Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၃၅၅)</h2> <h2 style="text-align: center;">အမျိုးသမီးအဖော်ကို ဆုံးရှုံးလိုက်ရခြင်း၏ နာကျင်မှု</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် ယခုကဲ့သို့ အထက်တန်းလွှာတို့၏ ခမ်းနားထည်ဝါသော ပွဲလမ်းသဘင်များသို့ တက်ရောက်လေ့မရှိသော်လည်း သူမ၏ စိတ်အစုံမှာမူ အနည်းငယ်မျှ တုန်လှုပ်ချောက်ချားခြင်းမရှိဘဲ တည်ငြိမ်အေးဆေးနေသည်။</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီသည် နဂိုကပင် လူအများအကြား ထင်ရှားပေါ်လွင်သူဖြစ်သော်လည်း ယနေ့တွင်မူ သူ၏ ဘေးနားရှိ အမျိုးသမီးအဖော်မှာ ပို၍ပင် တောက်ပလွန်းလှသဖြင့် သူတို့စုံတွဲမှာ လူတိုင်းအားကျရသည့် ပြိုင်ဘက်ကင်း အလှပိုင်ရှင်များအလား ဖြစ်နေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"အထွေထွေမန်နေဂျာမို... မင်္ဂလာပါဗျာ”</p> <p> </p> <p>သူတို့ ရောက်ရှိလာသည်နှင့် ချက်ချင်းပင် တစ်စုံတစ်ဦးက လာရောက်နှုတ်ဆက် တော့သည်။</p> <p> </p> <p>ဧည့်သည်တော်များကို အောက်ထပ်တွင် ကြိုဆိုနေသော ဟယ်ဝမ်သည် သူတို့နှစ်ဦးကို မြင်သည်နှင့် ချက်ချင်းပင် လျှောက်လာခဲ့သည်။ လူအုပ်ကြီးမှာလည်း ပြဿနာမတက်စေရန်အတွက် အလိုလိုပင် လမ်းဖယ်ပေးလိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>"ဟန်ကျီ... ယွဲ့ယွဲ့ ရောက်လာပြီပဲ"</p> <p> </p> <p>အနားသို့ မကပ်ဝံ့ကြသော်လည်း ပွဲတက်ဝတ်စုံ အဆင်တန်ဆာများကို ဆင်ယင်ထားကြသော ထိုလူကုံထံကြီးများသည် အဝေးမှနေ၍ စူးစမ်းကြည့်ရှုနေကြသည်။ </p> <p> </p> <p>ဟယ်ဝမ်၏ နူးညံ့ချိုသာလှသော အသံကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် လူတိုင်းသည် မင်ယွဲ့ကို အံ့ဩတကြီး ကြည့်လိုက်ကြတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ဥက္ကဋ္ဌမိုတွင် ချစ်သူတစ်ဦးရှိနေပြီး ထိုသူမှာ ဥက္ကဋ္ဌကတော်၏ အချစ်တော်ဖြစ်ကြောင်း သတင်းများ ကြားဖူးနားဝ ရှိခဲ့ကြသော်လည်း အချို့ကမူ ထိုကိစ္စမှာ သားဖြစ်သူ၏ မျက်နှာကို ထောက်ထား၍ ဟန်ဆောင်နေခြင်းသာ ဖြစ် လိမ့်မည်ဟု ထင်မှတ်ခဲ့ကြသည်။ </p> <p> </p> <p>သို့သော် ယခုအခါတွင်မူ ဟယ်မိသားစုကပါ သူမကို နွေးထွေးစွာ ကြိုဆိုနေကြသဖြင့် မိုမိသားစုနှင့် ဟယ်မိသားစု နှစ်ဖက်စလုံးက ဤမိန်းကလေးကို အသိအမှတ်ပြုထားကြောင်း အထင်အရှား သက်သေပြလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>လူအများ၏ စိတ်ထဲတွင် မင်ယွဲ့၏ ဂုဏ်ဒြပ်မှာ ရုတ်ချည်း မြင့်တက်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ဝမ်းကွဲအစ်ကို"</p> <p> </p> <p>"စီနီယာအစ်ကို"</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီက ဟယ်ဝမ်ကို "ဝမ်းကွဲအစ်ကို" ဟု ခေါ်သည်မှာ သဘာဝကျသော်လည်း ထိုမိန်းကလေးက "စီနီယာအစ်ကို" ဟု ခေါ်လိုက် ခြင်းမှာ လူတိုင်းကို ဝေခွဲမရ ဖြစ်သွားစေသည်။ </p> <p>သူမသည် မည်သည့်နေရာမှ စီနီယာဖြစ်နေသနည်း။ သူမ၏ အထောက်အထားမှာ ပိုမို၍ပင် နက်နဲသိမ်မွေ့လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုစဉ် မိုမိသားစု၏ မိဘနှစ်ပါး ဘေးချင်းယှဉ်လျက် ခန်းမအတွင်း လှမ်းဝင်လာကြသည်။ သူတို့သည် ဤနေရာကို ချက်ချင်းသတိထားမိသွားကာ ဥက္ကဋ္ဌကတော်မိုမှာ အပြေးအလွှား ရောက်လာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ယွဲ့ယွဲ့လေး... ဒီနေ့ တကယ်ကို လှလွန်းနေတယ်ကွယ်"</p> <p> </p> <p>သူမသည် ရှေ့သို့ တိုးလာကာ မင်ယွဲ့ကို ဖက်လိုက်သည်။ မင်ယွဲ့၏ လည်တိုင်ပေါ်တွင် မိုဟန်ကျီကိုယ်တိုင် ပြင်ဆင်ပေးထားသော ပုလဲလည်ဆွဲလေးမှာ ဝင်းလက်နေသည်။ ဥက္ကဋ္ဌကတော်သည် သူမကို မလွှတ်တမ်း ဖက်ထားခြင်းမျိုး မဟုတ်ဘဲ အသာအယာ ဖက်ကာ ကြင်နာစွာ လွှတ်ပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>လူအုပ်ကြီးမှာ မျက်လုံးပြူးသွားကြသည်။ ဥက္ကဋ္ဌကတော် ဝင်လာချိန်တွင် ပထမဆုံး ဖက်လိုက်သူမှာ သူမ၏ သားဖြစ်သူ သို့မဟုတ် တူဖြစ်သူ မဟုတ်ဘဲ ထိုမိန်းကလေး ဖြစ်နေသည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>ဥက္ကဋ္ဌမိုနှင့် မိုဟန်ကျီတို့ သားအဖမှာ ဘေးနားတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေကြရင်း ဥက္ကဋ္ဌကတော်နှင့် မင်ယွဲ့တို့၏ ချိုမြိန်သော စကားဝိုင်းကို ငေးကြည့်နေရသည်။ ထိုသားအဖနှစ်ဦး၏ တူညီလှသော အမူအရာများကို ကြည့်ပြီး ဟယ် ဝမ်မှာ မရယ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီက သူ့ကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ ဟယ်ဝမ်မှာ ပို၍ပင် ရယ်ချင်လာတော့သည်။ အေးစက်လှသော မျက်နှာပေးများဖြင့် ရပ်နေကြသော ထိုအမျိုးသားနှစ်ဦးမှာ သူတို့၏ အနောက်တွင် ရပ်နေသည့် သက်တော်စောင့်များနှင့်ပင် တူနေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"အန်တီနဲ့ ဦးလေး... ကျွန်တော် တခြားဧည့်သည်တွေကို သွားနှုတ်ဆက်လိုက်ဦးမယ်ညနော် စိတ်ကြိုက်သာ အနားယူကြပါ"</p> <p> </p> <p>"တို့တွေက မိသားစုတွေပဲဟာ၊ ဘာလို့ ဒီလောက် အားနာနေရတာလဲ သွား... သွားစရာရှိတာ သွားတော့” </p> <p> </p> <p>ဟု ဥက္ကဋ္ဌကတော်မိုက လက်ကာပြရင်း ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူမသည် မင်ယွဲ့၏ လက်ကို ဆွဲထားကာ ပြောစရာ စကားများ ကုန်နိုင်ဖွယ် မရှိတော့သည့်အလား။ သူမသည် သမီးတစ်ယောက် အမြဲလိုချင်ခဲ့ရာ ယခု ချွေးမလောင်းလေးကို ရရှိ</p> <p>လိုက်ချိန်တွင် သူမ၏ ဆန္ဒများ ပြည့်ဝသွားသကဲ့သို့ ခံစားနေရသည်။</p> <p> </p> <p>"ယွဲ့ယွဲ့... ဒီနေ့ ဝတ်စုံလေးနဲ့ တကယ် လိုက်ဖက်တယ်"</p> <p> </p> <p>သူမ၏ မျက်ဝန်းများမှာ အရောင်တောက်နေပြီး ဘာတွေ ကြံစည်နေသည်ကို မည်သူမျှ မခန့်မှန်းနိုင်ပေ။</p> <p> </p> <p>"အန်တီကလည်း... ကျွန်မက ပုံမှန်ဆိုရင် မလှဘူးလားဟင် ဝမ်းနည်းလိုက်တာရှင်" </p> <p> </p> <p>ဟု မင်ယွဲ့က ရင်ဘတ်လေးကို ဖိကာ အပြစ်ကင်းစင်သော မျက်နှာပေးလေးဖြင့် ကျီစယ်လိုက် သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုသနားစဖွယ် အမူအရာလေးမှာ ဥက္ကဋ္ဌကတော် တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးသည့် အလှတရားပင်။ မင်ယွဲ့က ဟန်ဆောင်နေခြင်းဖြစ်ကြောင်း သိသော်လည်း သူမမှာ အသည်းယားကာ သနားမိသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"အို... ဘယ်လိုလုပ် အဲ့လို ဖြစ်မှာလဲကွယ် ယွဲ့ယွဲ့က တစ်ကမ္ဘာလုံးမှာ အလှဆုံး မိန်းကလေးပါ"</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့၏ မျက်နှာလေး ရှက်သွေးဖြန်းကာ နီမြန်းသွားသည်။ သူမက စနောက်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သော်လည်း ဥက္ကဋ္ဌကတော်က တကယ်ကြီး အတည်အလင်း ချီးကျူးလိုက်သဖြင့် ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ဖြစ်သွားရသည်။</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီသည် ထိုလှပသော မိန်းကလေးကို ကြည့်ရင်း နှုတ်ခမ်းဖျားတွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။ ဥက္ကဋ္ဌကတော်မှာမူ အိမ်တွင် မင်ယွဲ့အတွက် သီးသန့် အဝတ်အစားခန်းကြီးတစ်ခု ပြုလုပ်ပေးရန် ဆုံးဖြတ်ချက် ချလိုက်လေပြီ။</p> <p> </p> <p>ယခင်က မိန်းကလေးဝတ်စုံလေးများကို လှသည်ဟု ထင်ခဲ့ဖူးသော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ မိန်းကလေးက လှပနေလျှင် ဝတ်စုံများကလည်း လိုက်ဖက်စွာ လှပနေမည်ကို သူမ နားလည်သွားခဲ့သည်။ သူမ၏ သားဖြစ်သူမှာ တကယ်ပင် လှပရုံသာမက ဉာဏ်ရည်ထက်မြက်သည့် ချွေးမတစ်ဦးကို ရှာဖွေနိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ဥက္ကဋ္ဌမိုနှင့် မိုဟန်ကျီတို့မှာမူ သူတို့၏ အမျိုးသမီးအဖော်များကို ဥက္ကဋ္ဌကတော်၏ လက်ထဲတွင် ဆုံးရှုံးလိုက်ရသဖြင့် ဝမ်းနည်းပူဆွေးနေကြရသည်။</p> <p> </p> <p>ခမ်းနားထည်ဝါလှသော ခန်းမကြီးအတွင်း၌ ဂုဏ်သရေရှိ လူကြီးမင်းများနှင့် ကျော့ရှင်းသော အမျိုးသမီးများဖြင့် စည်ကားအေးမြနေသည်။ </p> <p> </p> <p>အာဏာနှင့် စည်းစိမ်၏ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိနေသူများ ဤကဲ့သို့ စုံစုံလင်လင် ဆုံတွေ့ရခြင်းမှာ ရှားပါးလှသော အခိုက်အတန့်ပင်။</p> <p>ထိုအချိန်တွင် မိုမိသားစု၏ ပြန်လည်ဆုံတွေ့မှုကို မည်သူမျှ နှောင့်ယှက်ခြင်း မပြုဝံ့ကြပေ။</p> <p> </p> <p>ချောမောလှပသော လူငယ်များ၏ စိတ်အစုံမှာမူ မငြိမ်သက်နိုင်ဘဲ ရှိနေကြသည်။ </p> <p>စီးပွားရေးသမားများက စီးပွားရေးကိုသာ အာရုံစိုက်ကြသော်လည်း လူငယ်များ၏ အကြည့်များမှာမူ ထူးချွန်ထက်မြက်လှသော လူငယ်နှစ်ဦးထံမှ ခွာနိုင်ခြင်း မရှိကြပေ။</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့နှင့် မိုဟန်ကျီတို့မှာ အမှန်တကယ်ပင် လူအများ၏ အာရုံကို ဖမ်းစားထားနိုင်သူများ ဖြစ်ကြသည်။ သူတို့နှစ်ဦးမှာ ချစ်သူများဖြစ်ကြောင်း သိကြသော်လည်း အချို့သောသူများမှာမူ လက်တွေ့မဆန်သော စိတ်ကူးယဉ်မှုများကို ရင်ဝယ် ပိုက်ထားကြဆဲပင်။</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ဝဲကြည့်လိုက်သော်လည်း သူမ သိကျွမ်းသူတစ်ဦးမျှ မတွေ့ရသေးပေ။ စီနီယာအစ်ကိုများ ရောက်မလာသေးဟု သူမ ယူဆလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ခဏအကြာတွင် ဝူရှောင်နှင့် ပိုင်ကျင်းတို့ ဘေးချင်းယှဉ်လျက် လှမ်းဝင်လာကြသည်။ ပိုင်ကျင်းသည် ရှည်လျားသော ဆံနွယ်များကို စုစည်းထားကာ ယနေ့တွင် ခါတိုင်းနှင့်မတူဘဲ ရှေးဟောင်းဝတ်စုံအစား အဖြူရောင် ဝတ်စုံကို ဆင်ယင် ထားသည်။ </p> <p> </p> <p>ဤကဲ့သို့ ဆန့်ကျင်ဘက် အလှတရားမှာ အလွန်ပင် မျက်စိပသာဒ ဖြစ်စေသည်။</p> <p>သူတို့နှစ်ဦးစလုံးမှာ ဂီတလောကတွင် ထင်ရှားသူများဖြစ်ရာ လူအများက သိရှိကြသည်။</p> <p> </p> <p>"ညီမလေး"</p> <p> </p> <p>ဝူရှောင်သည် ခန်းမ၏ အလယ်ဗဟိုတွင် မဟုတ်သော်လည်း အတောက်ပဆုံး ဖြစ်နေသည့် ထောင့်တစ်နေရာရှိ မင်ယွဲ့ကို ချက်ချင်း မြင်သွားကာ သူမထံသို့ လျှောက်လှမ်းလာကြသည်။</p> <p> </p> <p>ခန်းမအတွင်းရှိ လူတိုင်းသည် ထိုခေါ်သံကို ကြားလိုက်ကြပြီး မင်ယွဲ့ကို "ညီမလေး" ဟု ခေါ်ဆိုလိုက်ခြင်းကြောင့် ဥက္ကဋ္ဌမို၏ ချစ်သူနှင့် ဟယ်ဝမ်တို့မှာ ကျောင်းတော်တစ်ခုတည်းမှ ဖြစ်ကြောင်း အတည်ပြုလိုက်ကြတော့သည်။ </p> <p> </p> <p>ဟယ်ဝမ်သည် ဂီတအသင်း၏ ဒုတိယဥက္ကဋ္ဌ ပိုင်ကျင်း၏ အောက်တွင် ပညာသင်ကြားခဲ့သူ ဖြစ်ကြောင်း လူတိုင်းသိထားကြရာ မင်ယွဲ့၏ ဂီတပါရမီမှာလည်း မသေးလှကြောင်း ခန့်မှန်း လိုက်ကြတော့သည်။</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့မှာမူ သူမ ဝင်လာကတည်းက စကားတစ်ခွန်းမျှ မဟရသေးဘဲ လူအများ၏ သဘောထားမှာ အကြိမ်ကြိမ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်ကို သတိမမူမိခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>အခြားထောင့်တစ်နေရာတွင် မိန်းကလေးတစ်ဦးသည် ဝိုင်ခွက်ကို ကိုင်ထားရင်း မကျေမနပ်  ဖြစ်နေသည်။</p> <p> </p> <p>"စိတ်တိုလိုက်တာ”</p> <p> </p> <p>"ဘာဖြစ်လို့လဲ”</p> <p> </p> <p> ဟု သူမ၏ သူငယ်ချင်းက မေးရင်း သူမ ကြည့်နေသည့်ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ မျက်ဝန်းများ အရောင်တောက်သွားသည်။</p> <p> </p> <p> "အဲ့ဒီ မိန်းကလေးက တကယ် လှတာပဲ"</p> <p> </p> <p>"ငါက အဲ့ဒါကို ပြောတာ မဟုတ်ဘူး၊ သူက ချောတဲ့ယောက်ျားတိုင်းနဲ့ စကားပြောနေတာ၊ ငါ့နားမှာတော့ တစ်ယောက်မှ မရှိဘူး"</p> <p> </p> <p> ဟု ထိုမိန်းကလေးက မနာလိုစွာ ဆိုလိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>သူမသည် ချောမောသော အမျိုးသားများကို ငေးကြည့်ရသည်ကို ဝါသနာပါသော်လည်း လူချင်းတွေ့လျှင် စကားမပြောရဲသူ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ယခုမူ ချောမောသမျှ အမျိုးသားများမှာ မင်ယွဲ့၏ အနားတွင်သာ စုဝေးနေကြသဖြင့် သူမမှာ အဝေးမှသာ ငေးကြည့်နေရတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ဟဟ... နင်လည်း အဲ့ဒီ အလှလေးကိုပဲ ငေးကြည့်နေလိုက်ပါတော့ဟာ"</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save