Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၃၅၉)</h2> <h2 style="text-align: center;">ဝန်ခံချက်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>လက်ဆောင်သေတ္တာကို ဖွင့်လိုက်သည့် ခဏဝယ် ခန်းမတစ်ခုလုံး၌ အံ့ဩချီးကျူးသံများ ဆူညံသွားတော့သည်။ </p> <p> </p> <p>ရွှေတွင် တန်ဖိုးသတ်မှတ်ချက် ရှိသော်လည်း အဖိုးတန် ကျောက်စိမ်းမှာမူ ဖြတ်ပိုင်းဖြတ်၍မရနိုင်သော တန်ဖိုးရှိသည် မဟုတ်ပါလား။ </p> <p> </p> <p>မိုမိသားစုမှ ပေးအပ်သော ကျောက်စိမ်းမှာ ထူးခြားကောင်းမွန်လှပြီး နဂါးနှင့် ဖီးနစ်ငှက်တို့ကို လက်ရာမြောက်စွာ ထုဆစ်ထားသည့် အလှဆင် ကျောက်စိမ်းပြားကြီးမှာ အလွန်ပင် ခန့်ညားထည်ဝါလှသည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါကို စာကြည့်တိုက်ထဲကို ပို့ထားလိုက်ပါ" </p> <p> </p> <p>ဟု အဘိုးဟယ်က ကျေနပ်စွာ ဆိုသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် မိုဟန်ကျီ ပေးအပ်သော လက်ဆောင်သေတ္တာကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်ရာ ရှေးဟောင်းစာအုပ်တစ်အုပ်ကို တွေ့ရသည်။</p> <p> </p> <p> အဘိုးဟယ်မှာ ထိုစာအုပ်ကို မြင်သည်နှင့် မျက်ဝန်းများ အရောင်တောက်သွားကာ "ဟန်ကျီ... ဒီစာအုပ်ကို အဘိုး ရှာနေတာ ကြာပြီကွယ်" ဟု အားရပါးရ ရယ်မောလျက် ဆိုသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် သေတ္တာတစ်လုံး ကျန်ရှိနေသေးသဖြင့် ဦးလေးဟယ်မှာ အံ့ဩသွားရသည်။</p> <p> </p> <p> "ဒါက ယွဲ့ယွဲ့ ပေးတဲ့ လက်ဆောင်လား”</p> <p> </p> <p>ဟု ဟယ်ဝမ်က မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သေတ္တာအတွင်းမှ ပစ္စည်းကို ထုတ်လိုက်သည့်အခါ လူတိုင်း၏ စူးစမ်းလိုစိတ်မှာ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်သွားတော့သည်။ ၎င်းမှာ ဝမ်ရှီးကျီ၏ 'လန်ထင်စုကဗျာ နိဒါန်း' ကို ပုံဖော်ထားသည့် စားပွဲတင် မျက်နှာစာ တစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။ </p> <p> </p> <p>စာမျက်နှာများကို တစ်ရွက်ချင်း ဖြန့်ခင်းနိုင်ပြီး တစ်ဖက်တွင် ရှုခင်းပုံ၊ တစ်ဖက်တွင် ကဗျာစာသားများဖြင့် အလွန်ပင် လှပဆန်းသစ်လှသည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါက ရေးထားတာ မဟုတ်ဘူး... ပန်းထိုးထားတာပဲ အံ့ဩစရာကောင်းလိုက်တာ" </p> <p> </p> <p>ဟု အဘိုးဟယ်က စာမျက်နှာပေါ်မှ စာသားများကို အနီးကပ်ကြည့်ရင်း ရေရွတ်လိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်လက်ရာဖြင့် အဘိုးဟယ်၏ စိတ်ကို အကြွင်းမဲ့ ဖမ်းစားနိုင်ခဲ့လေပြီ။</p> <p>ပွဲပြီးနောက် မိုဟန်ကျီသည် မင်ယွဲ့ကို သူမ၏ နေအိမ်သို့ ပြန်လည်ပို့ဆောင်ပေးခဲ့သည်။ ကားပေါ်မှ ဆင်းခါနီးတွင် မင်ယွဲ့က သူ၏ ပါးပြင်ကို အသာအယာ နမ်းရှိုက်ကာ နှုတ်ဆက်လိုက် သည်။</p> <p> </p> <p>"ကိုယ် အပေါ်အထိ လိုက်ပို့မယ်၊ ဒီဝတ်စုံကြီးနဲ့ လမ်းလျှောက်ရတာ အဆင်မပြေမှာ စိုးလို့ပါ" </p> <p> </p> <p>ဟု မိုဟန်ကျီက ဆိုကာ သူ၏ အပေါ်ဝတ်စုံကို မင်ယွဲ့၏ ပုခုံးပေါ်သို့ ခြုံပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>အခန်းရှေ့သို့ ရောက်သောအခါ မိုဟန်ကျီသည် အိတ်ကပ်ထဲမှ အနီရောင် စာအိတ်များကို ထုတ်ပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> "ဒါ မင်းရဲ့ စာအိတ်တွေလေ"</p> <p> </p> <p> ဟု သူက ဆိုရင်း မင်ယွဲ့ကို လွမ်းဆွတ်တမ်းတနေသည့် အကြည့်များဖြင့် စိုက်ကြည့်နေသည်။</p> <p> </p> <p>"ကိုကို... မနက်ဖြန် နေ့လယ်ကျရင် ကျွန်မ ကုမ္ပဏီကို လာခဲ့မယ်နော်"</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့၏ စကားကြောင့် မိုဟန်ကျီ၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် ဝင်းပသွားတော့သည်။ သူသည် သူမကို ရင်ခွင်ထဲသို့ ဆွဲသွင်းကာ သူမ၏ လည်တိုင်လေးတွင် ခေါင်းကို ဝှက်ထားရင်း ခပ်တိုးတိုး မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> "ကိုယ်ကတော့ အမျိုးတွေ အကုန်လုံးနဲ့ တွေ့ပြီးပြီ... မင်းကရော ကိုယ့်ကို ဘယ်တော့ မိဘတွေနဲ့ ပေးတွေ့မှာလဲ”</p> <p> </p> <p>ပုံမှန်အချိန်တွင် အေးစက်ခက်ထန်သော ဥက္ကဋ္ဌမိုမှာ ယခုအခါတွင်မူ ချစ်သူမိန်းကလေးကို ချွဲနွဲ့နေသော ကောင်လေးတစ်ဦးအလား ဖြစ်နေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့ အခန်းထဲသို့ ရောက်သောအခါ စာအိတ်များကို တစ်ခုချင်းစီ ဖွင့်ကြည့်လိုက်</p> <p>သည်။ </p> <p> </p> <p>အဘိုးဟယ်က (၂) သန်း၊ ဦးလေးနှစ်ဦးက (၁) သန်းစီ၊ နှင့် စီနီယာအစ်ကိုက (၅) သိန်း အသီးသီး ပေးထားကြသည်။ ထိုစဉ် သူမ၏ ဖုန်းထဲသို့ မိုဟန်ကျီထံမှ ငွေလွှဲဝင်လာသည်။</p> <p> </p> <p>"၈ ဒသမ ၆၄ သန်း... ဒီကိန်းဂဏန်းက ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ”</p> <p> </p> <p>သူမ၏ စနစ် ဖြစ်သော ယွမ်ပေါင်က ရုတ်တရက် ပေါ်လာကာ </p> <p> </p> <p>"ယွဲ့ယွဲ့... ငါ အဖြေကို သိပြီ ၂၀၀+၁၀၀+၁၀၀+၅၀+၈၆၄ ဆိုရင် ၁၃၁၄ ရတယ် ၁၃၁၄ ဆိုတာက 'တစ်သက်တာလုံး ချစ်နေမယ်' လို့ အဓိပ္ပာယ်ရတယ်လေ ဒါ ကိုကိုမိုက မင်းကို အချစ်ဝန်ခံလိုက်တာပဲ"</p> <p> </p> <p> ဟု ဂုဏ်ယူစွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့မှာ မိုဟန်ကျီ၏ ထိုကဲ့သို့သော နူးညံ့သိမ်မွေ့သော အပြုအမူလေးကို တွေးမိကာ ပြုံးလိုက်မိသည်။ သူမသည် သူ၏ အသံမက်ဆေ့ဂျ်များကို ပြန်လည်နားထောင်ရင်း </p> <p> </p> <p>“ကျွန်မလည်း ကိုကို့ကို ချစ်ပါတယ်... ထာဝရပါပဲ" </p> <p> </p> <p>ဟု အသံပြန်ပို့လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုညတွင် မင်ယွဲ့၏ သတင်းမှာ ယန်ကျင်းတစ်မြို့လုံးတွင် ပျံ့နှံ့သွားတော့သည်။ သူမသည် ဥက္ကဋ္ဌမို၏ ချစ်သူဖြစ်ရုံသာမက ဂီတနှင့် လက်ရေးလှပညာတွင်ပါ ပြိုင်ဘက်ကင်းလောက်အောင် ထူးချွန်သူဖြစ်ကြောင်း လူအများက အသိအမှတ်ပြုသွားကြလေပြီ။</p> <p> </p> <p>နောက်တစ်နေ့တွင် မင်ယွဲ့သည် ရှင်းယောင်းကုမ္ပဏီသို့ သွားရောက်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်တွင် ယွဲ့ဟွာ နည်းပညာကုမ္ပဏီမှ ကျန်းဟန်မှာ ရုတ်တရက် နှာချေလိုက်သဖြင့် ဝမ်ချန်းက </p> <p> </p> <p>“တစ်ယောက်ယောက်က နင့်အကြောင်း အတင်းပြောနေတာလား”</p> <p> </p> <p>ဟု စနောက်လိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>ကျန်းဟန်မှာမူ တစ်စုံတစ်ဦးကို မေ့လျော့နေသကဲ့သို့ ခံစားချက်ဖြင့် ပြုံးနေမိတော့သည်။</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save