"မင်း အများကြီး တွေးမနေပါနဲ့... ငါက မင်ယွဲ့အကြောင်း ပြောနေတာပါ"
ကျန်းဟန်သည် သူ၏ အထက်လူကြီးက နောက်ကွယ်မှနေ၍ အလုပ်များ ပိုပေးနေသည်ဟု သံသယဝင်နေမိသည်။
ယခုအခါ သူသည် အလုပ်ကြိုးစားသော နွားလားဥဿဘတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ရုန်းကန်နေရသော်လည်း ကံကောင်းသည်မှာ သူ၏ အထက်လူကြီးမှာ သဘောကောင်းရက်ရောပြီး သူ့ကို လိုလေသေးမရှိ ထောက်ပံ့ပေးထားခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
ထိုအမည်ကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် ဝမ်ချန်း၏ ဒေါသများမှာ ချက်ချင်းပင် အရည်ပျော်ကျသွားတော့သည်။ သူမသည် သူမ၏ ရည်းစားကို သံသယဝင်ရင်ဝင်မည်၊ သူမ၏ အချစ်ဆုံးသူငယ်ချင်းကိုမူ လုံးဝ သံသယမဝင်နိုင်ပါ။ ကျန်းဟန်သာ ဤအကြောင်းကို သိသွားပါက ငိုချင် စိတ်ပင် ပေါက်သွားပေလိမ့်မည်။
မင်ယွဲ့သည် ကုမ္ပဏီအတွင်းသို့ ခြေလှမ်းကျဲကျဲဖြင့် ဝင်လာခဲ့သည်။ သူမကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့် ဧည့်ကြိုဝန်ထမ်းလေးမှာ ချက်ချင်းပင် နိုးနိုးကြားကြားရှိသွားကာ နွေးထွေးပျူငှာသော အပြုံးဖြင့် ဆီးကြိုသည်။
မင်ယွဲ့သည်လည်း အလိုက်သင့်ပင် ပြန်လည်ပြုံးပြလိုက်သည်။
သူမသည် မိုဟန်ကျီထံသို့ ဖုန်းကြိုမဆက်ဘဲ အံ့အားသင့်သွားစေရန် ရည်ရွယ်ကာ သူ၏ သီးသန့်ဓာတ်လှေကားဆီသို့ တိုက်ရိုက် ဦးတည်လိုက်သည်။
သူမ ဖြတ်သန်းသွားရာ လမ်းတစ်လျှောက်တွင် ဝန်ထမ်းများ၏ တိုးတိုးဖော်ဖော် ပြောဆိုသံများက လှိုင်းတံပိုးအလား ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။
"ဥက္ကဋ္ဌကတော်က ခုနက ငါ့ကို ပြုံးပြသွားတာ... ရင်တွေတောင် ခုန်နေတုန်းပဲ"
"ဟုတ်ပ... အရင်က ရင်ခုန်တယ်ဆိုတာ ပိုပြောတယ်မှတ်တာ၊ အခုတော့ ငါကိုယ်တိုင် ကြုံလိုက်ရပြီ... တကယ်ကို လှလွန်းလို့ ယောက်ျားလေးတောင် ဖြစ်ချင်သွားမိတယ်"
အပေါ်ထပ်သို့ ရောက်သောအခါ လက်ထောက်လင်းနှင့် ဆုံမိသည်။ သူသည် မင်ယွဲ့ကို မြင်သည်နှင့် ရိုသေစွာ နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် သူမအား ဥက္ကဋ္ဌရုံးခန်းသို့ သွားရန် လမ်းဖွင့် ပေးလိုက်သည်။
"ဒေါက်... ဒေါက်..."
မင်ယွဲ့သည် ရုံးခန်းတံခါးကို အသာအယာ ခေါက်လိုက်သည်။
"ဝင်ခဲ့ပါ"
အတွင်းမှ ထွက်ပေါ်လာသော အသံမှာ ဆီးနှင်းများအလား အေးစက်လှပြီး စိမ်းသက်မှုနှင့် လျစ်လျူရှုမှုတို့ ရောယှက်နေသည်။
သူမ၏ ရှေ့မှောက်၌သာ နူးညံ့တတ်သော ဟန်ကျီသည် အခြားသူများအပေါ်တွင် ဤမျှအထိ အရှိန်အဝါကြီးမားနေလိမ့်မည်ဟု သူမ ထင်မထားခဲ့ပေ။
သူမ အထဲသို့ ဝင်သွားချိန်တွင် သူသည် ခေါင်းမဖော်ဘဲ အလုပ်ရှုပ်နေဆဲဖြစ်သည်။
"တခြားကိစ္စ ရှိသေးလို့လား”
ဟု သူက မေးလိုက်ရာ လက်ထောက်လင်းဟု ထင်မှတ်နေပုံရသည်။
"ဥက္ကဋ္ဌမိုက ကျွန်မကို မကြိုဆိုဘူးနဲ့ တူပါတယ်... ဒါဆိုရင်လည်း ပြန်ရတာပေါ့"
ထိုအသံကို ကြားလိုက်ရသည်နှင့် မိုဟန်ကျီ၏ လက်ထဲမှ စာချုပ်ပေါ်တွင် မှင်စက်တစ်ခု ထင် ကျန်သွားတော့သည်။
သူသည် ချက်ချင်းပင် ခေါင်းမော့ကြည့်ကာ သူမထံသို့ အပြေးအလွှား ရောက်လာခဲ့သည်။ သူသည် မင်ယွဲ့ကို ရင်ခွင်ထဲသို့ တင်းကျပ်စွာ ပွေ့ဖက်လိုက်ပြီး သူမ၏ လည်တိုင်လေးကို နမ်းရှိုက်နေမိသည်။
"ကိုကိုကလည်း... စတာကို အတည်ကြီး လုပ်နေပြန်ပြီ"
"ယွဲ့ယွဲ့နဲ့ ပတ်သက်လာရင် ဘယ်အရာမှ အသေးအဖွဲ မဟုတ်ဘူး"
ဟု သူက ဆိုကာ သူမကို စိုက်ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်ဝန်းအိမ်မှ ထွက်ပေါ်လာသော အချစ်မီးလျှံများမှာ မင်ယွဲ့၏ နှလုံးသားကို ပူလောင်စေခဲ့သည်။
မိုဟန်ကျီ အလုပ်ပြန်လုပ်နေစဉ် မင်ယွဲ့သည် သူ၏ ဘေးတွင် ထိုင်ကာ ငြိမ်သက်စွာ စောင့် ကြည့်နေမိသည်။
သူသည် အာဏာရှိသူတို့၏ တည်ငြိမ်မှုနှင့် ယုံကြည်မှုကို ပိုင်ဆိုင်ထားသော်လည်း မာန်မာန လုံးဝမရှိသူ ဖြစ်သည်။ ထိုသို့သော စရိုက်လက္ခဏာများကြောင့်ပင် သူမသည် သူ့ကို ရွေးချယ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
အလုပ်များ ပြီးစီးသွားသောအခါ မိုဟန်ကျီသည် သူမကို သူ၏ ပေါင်ပေါ်သို့ ဆွဲတင်လိုက်ပြီး နက်ရှိုင်းစွာ နမ်းရှိုက်တော့သည်။ ဤသည်မှာ သူ၏ အချစ်ကို ဖော်ပြခြင်းဖြစ်သလို သူမအပေါ် ထားရှိသော တမ်းတမှုများကို ဖွင့်ဟလိုက်ခြင်းလည်း ဖြစ်သည်။
ထိုနေ့ညနေတွင် သူတို့နှစ်ဦး ကုမ္ပဏီမှ အတူတူ ထွက်လာခဲ့ကြသည်။ မိုဟန်ကျီသည် ယခင်ကဲ့သို့ အနှောင့်အယှက် မဖြစ်စေရန် သီးသန့်အခန်းတစ်ခန်းကို ကြိုတင်မှာယူထားခဲ့သည်။
"နောက်ရက်အနည်းငယ်အတွင်းမှာ ကျွန်မ ဆရာနဲ့အတူ တခြားပြည်နယ်ကို ခရီးသွားရမယ် ကိုကို"
မင်ယွဲ့၏ စကားကြောင့် မိုဟန်ကျီ၏ မျက်နှာတွင် နှမြောတသမှုများ အရိပ်ထင်သွားသော်လည်း သူမ၏ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို သူ မတားဆီးခဲ့ပါ။
"ကိုယ် မင်းကို နေ့တိုင်း ဖုန်းဆက်မယ်... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကိုယ့်ကို ချက်ချင်း အကြောင်းကြားနော်"
သူသည် သူမကို အလွန်ပင် စိုးရိမ်မကင်း ဖြစ်နေမိသည်။ ဤသည်မှာ ချစ်သူကို အစဉ်အမြဲ စောင့်ရှောက်လိုသော 'ချိုမြိန်သော ဝန်ထုတ် ဝန်ပိုး' ပင် ဖြစ်တော့သည်။
သူသည် ဤဝန်ထုတ်ဝန်ပိုးကို တစ်သက်လုံး ပွေ့ပိုက်ရင်း သူမနှင့်အတူ ဘဝခရီးကို လျှောက်လှမ်းလိုနေမိတော့သည်။
***