Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၃၅၂)</h2> <h2 style="text-align: center;">တကယ်လား</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>ကျန်းချန်း၏ ဘဝသည် စိမ်းစိုသော တပ်ဝတ်စုံများ၊ ပစ်မှတ်လေ့ကျင့်ရေးကွင်းမှ ထွက်ပေါ်လာသော ယမ်းငွေ့များနှင့် ဟိုတစ်စ ဒီတစ်စ ပြန့်ကျဲနေသော ကျည်ခွံများကြားတွင်သာ အချိန်ကုန်ဆုံးခဲ့ရသည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့သည် မြေနီလမ်းများပေါ်တွင် တွားသွားခဲ့ကြသည်၊ တောတောင်လျှိုမြောင်များကို ဖြတ်ကျော်ပြေးလွှားခဲ့ကြသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့ပြင် ကျယ်ပြောလှသော ပင်လယ်ပြင်ကြီးထဲတွင်လည်း အကြိမ်ကြိမ် လေ့ကျင့်ခဲ့ကြသည်။</p> <p>သူသည် နံနက်ခင်း၏ နှင်းစက်များကို မြင်ဖူးသလို၊ ညနေခင်း၏ ဆည်းဆာရိပ်နှင့် ညဉ့်ကောင်းကင်ယံမှ ကြယ်တာရာများကိုလည်း ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ထိုဘဝကို သူတစ်ခါမျှ ငြီးငွေ့သည်ဟု မထင်မှတ်ခဲ့မိပါ။ ၎င်းသည် လူတိုင်း စိတ်ဝိညာဉ်တစ်ခုတည်း၊ ယုံကြည်ချက်တစ်ခုတည်းဖြင့် စုစည်းထားသော စိတ်အားထက်သန်ဖွယ်ရာ ဘဝတစ်ခု မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>ယခင်ကမူ ညီဖြစ်သူ၏ ဝါသနာများကို သူ လုံးဝနားမလည်နိုင်ခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ယနေ့တွင်မူ သူ အနည်းငယ် နားလည်လာသယောင် ရှိသည်။</p> <p> </p> <p>ဤနေရာရှိ လူများသည် တောက်ပြောင်သော ဝတ်စုံများကို ဝတ်ဆင်ထားကြပြီး ပျော်ရွှင်စွာ ဆူညံအော်ဟစ်နေကြသည်။ ပြိုင်ကားများသည်လည်း အင်ဂျင်သံများကို ဟိန်းဟောက်စေလျက် ပြိုင်ကွင်းအတွင်း အရှိန်ပြင်းစွာ မောင်းနှင်နေကြသည်။</p> <p> </p> <p>ပန်းဝင်ဂိတ်ကို ဖြတ်ကျော်ကာ ချန်ပီယံဆုကို ဆွတ်ခူးနိုင်သည့်အခါတွင်လည်း သူတို့သည် အားပါတရ အော်ဟစ်အောင်ပွဲခံကြသည်။</p> <p>ထိုအငွေ့အသက်များကြားတွင် စီးမျောနေရင်း ကျန်းချန်းသည်လည်း မသိမသာ စိတ်လှုပ်ရှားလာမိသည်။</p> <p> </p> <p>ပြိုင်ကားပေါ်မှ ဆင်းလာကာ သူငယ်ချင်းများကို ဖက်လှဲတကင်း နှုတ်ဆက်နေကြသူများကို ကြည့်ရင်း သူသည် မိမိညီငယ်၏ ယုံကြည်မှုအပြည့်နှင့် တက်ကြွလှုပ်ရှားနေမည့် ပုံရိပ်ကို မြင်ယောင်နေမိသည်။</p> <p> </p> <p>"အစ်ကိုကြီး ကျန်းချန်း အစ်ကိုက ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး ဒီကို ရောက်လာတာလဲ"</p> <p> </p> <p>ဟူကျင်းသည် ကျန်းချန်းကို ဤနေရာတွင် တွေ့လိုက်ရသဖြင့် အတော်ပင် အံ့အားသင့်သွားသည်။ ဤသည်မှာ တကယ်ကို ရှားပါးလှသော မြင်ကွင်းတစ်ခု မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>"အားတာနဲ့ လာကြည့်တာပါ"</p> <p> </p> <p>ကျန်းချန်းက တည်ငြိမ်စွာပင် ပြန်ပြောလိုက် သည်။</p> <p> </p> <p>"ဟို... ကျန်းယိကတော့ ဒီမှာ မရှိဘူးဗျ၊ သူ အလုပ်သွားတယ်"</p> <p> </p> <p>ကျန်းချန်းသည် ကျန်းယိကို လာရှာသည်ဟု ထင်မှတ်ကာ ဟူကျင်းက အမြန် ဝင်ပြောလိုက် သည်။</p> <p> </p> <p>"ငါ သူ့ကို လာရှာတာ မဟုတ်ပါဘူး၊ ပတ်ပတ်လည်ကို လိုက်ကြည့်ရုံတင်ပါ"</p> <p> </p> <p>ထိုအခါမှ ဟူကျင်းသည် သက်ပြင်းချနိုင်တော့ကာ ကျန်းချန်းကို ပြိုင်ကွင်းပတ်ပတ်လည် လိုက်လံပြသပေးတော့သည်။</p> <p> </p> <p>တစ်ဖက်တွင်မူ ကျန်းယိ၏ ကြည်နူးနေသော စိတ်အခြေအနေမှာ ကုမ္ပဏီသို့ ရောက်သည်အထိ မပျက်စီးသေးပေ။</p> <p> </p> <p>"အတွင်းရေးမှူးကျန်း၊ ဒီနေ့ ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် စိတ်ရွှင်လန်းနေရတာလဲ"</p> <p> </p> <p>လက်ထောက်လင်က သံသယဖြင့် မေးလိုက် သည်။ </p> <p> </p> <p>ကျန်းမျိုးနွယ်စု၏ သခင်လေးသည် အလုပ်တွင် အမြဲတမ်း မကျေမနပ် ဖြစ်နေတတ်သည်ကို သူသိထားသဖြင့် ယနေ့ ကျန်းယိ၏ အမူအရာမှာ ပုံမှန်မဟုတ်ဟု ထင်နေမိခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"ငါ့အစ်ကိုက ငါ့ကို မုန့်ဖိုး တစ်သန်း ပေးလိုက်လို့လေ"</p> <p> </p> <p>ကျန်းယိသည် ဝမ်းသာအားရ ပြောပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> လတ်တလောတွင် သူသည် လက်ထောက်လင်နောက်သို့ တကောက်ကောက် လိုက်နေရသဖြင့် သူတို့နှစ်ဦးကြား ဆက်ဆံရေးမှာ အတော်ပင် ပြေလည်နေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>လက်ထောက်လင်သည် ရင်ထဲမှနေ၍ တိတ်တဆိတ် ကျိန်ဆဲလိုက်မိသည်။ လူအချင်းချင်း ကံတရား မတူညီကြပုံမှာ တကယ်ပင် ဆိုးဝါးလှသည်။</p> <p> </p> <p>“ မုန့်ဖိုး တစ်သန်းတဲ့လား... အားကျစရာကောင်းလိုက်တာ၊ သူလည်းပဲ အဲ့လို အစ်ကိုမျိုး တစ်ယောက်လောက် လိုချင်မိသား”</p> <p> </p> <p>"ဝင်ခဲ့ပါ"</p> <p> </p> <p>ရုံးခန်းအတွင်းမှ အေးစက်စက် အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာရာ လက်ထောက်လင်၏ စိတ်ကူးယဉ်မှုများ ချက်ချင်း ပျက်ပြားသွားတော့သည်။ </p> <p> </p> <p>“ကဲ... အလုပ်ပြန်လုပ်တာပဲ ကောင်းပါတယ်၊ ဒီဘဝမှာ ဒီလို ကံမျိုး မပါလာရင်တောင် နောက်ဘဝကျမှပဲ ထပ်ကြိုးစားကြည့်တော့မယ်”</p> <p> </p> <p> ဟု သူ တွေးလိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီက ညွှန်ကြားချက်များ ပေးပြီးနောက်  သူတို့နှစ်ဦး ထွက်လာခဲ့ကြသည်။</p> <p> </p> <p>လတ်တလောတွင် မိုဟန်ကျီသည် ကျန်းယိကို လုပ်ငန်းပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှု ဆွေးနွေးပွဲများသို့ စတင်ခေါ်ဆောင်သွားလေ့ရှိသည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါ ကျန်းမျိုးနွယ်စုရဲ့ သခင်လေးပဲ ဖြစ်ရမယ်၊ သူက ဘာလို့ ဥက္ကဋ္ဌမိုနောက်ကို လိုက်နေတာလဲ”</p> <p> </p> <p>ကျန်းယိကို ပထမဆုံးအကြိမ် မှတ်မိသွားသူ တစ်ဦး ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>"ကျွန်တော် ကျန်းသခင်လေးကို ပွဲတစ်ခုမှာ တစ်ခါတွေ့ဖူးတယ်၊ ခင်ဗျား မှတ်မိသေးလား”</p> <p> </p> <p>ထိုအမျိုးသားက နွေးထွေးစွာ ပြုံးလျက် မေးလိုက်သည်။ သို့သော် ကျန်းယိကတော့ သူ့ကို လုံးဝ မှတ်မိပုံမရပေ။</p> <p> </p> <p>"ဦးလေးကျန်းက သူ့ကို ပညာပိုသင်စေချင်လို့ပါ"</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီက စကားအများကြီး မပြောသော်လည်း လူတိုင်းကတော့ အခြေအနေကို နားလည် လိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>မျက်နှာချင်းဆိုင်မှ အမျိုးသားသည် တစ်စုံတစ်ခုကို ပြောရန် ပြင်လိုက်ပြီးမှ</p> <p> </p> <p>"ဒါကတော့ ကျွန်တော့်ရဲ့ အသုံးမကျတဲ့ သားပါ၊ သူ နိုင်ငံခြားကနေ အခုမှ ပြန်ရောက်တာ ဥက္ကဋ္ဌမို အဆင်ပြေမယ်ဆိုရင် သူ့ကိုလည်း အနားမှာထားပြီး သင်ပေးပါဦးလား" </p> <p> </p> <p>ဟု ဆိုလာသည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် ကျန်းယိ၏ နာမည်ကျော်ကြားမှုကို ကြားဖူးထားသော်လည်း ယခု ဥက္ကဋ္ဌမို၏ ဘေးတွင် ငြိမ်သက်စွာ ထိုင်နေသည်ကို မြင်ရသောအခါ အံ့ဩမိသွားသည်။</p> <p> </p> <p> သူ့သားကို မိုဟန်ကျီကဲ့သို့ တော်စေချင်သည် မဟုတ်သော်လည်း မိုဟန်ကျီ၏ အရည်အချင်း သုံးပုံတစ်ပုံခန့် ရလျှင်ပင် ကျေနပ်ပြီဟု သူတွေးနေခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>လက်ထောက်လင်သည် မိုဟန်ကျီ ဧကန်မုချ ငြင်းပယ်တော့မည်ကို သိနေသဖြင့် ရင်တထိတ်ထိတ် ဖြစ်နေမိသည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်းယိ၏ မျက်ဝန်းများတွင်မူ မျှော်လင့်ချက်အရောင်များ ဝင်းလက်လာခဲ့သည်။ မိုဟန်ကျီ၏ အဖြေကို သူ စိတ်ဝင်တစား စောင့်ကြည့်နေမိသည်။ အကယ်၍ ထိုသူကို လက်ခံလိုက်ပါက သူသည် လွတ်လပ်ခွင့် ရနိုင်မည်လားဟုပင် တွေးတောမိသည်။</p> <p> </p> <p>"မရပါဘူး၊ ကျွန်တော် သူ့ကို သင်ပေးနေတာက ကျွန်တော့်ရည်းစားကြောင့်ပါ၊ တခြားသူတွေအတွက် အချိန်မပေးနိုင်ဘူး"</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီသည် အားနာပါးနာ ပြောဆိုတတ်သူ မဟုတ်ပေ။ ထိုအမျိုးသားသည် အနည်းငယ် မျက်နှာပျက်သွားသော်လည်း ဒေါသထွက် ရန်တော့ မဝံ့ရဲခဲ့ပါ။</p> <p> </p> <p>"ကောင်းပါပြီ... ဒါဆို ကျွန်တော်တို့ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုအကြောင်းပဲ ဆက်ပြောကြတာပေါ့"</p> <p> </p> <p>ကျန်းယိသည် သူ့အကြံအစည်များ ပျက်စီးသွားပြီဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသလို၊ မိုဟန်ကျီအနားတွင် မည်မျှကြာအောင် ထပ်နေရဦးမည်ကိုလည်း မခန့်မှန်းနိုင်တော့ပေ။</p> <p> </p> <p>လုပ်ငန်းကိစ္စများ အဆင်ပြေချောမွေ့စွာ ပြီးဆုံးသွားပြီးနောက် မိုဟန်ကျီတို့အဖွဲ့ ပြန်လည် ထွက်ခွာလာခဲ့ကြသည်။</p> <p> </p> <p>"အဖေ... သူ ကျွန်တော့်ကို တကယ်ပဲ မျက်နှာသာ မပေးဘူးနော်”</p> <p> </p> <p>ထိုအမျိုးသား၏ သားဖြစ်သူသည် မိုဟန်ကျီအပေါ် အတော်ပင် မကျေမနပ် ဖြစ်နေသည်။</p> <p> </p> <p> သူကိုယ်တိုင်လည်း မိုဟန်ကျီအောက်တွင် ပညာမသင်ချင်သော်လည်း ယခုကဲ့သို့ အငြင်းခံလိုက်ရခြင်းမှာ အရှက်ရစရာ ဖြစ်နေသည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>"ကောင်လေး... မင်းက သူ့ရှေ့မှာ ငါတို့ မျက်နှာရှိတယ်လို့ ထင်နေတာလား”</p> <p> </p> <p>ထိုအမျိုးသားက သားဖြစ်သူ၏ ခေါင်းကို ခပ် ပြင်းပြင်း ရိုက်လိုက်ကာ သတိပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မင်း မနက်ဖြန်ကစပြီး ကုမ္ပဏီမှာ လာပြီး လေ့ကျင့်တော့ နိုင်ငံခြားမှာ နေတာ ကြာလို့ မင်း ဦးနှောက်တွေ ပျက်ကုန်ပြီထင်တယ် ပြည်တွင်းက ကုမ္ပဏီတွေအကြောင်းကို ပိုပြီး လေ့လာထားဦး"</p> <p> </p> <p>"မင်း စိတ်ပျက်နေပုံပဲ”</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီက သူ့အနောက်ကနေ လိုက်လာသော ကျန်းယိကို ကြည့်ပြီး မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဗျာ”</p> <p> </p> <p>ကျန်းယိ ကြောင်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>"မင်းက အတွင်းရေးမှူးဆိုပေမဲ့ ကုမ္ပဏီရဲ့ ဌာနအားလုံးနဲ့ ထိတွေ့နေရတာပဲ၊ လုပ်ငန်းလည်ပတ်ပုံကိုလည်း အခြေခံအားဖြင့် နားလည်နေပြီ မင်းသာ လုပ်ငန်းတစ်ခုကို ကိုယ်တိုင် အောင်အောင်မြင်မြင် ဆွေးနွေးနိုင်မယ်ဆိုရင် မင်းကို ငါ လွှတ်ပေးမယ်"</p> <p> </p> <p>"တကယ်လား”</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီ၏ စကားကြောင့် ကျန်းယိသည် ချက်ချင်းပင် အားအင်များ ပြည့်ဝလာသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ၏ ကြီးမားသော ရည်မှန်းချက်မှာ ဤချုပ်နှောင်မှုမှ လွတ်မြောက်ရန် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>"တကယ်"</p> <p> </p> <p>ကျန်းယိသည် ကုမ္ပဏီကို အလုံးစုံ စီမံခန့်ခွဲနိုင်ရန်သာ လိုအပ်ပြီး သေးငယ်သော ကိစ္စရပ်တိုင်းကို လိုက်လံလုပ်ဆောင်နေရန် မလိုကြောင်း မိုဟန်ကျီက ဆိုလိုခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် ယနေ့တွင် အလုပ်ကိစ္စ မရှိသဖြင့် အိမ်၌သာ အနားယူနေသည်။</p> <p> </p> <p>သူမ ဖုန်းဖွင့်ကြည့်လိုက်သည့်အခါ ထိုအချိန်က လူကြိုက်များခဲ့သော "Military Soul" ရုပ်ရှင်နှင့် ပတ်သက်သည့် ဝေဖန်သုံးသပ်ချက်များကို အံ့ဩဖွယ်ရာ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ထိုရုပ်ရှင်သည် နိုင်ငံရေးအရ အထိမခံသော ကိစ္စရပ်များ ပါဝင်နေသဖြင့် ပြသချိန်များ လျော့နည်းသွားခဲ့သည်။ သူမလည်း ထိုကိစ္စကို သိပ်အာရုံမစိုက်တော့သော်လည်း ယခုအခါတွင် ထိုရုပ်ရှင်သည် ပြန်လည် နာမည်ကြီးလာမည့် အရိပ်အယောင်များ ပြသနေသည်။</p> <p> </p> <p>အမှန်တကယ်ပင် ကောင်းမွန်သော လက်ရာများသည် ပရိသတ်၏ စစ်ဆေးမှုနှင့် အချိန်ကာလ၏ ဒဏ်ကို ကြံ့ကြံ့ခံနိုင်စွမ်း ရှိကြသည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>【ယွဲ့ယွဲ့၊ ဒီဇာတ်ကားကနေ မင်း အသားတင် အမြတ်ငွေ သန်း ၃၀၀ ရတယ်နော်】</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် ယခင်က ထိုမျှအထိ များပြားလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>【ယွမ်ပေါ့... ဒီပိုက်ဆံတွေ အားလုံးကို မင်ယွဲ့ ပရဟိတ ဖောင်ဒေးရှင်းကိုပဲ လှူလိုက်ရအောင်】</p> <p> </p> <p>ယခုအခါ သူမ၏ ပရဟိတ ဖောင်ဒေးရှင်းမှာ နယ်ပယ်ကျယ်ပြန့်လာသည်နှင့်အမျှ လိုအပ်သော ငွေကြေးပမာဏမှာလည်း တိုးပွားလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>အများပြည်သူထံမှ အလှူငွေ လက်ခံသည့် စနစ်ကို ဖန်တီးထားသော်လည်း သူမကိုယ်တိုင်၏ ပရဟိတ ရည်မှန်းချက်များအတွက် တည်ထောင်ထားခြင်း ဖြစ်ရာ သူမ လှူဒါန်းရမည့် ပမာဏမှာလည်း နည်းပါးလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>ရုတ်တရက် သူမ၏ ဖုန်းမြည်လာခဲ့သည်။</p> <p>မင်ယွဲ့ ကြည့်လိုက်သောအခါ ဆက်သွယ်လာသူမှာ လျိုယဲ့ ဖြစ်နေသည်ကို အံ့ဩစွာ တွေ့လိုက်ရသည်။ သူတို့နှစ်ဦးသည် အစီအစဉ်တစ်ခုတွင် တွေ့ဆုံခဲ့ပြီးနောက် အဆက်အသွယ်လဲထားကာ တစ်ခါတစ်ရံ စကားပြောဖြစ်ကြသူများ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save