Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၃၅၆)</h2> <h2 style="text-align: center;">ထာဝရလက်တွဲနိုင်ပါစေ </h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့၏ သူငယ်ချင်းမှာ သူမ၏ သဘာဝကို ကောင်းစွာသိထားသည်။ သူမသည် ရုပ်ရည် ချောမောမှုကို အလွန်အမင်း စွဲလမ်းသူတစ်ဦး  ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် ထိုမိန်းကလေးမှာ ချက်ချင်းပင် သဘောပေါက်သွားတော့သည်။ </p> <p> </p> <p>“မှန်တာပေါ့... ငါက ရုပ်ချောတဲ့သူဆိုရင် ကျားမ မရွေး ကြိုက်တာပဲဟာ ယောက်ျားတွေက ချဉ်းကပ်ရခက်ပေမဲ့ မိန်းမလှလေးတွေကျတော့ မခက်နိုင်ပါဘူး”ဟု တွေးကာ သူမသည် ချောမောလှပသော မင်ယွဲ့နှင့် မိတ်ဆွေဖွဲ့ရန် ချက်ချင်းပင် လှုပ်ရှားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် သူမ အနားမရောက်ခင်မှာပင် တီးလုံးသံများ ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။ ဧည့်သည်တော်များအားလုံး မိမိတို့ လုပ်ဆောင်နေသမျှကို ရပ်တန့်လိုက်ကြသည်။ မွေးနေ့ရှင် အဘိုးအို ထွက်လာတော့မည်ကို အားလုံးက သိနားလည်လိုက်ကြပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ဟယ်ဝမ်သည် အဘိုးဖြစ်သူကို တွဲကူလျက် လူအများရှေ့သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။ နယ်ပယ်အသီးသီးမှ ထိပ်တန်းပုဂ္ဂိုလ်ကြီးများသည် ဝိုင်ခွက်များကို ကိုင်မြှောက်ကာ ဂုဏ်ပြုနှုတ်ဆက်ရန် ရှေ့သို့ တိုးလာကြသည်။ အဆင့်အတန်း နိမ့်ပါးသူများမှာမူ အဝေးမှသာ ငေးကြည့်နေဝံ့ကြသည်။</p> <p> </p> <p>အခြေအနေများ အနည်းငယ် တည်ငြိမ်သွားသောအခါ ဥက္ကဋ္ဌကတော်မိုက သူတို့အဖွဲ့ကို ဦးဆောင်ကာ ရှေ့သို့ တိုးလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>"မွေးနေ့မှာ ပျော်ရွှင်ပါစေ အဖေ... နေ့တိုင်း နေ့တိုင်း စိတ်ချမ်းသာပါစေရှင်"</p> <p> </p> <p>သူမသည် အိုမင်းမင်းရှိလှပြီဖြစ်သော ဖခင်အိုကြီးကို ဖက်လိုက်သည်။ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သူမသည် "သက်ရှည်ကျန်းမာ အသက်ရာကျော် ရှည်ပါစေ" ဟူသော ရိုးအီလှသည့် ဆုတောင်းစကားများထက် ဖခင်ဖြစ်သူ၏ ကျန်ရှိသော အချိန်များကို ပျော်ရွှင်စွာ ကုန်ဆုံးစေလိုသည့် ဆန္ဒကိုသာ ဖော်ပြလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"ကောင်းပြီ... ကောင်းပြီ"</p> <p> </p> <p>အဘိုးဟယ်သည် သမီးဖြစ်သူ၏ ပုခုံးကို ပုတ်ကာ သဘောတကျ ပြုံးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အဖေ... ဒါက ကျွန်တော်တို့ ပြင်ဆင်ထားတဲ့ လက်ဆောင်ပါ"</p> <p> </p> <p>ဥက္ကဋ္ဌမိုက လက်ဆောင်ကို ကမ်းပေးလိုက်သော်လည်း အဘိုးဟယ်က ဖွင့်မကြည့်ဘဲ သားဖြစ်သူ၏ လက်ထဲသို့သာ ထည့်ပေးလိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>သူသည် အသက်ကြီးလာသည်နှင့်အမျှ လောဘဇောများ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ပြီဖြစ်ရာ မိသားစုဝင်များ စုံစုံလင်လင်နှင့် သဟဇာတဖြစ်နေခြင်းကိုသာ အလိုရှိတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါက ဟန်ကျီရဲ့ ရည်းစားလား”</p> <p> </p> <p>သူ၏ အကြည့်မှာ စိမ်းသက်နေသော တစ်ဦးတည်းသော မျက်နှာလေးထံတွင် ရပ်တန့်သွားသည်။ မြေးဖြစ်သူ၏ ဘေးတွင် ရပ်နေပုံကို ကြည့်ရုံနှင့် သူမ၏ အထောက်အထားကို သူ ရိပ်မိလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အဘိုး... ဒါ ကျွန်တော့်ချစ်သူပါ၊ ယွဲ့ယွဲ့ လို့ပဲ  ခေါ်ပါ" ဟု မိုဟန်ကျီက မိတ်ဆက်ပေးလိုက် သည်။</p> <p> </p> <p>"ယွဲ့ယွဲ့... အဘိုးကို ကိုယ်ခေါ်သလိုပဲ 'အဘိုး' လို့ ခေါ်လိုက်ပါ"</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့မှာ မည်သို့ခေါ်ရမည်ကို ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေစဉ် မိုဟန်ကျီ၏ စကားကြောင့် စိတ်သက်သာရာ ရသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"အဘိုး..."</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့၏ အပြုံးလေးမှာ အလွန်ပင် စွဲမက်ဖွယ်ကောင်းလှသည်။ လူကြီးမိဘများ အကြိုက်တွေ့မည့် တည်ငြိမ်ကျော့ရှင်းသော အလှမျိုးပင်။ အဝေးမှကြည့်လျှင် ခန့်ညားထည်ဝါပြီး အနီးကပ်ကြည့်လျှင်မူ ထုဆစ်ထား သကဲ့သို့ ပြည့်စုံလွန်းလှသည်။</p> <p> </p> <p>"အေးကွယ်... အေး"</p> <p> </p> <p>အဘိုးဟယ်သည် မျက်ဝန်းလေးများ မှေးသွားသည်အထိ ပြုံးလိုက်သည်။ သူသည် တစ်သက်လုံး လူကို အပေါ်ယံ ရုပ်ရည်နှင့် ဆုံးဖြတ်တတ်သူ မဟုတ်သော်လည်း ယနေ့တွင်မူ မင်ယွဲ့ကို မြင်မြင်ချင်းပင် အလွန်ခင်မင်သွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါကတော့ တို့တွေ ပထမဆုံးတွေ့ဆုံခြင်းအတွက် လက်ဆောင်ပေါ့"</p> <p> </p> <p>အဘိုးဟယ်သည် အနီရောင် စာအိတ်လေးကို ထုတ်ကာ မင်ယွဲ့၏ လက်ထဲသို့ အတင်းထည့်ပေး တော့သည်။</p> <p> </p> <p>"အဘိုး... ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ရှင်"</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် ခပ်တိုးတိုး ရယ်မောလိုက်ရာ သူမ၏ မျက်ဝန်းလေးများမှာ ကြယ်လေးများအလား ဝင်းလက်သွားသည်။ သို့သော် အံ့ဩစရာကောင်းသည်မှာ အဘိုးဟယ်၏ အနောက်မှ လူများကလည်း အနီရောင် စာအိတ်များကို အသီးသီး ထုတ်ပေးကြခြင်းပင်။</p> <p> </p> <p>"ဒါက ဦးလေးနဲ့ အန်တီတို့ဆီက လက်ဆောင်ပါ၊ အဘိုးပေးတာ ယူပြီးမှတော့ တို့ပေးတာကို ငြင်းလို့မရဘူးနော်"</p> <p> </p> <p>မကြာမီမှာပင် မင်ယွဲ့၏ လက်ထဲ၌ အနီရောင် စာအိတ်များစွာ ပြည့်နှက်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒီလက်ဆောင်ကတော့ ကိုယ့်ဆီကပါ"</p> <p> </p> <p>ဟယ်ဝမ်ကပါ ဝင်ရောက် လက်ဆောင်ပေးလာသည့်အခါ မင်ယွဲ့မှာ အားနာသွားရသည်။</p> <p> </p> <p>"စီနီယာအစ်ကို... ဒါက မလိုပါဘူးရှင်"</p> <p> </p> <p>"ရှက်နေတယ်ဆိုရင်တော့ နောက်ပိုင်း ကိုယ့်ကို 'ဝမ်းကွဲအစ်ကို' လို့ပဲ ခေါ်ဖို့ မှတ်ထားပါ" ဟု ဟယ်ဝမ်က ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့စွာ ပြုံးပြသည်။</p> <p> </p> <p>စီနီယာအစ်ကိုမှ ဝမ်းကွဲအစ်ကို ဖြစ်သွားခြင်းမှာ အနည်းငယ် ရှက်စရာကောင်းသော်လည်း မိုဟန်ကျီက ချက်ချင်းပင် ဝင်ယူပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ယွဲ့ယွဲ့ ကိုယ်စား ကျွန်တော်ပဲ ကျေးဇူးတင် လိုက်ပါတယ် ဝမ်းကွဲအစ်ကို"</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် သူ့ကို မျက်စောင်းထိုးလိုက် သော်လည်း မငြင်းဆန်ခဲ့ပါ။</p> <p> </p> <p> သူမသည် လက်ထဲရှိ စာအိတ်အားလုံးကို မိုဟန်ကျီ၏ အနောက်တိုင်းဝတ်စုံ အိတ်ကပ်ထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်သည်။ အေးစက်ခက်ထန်သော အမျိုးသားတစ်ဦး၏ အိတ်ကပ်ထဲမှ ထွက်ပြူနေသော အနီရောင် စာအိတ်လေးများမှာ သူ၏ အရှိန်အဝါကို နွေးထွေးမှု တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲပေးလိုက်သယောင် ရှိသည်။</p> <p> </p> <p>လူအများမှာမူ ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်ပြီး အမျိုးမျိုး ပြောဆိုနေကြသည်။</p> <p> </p> <p>"ဒီမိန်းကလေးက မသေးဘူးပဲ၊ ပထမဆုံးတွေ့တာနဲ့ ဟယ်မိသားစု တစ်ခုလုံးရဲ့ အသိအမှတ်ပြုမှုကို ရအောင် လုပ်နိုင်တာ"</p> <p> </p> <p>"သူတို့နှစ်ယောက်က တကယ်ကို လိုက်ဖက်တဲ့ စုံတွဲပဲ၊ အနုပညာလောကထဲက ဘယ်မင်းသားမင်းသမီးနဲ့မှ မတူဘူး"</p> <p> </p> <p>သို့သော် ထိုနေရာ၌ပင် မနာလိုမှုနှင့် သံသယများကလည်း ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"လက်ထပ်ပြီးသားတောင် ကွာရှင်းနိုင်တာပဲ၊ အခုက ချစ်သူအဆင့်ပဲ ရှိပါသေးတယ် ဘယ်လောက်ကြာကြာ ခံမလဲ ဘယ်သူသိမှာလဲ" </p> <p> </p> <p>ဟု အနီရောင် ဝတ်စုံဝတ် အမျိုးသမီးတစ်ဦးက ဝိုင်ခွက်ကို ကျွမ်းကျင်စွာ လှည့်ရင်း ဆိုလိုက် သည်။</p> <p> </p> <p>သူမ၏ နာမည်မှာ ချန်ယောင် ဖြစ်သည်။ </p> <p> </p> <p>လွန်ခဲ့သော နှစ်အနည်းငယ်က မိုဟန်ကျီကို အပြင်းအထန် လိုက်ခဲ့ဖူးသော အမျိုးသမီးလည်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် မိုဟန်ကျီသည် သူမ၏ အချစ်ကို အကြိမ်ကြိမ် အေးစက်စွာ ငြင်းပယ်ခဲ့ဖူးသည်။</p> <p> </p> <p>ချန်ယောင်သည် မင်ယွဲ့ကို အဝေးမှ ငေးကြည့်နေရင်း တစ်ချက်မျှ စနောက်လိုသော စိတ်ဆန္ဒဖြင့် သူမ၏ ဝိုင်ခွက်ကို မြှောက်ကာ ဂုဏ်ပြုလိုက်သည်။ မင်ယွဲ့သည်လည်း သူမကို မသိသော်လည်း ယဉ်ကျေးစွာပင် ပြန်လည် ဂုဏ်ပြုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ချန်ယောင်သည် မင်ယွဲ့၏ အနားသို့ လျှောက်လာကာ ဖန်ခွက်ချင်း တိုက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မင်္ဂလာပါ... ချန်ယောင် ပါ၊ တို့ သူငယ်ချင်း ဖြစ်လို့ ရမလား”</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် ပတ်ဝန်းကျင်မှ တိုးတိုးလေး ပြောဆိုနေကြသံများကြောင့် ဤအမျိုးသမီးနှင့် ဟန်ကျီတို့၏ အတိတ်ဇာတ်လမ်းကို ရိပ်မိလိုက်သည်။ </p> <p>သို့သော် သူမသည် လုံးဝ ဂရုမစိုက်ပါ။</p> <p> </p> <p>"မင်ယွဲ့ ပါ၊ တို့အတွက် ဂုဏ်ယူစရာပါပဲ"</p> <p> </p> <p>သူတို့နှစ်ဦး လက်ဆွဲနှုတ်ဆက်လိုက်ကြသည်။ </p> <p> </p> <p>ချန်ယောင်သည် မင်ယွဲ့၏ လက်ကလေးများ မည်မျှ နူးညံ့သည်ကို သတိပြုမိသွားကာ အံ့ဩသွားရသည်။ မိုဟန်ကျီကမူ မိမိ၏ ဇနီးလောင်းကို တောလိုက်ဝံပုလွေတစ်ကောင်က လုယူတော့မည့်အလား ချန်ယောင်ကို ခက်ထန်စွာ ကြည့် နေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဘာလို့ အဲ့လိုကြည့်နေတာလဲ တို့တွေ အခု သူငယ်ချင်း ဖြစ်သွားပြီ" </p> <p> </p> <p>ဟု ချန်ယောင်က စနောက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> မိုဟန်ကျီ အချစ်၌ နစ်မွန်းနေသည်ကို မြင်ရခြင်းမှာ သူမအတွက် တစ်မျိုး စိတ်ကျေနပ်စရာပင်။</p> <p> </p> <p>"ယွဲ့ယွဲ့..."</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီက မင်ယွဲ့၏ ပခုံးကို ဖက်ကာ သူ့အနား သို့ ဆွဲကပ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဥက္ကဋ္ဌမိုက တို့ကို မှတ်မိသေးရဲ့လား”</p> <p> </p> <p>ဟု ချန်ယောင်က ရဲတင်းစွာ မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီသည် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ သူမကို ကြည့်လိုက်သော်လည်း သူ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် စိမ်းသက်မှုများသာ ပြည့်နှက်နေသည်။ သူ အမှန်တကယ် မမှတ်မိခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ချန်ယောင်မှာ အမှန်တကယ် လက်လျှော့ထားပြီ ဖြစ်သော်လည်း ဤမျှအထိ လျစ်လျူရှုခံရသဖြင့် ဒေါသတကြီး ရယ်မောလိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p>"ငယ်ငယ်တုန်းက အသိဉာဏ်မရှိလို့ ဥက္ကဋ္ဌမိုကို တို့ ရည်းစားစကားတောင် ပြောခဲ့ဖူးတာလေတကယ်ပဲ မမှတ်မိတော့ဘူးလား”</p> <p> </p> <p>ထိုစကားကြောင့် မိုဟန်ကျီ၏ ရင်ထဲ ထိတ်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။ သူသည် ချက်ချင်းပင် မင်ယွဲ့၏ မျက်နှာကို ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ အမူအရာမှာ ပြောင်းလဲခြင်း မရှိသည်ကို တွေ့ရသဖြင့် သက်ပြင်းချနိုင်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>"မစ္စချန်... ကျွန်တော်က ယွဲ့ယွဲ့ တစ်ယောက်တည်းကိုပဲ ချစ်တာပါ တခြားဘယ်သူ့ကိုမှ စိတ်မဝင်စားခဲ့ဖူးဘူး အထင်လွဲစရာတွေ မဖြစ်အောင် အတိတ်ကို အတိတ်မှာပဲ ထားခဲ့ဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်"</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီ၏ အသံမှာ ပြတ်သားလှသဖြင့် ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူတိုင်း ကြားလိုက်ရသည်။ ဤသည်မှာ သူ၏ ချစ်သူကို လူသိရှင်ကြား ဝန်ခံလိုက်ခြင်းလည်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ချန်ယောင်မှာ ဝမ်းနည်းခြင်း မရှိဘဲ သူမ၏ ငယ်ဘဝ ခံစားချက်များ ယနေ့မှပင် အမှန်တကယ် အဆုံးသတ်သွားပြီဟု ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>"ဥက္ကဋ္ဌမိုက အများကြီး တွေးနေတာပဲ တို့ ပြောခဲ့သလိုပါပဲ၊ အဲ့ဒါက ငယ်စဉ်က မသိနားမလည်မှု သက်သက်ပါ နင်တို့နှစ်ယောက် ထာဝရ ချစ်ချစ်ခင်ခင်နဲ့ လက်တွဲနိုင်ပါစေလို့ ဆုတောင်းပေးပါတယ်”</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့ကလည်း ပြုံးလျက်</p> <p> </p> <p> "ဒါဆို တို့လည်း နင့်ကို ပျော်ရွှင်ပါစေလို့ ဆုတောင်းပေးပါတယ်" </p> <p> </p> <p>ဟု ဆိုကာ ဝိုင်ခွက်ချင်း တိုက်လိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>ချန်ယောင်သည် သူမ၏ နေရာသို့ ပြန်သွားခဲ့သည်။ တစ်ပါးသူများက သူမကို မည်သို့ပင် လှောင်ပြောင် ကဲ့ရဲ့နေပါစေ၊ သူမမှာ ဂရုမစိုက်ပါ။ အနည်းဆုံးတော့ သူမသည် မိမိ၏ ဆန္ဒများကို ဖုံးကွယ်ထားသော ကြောက်တတ်သူများထက် ပို၍ ရဲတင်းခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save