Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၃၆၆)</h2> <h2 style="text-align: center;">မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားလိုက်ပါ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>သူတို့အားလုံးသည် လောကအတွေ့အကြုံရင့်ကျက်လှသည့် မြေခွေးအိုကြီးများပမာ လူရည်နပ်ကြသူများဖြစ်ရာ၊ ဤသည်မှာ သူ၏ကံဆိုးမှုသက်သက်ကြောင့်ဖြစ်သည်ဟု လုံးဝမထင်ကြပေ။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍ သူသည် ဤနှစ်များတစ်လျှောက်လုံး အမှားအယွင်းမရှိဘဲ ကံဆိုးခဲ့သည်ဆိုလျှင်ပင်၊ ယခု လွန်ခဲ့သည့် နှစ်ရက်အတွင်း၌သာ အဘယ်ကြောင့် တစ်ခုပြီးတစ်ခု မတော်တဆမှုများ ဆက်တိုက်ဖြစ်ပွားနေရသနည်း။</p> <p> </p> <p> ဟိုတယ်တွင် ပြဿနာတစ်ခုခုဖြစ်ပွားပြီးနောက် လူတိုင်းအပေါ်သို့ပါ သက်ရောက်မှုရှိလာသည်မှာ သေချာပေါက် စနစ်တကျ စီစဉ်ထားသည့် လုပ်ရပ်တစ်ခုသာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စရာ လူတစ်ယောက် ဖယ်ရှားခံလိုက်ရသဖြင့် လေထုမှာ ပိုမိုလန်းဆန်းသွားသယောင် ရှိတော့သည်။ </p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် စီနီယာကျောက်နှင့် စီနီယာလျူးဝေတို့နှင့်အတူ ပျော်ရွှင်စွာ စကားစမြည်ပြောဆိုနေသည်။ ပရော်ဖက်ဆာယန်သည် အစပိုင်းတွင် သူတို့ကို သတိမထားမိသော်လည်း၊ သခင်လေးလျူး ပြဿနာတက်သွားပြီးနောက်တွင်မှ သူတို့ထံသို့ လျှောက်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ဤသည်မှာ မင်ယွဲ့ကဲ့သို့ မိန်းကလေးတစ်ဦး၏ လက်ချက်ဖြစ်သည်ဟု မည်သူမျှ မသိနိုင်ကြပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူတို့၏အမြင်တွင် မင်ယွဲ့သည် ရိုးသားဖြူစင်လွန်းသည့် ကလေးမလေးတစ်ဦးသာ ဖြစ်နေသေးသောကြောင့်ပင်။</p> <p> </p> <p>"ဂျူနီယာ မင်ယွဲ့ရေ... ဟားဟား၊ တကယ်ပဲ ကောင်းကင်မှာ မျက်လုံးရှိတာပဲ”</p> <p> </p> <p>စီနီယာကျောက်သည် သူ၏အပြုံးကို မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ပေ။ သူတစ်ပါး ပျက်စီးရာပျက်စီးကြောင်းကို မရယ်မောသင့်သော်လည်း ထိုလူသည် စိတ်ပျက်စရာ အလွန်ကောင်းလွန်းလှသည်။</p> <p> </p> <p>"ဒီကိစ္စကို မစ္စတာ မိုဟန်ကျီပဲ ဖြေရှင်းလိုက်တာလား”</p> <p> </p> <p>ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် စီနီယာလျူးဝေက မေးလိုက်သည်။ ပရော်ဖက်ဆာယန်နှင့် စီနီယာကျောက်တို့သည်လည်း မင်ယွဲ့ကို ဝိုင်းကြည့်လိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် မနေ့က သူတို့အနိုင်ကျင့်ခံရသည့်အကြောင်းကို မိုဟန်ကျီအား ပြောပြလိုက်သဖြင့်၊ မိုဟန်ကျီကသာ ဤကဲ့သို့ အကြီးအကျယ် လက်တုံ့ပြန်လိုက်ခြင်းဖြစ်မည်ဟု သူတို့ ယူဆထားကြခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"မဟုတ်ပါဘူး”</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် နှုတ်ခမ်းကိုစေ့ကာ ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။ သူမသည် ဤကိစ္စကို ဟန်ကျီအား ဝင်ရောက်ဖြေရှင်းခိုင်းခြင်း မပြုခဲ့ပေ။ သူမကိုယ်တိုင်ပင် ကိုင်တွယ်နိုင်စွမ်း ရှိသည်။</p> <p> </p> <p>"ဟင်... ဟုတ်လား”</p> <p> </p> <p>သူတို့အားလုံး ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>"ဘာဖြစ်လို့လဲ၊ ကျွန်မကိုယ်တိုင် မလုပ်နိုင်ဘူးလို့ ထင်လို့လား”</p> <p> </p> <p> မင်ယွဲ့က ပြုံးလျက် မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သုံးယောက်သား ဆွံ့အသွားကြသည်။ ပရော်ဖက်ဆာယန်ပင်လျှင် အမြဲပြုံးချိုနေတတ်သည့် သူ၏တပည့်မလေးက ဤသို့ပြုလုပ်ခဲ့လိမ့်မည်ဟု ထင်မထားမိပေ။</p> <p> </p> <p>“ယခင်က မင်ယွဲ့တစ်ယောက် လူမှုပတ်ဝန်းကျင်ထဲ ရောက်တဲ့အခါ စီးပွားရေးလောကနဲ့ အံဝင်ခွင်ကျ ဖြစ်ပါ့မလားလို့ စိုးရိမ်ခဲ့မိတယ်။ ဒါကြောင့်ပဲ ဗဟုသုတ ပိုရအောင် ငါနဲ့အတူ ခေါ်ထားခဲ့တာ”</p> <p> </p> <p>“ငါ့တပည့်ကို ငါကိုယ်တိုင် အထင်သေးခဲ့မိတာပဲသူမက ပညာရေးမှာ ထူးချွန်ရုံတင်မကဘူး၊ သူမရဲ့ စိတ်နေစိတ်ထားကပါ အလွန်တရာ ရှားပါးလှတယ်”</p> <p> </p> <p>ကြံ့ခိုင်မှု၊ ယုံကြည်ချက်ရှိမှု၊ ကြင်နာမှုတို့နှင့်အတူ ထက်မြက်သည့် လျှာဖျားကိုလည်း ပိုင်ဆိုင် ထားသည်။ </p> <p> </p> <p>အရေးကြီးဆုံးမှာ ယနေ့ သူမပြသခဲ့သည့် ပြတ်သားမှုနှင့် နည်းလမ်းများပင် ဖြစ်သည်။ ဤကဲ့သို့သော စိတ်ဓာတ်နှင့် ဉာဏ်ရည်မျိုးဖြင့်ဆိုလျှင် မင်ယွဲ့သည် စီးပွားရေးလောကတွင် သေချာပေါက် ထွန်းတောက်လာမည်မှာ မြေကြီးလက်ခတ်မလွဲပေ။</p> <p> </p> <p>"ဂျူနီယာ... ငါ မင်းကို စိတ်ဆိုးအောင် မလုပ်မိပါဘူးနော်၊ ဟုတ်တယ်မလား”</p> <p> </p> <p>စီနီယာကျောက်သည် တံတွေးကို ခက်ခဲစွာ မျိုချရင်း ထစ်ထစ်ငေါ့ငေါ့ မေးလိုက်မိသည်။ မင်ယွဲ့က အပြုံးကိုထိန်းကာ တည်ကြည်သည့် လေသံဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"သေချာပေါက် ကျွန်မ မှတ်ထားတာပေါ့၊ စီနီယာကော မမှတ်မိဘူးလား”</p> <p> </p> <p>စီနီယာကျောက်၏ ရင်ခုန်သံများ မြန်လာသည်။ </p> <p> </p> <p>"ငါ တောင်းပန်ပါတယ်၊ ငါ့ရဲ့ မလေးမစား လုပ်မိတာတွေကို ခွင့်လွှတ်ပေးပါနော်”</p> <p> </p> <p>သူသည် များသောအားဖြင့် စကားပြောမဆင်ခြင်တတ်သူ ဖြစ်သော်လည်း၊ မသိလိုက်ဘဲ မင်ယွဲ့ကို စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေမိမည်ကို ယခုမူ အမှန်တကယ် ကြောက်ရွံ့သွားမိသည်။ လျူးဝေက သူ့ကို စိုက်ကြည့်ကာ ငေါက်လိုက် သည်။</p> <p> </p> <p>"ရှင်ကတော့ အတာပဲ၊ မင်ယွဲ့က နောက်နေတာကိုတောင် မသိဘူးလား သူမက ရှင့်ကို ဘယ်တုန်းက အတည်ယူဖူးလို့လဲ”</p> <p> </p> <p>လျူးဝေသည် ဤကဲ့သို့သော ချစ်သူမျိုးရှိရသည်မှာ ပင်ပန်းလှသည်ဟု ခံစားရသည်။ သူတစ်ပါး၏ အရိပ်အကဲကို မကြည့်တတ်ပေ။ မင်ယွဲ့၏ မျက်နှာတွင် စိတ်ဆိုးသည့် အရိပ်အယောင်မှ မရှိဘဲ။</p> <p> </p> <p>"ရပါတယ်၊ ကျွန်မ နောက်လိုက်တာပါ ကျွန်မက များသောအားဖြင့် ကိစ္စတွေကို ချက်ချင်းပဲ အပြတ်ရှင်းတတ်တာ၊ ဒါပေမဲ့ သူငယ်ချင်းတွေအပေါ်မှာတော့ အင်မတန် ခင်မင်တတ်ပါတယ်၊ ဒါကြောင့် သိပ်ပြီး သတိကြီးကြီးထားနေဖို့ မလိုပါဘူး”</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့က ပြုံးလျက် ဆိုသည်။</p> <p> </p> <p>စီနီယာကျောက်လည်း သက်ပြင်းချနိုင်တော့သည်။ ထိုစဉ် ခမ်းမအတွင်းရှိ မိုက်ခရိုဖုန်းမှ အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>"စတော့မယ်၊ ပြင်ဆင်ပြီး အဲဒီဘက်ကို သွားကြရအောင်”</p> <p> </p> <p>ပရော်ဖက်ဆာယန်က ထရပ်လိုက်သည်။ မကြာမီပင် ဝန်ထမ်းတစ်ဦးက သူတို့ထံသို့ လာရောက်ကာ နေရာရွှေ့ရန် ဖိတ်ကြားခဲ့သည်။ မင်ယွဲ့နှင့် အခြားသူများသည် အခြားအစည်းအဝေးခန်းမတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။</p> <p> </p> <p>ယခင်နေရာမှာ စပျစ်ရည်ခွက်ချင်း ထိသံများနှင့် စည်ကားနေသည့် ပါတီပွဲတစ်ခုနှင့် တူသော်လည်း၊ ယခုနေရာမှာမူ လုံးဝကွဲပြားခြားနားသည်။ ဤခန်းမကြီးသည် ပိုမို လေးနက်သည့် လေထု ရှိသည်။</p> <p> </p> <p>ပထမဆုံး မြင်တွေ့ရသည်မှာ ထောင်ပေါင်းများစွာသော လူများကို ဆန့်ဝင်နိုင်သည့် တက္ကသိုလ်ရှိ မာလ်တီမီဒီယာ စာသင်ခန်းကြီးတစ်ခုပမာ အစီအရီ ချထားသော ဆိုဖာအနီရောင်များနှင့် ထိုင်ခုံများပင် ဖြစ်သည်။ </p> <p> </p> <p>ရှေ့တွင်မူ ကြီးမားသည့် ပရိုဂျက်တာ စခရင်ကြီးတစ်ခု ရှိနေသည်။</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့တို့အဖွဲ့သည် အလယ်တန်းလောက်ရှိ ထိုင်ခုံတစ်ခုတွင် နေရာယူလိုက်ကြသည်။ </p> <p> </p> <p>သတ်မှတ်ထားသည့် အရေးကြီး ပုဂ္ဂိုလ်များအတွက် နာမည်များ ကပ်ထားသည့် ပထမတန်းမှလွဲ၍ ကျန်ထိုင်ခုံများမှာ လွတ်လပ်စွာ ထိုင် နိုင်သည်။</p> <p> </p> <p>မကြာမီပင် ဟိုင်ချန်းမြို့တော်ဝန်၊ ကုန်သည်ကြီးများအသင်း ဥက္ကဋ္ဌနှင့် အခြား အရေးပါသော ပုဂ္ဂိုလ်များ စင်မြင့်ပေါ်တွင် နေရာယူလိုက်ကြသည်။ တစ်ခန်းမလုံး တိတ်ဆိတ် ငြိမ်သက်သွားပြီး စင်ပေါ်ရှိ ခေါင်းဆောင်များ၏ မိန့်ခွန်းသံကိုသာ ကြားရတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ယွမ်ပေါ့သည် အွန်လိုင်းတွင် ဖြစ်ပျက်နေသည့် အဖြစ်အပျက်များကို အချိန်နှင့်တစ်ပြေးညီ သတင်းပို့ပေးနေပြီး၊ မင်ယွဲ့သည်လည်း လွန်ခဲ့သည့် ရက်အနည်းငယ်အတွင်း လေ့လာမှုများကို ကြိုးကြိုးစားစား လုပ်ဆောင်နေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p> သုံးရက်မြောက်သောနေ့တွင် မင်ယွဲ့သည် နောက်ဆုံးတွင် အထုပ်အပိုးများကို ပြင်ဆင်ပြီး အိမ်ပြန်ရန် အသင့်ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဆရာ... ကျွန်မ ဒီနေ့ စောစော ပြန်နှင့်မယ်နော်”</p> <p> </p> <p>ပရော်ဖက်ဆာယန်နှင့် အဖွဲ့သားများသည် နောက်နေ့အတွက် လေယာဉ်လက်မှတ်များ ဝယ်ထားသော်လည်း၊ မင်ယွဲ့မှာမူ အဖွဲ့မှ ခွဲထွက်ကာ အိမ်သို့ စောစီးစွာ ပြန်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ အချိန်မှာ စောသေးရာ ညနေ (၆) နာရီမတိုင်မီ ယန်ကျင်းသို့ ဆင်းသက်နိုင်ပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>"ယွဲ့ယွဲ့... ကိစ္စတွေ ပြီးပြီလား မနက်ဖြန် လေဆိပ်ကို ငါလာကြိုမယ်နော်”</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီထံမှ ဝီချက်စာတိုကို မြင်လိုက်ရသောအခါ မင်ယွဲ့ ပြုံးမိသွားသည်။ လေယာဉ်စီးရသည်မှာလည်း ပျင်းစရာ မကောင်းတော့ပေ။ တစ်စုံတစ်ဦးကို မျှော်လင့်စောင့်စားနေရခြင်းမှာ ဘဝကို ပိုမို ပြည့်စုံစေပြီး ပျော်ရွှင်စေသည်မှာ အမှန်ပင်။</p> <p> </p> <p>"အလုပ်ဆင်းပြီလား”</p> <p> </p> <p>လေဆိပ်မှ ထွက်လာပြီးနောက် မင်ယွဲ့သည် မိုဟန်ကျီထံသို့ စာတစ်စောင် ပို့လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"လုပ်စရာလေးတွေ ကျန်သေးလို့ အချိန်ပို ဆင်းရဦးမယ်”</p> <p> </p> <p>သူမ မရှိသည့်ရက်များတွင် သူသည် ယခင်အတိုင်း အချိန်ပိုဆင်းသည့် အလေ့အထဟောင်းကို ပြန်လည် စတင်နေခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဆရာ... ရှင်းယောင်း လုပ်ငန်းစုကို မောင်းပေးပါ”</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် ကားတစ်စီးကို တားလိုက်ပြီး မိုဟန်ကျီ၏ ကုမ္ပဏီသို့ ဦးတည်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> မိုဟန်ကျီသည် မင်ယွဲ့၏ အကြောင်းပြန်စာကို စောင့်နေသော်လည်း ဖုန်းမှာ ပြန်လည်လင်းဝင်းမလာတော့ပေ။ သူသည် ဖုန်းကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ 'ယွဲ့ယွဲ့ ဘာတွေလုပ်နေပါလိမ့်' ဟု တွေးတောနေမိသည်။</p> <p> </p> <p>"ညီမလေး... ရောက်ပြီ”</p> <p> </p> <p>"ဒီမှာပဲ အလုပ်လုပ်တာလား ရှင်းယောင်းဆိုတာ ကုမ္ပဏီအကြီးကြီးပဲ၊ ညီမလေး တော်လိုက်တာ”</p> <p> </p> <p>"မဟုတ်ပါဘူး၊ ချစ်သူဆီကို လာတာပါ”</p> <p> </p> <p> မင်ယွဲ့က ပြုံးလျက် ပြန်ပြောသည်။</p> <p> </p> <p>"အော်... ဒါဆို ညီမလေးရဲ့ ချစ်သူကလည်း တကယ်ကို ထူးချွန်တဲ့သူ ဖြစ်မှာပဲ”</p> <p> </p> <p> ကားဆရာက ရိုးသားစွာ ရယ်မောရင်း ဆိုသည်။</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် ကားခပေးပြီးနောက် ကားပေါ်မှ ဆင်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> ရှင်းယောင်း လုပ်ငန်းစု၏ အဝင်ဝတွင် ရပ်တန့်ကာ အဆောက်အဦးကို မော့ကြည့်လိုက်မိသည်။ ထိပ်ဆုံးထပ်ရှိ ရုံးခန်းထဲတွင် အလုပ်ရှုပ်နေမည့်သူကို မြင်ယောင်ရင်း သူမ၏ မျက်ဝန်းများတွင် အပြုံးများ ပြည့်လျှံနေသည်။</p> <p> </p> <p>ယခုအချိန်တွင် ဝန်ထမ်းအများစု အိမ်ပြန်ကုန်ကြပြီဖြစ်ရာ လူအနည်းငယ်သာ ကျန်တော့သည်။ </p> <p> </p> <p>ပထမထပ်ရှိ ဧည့်ကြိုများနှင့် ထိပ်ဆုံးထပ်ရှိ လူများမှလွဲ၍ မင်ယွဲ့ကို လူတိုင်းက မသိကြပေ။ မူလက မင်ယွဲ့၏ ဓာတ်ပုံများသည် ဝန်ထမ်းများ၏ Group Chat ထဲတွင် ပျံ့နှံ့ခဲ့သော်လည်း နောက်ပိုင်းတွင် လင်ကျင်းက ဖျက်ပစ်ခိုင်းခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ရှင်းယောင်းလုပ်ငန်းစုသည် လစာကောင်းသကဲ့သို့ ခိုင်မာသည့် လျှို့ဝှက်ချက် ထိန်းသိမ်းခြင်းဆိုင်ရာ သဘောတူညီချက်များကိုလည်း လက်မှတ်ရေးထိုးထားကြရသဖြင့် မင်ယွဲ့၏ ဓာတ်ပုံများကို အလွယ်တကူ ဖြန့်ဝေခြင်း မပြုကြတော့ပေ။</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် သီးသန့်ဓာတ်လှေကားဖြင့် ထိပ်ဆုံးထပ်သို့ တိုက်ရိုက်တက်လာခဲ့ပြီး အလုပ်ဆင်းခါနီးဖြစ်သော အတွင်းရေးမှူးအဖွဲ့နှင့် တွေ့ဆုံခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>"မစ္စ မင်”</p> <p> </p> <p>သူတို့အားလုံးက သူမကို နှုတ်ဆက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>"မင်္ဂလာပါ၊ အပင်ပန်းခံ အလုပ်လုပ်ပေးကြတာ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်နော်”</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့က ပြုံးပြကာ လက်ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီမှာ အလုပ်မဆင်းရသေးသဖြင့် လင်ကျင်းသည်လည်း ထိုနေရာတွင် ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။ </p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူ အနည်းငယ် အံ့သြသွားသည်။ မစ္စတာမိုက မနက်ဖြန် မနက်တွင် မစ္စမင်ကို သွားကြိုရန်အတွက် အချိန်ဇယားများကို ဖယ်ထားခိုင်းထားသည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း အတွေ့အကြုံရှိသည့် လင်ကျင်းသည် မင်ယွဲ့၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို ချက်ချင်း သဘောပေါက်လိုက်သည်။ သူမသည် ဥက္ကဋ္ဌမိုကို အံ့အားသင့်သွားစေရန် လုပ်ဆောင်နေခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"မစ္စမင်... မစ္စတာမိုက သူ့ရုံးခန်းထဲမှာ ရှိပါတယ်”</p> <p> </p> <p>"ကောင်းပါပြီ”</p> <p> </p> <p>လင်ကျင်းသည်လည်း ကြားထဲက အနှောင့်အယှက်မဖြစ်စေရန် သတိရှိရှိဖြင့်ပင် ရှောင်ပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>'ဒေါက် ဒေါက်—'</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် မိုဟန်ကျီ၏ ရုံးခန်းတံခါးကို ခေါက်လိုက်သည်။ မိုဟန်ကျီမှာ မင်ယွဲ့ထံမှ အကြောင်းပြန်စာ မရရှိသဖြင့် အနည်းငယ် စိတ်ပျက်နေမိသည်။ တံခါးခေါက်သံ ကြားသောအခါ သူသည် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်စွာဖြင့် နှာတံကို ဖျစ်ညှစ်လိုက်ပြီး -</p> <p> </p> <p>"ဝင်ခဲ့ပါ”</p> <p> </p> <p>သူသည် မည်သူဖြစ်သည်ကို မကြည့်ဘဲ အလုပ်ကိုသာ ဆက်လုပ်နေသည်။ </p> <p> </p> <p>ဤအချိန်၌ လင်ကျင်းသာ ဖြစ်နိုင်သည်ဟု သူ ယူဆထားသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ မနက်ဖြန်တွင် ယွဲ့ယွဲ့ကို ကြိုရန်အတွက် ယနေ့ အလုပ်များကို အပြီးဖြတ်ထားရန် သူ ကြိုးစားနေခြင်းပင်။</p> <p> </p> <p>"ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ”</p> <p> </p> <p>ဝင်လာသူက ဘာမှ မပြောသဖြင့် မိုဟန်ကျီ တစ်ခုခု ထူးဆန်းနေသည်ကို ခံစားမိကာ ရုတ်တရက် မော့ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> ပြုံးရွှင်နေသည့် မျက်ဝန်းတစ်စုံနှင့်အတူ သူ အမြဲတမ်း တမ်းတနေရသူလေးမှာ သူ့ရှေ့သို့ ရောက်ရှိနေလေပြီ။</p> <p> </p> <p>"ယွဲ့ယွဲ့... မင်း ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး ဒီကို ရောက်နေတာလဲ”</p> <p> </p> <p>သူသည် ဝမ်းသာအားရဖြင့် ချက်ချင်းထရပ်ကာ မင်ယွဲ့ကို ပွေ့ဖက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဘာလဲ... ကျွန်မ လာတာကို မကြိုဆိုဘူးလား”</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် သူ့ရင်ခွင်ထဲတွင် ခိုဝင်ရင်း သူ၏ မြန်ဆန်နေသော ရင်ခုန်သံများကို နားထောင်နေမိသည်။</p> <p> </p> <p>"ရင်တွေ သိပ်ခုန်နေတာပဲနော်”</p> <p> </p> <p>"ဒါဆိုရင် ငါ အခု ဘယ်လောက် ပျော်နေလဲဆိုတာ မင်း သိမှာပေါ့”</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီသည် မင်ယွဲ့အပေါ် ထားရှိသည့် သူ၏ အချစ်များကို ဖုံးကွယ်မထားပေ။ </p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည်လည်း သူ၏ ပြင်းပြသည့် စိတ်ဆန္ဒနှင့် ပွင့်လင်းမှုကို သဘောကျသည်။ သို့မဟုတ်ပါက သူမ၏ စိတ်နေစိတ်ထားအရ တစ်သက်လုံး လူပျိုကြီးဘဝဖြင့်သာ နေသွားဖြစ်ပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>"ရှင် ကျွန်မကို လွမ်းနေမယ်ဆိုတာ သိလို့ စောစောပြန်လာတာ”</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် ခြေဖျားလေးထောက်ကာ သူ့ကို နမ်းလိုက်သည်။ မိုဟန်ကျီကလည်း သူမ ဟန်ချက်မပျက်စေရန် ခါးလေးကို ထိန်းကိုင်ထားပေးသည်။</p> <p> </p> <p>"မျက်လုံးလေး မှိတ်ထားလိုက်ဦး”</p> <p> </p> <p>အနမ်းမှာ ခဏတာမျှသာ ဖြစ်သော်လည်း ခံစားချက်မှာ အလွန်ပင် ကောင်းမွန်လှသည်။ </p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့က ထပ်မံ နမ်းရှိုက်ချင်သော်လည်း မိုဟန်ကျီ၏ နက်ရှိုင်းပြီး စူးစိုက်နေသည့် အကြည့်များနှင့် ဆုံမိသောအခါ အနည်းငယ် ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ဖြစ်သွားမိသည်။</p> <p> </p> <p>ချစ်သူလေး၏ ချွဲနွဲ့သည့် တောင်းဆိုမှုကို ကြားသောအခါ မိုဟန်ကျီသည် သူ၏ မျက်ဝန်းထဲမှ အပြုံးများကို ဖုံးကွယ်ရင်း နာခံစွာ မျက်လုံးမှိတ်လိုက်သည်။ မင်ယွဲ့သည် သူ့ကို ထပ်မံ နမ်းရှိုက်လိုက်ပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>သူမက ခွာရန် ကြိုးစားသောအခါ မိုဟန်ကျီက အဘယ်မှာ ခွင့်ပြုပါ့မည်နည်း။</p> <p> </p> <p> ရက်အနည်းငယ်ကြာ ဝေးကွာနေရခြင်းမှာ အချစ်ကို ပိုမို ပြင်းပြစေသည် မဟုတ်ပါလား။ သူသည် မင်ယွဲ့၏ ခါးကို တစ်ဖက်၊ လည်ပင်းနောက်ကို တစ်ဖက်ဖြင့် အုပ်ကိုင်ကာ အနမ်းများကို ပိုမို နက်ရှိုင်းစေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>"အွန်း~"</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့၏ နှုတ်ခမ်းလေးမှာ အနည်းငယ် နာကျင်သွားရသည်။ မိုဟန်ကျီ၏ ပြင်းပြသော အနမ်းနှင့် ယှဉ်လျှင် သူမ၏ အနမ်းမှာ ကလေးကစားသလိုပင် ရှိတော့သည်။ </p> <p> </p> <p>သူမ၏ ပါးပြင်လေးများမှာလည်း နီရဲလာသည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် လောကီအာရုံများကို သိပ်စိတ်မဝင်စားသော်လည်း၊ မိုဟန်ကျီနှင့် ရှိနေချိန်တွင်မူ သူမ၏ စိတ်ကူးများမှာ ထိန်းမရအောင် ဖြစ်နေရသည်။</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီသည် သူ၏ ချစ်သူလေး ဘာတွေ တွေးနေသည်ကို မသိပေ။ သိခဲ့လျှင်မူ သူသည် သူ၏ ဆွဲဆောင်မှုကို အသုံးချကာ အဆုံးထိ ရှေ့ဆက်သွားဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ </p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့ကို စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့်သာ သူ အစွမ်းကုန် ထိန်းချုပ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့နှစ်ဦး အသက်ရှူသံများ ပြင်းထန်လာမှသာ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး လွှတ်ပေးလိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>"တကယ့် အရေခြုံကြီးပဲ”</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့က စိတ်ထဲမှ တိတ်တဆိတ် ရေရွတ်</p> <p>လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မင်း ဘာမှ မစားရသေးဘူးမလား ငါ အလုပ်တွေ ခဏလေးအတွင်း သိမ်းပြီးပြီ”</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီသည် မင်ယွဲ့၏ ကျောပြင်လေးကို ပွတ်သပ်ပေးကာ အမောဖြေခိုင်းနေသည်။ </p> <p> </p> <p>အပူအပင်ကင်းသည့် အချစ်အချိန်လေးမှာ မင်ယွဲ့အတွက်တော့ ရင်ခုန်သံများ မြန်ဆန်လှသည့် အခိုက်အတန့် ဖြစ်နေရသည်။</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီသည် မင်ယွဲ့၏ လက်ကို မလွှတ်ချင်ဘဲ ဆုပ်ကိုင်ထားကာ အလုပ်စားပွဲကို သိမ်းဆည်းပြီးနောက် အတူတူ ထွက်လာခဲ့ကြသည်။ </p> <p> </p> <p>သူမ ပင်ပန်းနေမည်ကို စိုးသဖြင့် သူ၏ အိမ်အနီးရှိ စားသောက်ဆိုင်သို့ ခေါ်သွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>"ယွမ်ထင် ဟိုတယ်ဆိုတာ ငါတို့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင် ဟိုတယ်ခွဲပဲ နောက်ခါ မင်း အပြင်သွားရင် အဲဒီမှာပဲ တည်းပါ၊ ငါ့အတွက် သီးသန့် အခန်းအမြဲရှိတယ်”</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီက မင်ယွဲ့ကို ဟင်းများ ထည့်ပေးရင်း ပြောလိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>လျူမျိုးရိုးနှင့် ကိစ္စကို မင်ယွဲ့ ကိုင်တွယ်ခဲ့သည်ကို သူ ခန့်မှန်းမိပြီးသားဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း အခြား အနှောင့်အယှက်များ မကြုံရလေအောင် သူတို့၏ ကိုယ်ပိုင်ဟိုတယ်တွင် တည်းခိုခြင်းက ပိုမို အဆင်ပြေမည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>"ဟုတ်ကဲ့ပါ" </p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့ကလည်း ချစ်သူ၏ ဂရုစိုက်မှုကို ကြည်နူးစွာ လက်ခံလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ကျွန်မ လုပ်တာ နည်းနည်း များသွားတယ်လို့ ထင်လား”</p> <p> </p> <p>သူမသည် အခြားသူများ၏ အမြင်ကို ဂရုမစိုက်သော်လည်း၊ မိုဟန်ကျီ၏ သဘောထားကိုမူ သိချင်မိသည်။</p> <p> </p> <p>"မထင်ပါဘူး ငါသာဆိုရင် ဒီထက်တောင် ပိုပြီး ပြတ်ပြတ်သားသား လုပ်မိမှာ”</p> <p> </p> <p>မကောင်းမှုကို ဖယ်ရှားခြင်းမှာ ကောင်းကင်ဘုံ၏ အလိုအတိုင်း လုပ်ဆောင်ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ </p> <p> </p> <p>အကယ်၍ သူသာဆိုလျှင် ထိုကဲ့သို့သော လူယုတ်မာများကို မွေးထုတ်ပေးနေသည့် နေရာများကိုပါ အပြတ်ရှင်းပစ်မည် ဖြစ်သည်။ လျူမိသားစု၏ အလိုလိုက်မှုသာ မရှိလျှင် ထိုသခင်လေးလျူသည် ဤမျှ ယုတ်မာသည့် လုပ်ရပ်များကို လုပ်ရဲမည် မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် သဘောကျစွာ ရယ်မောလိုက်သည်။ ညစာစားပြီးနောက် မိုဟန်ကျီက သူမကို အိမ်သို့ လိုက်ပို့ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>"ယွဲ့ယွဲ့... ငါ ဒီမှာပဲ နေလို့ မရဘူးလား”</p> <p> </p> <p>ညနေခင်း အလင်းရောင် အောက်တွင် မိုဟန်ကျီက မင်ယွဲ့ကို တင်းကျပ်စွာ ပွေ့ဖက်ရင်း ခွဲမသွားလိုကြောင်း ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါဆိုလည်း မသွားနဲ့လေ၊ ဒါပေမဲ့ မနက်ဖြန်တော့ စောစောထရမှာနော်”</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည်လည်း သူ့ကို ခွဲမသွားစေလိုပေ၊ သို့သော် ဤနေရာမှာ ကုမ္ပဏီနှင့် အနည်းငယ် ဝေးသောကြောင့် စိုးရိမ်ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"မနက်ဖြန် မနက်ကို မင်းနဲ့အတူ ကုန်ဆုံးမှာပါ၊ ငါ  အလုပ်သွားစရာ မလိုသေးဘူး”</p> <p> </p> <p>သူမနှင့်အတူ ရှိနေမည့် အချိန်များကို သူ အဆုံးရှုံးမခံလိုပေ။ မင်ယွဲ့သည်လည်း သူသည် အလုပ်ကို ပေါ့ဆတတ်သူ မဟုတ်ကြောင်း သိသဖြင့် ခွင့်ပြုလိုက်သည်။ ဧည့်ခန်းမှာ မိုဟန်ကျီအတွက် သီးသန့် အိပ်ခန်းသဖွယ် ဖြစ်နေခဲ့သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>လက်ရှိတွင် ယွမ်ပေါ့မှာ မိုမိသားစု အိမ်ဟောင်းတွင် အစားကောင်း အသောက်ကောင်းများဖြင့် ပျော်ရွှင်နေသည်။</p> <p> </p> <p> ယွမ်ပေါ့၏ ချစ်စရာကောင်းသည့် ပုံရိပ်များသည် မိုမိသားစုဝင်များ၏ ဝီချက်တွင် အမြဲလိုလို နေရာယူထားတတ်သည်။</p> <p> </p> <p> မိုယွဲ့သည်လည်း ကျောင်းပိတ်သည်နှင့် ယွမ်ပေါ့ကို ကြည့်ရန် အိမ်ဟောင်းသို့ ပြေးလာတတ်မြဲ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် ယနေ့ညတွင် သူမ၏ သီးသန့်လေ့လာရေးနယ်ပယ်သို့ မသွားဘဲ တီဗီကြည့်ရင်း အနားယူနေခဲ့သည်။ </p> <p> </p> <p>မကြာမီတွင်ပင် သူမသည် မိုဟန်ကျီ၏ ပေါင်ပေါ်တွင် ခေါင်းအုံးကာ တီဗီကြည့်နေမိပြီး၊ မိုဟန်ကျီကမူ သူမကို ကြည့်ရင်း ထိုင်နေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>လေထုမှာ နွေးထွေးပြီး သဘာဝကျလှသည်။ မိုဟန်ကျီ ငုံ့ကြည့်လိုက်သောအခါ မင်ယွဲ့မှာ မျက်လုံးလေး မှိတ်လျက် အိပ်ပျော်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမ အမှန်တကယ် ပင်ပန်းနေရှာပြီ။ မိုဟန်ကျီက သူမ၏ ဆံနွယ်လေးများကို သပ်ပေးကာ တီဗီကို ပိတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် မင်ယွဲ့ကို အသာအယာ ပွေ့ချီလိုက်ရာ မင်ယွဲ့မှာ လန့်နိုးသွားသော်လည်း ရင်းနှီးသည့် အသံနှင့် ရနံ့ကြောင့် သူ့ရင်ခွင်ထဲတွင် ပြန်လည် ခိုဝင်သွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>"အိပ်တော့နော်... ကိုယ် အိပ်ခန်းထဲ လိုက်ပို့ပေးမယ်”</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီသည် သူမကို ကုတင်ပေါ်သို့ အသာအယာ ချပေးကာ စောင်ခြုံပေးလိုက် သည်။ </p> <p> </p> <p>"ကောင်းသောညပါ... ကိုယ့်ရဲ့ လမင်းလေး”</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် သူ၏ တိုးညှင်းသည့် အသံကြောင့် မျက်လုံးလေး ပြန်ပွင့်လာပြီး သူ့ကို စိုက်ကြည့် လိုက်မိသည်။ </p> <p> </p> <p>“ကောင်းသောညပါ”</p> <p> </p> <p>အိပ်ချင်မူးတူး ဖြစ်နေသည့် သူမ၏ အသံလေးမှာ မိုဟန်ကျီ၏ ရင်ကို လှုပ်ခတ်သွားစေသည်။</p> <p> </p> <p> သူ ထွက်ခွာရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် -</p> <p> </p> <p>"အတူတူ အိပ်မလား”</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် ပြောပြီးမှပင် ရှက်သွားမိသည်။ </p> <p> </p> <p>သို့သော် မိုဟန်ကျီကမူ အံ့အားသင့်သွားပြီး သူမ၏ ဘေးတွင် နေရာယူလိုက်တော့သည်။ သူတို့သည် ချစ်သူများ ဖြစ်ကြသဖြင့် အတူတူ အိပ်စက်ခြင်းမှာ ထူးဆန်းသည့် ကိစ္စ မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် ပထမဆုံးအကြိမ် ဖြစ်သဖြင့် အနည်းငယ် မသက်မသာ ခံစားရကာ မိုဟန်ကျီ၏ မျက်လုံးများကို မကြည့်ရဲဘဲ မီးကို ချက်ချင်း ပိတ်လိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save