Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၃၅၈)</h2> <h2 style="text-align: center;">ကျောက်စိမ်းကို ပစ်ထုတ်၍ အုတ်ခဲကို ဆွဲဆောင်ခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>ခမ်းနားထည်ဝါလှသော ခေတ်မီခန်းမကြီးအတွင်း၌ ရှေးဟောင်းပစ္စည်းများ ခင်းကျင်းထားပုံမှာ ယဉ်ကျေးမှု၏ နက်ရှိုင်းသော အငွေ့အသက်များကို ဖော်ဆောင်နေပြီး မင်ယွဲ့ တီးခတ်ခဲ့သော စောင်းသံကဲ့သို့ပင် ရင်တွင်း၌ ငြိမ့်ညောင်းသာယာမှုကို ပေးစွမ်းနေသည်။ </p> <p> </p> <p>ဤရှေးဟောင်းအနုပညာ ပစ္စည်းများသည် တရုတ်ပြည်မကြီး၏ နှစ်ပေါင်းများစွာကပင် အမြစ်တွယ်ခဲ့သော ယဉ်ကျေးမှုအမွေအနှစ်များကို ကိုယ်စားပြုနေကြသည်။</p> <p> </p> <p>မင်အိုးကို လက်ဆောင်ဆက်သခဲ့သော အမျိုးသားမှာ သူ၏သမီးဖြစ်သူ စနောက်၍ ပြောဆိုခဲ့သော စကားကို အဘိုးဟယ်က အလေးအနက်ထားလိမ့်မည်ဟု ထင်မထားခဲ့ပေ။ အဘိုးဟယ် လက်ရေးလှရေးသားရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်နှင့် လူအုပ်ကြီးမှာ စိတ်ဝင်တစားဖြင့် ဝိုင်းအုံလာကြသည်။</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် သူမ၏ စီနီယာအစ်ကိုထံသို့ တဖြည်းဖြည်း ချဉ်းကပ်သွားသော အမျိုးသမီးငယ်လေးကို သတိပြုမိလိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီသည်လည်း မင်ယွဲ့၏ အကြည့်များ လူအုပ်အလယ်တွင် ရှိမနေသည်ကို သတိပြုမိကာ သူမကြည့်ရာသို့ လိုက်ကြည့်လိုက်သော်လည်း အမျိုးသမီးတစ်ဦး ဖြစ်နေသဖြင့် ချက်ချင်းပင် မျက်နှာလွှဲလိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>အဘိုးအိုများမှာ စုတ်တံကို ကိုင်စွဲကာ စတင်ရေးသားကြသည်။ သူတို့၏ လက်ရေးများမှာ တိမ်တိုက်များနှင့် ရေစီးသံများအလား ပြေပြစ်ချောမောလှပြီး တည်ကြည်ခန့်ညားသည့် အရှိန်အဝါများ ပြည့်နှက်နေသည်။</p> <p> </p> <p> တံဆိပ်တုံးစာလုံး ၊ပုံမှန်စာလုံး၊ အပြေးစာလုံးနှင့် မြက်စာလုံး ဟူ၍ ပုံစံအမျိုးမျိုးကို တွေ့မြင် လိုက်ရသဖြင့် မင်ယွဲ့မှာ အံ့ဩမဆုံး ဖြစ်ရသည်။</p> <p> </p> <p>လက်ရေးလှပညာမှာ အပေါ်ယံကြည့်လျှင် စုတ်တံနှင့် စက္ကူရှိရုံဖြင့် စတင်နိုင်သည်ဟု ထင်ရသော်လည်း နက်နဲစွာ တတ်မြောက်ရန်မှာမူ အလွန်ခက်ခဲလှသည်။ </p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်ကမ္ဘာ အတွင်း၌ အချိန်အကန့်အသတ်မရှိ လေ့ကျင့်ခဲ့သူဖြစ်ရာ စာလုံးပုံစံအမျိုးမျိုးကို ကျွမ်းကျင်စွာ ရေးသားနိုင်သည့် အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ </p> <p> </p> <p>သူမ၏ လက်ချောင်းများတွင် ကြွက်သားမှတ်ဉာဏ် များပင် စွဲထင်နေသဖြင့် မည်သည့် စာလုံးကိုမဆို လွယ်ကူချောမွေ့စွာ ရေးသားနိုင် စွမ်း ရှိသည်။</p> <p> </p> <p>ဧည့်သည်တော်များက အဘိုးဟယ်၏ လက်ရေးများကို ချီးကျူးနေကြစဉ် မိုဟန်ကျီကလည်း ရှေ့သို့တိုးကာ သူ၏ လက်ရည်ကို ပြသခဲ့သည်။ သူ၏ စုတ်တံအသွားမှာ ပြတ်သား၍ အားမာန်ပါလှသဖြင့် အဘိုးအိုများပင် သဘောကျကာ လက်ခုပ်တီး ချီးမြှောက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>"ဥက္ကဋ္ဌမိုက စီးပွားရေးပဲ တော်တာမဟုတ်ဘူး၊ ဒီလို ယဉ်ကျေးမှုပညာမှာလည်း ဒီလောက်ထိ ကျွမ်းကျင်လိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားဘူး"</p> <p> </p> <p> ဟု လူငယ်တစ်ဦးက မှတ်ချက်ပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုစဉ် အဘိုးဟယ်နှင့် မသင့်မြတ်သော အဘိုးအိုတစ်ဦးက ကပ်သီးကပ်သတ် ပြောဆိုလာသည်။ </p> <p> </p> <p>"ခင်ဗျားရဲ့ မြေးချွေးမလေးကလည်း ထူးချွန်တဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက် ဖြစ်မှာပါနော်၊ ဒီလို နေ့ထူးနေ့မြတ်မှာ သူ့ရဲ့ လက်ရေးလှလေးနဲ့ ဆုတောင်းစကားလေး တစ်ခုလောက် ရေးပေးရင် သိပ်ကောင်းမှာပဲ"</p> <p> </p> <p>ဤသည်မှာ မင်ယွဲ့ကို လူအများရှေ့တွင် အရှက်ရအောင် လုပ်ရန် ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ပြောဆိုလိုက် ခြင်း ဖြစ်သည်။ အဘိုးဟယ်မှာ ဒေါသထွက်သွားသော်လည်း မင်ယွဲ့ကမူ တည်ငြိမ်စွာဖြင့် ရှေ့သို့ လှမ်းထွက်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>"အဘိုး... ဒါဆိုရင်တော့ ကျွန်မ အတတ်နိုင်ဆုံး ကြိုးစားပြီး ရေးသားပါ့မယ်ရှင်"</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့ စုတ်တံကို ကိုင်လိုက်သည့် အမူအရာမှာ ခါတိုင်းကဲ့သို့ စနစ်တကျ မရှိလှသဖြင့် အချို့က "အပျော်တမ်းပဲ ဖြစ်မှာပါ" ဟု နှာခေါင်းရှုံ့ကြသည်။ သို့သော် အဘိုးဟယ်နှင့် မိုဟန်ကျီတို့မှာမူ သူမကို ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် ကြည့်နေကြသည်။</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့ စုတ်တံကို လှုပ်ရှားလိုက်သည့်အခါတွင်မူ ခန်းမတစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်သွားတော့သည်။ </p> <p> </p> <p>သူမ၏ စုတ်တံအသွားမှာ နဂါးနှင့် မြွေများ တွန့်လိမ်လှုပ်ရှားနေသကဲ့သို့ အားမာန်ပါလှပြီး စာလုံးတစ်လုံးချင်းစီတွင် ထူးခြားသော ဝိညာဉ်များ ကိန်းဝပ်နေသယောင် ရှိသည်။</p> <p>"ကြည်နူးပျော်ရွှင်စွာဖြင့် နေ့ရက်များ ရှည်ကြာပါစေ" ဟူသော စာလုံးလေးများကို သူမ ရေးသားလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ကောင်းတယ် တကယ်ကို ကောင်းလွန်းလှတယ်”</p> <p> </p> <p>အဘိုးဟယ်က ရှေ့ဆုံးမှနေ၍ လက်ခုပ်တီးကာ အားပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> မင်ယွဲ့၏ လက်ရေးမှာ အပေါ်ယံတွင် နူးညံ့သိမ်မွေ့သော်လည်း အတွင်း၌ ခိုင်မာပြတ်သားသော စိတ်ဓာတ်နှင့် သတ္တိကို ဖော်ပြနေသည်။ ဤသည်မှာ သာမန်လူတစ်ဦး ရေးသားနိုင်သော လက်ရည်မျိုး မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>"ဒီလက်ရေးကို ငါ အိမ်မှာ အမြတ်တနိုးနဲ့ ဘောင်သွင်းပြီး ချိတ်ထားမယ်" ဟု အဘိုးဟယ်က ဝမ်းသာအားရ ဆိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>မွေးနေ့ပွဲ ပြီးဆုံးသွားသောအခါ ဥက္ကဋ္ဌကတော်မိုက မင်ယွဲ့ကို မိုမိသားစု၏ အိမ်ဟောင်းသို့ လိုက်ခဲ့ရန် ဖိတ်ခေါ်သော်လည်း နောက်တစ်နေ့တွင် ကျောင်းတက်ရမည်ဖြစ်သဖြင့် မင်ယွဲ့က ယဉ်ကျေးစွာ ငြင်းပယ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီက သူမကို ပြန်ပို့ရန် ပြင်နေစဉ် ဥက္ကဋ္ဌကတော်မိုက ဖုန်းကို ထုတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> "ယွဲ့ယွဲ့... ကိုယ့်ကို ကြည့်ပါဦး"</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့နှင့် မိုဟန်ကျီတို့ လက်တွဲထားရင်း ကင်မရာဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည့် ခဏတွင် ဓာတ်ပုံတစ်ပုံ ရိုက်ကူးလိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့က လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် နှလုံးသားပုံစံလေး ပြုလုပ်ကာ တောက်ပစွာ ပြုံးပြလိုက်ရာ ဥက္ကဋ္ဌကတော်မှာ</p> <p> </p> <p> "အို... ချစ်စရာလေး ငါ့မှာ ဘာလို့ သမီးတစ်ယောက် မရှိရတာလဲ" </p> <p> </p> <p>ဟု စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ရေရွတ်လိုက်မိတော့သည်။</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့တို့ကို ပို့ဆောင်ပြီးနောက် ဥက္ကဋ္ဌမိုက သူ၏ ဇနီးအား ဖက်ကာ ချော့မြှောက်နေသည်။ ဟယ်မိသားစုသည်လည်း ဧည့်သည်များအားလုံး ပြန်သွားပြီးနောက်မှ အိမ်သို့ ပြန်ရောက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါက တို့မောင်နှမတွေ ပေးတဲ့ လက်ဆောင်ပါ" </p> <p> </p> <p>ဟု ဦးလေးဟယ်က ဆိုကာ တန်ဖိုးကြီးလှသော ကျောက်စိမ်းပြားကြီးကို ထုတ်ပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> ဤကဲ့သို့ မိသားစုဝင်များ ချစ်ခင်အားကိုးစွာဖြင့် ဆုံတွေ့ရခြင်းမှာ အဘိုးဟယ်အတွက် အကြီးမြတ်ဆုံးသော မွေးနေ့လက်ဆောင်ပင် ဖြစ် တော့သည်။</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save