Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၃၅၇)</h2> <h2 style="text-align: center;">ရင်ခုန်ခြင်းမှသည် လက်တွေ့လှုပ်ရှားမှုဆီသို့</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>ချန်ယောင်နှင့် ပတ်သက်သည့် အဖြစ်အပျက် ပြီးဆုံးသွားသည့်နောက်တွင် မိုဟန်ကျီသည် မင်ယွဲ့၏ လက်ကို တစ်စက္ကန့်မျှပင် လွှတ်မပေးတော့ပေ။ </p> <p> </p> <p>သူမအား အရက်သောက်ခွင့် မပြုတော့ဘဲ သစ်သီးဖျော်ရည်ဖြင့်သာ အစားထိုးပေးထားသည်။ ဧည့်သည်တော်များအားလုံးသည် ယနေ့တွင် ဥက္ကဋ္ဌမိုမှာ ခါတိုင်းကဲ့သို့ အေးစက်ခက်ထန်မနေဘဲ အလွန်ပင် ချဉ်းကပ်ရလွယ်ကူကာ ယဉ်ကျေးပျူငှာနေကြောင်း သတိပြုမိလိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် ပွဲလမ်းသဘင်ကို ကျွမ်းကျင်စွာ ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းနေသော မိုဟန်ကျီကို ခိုးကြည့်မိသည်။ သူ စကားပြောနေပုံမှာပင် အလွန်ကြည့်ကောင်းလွန်းလှသည်ဟု သူမ တွေးနေမိသည်။</p> <p> </p> <p>"ဘာတွေ ကြည့်နေတာလဲ”</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီသည် စကားပြောနေသည့်သူကို ပြန်လွှတ်လိုက်ပြီးနောက် မင်ယွဲ့ကို ထောင့်တစ်နေရာသို့ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>"ကိုကိုက အရမ်းချောနေလို့ ကြည့်နေတာလေ"</p> <p> </p> <p>ဟု မင်ယွဲ့က ပြုံးလျက် ဆိုသည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါဆိုရင်လည်း အများကြီး ကြည့်ထားလိုက်ပါ... တစ်သက်လုံး ကြည့်ရမှာဆိုတော့" </p> <p> </p> <p>ဟု သူက ဆိုကာ သူမ၏ နဖူးချင်း အသာအယာ ထိလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> သူ၏ နက်မှောင်သော မျက်ဝန်းများထဲတွင် မင်ယွဲ့အပေါ် ထားရှိသော လေးနက်လှသည့် သံယောဇဉ်များ အထင်အရှား မြင်တွေ့နေရသည်။</p> <p> </p> <p>"သားဖြစ်သူရဲ့ အခုပုံစံကို ကြည့်ပါဦး... ဘယ်လိုဖြစ်နေလဲ”</p> <p> </p> <p>ဟု ဥက္ကဋ္ဌကတော်မိုက သူမ၏ ခင်ပွန်းကို မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဥက္ကဋ္ဌမိုက လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး ချက်ချင်းပင် မျက်နှာလွှဲလိုက်တော့သည်။ </p> <p> </p> <p>“ဒေါင်းတစ်ကောင် အမြီးဖြန့်နေသလိုပဲ၊ ကြည့်ရတာ တကယ်ကို အမြင်မတော်ဘူး" ဟု သူက ဆိုသော်လည်း သူ၏ သားဖြစ်သူ ဤမျှအထိ ပျော်ရွှင်နေသည်ကို မြင်ရသဖြင့် ရင်ထဲတွင် ကြည်နူးနေမိသည်။</p> <p> </p> <p>ခဏအကြာတွင် မင်ယွဲ့သည် မိုဟန်ကျီအား အခြားသူများနှင့် စကားပြောဆိုနိုင်ရန် အခွင့်အရေးပေးသည့်အနေဖြင့် သူမ၏ စီနီယာအစ်ကိုများရှိရာသို့ ခဏသွားမည်ဟု ဆိုကာ ထွက်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>"ယွဲ့ယွဲ့... လာဦးလေ"</p> <p> </p> <p>နူးညံ့သိမ်မွေ့လှသော ဟယ်ဝမ်က သူမကို လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။ မင်ယွဲ့သည် ဝူရှောင်၊ ပိုင်ကျင်းတို့နှင့်အတူ စုရုံးကာ ပျော်ရွှင်စွာ စကားပြောဆိုနေကြသည်။ ထိုစဉ် ခန်းမအတွင်းရှိ သီချင်းသံများ ရပ်တန့်သွားကာ စင်ပေါ်သို့ စန္ဒရားတစ်လုံးနှင့် ရှေးဟောင်းစောင်း တစ်လက် ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>"ညီမလေး... တို့တွေ အတူတူ ဖျော်ဖြေကြရအောင်"</p> <p> </p> <p>ဟယ်ဝမ်နှင့် မင်ယွဲ့တို့သည် လူအများ၏ အကြည့်အောက်တွင် စင်ပေါ်သို့ လှမ်းတက်လိုက်ကြသည်။ ဟယ်ဝမ်သည် ဖြူစင်သော ဝတ်စုံဖြင့် စန္ဒရားရှေ့တွင် ကျော့ရှင်းစွာ ထိုင်လိုက်ချိန်၌ သူ၏ မင်းစိုးရာဇာ အရှိန်အဝါမှာ ပိုမိုတောက်ပလာသည်။</p> <p> </p> <p>စန္ဒရားသံသည် လေပြည်အေးလေးအလား စတင်ထွက်ပေါ်လာပြီး လူတို့၏ စိတ်နှလုံးကို ငြိမ်သက်စေသည်။ ထို့နောက် ရေစီးသံလေးမှသည် မုန်တိုင်းအလား ပြင်းထန်သော အရှိန်အဝါသို့ ကူးပြောင်းသွားကာ နောက်ဆုံးတွင် မိုးစက်လေးတစ်စက်အလား ငြိမ်သက်စွာ အဆုံးသတ်သွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>လူတိုင်း စန္ဒရားဂီတ၏ ကမ္ဘာထဲတွင် စီးမျောနေစဉ်မှာပင် မင်ယွဲ့၏ စောင်းသံလေးက လေထုကို ခွင်း၍ ထွက်ပေါ်လာသည်။ </p> <p> </p> <p>ထိုအသံမှာ ဝိညာဉ်ကို ဆေးကြောပေးသကဲ့သို့ ကြည်လင်ပြတ်သားလှသည်။ သူမ၏ နူးညံ့သော လက်ချောင်းလေးများက ကြိုးများကို ခတ်လိုက်သည့်အခါ သစ်သား၏ နက်ရှိုင်းသော အသံနှင့်အတူ ထူးခြားသော မြင့်မြတ်သည့် အငွေ့အသက်များ ခန်းမတစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ဖျော်ဖြေမှုအပြီးတွင် မိုးကြိုးပစ်သည့်အလား လက်ခုပ်သံများ အဆက်မပြတ် ထွက်ပေါ်လာသည်။ အဘိုးဟယ်သည် သူ၏ မြေးနှင့် မင်ယွဲ့တို့၏ လက်ရည်ကို အလွန်ပင် သဘောကျသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ညီမလေး... နင့်ရဲ့ စောင်းကို တို့တွေ ဘယ်တော့လောက် ကြည့်ခွင့်ရမလဲ” ဟု ပိုင်ကျင်းက စိတ် ဝင်တစား မေးသည်။</p> <p> </p> <p>"ဘယ်အချိန်ဖြစ်ဖြစ် ရပါတယ်" ဟု မင်ယွဲ့က အေးအေးလူလူပင် ဖြေလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> သူမ၏ စောင်းမှာ 'ဖီးနစ်' ဟု အမည်ရကာ ရှေးဟောင်းလက်ရာ အစစ်အမှန်ဖြစ်သဖြင့် ဂီတပညာရှင်များအကြား အလွန်တန်ဖိုးကြီးလှသည်။</p> <p>ပွဲအတွင်း၌ လူငယ်အမျိုးသမီးတစ်ဦးသည် အဘိုးဟယ်အား မွေးနေ့ဆုတောင်းရင်း ဟယ်ဝမ်ကို ခိုးကြည့်နေသည်ကို မင်ယွဲ့ သတိပြုမိသွားကာ ပြုံးလိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p>"ဘာဖြစ်လို့ ရယ်တာလဲ”</p> <p> </p> <p>ဟု မိုဟန်ကျီက စိုးရိမ်တကြီး မေးလာသည်။</p> <p> </p> <p>"ကိုကို့ကို လိုက်နေတာလေ" </p> <p> </p> <p>ဟု မင်ယွဲ့က စနောက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"လိုက်နေဖို့ မလိုပါဘူး... ကိုယ်က မင်းရဲ့ အနောက်မှာ အမြဲတမ်း ရှိနေမှာပါ" </p> <p> </p> <p>ဟု မိုဟန်ကျီက ပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>ထိုစကားကြောင့် မင်ယွဲ့၏ ရင်ထဲတွင် နွေးထွေးသွားရသည်။ သူမသည် သူ၏ လက်ဖဝါးလေးကို လက်ချောင်းလေးဖြင့် အသာအယာ ကလိထိုးလိုက်ရာ မိုဟန်ကျီ၏ ရင်ထဲတွင် ယားကျိကျိနှင့် ကြည်နူးမှုများ ပြည့်နှက်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ပွဲ၏ နောက်ဆုံးပိုင်းတွင် အဘိုးဟယ်အား ဒွမ်ကျောက်သားဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော မင်အိုး ကို လက်ဆောင်ပေးသူ ရှိလာသည်။ အဘိုးဟယ်သည် အလွန်ဝမ်းသာသွားကာ သူ၏ မိတ်ဆွေများအားလုံးကို လက်ရေးလှ ရေးသားရန် ဖိတ်ခေါ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>မကြာမီမှာပင် စုတ်တံ၊ မင်၊ စက္ကူနှင့် မင်အိုး ဟူသော စာပေပစ္စည်းလေးမျိုး စုံလင်စွာ ပြင်ဆင်ပြီးစီးသွားတော့သည်။ </p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည်လည်း စိတ်ဝင်တစားဖြင့် မိုဟန်ကျီ၏ လက်ကိုဆွဲကာ အနားသို့ တိုးသွားလိုက်သည်။ သူမသည် ကမ္ဘာ့အဆင့်မီ လက်ရေးလှပညာရှင်တစ်ဦး မဟုတ်သော်လည်း ရှေးဟောင်းပညာရပ်များကို အလွန်ပင် လေ့လာလိုစိတ် ပြင်းပြနေသူ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save