Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၃၆၄)</h2> <h2 style="text-align: center;">ကျွန်မက ရှင့်ကို အထင်မကြီးဘူး</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <h2 style="text-align: center;"> </h2> <p> </p> <p>【 ယွဲ့ယွဲ့... ငါ့ကို ချီးကျူးလိုက်စမ်းပါ၊ ဒါတွေ အားလုံးက ငါ့လက်ချက်တွေပဲ】</p> <p> </p> <p>စနစ်ဖြစ်သော ယွမ်ပေါ့ လှုပ်ရှားလိုက်လျှင် တစ်ယောက်တည်းနှင့် ဆယ်ယောက်စာ အစွမ်းထက်လှသည်။</p> <p> </p> <p> ၎င်းသည် အင်တာနက်ပေါ်၌ အကောင့်တုပေါင်းများစွာကို ဖန်တီးကာ လျူယွန်းဟိုတယ်၏ အရှုပ်တော်ပုံကို အချိန်နှင့်တစ်ပြေးညီ ပျံ့နှံ့သွားအောင် ကြိုးကိုင်လမ်းညွှန်ခဲ့သည်။ တစ်ညတာအတွင်းမှာပင် အခြေအနေမှာ ထိန်းမရသိမ်းမရ ဖြစ်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ဟိုတယ်၏ နာမည်ဂုဏ်သတင်းမှာ ထိုးဆင်းသွားရုံသာမက ဒုတိယနေ့၌ပင် အခန်းဖျက်သိမ်းမှုနှုန်းမှာ အံ့မခန်း မြင့်တက်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>"သခင်လေး... ဒုက္ခပါပဲ၊ မနေ့က ဗီဒီယိုတွေ အွန်လိုင်းမှာ ပျံ့နေပြီ" </p> <p> </p> <p>ဟု မန်နေဂျာက အထိတ်တလန့် လာရောက်အစီရင်ခံချိန်တွင် သခင်လေးလျူမှာ ဒေါသကြောင့် သွေးဆူနေလေပြီ။</p> <p> </p> <p>ဆွေးနွေးပွဲကျင်းပရာ ခန်းမသို့ အသွားလမ်းတွင် စီနီယာကျောက်သည် ဖုန်းကိုကြည့်ကာ အားရပါးရ ရယ်မောနေတော့သည်။</p> <p> </p> <p> "#လျူယွန်းဟိုတယ်က ဘာလို့ လူတွေကို နှင်ထုတ်တာလဲ ဒါဟာ ကိုယ်ကျင့်တရား ပျက်ပြားမှုလား ဒါမှမဟုတ် လူ့ကျင့်ဝတ် ပျောက်ဆုံးမှုလား#" </p> <p> </p> <p>ဟူသော ခေါင်းစဉ်များကို သူက အသံကျယ်ာကျယ်ဖြင့် ဖတ်ပြနေသည်။</p> <p> </p> <p>ခန်းမထဲသို့ ရောက်သောအခါ မမျှော်လင့်ဘဲ ဝူဟောက်နှင့် ထပ်မံဆုံပြန်သည်။ သူသည် အွန် လိုင်းသတင်းများကို မကြည့်ရသေးသဖြင့်</p> <p> </p> <p> "မနေ့က အိပ်စရာ နေရာမရှိလို့ လမ်းဘေးမှာ အိပ်ခဲ့ရတာလား”</p> <p> </p> <p>ဟု လှောင်ပြောင်ကျီစယ်လာသည်။ </p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့က စကားနာမထိုးဘဲ သူမ၏ ဖုန်းထဲမှ ရဲတပ်ဖွဲ့၏ ထုတ်ပြန်ချက်ကို သူ့မျက်ခွက်ရှေ့ ထိုးပြလိုက်သည့်အခါမှသာ ဝူဟောက်၏ မျက်နှာမှာ ဖြူလျော်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုစဉ် ဝတ်စုံပြည့် ဝတ်ဆင်ထားသော သခင်လေးလျူသည် ဝင်ရောက်လာကာ မကောင်းဆိုးဝါးအလား ပြုံးလျက် မင်ယွဲ့ထံသို့ လက်ကမ်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> "မနေ့ကကိစ္စအတွက် တောင်းပန်ပါတယ်၊ ရန်ငြိုးကို အချစ်နဲ့ပဲ ဖြေကြရအောင်လေ"</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် သူ၏ လက်ကို မထိမိစေရန် ရှောင်ဖယ်လိုက်ရင်း</p> <p> </p> <p> "မလိုပါဘူး၊ ကျွန်မက ရှင့်အဆင့်အတန်းနဲ့ မတန်ပါဘူး" </p> <p> </p> <p>ဟု အေးစက်စွာ တုံ့ပြန်လိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>ဆရာယန်ကလည်း သူမ၏ ရှေ့ကနေ ကာကွယ်ပေးလိုက်သဖြင့် သခင်လေးလျူမှာ ဒေါသတကြီး ထွက်ခွာသွားရတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ခေတ္တအကြာတွင် ဆရာယန်က အသိတစ်ယောက်နှင့် စကားပြောနေစဉ် သခင်လေးလျူသည် မင်ယွဲ့ တစ်ယောက်တည်းရှိရာ ထောင့် တစ်နေရာသို့ ကပ်လာပြန်သည်။ </p> <p> </p> <p>သူ၏ ညစ်ထေးသော မျက်လုံးများက မင်ယွဲ့၏ ခန္ဓာကိုယ်အနှံ့ကို ရမ္မက်ဇောဖြင့် ကြည့် နေသည်မှာ ဖုံးကွယ်၍ပင် မရတော့ပေ။</p> <p> </p> <p>"မင်ယွဲ့လေး... စကားစမြည် ပြောကြရအောင်လေ" </p> <p> </p> <p>ဟု ဆိုကာ သူက ခွင့်ပြုချက်မတောင်းဘဲ ဝင် ထိုင်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ကျွန်မက 'မရဘူး' လို့ ပြောရင် ရှင် ထွက်သွားပေးမှာလား”</p> <p> </p> <p>ဟု မင်ယွဲ့က လက်ထဲမှ သစ်သီးစားသော ခက်ရင်းကို တင်းတင်းဆုပ်ရင်း မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သခင်လေးလျူသည် သူမကို ငွေကြေးဖြင့် သိမ်းသွင်းနိုင်မည်ဟု ထင်မှတ်ကာ</p> <p> </p> <p> "ပိုက်ဆံ ဘယ်လောက်လိုချင်လဲ ဈေးသာပြောလိုက်စမ်းပါ”</p> <p> </p> <p>ဟု စော်ကားမော်ကား ပြောဆိုလာသည်။ </p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် ဒေါသကြောင့် ရယ်ပင်ရယ်ချင်သွားတော့သည်။ ဤသူသည် သူမ၏ ပိုင်ဆိုင်မှုမှာ ယန်ကျင်းမြို့အရှေ့ပိုင်းရှိ စီးပွားရေးလမ်းမတစ်ခုလုံးကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည်ကို သိပုံမရပေ။</p> <p> </p> <p>"ရှင် ကျွန်မကို ပိုက်ဆံနဲ့ စော်ကားနေတာလား”</p> <p> </p> <p>သူမသည် စားပွဲပေါ်ရှိ ဝိုင်ခွက်ကို ကောက်ယူကာ သူ၏ မျက်နှာတည့်တည့်သို့ ပက်လိုက် တော့သည်။</p> <p> </p> <p> "ရှင် ဘယ်သူလဲဆိုတာ ကျွန်မ ဂရုမစိုက်ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ရှင်ကတော့ ကျွန်မရဲ့ မျက်စိထဲမှာ ဘာမှမဟုတ်တဲ့ အမှိုက်တစ်စပဲ"</p> <p> </p> <p>စီနီယာကျောက်နှင့် စီနီယာလျူဝေတို့ကလည်း မင်ယွဲ့ဘက်မှ ရပ်တည်ကာ ကာကွယ်ပေးကြသည်။ </p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့၏ မျက်ဝန်းထဲတွင်မူ ဤကဲ့သို့သော လူမှုအမှိုက်သရိုက်များကို မည်သို့ အမြစ်ပြတ်အောင် ချေမှုန်းရမည်နည်းဟူသော ရည်မှန်းချက်မှာ ပိုမိုပြတ်သားလာတော့သည်။ သူမ၏ ပုဂ္ဂိုလ်ရေးဆိုင်ရာ အောင်မြင်မှုနှင့် အာဏာကို အသုံးချကာ ဤကဲ့သို့သော အနိုင်ကျင့်တတ်သူများကို သင်ခန်းစာ ပေးရပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save