Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၃၆၁)</h2> <h2 style="text-align: center;">ဖုံးကွယ်ထား၍ မရနိုင်တော့ပြီ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>"ကောင်းပါပြီ ကိုကိုရယ်၊ ကျွန်မက ဘာအန္တရာယ်ရှိမှာမို့လို့လဲ၊ စိတ်မပူပါနဲ့နော်"</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် မိုဟန်ကျီ၏ ပန်းကန်ထဲသို့ ဟင်းတစ်ဖဲ့ ထည့်ပေးလိုက်ရင်း ချော့မော့လိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီသည် သူမအပေါ် စိုးရိမ်စိတ်ကြီးလွန်းသဖြင့် စကားပင် သိပ်မပြောနိုင်ဘဲ သူမထည့်ပေးသော ဟင်းကိုသာ ငုံ့စားနေမိသည်။</p> <p> </p> <p>"အလုပ်အကြောင်းပဲ အမြဲတွေးမနေပါနဲ့၊ ပိုက်ဆံဆိုတာ အပြင်ပန်းအရာတွေပါ၊ ကိုယ့်ကျန်းမာရေးကို ထိခိုက်တဲ့အထိ အလုပ်မလုပ်ပါနဲ့ဦး" </p> <p> </p> <p>ဟု မင်ယွဲ့က သတိပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> သူမ မရှိသည့်အခါ သူသည် အရင်ကကဲ့သို့ အလုပ်ကိုသာ ဖက်တွယ်နေမည့် အလုပ်ကြူးသူ ဘဝသို့ ပြန်ရောက်သွားမည်ကို စိုးရိမ်နေမိသည်။</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီအတွက်မူ သူ၏ အေးစက်သော ဘဝထဲသို့ မင်ယွဲ့ ရောက်ရှိလာခြင်းမှာ အမှောင်ထုထဲတွင် လမင်းကြီး ထွန်းလင်းလာသကဲ့သို့ပင်။ သူမကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါတိုင်း သူ၏ နှလုံးသားမှာ ပြင်းပြသော ချစ်ခြင်းမေတ္တာတို့ဖြင့် ခုန် လှုပ်နေတတ်သည်။</p> <p> </p> <p>"ကောင်းပါပြီ... ကိုယ် ဂရုစိုက်ပါ့မယ်"</p> <p> </p> <p>"အစာကိုလည်း အချိန်မှန်စားနော်၊ ကျန်းမာရေးက အရာအားလုံးရဲ့ အခြေခံပဲ၊ ဒါမှ ကျွန်မနဲ့အတူ တစ်သက်လုံး အိုအောင်မင်းအောင် ပေါင်းရမှာလေ"</p> <p> </p> <p>သူမ၏ စကားကို သူသည် နူးညံ့စွာဖြင့် အကြွင်းမဲ့ လက်ခံလိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် စိတ်မချနိုင်သေးသဖြင့် ယွမ်ပေါ့ကို သူနှင့်အတူ ထားခဲ့ကာ စောင့်ကြည့်ခိုင်းထားမည်ဟု ဆိုရာ မိုဟန်ကျီမှာ သဘောကျစွာ ပြုံးလိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p> ပုံမှန်အားဖြင့် ပြုံးခဲလှသော ထိုသူ၏ အပြုံးမှာ ဆောင်းဦးနှင်းများ အရည်ပျော်ကျသွားသကဲ့သို့ ကြည့်ကောင်းလွန်းလှသည်။</p> <p> </p> <p>ခရီးသွားရမည့်နေ့တွင် မိုဟန်ကျီသည် မင်ယွဲ့ကို လေဆိပ်အထိ လိုက်ပို့ချင်သော်လည်း သူမက ငြင်းဆန်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p> "ဆရာနဲ့ စီနီယာတွေ အားလုံး အတူတူသွားမှာပဲလေ၊ ကိုကို လိုက်ပို့နေရင် လူမြင်မကောင်းဘူး" </p> <p> </p> <p>ဟု ဆိုကာ သူမက ချော့မော့၍ နှုတ်ဆက်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့တို့အဖွဲ့ လေယာဉ်ပေါ်မှ ဆင်းပြီးနောက် ကားပေါ်သို့ ရောက်သည်နှင့် သူမသည် မိုဟန်ကျီထံသို့ ဘေးကင်းကြောင်း သတင်းပို့လိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>သူမ၏ မျက်နှာပေါ်မှ ချိုမြိန်သော အပြုံးကို မြင်လိုက်ရသည့် ဆရာယန်က </p> <p> </p> <p>“ချစ်သူကို လွမ်းနေတာလား”</p> <p> </p> <p>ဟု စနောက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဆရာကလည်း..." </p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့မှာ ရှက်သွေးဖြာသွားရသည်။</p> <p> </p> <p>"ဟားဟား... ရှက်မနေပါနဲ့၊ မင်းမှာ ချစ်သူရှိတာ ငါတို့လည်း ကြားထားပါတယ်"</p> <p> </p> <p> ဟု ဆရာယန်က ဆိုသည်။ </p> <p> </p> <p>ထိုစဉ် စီနီယာကျောက်က စပ်စုချင်စိတ်ဖြင့် </p> <p> </p> <p>"ဆရာ... ယွဲ့ယွဲ့ရဲ့ ချစ်သူက ဘယ်သူလဲ သိလား”</p> <p> </p> <p>ဟု မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဆရာယန်က မသိကြောင်း ပြန်ဖြေသည့်အခါ စီနီယာကျောက်က </p> <p> </p> <p>"ကျွန်တော်တို့ကို ဓာတ်ခွဲခန်း လှူဒါန်းခဲ့တဲ့ ရှင်းယောင်အုပ်စုရဲ့ ဥက္ကဋ္ဌ မိုဟန်ကျီလေ ဆရာ" </p> <p> </p> <p>ဟု အဖြေကို တိုက်ရိုက်ပြောချလိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>ဆရာယန်မှာ အံ့ဩလွန်းသဖြင့် ပါးစပ်ပင် မစေ့နိုင်တော့ပေ။ သို့သော် သူသည် ထူးချွန်သော ပညာရှင်တစ်ဦးပီပီ လျင်မြန်စွာပင် တည်ငြိမ်သွားကာ </p> <p> </p> <p>"ဒါကြောင့်ကိုး... အရင်ကတည်းက အရိပ်အယောင်တွေ ရှိသားပဲ၊ ငါကတော့ ကန်းနေတာပဲ" </p> <p> </p> <p>ဟု ဆိုကာ သူ၏ တပည့်မလေးအတွက် ဝမ်းသာဂုဏ်ယူနေမိသည်။</p> <p> </p> <p>ဟိုတယ်သို့ ရောက်သောအခါ မမျှော်လင့်ဘဲ ပြဿနာတစ်ခုနှင့် ရင်ဆိုင်လိုက်ရသည်။ သူတို့ ကြိုတင်မှာယူထားသော အခန်းများကို အရေးကြီးသော ဧည့်သည်များအတွက်ဟု ဆိုကာ ဟိုတယ်ဝန်ထမ်းများက ဖယ်ခိုင်းနေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"ကျွန်တော်တို့ အခန်းခပေးထားပြီးသားပါ၊ ခင်ဗျားတို့ ကျွန်တော်တို့ကို နှင်ထုတ်ရင် တိုင်ကြားမယ်" </p> <p> </p> <p>ဟု စီနီယာကျောက်က ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"စိတ်မရှိပါနဲ့၊ ကျွန်တော်တို့ဆီမှာ အရေးကြီးတဲ့ ဧည့်သည်တွေ ရောက်နေလို့ပါ၊ အခန်းခရဲ့ သုံးဆကို လျော်ကြေးပြန်ပေးပါ့မယ်"</p> <p> </p> <p> ဟု ဝန်ထမ်းက ရိုင်းစိုင်းစွာ ဆိုသည်။</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် ဤအရာမှာ ယခင်က ပြဿနာဖြစ်ခဲ့ဖူးသော ဝူဟောက်၏ လက်ချက်ဖြစ်ကြောင်း ချက်ချင်း ရိပ်မိလိုက်သည်။ ဝန်ထမ်းများက လျော်ကြေးကို ငါးဆအထိ တိုးပေးမည်ဟု ဆိုကာ အနိုင်ကျင့်လိုသော အမူအရာဖြင့် ပြောဆိုလာသည့်အခါ မင်ယွဲ့၏ မျက်နှာပေါ်မှ အပြုံးများ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"အဘိုးကြီး ဝူဟောက်... ဒီလောက်အထိ ယုတ်မာလိမ့်မယ်လို့ ထင်မထားဘူး"</p> <p> </p> <p> ဟု ဆရာယန်က ဒေါသတကြီး ရေရွတ်လိုက် သည်။</p> <p> </p> <p>"ဆရာ... ကျွန်မ အခန်းထဲကို အရင်ဝင်ကြရအောင်"</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် သူမ၏ အခန်းကတ်ဖြင့် တံခါးကိုဖွင့်ကာ ဝန်ထမ်းကို လျစ်လျူရှုပြီး အထဲသို့ ဝင်သွားလိုက်သည်။ သူမ၏ တည်ငြိမ်လှသော အရှိန်အဝါအောက်တွင် ဟိုတယ်ဝန်ထမ်းများမှာလည်း ဘာဆက်လုပ်ရမှန်း မသိဘဲ ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်ကျန်ရစ်ခဲ့တော့သည်။ </p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့၏ စိတ်ထဲတွင်မူ ဤကဲ့သို့သော အနိုင်ကျင့်မှုကို မည်သို့ ပြန်လည် တုံ့ပြန်ရမည် နည်းဟူသော အစီအစဉ်များ စတင် ပြင်ဆင်နေပြီဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save