Book List

<h2 style="text-align:center">အခန်း (၃၅၁)</h2> <h2 style="text-align:center">တစ်မိသားစုလုံးအတွက် ဂုဏ်ယူစရာ</h2> <h2 style="text-align:center">*</h2> <p> </p> <p>ကျန်းချန်းသည် ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ ကျန်းယိ၏ ဆဲဆိုမှုကို ခံလိုက်ရသော်လည်း ဒေါသထွက်မသွားခဲ့ပါ။</p> <p> </p> <p>"နေမကောင်းဘူးလား မသိဘူး"</p> <p> </p> <p>ကျန်းယိသည် သူ့အစ်ကို၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် ယခင်ကတစ်ခါဖူးမျှ မမြင်ဖူးသော အလိုလိုက်မှုနှင့် ကြင်နာဂရုဏာရိပ်များကို အံ့ဩဖွယ်ရာ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p> 'ငါ မျက်စိမှားတာပဲ ဖြစ်ရမယ်၊ ဒီလူမိုက်က ငါ့ကို နှိပ်စက်မနေရင်ပဲ ကံကောင်းလှပြီ' ဟု သူတွေးနေမိသည်။</p> <p> </p> <p>"ဟေ့ မိန်းမ... ငါ့အစ်ကိုက တစ်လကို နှစ်သောင်းရတယ် သိလား"</p> <p> </p> <p>ထိုအမျိုးသမီး၏ မျက်ဝန်းများမှာ အရောင်တောက်သွားခဲ့သည်။ ဤမျှ ခန့်ညားသော အမျိုးသားတစ်ဦးတွင် ဤကဲ့သို့ ကောင်းမွန်သော လစာငွေရှိလိမ့်မည်ဟု သူမ မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>ကျန်းချန်းသည် တပ်အတွင်း၌ ရာထူးကြီးကြီးမားမား ရရှိထားသူဖြစ်ရာ သူ၏ လစာနှင့် ခံစားခွင့်မှာ သာမန်ထက် များပြားနေသည်မှာ သဘာဝပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"ပြီးတော့ ငါ့မိသားစုက ငါ့အစ်ကို့ကို ကောင်းကောင်းထောက်ပံ့ထားနိုင်တယ် ငါ့အစ်ကိုက တပ်ထဲဝင်ချင်လို့ ဝင်နေတာ၊ မင်းထင်သလို ဆင်းရဲလို့ မဟုတ်ဘူး 'တစ်ယောက် တပ်ထဲဝင်ရင် တစ်မိသားစုလုံး ဂုဏ်တက်တယ်' တဲ့ ငါ့မိသားစုတစ်ခုလုံးက တပ်ဗိုလ်တပ်သားတွေချည်းပဲ၊ ငါက အားလုံးထက် ဂုဏ်အရှိဆုံးပဲ မင်းသာ အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ ဆက်ပြောနေရင် မင်းပါးစပ်ကို ငါဖြဲပစ်မယ်"</p> <p> </p> <p>ကျန်းချန်းသည် သူ့ထက်ပင် အရပ်အမောင်း မတိမ်းမယိမ်း ဖြစ်လာကာ သူ့ရှေ့တွင် မားမားမတ်မတ် ရပ်လျက် ရန်တွေ့ပေးနေသော ညီငယ်ကို ကြည့်ပြီး မျက်ဝန်းအစုံတွင် အပြုံးရိပ်များ ထင်ဟပ်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ရန်တွေ့ပြီးပြီးချင်းတွင် ကျန်းယိသည် ကျန်းချန်းကို ခိုးကြည့်လိုက်ရာ သူ့ကို ကြည့်ပြီး ပြုံးနေသော အစ်ကိုဖြစ်သူကို တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>'ဒီနေ့ ငါ့အစ်ကို တကယ်ပဲ တစ်ခုခုဖြစ်နေပြီ၊ ငါဆဲတာတောင် သူဘာမှမပြောဘူး'</p> <p> </p> <p>အားကိုးအားထား ရသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည့်အတွက် ကျန်းယိသည် စက်သေနတ်ပစ်သကဲ့သို့ တရစပ် ပြန်လည်ပြောဆိုလိုက်ရာ ထိုအမျိုးသမီးမှာ ထိတ်လန့်တကြား ထွက်ပြေးသွားရတော့သည်။</p> <p> </p> <p>အပြင်ရောက်သည်နှင့် ထိုအမျိုးသမီးသည် အောင်သွယ်ပေးသူထံ ဖုန်းဆက်ကာ ဒေါသတကြီးဖြင့် စတင်ဆဲဆိုတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"အန်တီဝမ်၊ ဘယ်လိုလူမျိုးနဲ့ မိတ်ဆက်ပေးတာလဲ? ယဉ်ကျေးမှုလည်း မရှိဘူး၊ လေလုံးတွေကလည်း ထွားလိုက်တာ၊ ပြီးတော့ သူ့ညီကိုပါ ခေါ်လာပြီး ကျွန်မကို စော်ကားခိုင်းသေးတယ်..."</p> <p> </p> <p>လူချင်းခွဲပြီးနောက် ကျန်းယိသည် မိမိကိုယ်မိမိ ကြမ်းတမ်းသော စကားလုံးများ သုံးနှုန်းမိသွားသည်ကို နောက်ကျမှ သတိထားမိလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အိမ်ပြန်ကြစို့"</p> <p> </p> <p>ကျန်းချန်းက သူ့ကို မဆူသည့်အပြင် နူးနူးညံ့ညံ့ ဆက်ဆံနေသဖြင့် ကျန်းယိ အံ့ဩနေမိသည်။</p> <p> </p> <p>"ဟို... အစ်ကို ကျွန်တော့်ကို မဆူဘူးလား”</p> <p> </p> <p>“ငါက ဘာလို့ မင်းကို ဆူရမှာလဲ”</p> <p> </p> <p>ကျန်းချန်းက နှုတ်ခမ်းဖျားတွင် အပြုံးတစ်ခုကို ဆင်မြန်းလျက် ရှေ့ကနေ လျှောက်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>"အစ်ကိုပဲ ကျွန်တော့်ကို ဆဲဆိုတာတွေ မလုပ်ရဘူးလို့ တားထားတာ မဟုတ်လား”</p> <p> </p> <p>ကျန်းယိသည် ခေါင်းငိုက်စိုက်ချကာ အနောက်ကနေ လိုက်ပါလာသည်။</p> <p> </p> <p>"မင်း ပြောတာ တကယ်ကောင်းတယ်”</p> <p> </p> <p>"တကယ်လား”</p> <p> </p> <p>ကျန်းချန်း၏ ချီးကျူးမှုကို ကြားလိုက်ရသည်နှင့် ကျန်းယိ၏ မျက်ဝန်းများ ဝင်းလက်သွားကာ အစ်ကိုဖြစ်သူနှင့် ဘေးချင်းယှဉ်လျှောက်နိုင်ရန် အပြေးလိုက်လာသည်။</p> <p> </p> <p>"အစ်ကို... ကျွန်တော် ပြောမယ်၊ အဲ့လိုလူမျိုးတွေကို အားနာမနေနဲ့၊ ကျွန်တော့်ဆီကနေ နည်းနည်းလောက် သင်ယူဦး..."</p> <p> </p> <p>တတွတ်တွတ် ပြောဆိုနေသော ကျန်းယိကို ကြည့်ရင်း ကျန်းချန်းသည် ငယ်စဉ်က သူ့နောက်သို့ တကောက်ကောက် လိုက်ခဲ့သော ကလေးငယ်လေးကို ပြန်လည် မြင်ယောင်လာမိသည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် စည်းကမ်း အလွန်တင်းကျပ်သူ ဖြစ်ခဲ့သည့်အတွက် ညီအစ်ကိုနှစ်ဦးမှာ နီးနီးကပ်ကပ် မရှိခဲ့သည်မှာ ကြာခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ </p> <p> </p> <p>ကျန်းယိသည် သူ့ကို မြင်တိုင်း ဘေးဆိုးကြီးတစ်ခုကို မြင်လိုက်ရသကဲ့သို့ ရှောင်ဖယ်နေတတ်သူ မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ယခုအခါတွင်မူ သူတို့အားလုံး မှားနေခဲ့သည်ဟု ကျန်းချန်း ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ့ညီသည် အလိုလိုက်ခံထားရ၍ ပျက်စီးနေသူ မဟုတ်ဘဲ မာနခဲလေး ဖြစ်နေရုံသာ ဖြစ်သည်။ လူငယ်တစ်ယောက်အနေဖြင့် ယုံကြည်ချက်ရှိရှိနှင့် စိတ်အားထက်သန်နေခြင်းမှာ ကောင်းမွန်</p> <p>သည့် အချက်ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>လေထဲတွင် လွင့်နေသော ကျန်းယိ၏ အပြာရောင် ဆံပင်စုတ်ဖွားလေးမှာပင် ယခုအချိန်တွင် ကြည့်ကောင်းနေသယောင် ရှိနေသည်။</p> <p> </p> <p>အလိုလိုက်ခံထားရသော ကလေးတစ်ယောက်သည် "တစ်ယောက် တပ်ထဲဝင်ရင် တစ်မိသားစုလုံး ဂုဏ်တက်တယ်" ဟူသော စကားမျိုးကို ဘယ်သောအခါမှ ပြောလိမ့်မည်မဟုတ်ပေ။ သို့ဆိုလျှင် သူ့ညီသည်လည်း သူ့အတွက် ဂုဏ်ယူနေခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>ကျန်းချန်းသည် ခြေလှမ်းများကို ရပ်လိုက်ကာ ကျန်းယိ၏ ခေါင်းကို အသာအယာ ပွတ်သပ်ပေးလိုက်မိသည်။ ကျန်းယိသည် အံ့အားသင့်ကာ တောင့်ခဲသွားပြီးနောက် သူ့အစ်ကိုကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အစ်ကို..."</p> <p> </p> <p>အစ်ကိုဖြစ်သူ၏ ရုတ်တရက် ရင်းနှီးမှုကို သူ မကျွမ်းကျင်သော်လည်း ငြင်းပယ်ခြင်း မရှိခဲ့ပါ။</p> <p> </p> <p>"အင်း..."</p> <p> </p> <p>ယနေ့ တစ်ရက်တည်းမှာပင် သူ့ညီက သူ့ကို "အစ်ကို" ဟု ခေါ်သည်မှာ တစ်နှစ်လုံးပေါင်း ခေါ်သည်ထက်ပင် များနေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ညီငယ်ဖြစ်သူ ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ဖြစ်နေသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သဖြင့် ကျန်းချန်းသည် လက်ကို ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်ကာ ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်နေလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မင်း ဘာလို့ အလုပ်မသွားတာလဲ"</p> <p> </p> <p>ခဲခဲယဉ်ယဉ် အတူတူရှိနေရသော ညီအစ်ကိုနှစ်ဦးကြားရှိ သံယောဇဉ်မှာ ပိုမို ခိုင်မြဲလာခဲ့သည်။ သူတို့နှစ်ဦးသည် ခံစားချက်များကို ဘေးဖယ်ထားကာ ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ကောင်းမွန်စွာ စကားပြောဆိုနိုင်ခဲ့ကြသည်။</p> <p> </p> <p>"ကျွန်တော် မိုဟန်ကျီ နဲ့ အလုပ်ကိစ္စ လိုက်သွားရင်း ပြန်လာတာ၊ နေ့လယ်ပိုင်း ခွင့်ယူထားတယ်"</p> <p> </p> <p>"စားပြီးပြီလား ငါ ကျွေးရမလား"</p> <p> </p> <p>ကျန်းယိ ထိုစားသောက်ဆိုင်သို့ ဘယ်အချိန်က ရောက်နေသည်ကို ကျန်းချန်း မသိသလို၊ အဘယ်ကြောင့် ထိုနေရာသို့ ရောက်နေသလဲဆိုသည်ကိုလည်း မမေးမြန်းခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>"စားပြီးပြီ"</p> <p> </p> <p>ကျန်းယိသည် ဖုန်းကို ခိုးထုတ်ကာ သူ အမှတ်တမဲ့ အသံဖမ်းထားခဲ့မိသည်များကို ဖျက်ပစ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မိုဟန်ကျီ က လူကောင်းတစ်ယောက်ပါ၊ သူ့ဆီကနေ သင်ယူပါဦး"</p> <p> </p> <p>"ဟုတ်ကဲ့"</p> <p> </p> <p>ကျန်းယိ ခေါင်းငုံ့ကာ ပြန်ထူးလိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>သူ့ညီသည် ဆက်ဆံရခက်သူ မဟုတ်ဘဲ အလွန် လိမ္မာရေးခြားရှိသူ ဖြစ်ကြောင်း ကျန်းချန်း သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်းချန်းသည် ကျန်းယိကို အိမ်သို့ လိုက်ပို့ပေးခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>"မင်းတို့ ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက် ဘယ်လိုဖြစ်လို့ အတူတူ ပြန်လာကြတာလဲ ဟို မြို့ငယ်လေးက အောင်သွယ်မှုကကော ဘယ်လိုလဲ”</p> <p> </p> <p>ရှားရှားပါးပါး ချစ်ချစ်ခင်ခင်နှင့် အတူဝင်လာသည်ကို မြင်ရသဖြင့် အဘိုးကျန်းက ပြုံးလျက် မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အဘိုး... ကျွန်တော် အပေါ်တက်တော့မယ်"</p> <p> </p> <p>ကျန်းယိသည် ထိုကိစ္စထဲသို့ မပါဝင်ချင်သဖြင့် အမြန်ရှောင်ထွက်သွားသည်။ အဘိုးထံမှ ဆူပူမှုကို မခံချင်သဖြင့် အပေါ်သို့ ပြေးတက်သွားစဉ် သူ၏ ဖုန်းဘဏ်အကောင့်ထဲသို့ ငွေတစ်သန်း ရုတ်တရက် ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>"ဟာ... ဟာ... ဘယ်က နတ်ကတော်ကြီးက ငါ့ကို မပေးလိုက်တာလဲ"</p> <p> </p> <p>ကျန်းယိသည် ငွေလွှဲသူကို အမြန်စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>ထိုသူမှာ သူ့အစ်ကိုပင် ဖြစ်သည်။ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာပြီးမှ သူ့အစ်ကိုဆီက ညီအစ်ကို သံယောဇဉ် အစစ်အမှန်ကို သူ ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>“ငါ့အစ်ကိုသာ နောက်ထပ် အောင်သွယ်မှုတွေ ထပ်လုပ်ရင်၊ ငါက ကြားက ဝင်ကူညီပြီး ပိုက်ဆံတောင်းလို့ ရနိုင်မလား”</p> <p> </p> <p>ကျန်းယိ၏ အတွေးများ လွင့်ပျံ့နေမိသည်။</p> <p> </p> <p> “ထားပါတော့လေ၊ သူက အိမ်မှာပဲ ကျားသေလိုနေတာ၊ မိန်းမတစ်ယောက်ကိုတောင် မကိုင်တွယ်နိုင်ဘူး”</p> <p> </p> <p>ယခင်ကဆိုလျှင် သူသည် ငွေတစ်သန်းကို အရေးမလုပ်သော်လည်း၊ ယခု အခက်အခဲဖြစ်နေချိန်တွင် ရရှိလိုက်သည့် တစ်သန်းအတွက် အမှန်</p> <p>တကယ် ပျော်ရွှင်သွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>"ကျေးဇူးပဲ အစ်ကို"</p> <p> </p> <p>ကျန်းယိသည် ဝမ်းသာအားရ ကျေးဇူးတင်ကြောင်းပြသည့် Sticker လေးကို ကျန်းချန်းထံ ချက်ချင်း ပို့လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်းချန်း၏ ဖုန်းမြည်လာသဖြင့် ကြည့်လိုက်ရာ ကျန်းယိ ပို့ထားသော အရုပ်လေးကို မြင်လိုက်ရပြီး အလိုလို ပြုံးမိသွားသည်။ သူ့ညီက တကယ်တော့ ချစ်စရာလေးပါလား။</p> <p> </p> <p>“ပိုက်ဆံလိုရင် အစ်ကို့ကို ပြော”</p> <p> </p> <p>ဟု စာရိုက်လိုက်သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် ထိုစာကို တစ်လုံးချင်းစီ ပြန်ဖျက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ရပါတယ်"</p> <p> </p> <p>သူ့ညီသည် အခွင့်အရေးရလျှင် မည်မျှအထိ ယူတတ်သည်ကို သူ ကောင်းကောင်းသိသည်။ အရင်က ရင်းနှီးမှု မရှိခဲ့စဉ်ကပင် ပိုက်ဆံတောင်းတတ်သည့် သူ့ညီအား ယခုလို လမ်းစဖွင့်ပေးလိုက်ပါက အဆမတန် တောင်းဆိုလာမည်မှာ သေချာလှသည်။</p> <p> </p> <p>သူ့အတွေးသည် မမှားပေ။ ကျန်းယိသည် သူ့အစ်ကိုထံမှ စူပါကားတစ်စီး ဝယ်ခိုင်းရန် စဉ်းစားနေပြီး ဖြစ်သည်။ </p> <p> </p> <p>လတ်တလောတွင် သူ မျက်စိကျနေသော ကားလေးတစ်စီး ရှိသော်လည်း ပိုက်ဆံက မရှိဖြစ် နေသည်။</p> <p> </p> <p>တစ်လလျှင် သုံးထောင်သာ ရသော သူသည် ပြာပုံထဲက ငွေပြားရှာနေရသူ မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>နောက်ဆုံးတွင် ကျန်းယိ ထိုအတွေးကို လက်လျှော့လိုက်သည်။ တစ်သန်းဆိုသည်မှာ မဆိုးပေ၊ ယခုတော့ သူငယ်ချင်းတွေနှင့် စားသောက်သည့်အခါ အိတ်ကပ်ထဲ လက်နှိုက်စရာ ရှိသွားပြီဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>နောက်တစ်နေ့ နံနက်စာ စားချိန်တွင် ကျန်းယိသည် အလွန် စိတ်ရွှင်လန်းနေသည်။</p> <p> </p> <p>"အစ်ကို... အဘိုး..."</p> <p> </p> <p>သူသည် စားစရာများကို ယူကာ အမြန်ထွက်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>"ဒီကောင်လေး ဘာဖြစ်နေတာလဲ စိတ်ကြည်နေလိုက်တာ၊ ရည်းစားများ ရနေပြီလား”</p> <p> </p> <p>အဘိုးကျန်းကပင် သတိထားမိသည်။</p> <p> </p> <p> အရင်ကဆိုလျှင် အလုပ်သွားရသည်မှာ သင်္ချိုင်းကုန်းသို့ သွားရသကဲ့သို့ ညှိုးငယ်နေတတ်သူ မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>"အဘိုးကလည်း... ရှောင်ယိက ငယ်ပါသေးတယ်၊ အချစ်အကြောင်း ပြောဖို့ စောပါသေးတယ်"</p> <p> </p> <p>ကျန်းချန်းကတော့ သူ့ညီ အဘယ်ကြောင့် ပျော်နေသည်ကို သိသည်။ အတော်ကြာအောင် ဆင်းရဲနေရသူတစ်ဦးအဖို့ မမျှော်လင့်ဘဲ ငွေထုပ်ကြီး ရလိုက်သည့်အခါ မည်သို့ စိတ်မချမ်းသာဘဲ ရှိပါမည်နည်း။</p> <p> </p> <p>မာနခဲလေး ဖြစ်နေသော သူ့ညီ၏ အမူအရာများမှာ ယခုမှပင် ချစ်စရာကောင်းနေသည်ဟု သူ ခံစားမိလာသည်။ နောင်တွင် သူ့ညီကို မကြာခဏ ထောက်ပံ့ပေးရမည်ဟု ကျန်းချန်း တွေးတောနေမိသည်။</p> <p> </p> <p>"မင်းကော ဘယ်လိုလဲ မင်းက မငယ်တော့ဘူး၊ အိမ်ထောင်မပြုသေးဘူး ငါကတော့ မြေကြီးထဲ ခြေတစ်ဖက် နစ်နေပြီ"</p> <p> </p> <p>ကျန်းချန်း စားနေရင်း ခဏ ရပ်သွားသည်။ မြှားဦးက သူ့ဘက် လှည့်လာလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>"အဘိုးကလည်း... ကျန်းမာရေးက ကောင်းနေတုန်းပဲကို၊ အဲ့လိုတွေ မပြောပါနဲ့"</p> <p> </p> <p>ကံကြမ္မာဆိုသည်မှာ မည်သူ ပြောနိုင်ပါမည်နည်း။ သူသည်လည်း အဆင်ပြေရုံနှင့်တော့ လက်ထပ်ဖို့ ဆန္ဒမရှိပေ။</p> <p> </p> <p>"ကဲ... ငါလည်း အများကြီး မပြောတော့ဘူး၊ မင်းက အမြဲတမ်း ပြတ်သားတဲ့သူပဲ၊ ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့ အိမ်ထောင်ရေးကတော့ ငါတို့ကို စိုးရိမ်စေတယ် ငါတော့ သူငယ်ချင်းဟောင်းနဲ့ ငါးသွားမျှားဦးမယ်"</p> <p> </p> <p>ကျန်းချန်း အိမ်တွင် တစ်ယောက်တည်း ကျန်ခဲ့သဖြင့် ပျင်းလာကာ ကျန်းယိ၏ ကားပြိုင်ကွင်းသို့ သွားကြည့်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်းယိ၏ အဖေနှင့် အခြားသူများမှာ ကျန်းယိတွင် ကားပြိုင်ကွင်းရှိသည်ကို မသိကြသော်လည်း၊ နောက်ပိုင်းတွင် ယွဲ့ဟွာ နည်းပညာ၏ ဒုံးဟူ စီမံကိန်း စတင်သည့်အခါ မိုဟန်ကျီက ကျန်းယိအတွက် ကွင်းအသစ်တစ်ခု စီစဉ်ပေးခဲ့သည်။ </p> <p> </p> <p>ကျန်းယိ လျှို့ဝှက်ထားသော်လည်း ကျန်းချန်းကတော့ သိရှိနေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်းချန်းသည် တပ်တွင်သာ အချိန်ကုန်လေ့ရှိသော်လည်း အပြင်လောကတွင် သူ့အား သတင်းပေးနိုင်သည့် မိတ်ဆွေများစွာ ရှိနေသည်။</p> <p>သူသည် ပြိုင်ကွင်းအတွင်းသို့ ကားမောင်းဝင်သွားရင်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။ </p> <p> </p> <p>ယနေ့ ပြိုင်ကွင်းထဲတွင် လူအလွန်စည်ကားနေပြီး အသက်ဝင် လှုပ်ရှားနေသည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>အော်ဟစ်သံများ၊ ဖက်လှဲတကင်း ရှိနေသူများ၊ အောင်ပွဲခံ အားပေးသံများနှင့် စက်အင်ဂျင်သံများ...</p> <p> </p> <p>ထိုအသံစုံများသည် လူ၏ အာရုံငါးပါးကို နိုးကြားတက်ကြွစေသည်။ စည်းကမ်းတကျရှိလှသော တပ်လောကနှင့် လုံးဝကို ဆန့်ကျင်ဘက် ဖြစ်နေသည့် ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုပင်။</p> <p> </p> <p style="text-align:center">***</p> <p> </p>


Save