စေ၊ မဟုတ်သည်ဖြစ်စေ ငါတို့ကြားမှာ ဘာမှဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ဘူး"</p> <p> </p> <p>"ဟွန့်... နံစော်နေတဲ့ တပ်သားတစ်ယောက်ရဲ့ အချိုးကိုက မပြောချင်ဘူး ဒီကောင်လေးလောက်တောင် မချောဘူး" </p> <p> </p> <p>ချန်ကျောက်က ကျန်ယီကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"တောက် .. အစ်ကို၊ ဒါကို သည်းခံနေဦးမှာလား"</p> <p> </p> <p>ကျန်ယီသည် အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်သွားသည်။ တပ်သားများကို စော်ကားခြင်းမှာ သူ၏ မိသားစုကို စော်ကားခြင်းနှင့် အတူတူပင်။</p> <p> </p> <p>ကျန်ချန်သည်လည်း ဆက်၍ ငြိမ်မနေတော့ပေ။ သူ့ကို စော်ကားသည်ကို သည်းခံနိုင်သော်လည်း တပ်သားများကို စော်ကားသည်ကိုမူ သူ လုံးဝ ခွင့်မလွှတ်နိုင်ပေ။</p> <p> </p> <p>"ချန် ဘာလဲ... မင်း စာရော ဖတ်ဖူးရဲ့လား သမိုင်းကိုရော လေ့လာဖူးရဲ့လား တိုင်းပြည်ကို ကာကွယ်နေတဲ့ တပ်သားတွေက မင်းပါးစပ်ထဲမှာ နံစော်နေတဲ့ တပ်သားတွေ ဖြစ်ကုန်ပြီလား မင်းမှာ ယဉ်ကျေးမှု မရှိဘူးလား တိုင်းပြည်သာ မရှိရင် မင်း ဘယ်မှာ သွားနေမလဲ"</p> <p> </p> <p>ကျန်ချန်၏ စကားလုံးများမှာ ပြတ်သားပြီး အရှိန်အဝါ ပါလှသည်။</p> <p> </p> <p> ကျန်ယီသည် အမြဲတမ်း တပ်နှင့် ပတ်သက်လျှင် ရှောင်ဖယ်နေတတ်သော်လည်း ယခုကဲ့သို့ မိမိအတွက် ကာကွယ်ပြောဆိုပေးသည်ကို မြင်ရသဖြင့် ကျန်ချန်၏ ရင်ထဲ၌ ထူးခြားသော ခံစားချက်တစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာရသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအမျိုးသမီးမှာ ဆွံ့အသွားသော်လည်း အားမနာတမ်း ပြန်လည် ချေပနေဆဲပင်။ ကျန်ယီကမူ ငြိမ်သက်နေသော ကျန်ချန်ကို ကြည့်ကာ ပို၍ ဒေါသထွက်လာသည်။</p> <p> </p> <p>"အစ်ကိုကတော့ တကယ့်ကို အသုံးမကျဘူးကျန်မိသားစုရဲ့ သိက္ခာကို ချနေတာပဲ၊ ရူးနေတဲ့ မိန်းမတစ်ယောက်ကိုတောင် မကိုင်တွယ်နိုင်ဘူးလား"</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save