Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၃၅၃)</h2> <h2 style="text-align: center;">ပိုလျှံနေသော လုပ်ရပ်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>လျိုယဲ့သည် တီဗီအစီအစဉ်တစ်ခု ရိုက်ကူးနေခြင်းဖြစ်သဖြင့် အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားနေမိသည်။</p> <p> </p> <p>"ကဲ... အခုဆိုရင် မင်းရဲ့ အဆက်အသွယ်စာရင်းထဲက နံပါတ် (၈) မြောက်လူကို ဖုန်းခေါ်ရပါမယ် တို့ညွှန်ကြားတဲ့အတိုင်း စကားပြောပေးပါနော်" </p> <p> </p> <p>ဟု အစီအစဉ်တင်ဆက်သူက ဆိုလာသည်။</p> <p> </p> <p>လျိုယဲ့သည် ဖုန်းနံပါတ်ကို ကြည့်လိုက်ရာ မင်ယွဲ့ ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့ရသဖြင့် စိတ်အနည်းငယ် အေးသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"မင်းရဲ့ အဆက်အသွယ်အမည်က 'ယွဲ့ယွဲ့' ဆိုတော့ မိန်းကလေးတစ်ယောက် ဖြစ်ရမယ်" </p> <p> </p> <p>ဟု တင်ဆက်သူက ပြုံးလျက် မေးသည်။ </p> <p> </p> <p>လျိုယဲ့က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီးနောက် ဖုန်းခေါ်ဆိုမှု စတင်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>"ယဲ့အာ”</p> <p> </p> <p>ကြည်လင်ပြတ်သားလှသော အမျိုးသမီးအသံလေးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာရာ ရိုက်ကူးရေးကွင်းတစ်ခုလုံးရှိ လူတိုင်း ကြားလိုက်ရသည်။ </p> <p> </p> <p>လှပသော အသံပိုင်ရှင်များသည် ရုပ်ရည်ဆိုးတတ်သည်ဟု ဆိုစမှတ်ရှိသော်လည်း ဤအသံလေးမှာမူ တစ်ဖက်လူသည် နတ်မိမယ်ကဲ့သို့ ချောမောလှပမည်ဟု အလိုလို စိတ်ကူးယဉ်မိစေသည်။</p> <p> </p> <p>"ယွဲ့ယွဲ့... ဘာလုပ်နေလဲ”</p> <p> </p> <p>"အိမ်မှာ အနားယူနေတယ်"</p> <p> </p> <p>ဖုန်းထဲမှတစ်ဆင့် အနည်းငယ် တုန်ခါနေသော်လည်း ထိုအသံမှာ အလွန်ပင် နားဝင်ချိုလှသည်။ တင်ဆက်သူ၏ အချက်ပြမှုအရ လျိုယဲ့က ဆက်မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ယွဲ့ယွဲ့... မင်းမှာ ရည်းစားရှိလား”</p> <p> </p> <p>လျိုယဲ့၏ မျက်ခုံးများ တွန့်ချိုးသွားသည်။ </p> <p> </p> <p>ရိုက်ကူးရေးအဖွဲ့သားများသည် ကိုယ်ကျိုးအတွက် အာဏာအလွဲသုံးစားလုပ်ကာ ဤကဲ့သို့ ရုတ်တရက်ဆန်သော မေးခွန်းမျိုးကို မေးခိုင်းနေသည်ဟု သူမ ခံစားလိုက်ရသည်။ မင်ယွဲ့သည်လည်း ထိုမေးခွန်းကြောင့် အနည်းငယ် ကြောင်သွားသော်လည်း အေးအေးလူလူပင် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ရှိတယ်လေ၊ နောက်တစ်ခါ ပြန်လာရင် မင်းနဲ့ မိတ်ဆက်ပေးမယ်"</p> <p> </p> <p>လျိုယဲ့သည် အခြားမြို့တစ်ခုတွင် ဇာတ်လမ်းတွဲ ရိုက်ကူးနေသည်ကို သူမ သိထားသည်။ ထိုအဖြေကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် ရိုက်ကူးရေးကွင်းအတွင်းရှိ အမျိုးသားထုကြီးထံမှ စိတ်ပျက်အားလျော့သွားသော သက်ပြင်းချသံများ ပျံ့လွင့်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ငါ အခု နည်းနည်း အခက်အခဲဖြစ်နေလို့၊ ပိုက်ဆံခဏလောက် ချေးလို့ရမလား”</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် မျက်ခုံးတစ်ချက် ပင့်လိုက်မိပြီး တစ်ဖက်တွင် အစီအစဉ်တစ်ခုခု ရိုက်ကူးနေပြီဖြစ်ကြောင်း ချက်ချင်း ရိပ်မိလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>【ယွမ်ပေါ့... လျိုယဲ့ ဘာလုပ်နေတာလဲ】</p> <p> </p> <p>【မင်းရဲ့ ဖုန်းပြောသံကို တီဗီအစီအစဉ်တစ်ခုမှာ တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်နေတာ】</p> <p> </p> <p>သူမသည် သဘောကျစွာ ရယ်မောလိုက်ပြီးနောက် -</p> <p> </p> <p>"ဘယ်လောက်လိုချင်လို့လဲ ငါးသန်းဆိုရင် လောက်ပါ့မလား အခုပဲ လွှဲပေးလိုက်မယ်လေ"</p> <p> </p> <p>လျိုယဲ့ သာမက ရိုက်ကူးရေးကွင်းရှိ လူတိုင်းပင် မှင်တက်သွားကြသည်။ </p> <p> </p> <p>သူတို့အားလုံးသည် ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုတည်းမှာ ရှင်သန်နေကြသည်ကော ဟုတ်ပါလေစ။ ထိုအမျိုးသမီးသည် ငွေငါးသန်းကို ဒေါ်လာငါးဆယ်ကဲ့သို့ အလွန်ပေါ့ပါးစွာ ပြောဆိုနေသည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>"ငါ မင်းကို လိမ်နေတာဆိုရင်ကော မကြောက်ဘူးလား”</p> <p> </p> <p>ဟု လျိုယဲ့က အစီအစဉ်ညွှန်ကြားချက်ကို ကျော်လွန်၍ သူမ သိချင်နေသော မေးခွန်းကို မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မကြောက်ပါဘူး"</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့တွင် ငွေကြေးအလွန် ချမ်းသာကြွယ်ဝကြောင်း လူတိုင်းက ကောက်ချက်ချလိုက်ကြတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ယွဲ့ယွဲ့... ငါ အစီအစဉ်တစ်ခု ရိုက်နေတာပရိသတ်တွေကို နှုတ်ဆက်လိုက်ဦးမလား”</p> <p> </p> <p>သူမအား ဤမျှအထိ ကူညီပေးသော မင်ယွဲ့ကို လျိုယဲ့သည် အလွန်ပင် ကျေးဇူးတင်နေမိသည်။</p> <p> </p> <p>"အားလုံးပဲ မင်္ဂလာပါရှင်"</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့၏ ချိုသာလှသော နှုတ်ခွန်းဆက်သံကြောင့် အစီအစဉ်တင်ဆက်သူမှာ ရင်ဘတ်ကို ဖိထားလိုက်ရသည်။ </p> <p> </p> <p>သူမ၏ တစ်ချက်မျှ ရယ်မောလိုက်သံမှာပင် လူကို နတ်ပြည်ရောက်သွားစေနိုင်သည့်အလား အစွမ်းထက်လှသည်။</p> <p> </p> <p>ဖုန်းချပြီးနောက် တင်ဆက်သူက လျိုယဲ့ကို စူးစမ်းစွာ မေးတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"မင်းရဲ့ သူငယ်ချင်းက အနုပညာလောကထဲကလား သူ ချောသလား”</p> <p> </p> <p>"အင်း... အနုပညာလောကထဲကတော့ မဟုတ် ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ တကယ်ကို လှပတဲ့သူပါ"</p> <p> </p> <p> ဟု လျိုယဲ့က ဖြေသည်။ </p> <p> </p> <p>ရင်းနှီးမြှုပ်နှံသူတစ်ဦးကို အနုပညာရှင်ဟု သတ်မှတ်၍ မရနိုင်သဖြင့် သူမ အဖြေမှာ မှန်ကန်လှသည်။</p> <p> </p> <p>"သူက ဘာလုပ်တာလဲ”</p> <p> </p> <p>"ကျောင်းတက်တုန်းပဲ ရှိသေးတယ်"</p> <p> </p> <p>ထိုစကားကြောင့် ဝေဖန်သံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ </p> <p> </p> <p>ကျောင်းသူတစ်ယောက်က ငွေငါးသန်းကို အလွယ်တကူ ထုတ်ပေးနိုင်ပါ့မည်လား။</p> <p> </p> <p>"ဟုတ်တယ်၊ သူ့မိသားစုမှာ ဗီလာတွေ၊ ပင်လယ်ကူးသင်္ဘောတွေ ရှိတယ် သူတို့က တကယ်ကို ချမ်းသာကြတာ" </p> <p> </p> <p>ဟု လျိုယဲ့က ဆိုလိုက်ရာ တစ်ခန်းလုံး တိတ်ဆိတ်သွားတော့သည်။ </p> <p> </p> <p>ချမ်းသာသော ဒုတိယမျိုးဆက်သူဌေးလေးတစ်ဦး ဖြစ်ကြောင်း အားလုံးက လက်ခံလိုက်ကြပြီး လျိုယဲ့၏ အဆက်အသွယ်များကိုလည်း အထင်ကြီးသွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>မွန်းလွဲပိုင်းတွင် မင်ယွဲ့သည် မိုဟန်ကျီနှင့်အတူ ညစာစားရန် သူ၏ ကုမ္ပဏီသို့ သွားရောက်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>"ယွဲ့ယွဲ့... နောက်အပတ်မှာ ငါ့အဘိုးရဲ့ မွေးနေ့ပွဲ ရှိတယ် ငါနဲ့အတူ လိုက်ခဲ့ပေးမလား”</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီသည် သူမနှင့် ထာဝရ အတူရှိရန် ရည်ရွယ်ထားသူဖြစ်ရာ အနှေးနှင့်အမြဲ မိသားစုနှင့် မိတ်ဆက်ပေးရမည်ကို သိထားသည်။ အဘိုး၏ မွေးနေ့ပွဲမှာ အကောင်းဆုံး အခွင့်အရေးပင်။</p> <p> </p> <p>"ကောင်းပြီလေ"</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့က ဝန်လေးခြင်းမရှိဘဲ သဘောတူလိုက်သဖြင့် မိုဟန်ကျီသည် အလွန်ဝမ်းသာသွားကာ သူမကို နမ်းရှိုက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"သတိထားဦးလေ... အပြင်မှာလေ" </p> <p> </p> <p>ဟု မင်ယွဲ့က ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်ရင်း တိုးတိုးလေး ဆူလိုက်သော်လည်း မိုဟန်ကျီကတော့ ဂရုမစိုက်ပါ။</p> <p> </p> <p>"ကိုယ့်ရည်းစားကိုယ် နမ်းတာ ဘာဖြစ်လို့လဲ”</p> <p> </p> <p>သူ ပြုံးလိုက်သည့်အခါတွင် ခါတိုင်းရှိနေတတ်သော အေးစက်စက် အရှိန်အဝါများ ပျောက်ကွယ်သွားကာ ချိုမြိန်သော အငွေ့အသက်များသာ ဖုံးလွှမ်းသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>နောက်တစ်နေ့တွင် မိုဟန်ကျီသည် အလုပ်ပိတ်ရက်ယူကာ မင်ယွဲ့အတွက် ဝတ်စုံရွေးချယ်ရန် လိုက်ပါလာခဲ့သည်။ မိုမိသားစုပိုင် အထည်ဆိုင်ကြီးမှာ ယနေ့တွင် သူတို့နှစ်ဦးအတွက်သာ သီးသန့် ပိတ်ထားပေးသည်။</p> <p> </p> <p>"မင်း ဝတ်စုံရွေးပြီးပြီလား”</p> <p> </p> <p>ဟု မင်ယွဲ့က မေးရာ မိုဟန်ကျီက </p> <p> </p> <p>“မင်း အရင်ရွေးပါ" </p> <p> </p> <p>ဟု ပြန်ဖြေရင်း သူမ၏ ပခုံးကို အသာအယာ ဖက်ထားလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဆိုင်မန်နေဂျာသည် မိုဟန်ကျီ ပထမဆုံးအကြိမ် မိန်းကလေးတစ်ဦးကို ခေါ်လာခြင်းဖြစ်သဖြင့် အကောင်းဆုံး ဝန်ဆောင်မှုပေးရန် အသင့် ပြင်ထားသည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့နှစ်ဦးသည် ဝတ်စုံများ ပြသထားသော အခန်းထဲသို့ ဝင်လာကြသည်။ မီးရောင်စုံအောက်တွင် ဝင်းလက်နေသော ဝတ်စုံများကြောင့် မင်ယွဲ့၏ မျက်ဝန်းများ အရောင် တောက်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>"မစ္စမင်... ဒါက ပြင်သစ်စတိုင် ဝတ်စုံလေးပါဝတ်လိုက်ရင် တကယ်ကို ကျော့ရှင်းပြီး မိန်းကလေးဆန်စေမှာပါ"</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့ ကြည့်လိုက်ရာ ဖောင်းကြွနေသော လက်အင်္ကျီများ၊ ဖဲကြိုး အလှဆင်မှုများနှင့် ရှေးဟောင်းစတိုင် ဇာနားလေးများ ပါဝင်သည့် ဝတ်စုံလေးကို တွေ့လိုက်ရသည်။ </p> <p> </p> <p>အထူးခြားဆုံးမှာ အပြာရောင် ခါးပတ်လေးပင် ဖြစ်သည်။ နို့နှစ်ရောင်နှင့် အပြာနုရောင်တို့ ပေါင်းစပ်ထားပုံမှာ ဒီဇိုင်နာ၏ အရောင်အသွေး ရွေးချယ်မှုမှာ အလွန်ပင် ပြောင်မြောက်လှသည်။</p> <p> </p> <p>"စမ်းဝတ်ကြည့်ပါဦး" </p> <p> </p> <p>ဟု မိုဟန်ကျီက မျှော်လင့်တကြီး ပြောသည်။</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် တစ်ဦးတည်း ဝတ်ဆင်ရန် ကျင့်သားမရသဖြင့် အကူအညီယူကာ အဝတ်လဲခန်းထဲ ဝင်သွားသည်။ ခဏအကြာတွင် တံခါးပွင့်လာပြီး မင်ယွဲ့ ထွက်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ဆိုင်အတွင်းရှိ လူတိုင်းသည် သူမ၏ အလှတွင် မိန်းမောသွားကြကာ အသက်ရှူဖို့ပင် မေ့လျော့နေကြသည်။ </p> <p> </p> <p>“မြောက်ပိုင်းမှာ ထူးကဲလှပတဲ့ မိန်းမလှလေးတစ်ဦး ရှိတယ်၊ တစ်ချက်ကြည့်ရင် မြို့တစ်မြို့ ပျက်စီးစေပြီး နှစ်ချက်ကြည့်ရင် တိုင်းပြည်တစ်ခုကို ပြိုလဲစေနိုင်တယ်"</p> <p> </p> <p> ဟူသော စကားမှာ ဤပုံရိပ်ကို ဆိုလိုခြင်း ဖြစ်ရမည်။</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီသည် သူ့ထံသို့ လှပသော ခြေလှမ်းများဖြင့် လျှောက်လာသော အမျိုးသမီးကို ကြည့်ရင်း ရင်ထဲတွင် မြတ်နိုးမှုများနှင့်အတူ ဆန္ဒအချို့လည်း ရောပြွမ်းလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p> ဝတ်စုံအောက်မှ သွယ်လျလှသော ခါးလေးနှင့် ပေါ်လွင်နေသော ညှပ်ရိုးလေးများမှာ ဆွဲဆောင်မှု အပြည့်ရှိနေသည်။</p> <p> </p> <p>"လှရဲ့လား”</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီသည် အသိပြန်ဝင်လာပြီး သူမ၏ မျက်ဝန်းများကို လက်ဖြင့် အသာအယာ ဖုံးကွယ်လိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>မိမိရင်ထဲတွင် ဖြစ်ပေါ်လာသော အလိုရမ္မက်များအတွက် သူ ရှက်ရွံ့မိသွားခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>နောက်ထပ် ဝတ်စုံတစ်ခုမှာ နွေဦးရာသီ၏ အစိမ်းနုရောင်လေး ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် သစ်ပင်များ အညှောက်ထွက်လာသည့်အလား အသက်ဝင်သော အလှကို ပေးစွမ်းသည်။ </p> <p> </p> <p>ပခုံးသိုင်းကြိုးလေးများပေါ်တွင် လက်ဖြင့် ကိုယ်တိုင်ချုပ်လုပ်ထားသော ပန်းရောင် ပန်းပွင့်လေးများက မင်ယွဲ့၏ အသားအရေကို ပိုမိုဝင်းပစေသည်။</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် မှန်ရှေ့တွင် သူမ၏ ဆံပင်များကို စုစည်းကာ ဆံပင်စည်းကွင်းလေးကို ပါးစပ်ဖြင့် ကိုက်ထားလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ကိုယ့်ကို ပေး၊ ကိုယ်လုပ်ပေးမယ်"</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီက အမြန်ရှေ့တိုးလာပြီး သူမ၏ ဆံပင်များကို အကျအန စုစည်းပေးလိုက်သည်။ ဆိုင်မန်နေဂျာနှင့် ဝန်ထမ်းများမှာ အေးစက်လှသော ဥက္ကဋ္ဌမိုသည် အချစ်နှင့်တွေ့သောအခါ ဤမျှအထိ ပြောင်းလဲသွားသည်ကို မြင်ရသဖြင့် အံ့အားသင့်နေကြသည်။</p> <p> </p> <p>ဆံပင်များ အပေါ်သို့ တင်စည်းလိုက်သောအခါ မင်ယွဲ့၏ ဖြူဖွေးသော ကျောပြင်လေးမှာ ပေါ်လွင်သွားသည်။ မိုဟန်ကျီသည် ချက်ချင်းပင် သူ့ဝတ်စုံအင်္ကျီကို ချွတ်ကာ သူမ၏ ပခုံးပေါ်သို့ ခြုံပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မလိုပါဘူး... ငါ အဝတ်ပြန်လဲရဦးမှာလေ”</p> <p> </p> <p> ဟု မင်ယွဲ့က ရယ်မောလျက် ဆူလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအခါမှ မိုဟန်ကျီသည် မိမိ၏ လုပ်ရပ်မှာ အနည်းငယ် ပိုလျှံနေသည်ကို သတိပြုမိကာ ခပ်ပြုံးပြုံးပင် ဖြစ်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save