Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၃၆၇)</h2> <h2 style="text-align: center;">ကောင်းသောညပါ... ကိုယ့်ရဲ့ လမင်းလေး</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>အခန်းတွင်း၌ ရုတ်ချည်းပင် မှောင်အတိကျသွားပြီး တိတ်ဆိတ်မှုကြားဝယ် ခပ်တိုးတိုး အသက်ရှူသံ နှစ်ခုကိုသာ ကြားရတော့သည်။</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် များသောအားဖြင့် စကားပြောရာတွင် ပြတ်သားရဲတင်းသော်လည်း၊ လက်တွေ့တွင်မူ သူမသည် စကားကြီးဆယ်ခွန်း ပြောတတ်သလောက် အပြုအမူတွင် ရှက်ကြောက်တတ်သူ တစ်ဦးသာ ဖြစ်သည်။ ယခုအချိန်၌ သူမ၏ နှလုံးသားမှာ ဒိတ်ဒိတ်တုန်အောင် ခုန် လှုပ်နေလေပြီ။</p> <p> </p> <p>သူမသည် မျက်လုံးများကို အတင်းမှိတ်ကာ စောင်ကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားမိသည်။ တစ်စုံတစ်ခုနှင့် ထိမိသွားမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် လှုပ်တောင်မလှုပ်ရဲဘဲ အသက်ရှူသံကိုပင် အစွမ်းကုန် ထိန်းထားမိသည်။ သို့သော်လည်း သူမ၏ ဘေးနားမှ လှုပ်ရှားမှုတစ်ခုနှင့်အတူ လူတစ်ဦး၏ ကိုယ်ငွေ့မှာ သူမအနီးသို့ တိုးကပ်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>မှောင်မိုက်နေသည့် အမှောင်ထုထဲတွင် မင်ယွဲ့၏ အာရုံခံစားမှုများမှာ ပိုမို ထက်မြက်လာသည်။ သူမ၏ ဘေးနားရှိ အမျိုးသား၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ထွက်ပေါ်နေသော အနွေးဓာတ်ကိုပင် အတိုင်းသား ခံစားနေရသည်။ သူမ၏ ပါးပြင်များမှာလည်း ပူထူလာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"အိပ်ပျော်သွားပြီလား”</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီသည် မင်ယွဲ့၏ ခါးလေးကို လက် တစ်ဖက်ဖြင့် အသာအယာ သိုင်းဖက်လိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>အခြား မည်သည့် အနှောင့်အယှက်မျိုးမျှ မပြုလုပ်ဘဲ ထိုစကားတစ်ခွန်းကိုသာ ဆိုလိုက်ပြီးနောက် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် စိုးရိမ်စိတ်ကြောင့် အိပ်ပျော်မည်မဟုတ်ဟု ထင်ထားသော်လည်း၊ မမျှော်လင့်ဘဲ ထိုရင်ခုန်စရာ လေထုကြားဝယ် အိပ်မောကျသွားခဲ့လေသည်။ </p> <p> </p> <p>သူမ၏ ပုံမှန်ဖြစ်သွားသော အသက်ရှူသံကို ကြားရသောအခါမှ မိုဟန်ကျီသည် အမှောင်ထဲတွင် မျက်လုံးဖွင့်လိုက်သည်။ သူသည် မင်ယွဲ့၏ ဦးခေါင်းထိပ်လေးကို မြတ်နိုးစွာ နမ်းရှိုက် လိုက်ပြီးနောက် သူ၏ ချစ်သူလေးကို ပွေ့ဖက် ရင်း အိပ်စက်ခြင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>နောက်နေ့ မနက်တွင် မိုဟန်ကျီသည် အရင်ဆုံး နိုးနေခဲ့သည်။ မင်ယွဲ့ နိုးလာသောအခါ သူမအပေါ်သို့ စိုက်ကြည့်နေသော စူးရှသည့် အကြည့်တစ်စုံနှင့် ဆုံမိသွားသည်။</p> <p> </p> <p>"ကိုယ် မနက်စာ သွားပြင်လိုက်ဦးမယ်”</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီက ချက်ချင်းပင် ထရပ်ကာ ပြောလိုက်သည်။ မင်ယွဲ့ ခံစားနေရသော အနေခက်မှုများမှာ သူ၏ ပါးနပ်သော အပြုအမူကြောင့် ပျောက်ကွယ်သွားရသည်။ </p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီသည် အခြေအနေကို လိုက်လျောညီထွေစွာ ကိုင်တွယ်တတ်ပြီး အလွန်အင်မတန်မှ အလိုက်သိတတ်သူ ဖြစ်သည်ဟု ဆိုရပေမည်။</p> <p> </p> <p>မနေ့ညက အတူတူအိပ်ရန် မင်ယွဲ့၏ ဖိတ်ခေါ်ချက်မှာ စိတ်ကူးပေါက်ရာ ပြောလိုက်ခြင်းဖြစ်ကြောင်း သူ သိသည်။ </p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် ယနေ့မနက်တွင် သူမ အနေခက်နေမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် သူကပင် စောစီးစွာ ရှောင်ပေးလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။ သူသည် သူမနှင့် ပိုမို နီးစပ်လိုသော်လည်း မင်ယွဲ့၏ စိတ်ခံစားချက်ကို ဦးစားပေးကာ သူမအတွက် ကိုယ်ပိုင် အချိန်ကို ပေးထားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>"အာ..."</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီ ထွက်သွားပြီးနောက် မင်ယွဲ့သည် စောင်ကို ခေါင်းမြီးခြုံကာ အော်ဟစ်လိုက်မိသည်။ ထို့နောက်မှ အမြန်ထကာ မျက်နှာသစ်၊ သန့်စင်လိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p> ထမင်းစားခန်းတွင် ထိုင်ရင်း မီးဖိုချောင်ထဲ၌ အလုပ်ရှုပ်နေသော အမျိုးသားကို ကြည့်ကာ 'နောင်အနာဂတ်မှာ ဒီလိုဘဝမျိုးသာဆိုရင် ဘယ်လောက်တောင် ကောင်းလိုက်မလဲ' ဟု သူမ တွေးတောနေမိသည်။</p> <p> </p> <p>မနက်စာစားပြီးနောက် သူတို့နှစ်ဦး ဘယ်သွားကြမလဲဟု တိုင်ပင်ကြသည်။ မိုဟန်ကျီက မနက်ခင်းအချိန်ကို သူမနှင့်အတူ ကုန်ဆုံးမည်ဟု ပြောထားသဖြင့် အိမ်ထဲတွင် အချိန်မဖြုန်းလိုပေ။</p> <p> </p> <p>"အနုပညာ ပြပွဲတစ်ခု သွားကြည့်ကြမလား”</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် ပန်းချီဆွဲရသည်ကို ဝါသနာပါပြီး ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း သူ သိထားသဖြင့် လက်မှတ်များကို ကြိုတင်စီစဉ်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"ကောင်းသားပဲ”</p> <p> </p> <p>သူတို့နှစ်ဦး အပြင်ထွက်သောအခါ မင်ယွဲ့ ကားမောင်းစရာ မလိုပေ။ မိုဟန်ကျီသည် မင်ယွဲ့၏ အိမ်တွင် မကြာခဏဆိုသလို ညအိပ်ညနေ နေတတ်သဖြင့် သူ၏ အသုံးအဆောင်များမှာလည်း ဤအိမ်တွင် တဖြည်းဖြည်း များပြားလာခဲ့သည်။ </p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့၏ အိမ်လေးထဲတွင် မိုဟန်ကျီ၏ လူနေမှုဘဝ အငွေ့အသက်များက နေရာအနှံ့ ပျံ့နှံ့လာလေပြီ။</p> <p> </p> <p>【ယွဲ့ယွဲ့... လျူမျိုးရိုးနဲ့ လူကတော့ တရားရုံးမှာ စစ်ဆေးမေးမြန်းခံနေရပြီ အထောက်အထားတွေက ခိုင်လုံနေတော့ နောက်လထက် နောက်မကျဘဲ စီရင်ချက်ချလိမ့်မယ် ပြစ်မှုတွေ အများကြီးနဲ့ အနည်းဆုံး ထောင်ဒဏ် ၁၃ နှစ်လောက် ကျနိုင် တယ်တဲ့】</p> <p> </p> <p>ယွမ်ပေါ့က မင်ယွဲ့ထံသို့ အခြေအနေကို အချိန် နှင့်တစ်ပြေးညီ သတင်းပို့လာသည်။</p> <p> </p> <p>"ကောင်းပြီ... ရလဒ်ထွက်လာရင် ငါ့ကို ပြောပြဦး”</p> <p> </p> <p>ယွမ်ပေါ့မှာမူ လက်ရှိတွင် အဘွားအိုမို၏ ရင်ခွင်ထဲ၌ ချွဲနွဲ့နေပြီး အဘွားကလည်း</p> <p> </p> <p> "ငါ့မြေးလေး"</p> <p> </p> <p> ဟု ခေါ်ကာ အလိုလိုက်နေလေသည်။</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့နှင့် မိုဟန်ကျီတို့သည် အနုပညာပြပွဲသို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။ သူတို့နှစ်ဦးသည် လက်ချင်းချိတ်ကာ ပန်းချီကားများကို ကြည့်ရှုနေကြသည်။ ပြပွဲရှိ ပန်းချီကားများမှာ အရေအတွက် မများသော်လည်း တစ်ကားချင်းစီမှာ လက်ရာမြောက်လှသည်။</p> <p> </p> <p>ရုတ်တရက် ဆီဆေးပန်းချီကားတစ်ချပ်က မင် ယွဲ့၏ အာရုံကို ဖမ်းစားလိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>ကျူးလစ်ပန်းခင်းကြီးထဲတွင် ပန်းပွင့်များ ဝန်းရံနေသည့် အမျိုးသမီးတစ်ဦး။ သူမသည် ပန်းလက်သုတ်ပုဝါကို ခေါင်းတွင် စည်းနှောင်ထားပြီး ခြင်းတောင်းလေးကို ကိုင်ကာ လိပ်ပြာလေးများကြားတွင် ပျော်ရွှင်နေပုံပင်။ </p> <p> </p> <p>ပန်းချီကားအောက်တွင် "ဇနီးသည်၏ မွေးနေ့အတွက် ပန်းချီဆရာ၏ လက်ဆောင်" ဟု ရေးသားထားသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအခါမှ မင်ယွဲ့သည် မိုဟန်ကျီ၏ မွေးနေ့ကို မကျင်းပပေးရသေးကြောင်း သတိရသွားသည်။</p> <p> </p> <p>"ရှင်... ရှင့်ရဲ့ မှတ်ပုံတင်လေး ကျွန်မကို ပြပါဦး”</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီမှာ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားသော်လည်း သူ၏ ပိုက်ဆံအိတ်ထဲမှ မှတ်ပုံတင်ကို ထုတ်ပေးလိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် မှတ်ပုံတင်ပေါ်က ဓာတ်ပုံနှင့် သူမရှေ့က လူကို နှိုင်းယှဉ်ကြည့်လိုက်သည်။ သူသည် အရင်ကထက် ပိုမို ရင့်ကျက်တည်ငြိမ်လာပြီး ခန့်ညားမြဲ ခန့်ညားနေဆဲပင်။</p> <p> </p> <p>"ဒီဇင်ဘာ (၁) ရက်" ဟု ရေးထားသည်ကို မြင်သောအခါ မင်ယွဲ့က မှတ်ပုံတင်ကို ပြန် ပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူမ၏ မိသားစုမှာ မွေးနေ့ကို ပြက္ခဒိန်အဟောင်း ဖြင့်သာ ကျင်းပလေ့ရှိသော်လည်း၊ မိုမိသားစုမှာမူ ပြက္ခဒိန်အသစ် ကို သုံးမည်မှာ သေချာသည်။ </p> <p> </p> <p>နိုဝင်ဘာလကုန်တော့မည်ဖြစ်ရာ သူ၏ မွေးနေ့မှာ မကြာမီ ရောက်တော့မည်။ သို့သော်လည်း သူမ၏ ချစ်သူမှာ သူမကို အားနာ၍လားမသိ၊ တစ်ခွန်းမှ မဟသေးပေ။</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် ပန်းချီကားများအကြောင်းကို မိုဟန်ကျီအား ရှင်းပြနေသည်။ သူမသည် စနစ်တကျ လေ့လာထားသူဖြစ်ရာ ထိုနာမည်ကျော် ပန်းချီကားများ၏ နောက်ခံသမိုင်းကြောင်းကို အလွတ်ရနေသူ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"မစ္စတာမို... ရှင် ဒီကို လာမယ်လို့ မထင်ထားဘူး”</p> <p> </p> <p>အသံလာရာသို့ ကြည့်လိုက်သောအခါ စုံတွဲတစ်တွဲကို တွေ့လိုက်ရသည်။ တစ်ဖက်မှ လူနှစ်ဦးသည်လည်း မင်ယွဲ့နှင့် မိုဟန်ကျီ၏ ရုပ်ရည်သွင်ပြင်ကြောင့် ခဏတာ ဆွံ့အသွားကြသည်။ သို့သော် မိုဟန်ကျီကမူ ထိုသူကို မမှတ်မိပေ။</p> <p> </p> <p>"ကျွန်တော်က ယိကျား စက်မှုလုပ်ငန်းက ဟွမ် ပါ မစ္စတာမိုနဲ့ တစ်ခါ ဆုံဖူးပါတယ်”</p> <p> </p> <p>ထိုသူသည် အလွန်ပင် ဖော်ရွေလှသဖြင့် မိုဟန်ကျီကလည်း ယဉ်ကျေးစွာ လက်ဆွဲနှုတ်ဆက် လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါက ကျွန်တော့်သမီးပါ သူမက အနုပညာကျောင်းသားမို့လို့ လိုက်ပြတာ၊ ကျွန်တော် ကတော့ ဒါတွေကို နားမလည်ပါဘူး”</p> <p> </p> <p> ထိုသူက သူ၏ သမီးကို မိတ်ဆက်ပေးလိုက် သည်။</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် ထိုလူ၏ ရိုးသားပွင့်လင်းသော စရိုက်ကို သဘောကျမိသည်။ သို့သော် ထိုမိန်းကလေး၏ အကြည့်များမှာမူ မင်ယွဲ့နှင့် မိုဟန်ကျီထံမှ မခွာနိုင်အောင် ဖြစ်နေသည်။ </p> <p> </p> <p>အနုပညာကျောင်းသူပီပီ သူမသည် မော်ဒယ်လ်များစွာကို မြင်ဖူးသော်လည်း ဤနှစ်ဦး၏ အလှတရားမှာမူ ကောင်းကင်ဘုံမှ ဖန်ဆင်းထားသည့်အလား ထူးခြားလွန်းလှသည်ဟု သူမ ခံစားရသည်။</p> <p> </p> <p>"သမီး... ဘာလုပ်နေတာလဲ၊ နှုတ်ဆက်လေ”</p> <p> </p> <p>မစ္စတာဟွမ်က သူ၏ သမီးကို ပခုံးပုတ်ကာ သတိပေးလိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>ပုံမှန်ဆိုလျှင် ထိုမိန်းကလေးမှာ ဖခင်၏ စီးပွားရေးလုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များကို ဖားယားရသည်ကို မုန်းတီးသူဖြစ်သော်လည်း၊ မင်ယွဲ့တို့နှစ်ဦး၏ မြင့်မြတ်သော အရှိန်အဝါကြောင့် သူမက ဝမ်းမြောက်စွာ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မင်္ဂလာပါ မစ္စတာမို... မင်္ဂလာပါ အစ်မကြီး”</p> <p> </p> <p>"ဒါဆိုရင် မစ္စတာမိုနဲ့ 'မစ္စမို' တို့ကို ကျွန်တော် မနှောင့်ယှက်တော့ပါဘူး နောက်နောင် လုပ်ငန်းကိစ္စတွေ ရှိရင် ဆက်သွယ်ပေးပါဦး”</p> <p> </p> <p>ထိုသူသည် မိုဟန်ကျီ၏ ရှေ့တွင် မျက်နှာပြရုံသာ ရည်ရွယ်ပြီး၊ ကြားထဲမှ အနှောင့်အယှက်ဖြစ်မည့် လူပို အဖြစ် အနေမခံလိုသဖြင့် အမြန် နှုတ်ဆက်ကာ ထွက်သွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် "မစ္စမို" ဟူသော ခေါ်ဝေါ်သံကြောင့် ရင်ထဲတွင် အနည်းငယ် နွေးထွေးသွားသော်လည်း၊ ချက်ချင်းပင် တည်ငြိမ်မှု ပြန်လည် ရယူကာ ငြင်းဆိုခြင်း မပြုခဲ့ပေ။ </p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီကမူ ထိုစကားလုံးကို ကြားရသောအခါ အလွန်ပင် ကျေနပ်သွားပြီး မင်ယွဲ့၏ လက်ကို ပိုမို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မစ္စတာဟွမ်လား... ကျွန်တော် မှတ်ထားပါ့မယ် နောက်မှ တွေ့ကြတာပေါ့”</p> <p> </p> <p>ပြပွဲကို ကြည့်ရှုပြီးနောက် အချိန်မှာ မွန်းတည့်တော့မည် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"သွားစားရအောင်... မစ္စမို”</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီက သူမ၏ နားနားသို့ ကပ်ကာ တိုးတိုးလေး ခေါ်လိုက်သောအခါ မင်ယွဲ့၏ ပါးပြင်များ ရဲတက်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>"ရှင်ကတော့လေ..."</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် သူ့လက်ထဲမှ ရုန်းထွက်ကာ အဝေးသို့ ပြေးထွက်သွားတော့သည်။ </p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီကမူ သဘောကျစွာ ရယ်မောနေလေသည်။ ကားပေါ်သို့ ရောက်သောအခါ မိုဟန်ကျီ၏ ဖုန်းမြည်လာသည်။ သူသည် ကားမောင်းနေသဖြင့် မင်ယွဲ့အား ဖုန်းဖြေခိုင်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>အဘွားအိုမိုထံမှ ဖုန်းဖြစ်ပြီး နေ့လယ်စာ စားရန် အိမ်သို့ ပြန်လာခဲ့ဖို့ ဖိတ်ကြားခြင်းဖြစ်သည်။ မင်ယွဲ့သည်လည်း အဘွားကို မငြင်းလိုသဖြင့် အိမ်သို့ လာခဲ့မည်ဟု ကတိပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> မိုဟန်ကျီသည်လည်း မင်ယွဲ့၏ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို သဘောတူကာ အိမ်ဟောင်းသို့ ဦးတည်မောင်းနှင်လိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>အိမ်သို့ ရောက်သောအခါ ယွမ်ပေါ့သည် အရင်ဆုံး ပြေးထွက်လာသည်။</p> <p> </p> <p>"ယွမ်ပေါ့ကလည်း မင်းကို လွမ်းနေတာ ထင် တယ်နော်”</p> <p> </p> <p> မိုဟန်ကျီက ဆိုသည်။</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် ယွမ်ပေါ့နှင့် စိတ်ချင်းဆက်သွယ် လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> [ယွမ်ပေါ့... ဒီနေ့ ဘာဖြစ်လို့ ဒီလောက်တောင် ဖားနေရတာလဲ တစ်ခုခု အပြစ်လုပ်ထားတာလား]</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့က ယွမ်ပေါ့၏ အမွေးနုလေးများကို ပွတ်သပ်ရင်း မေးလိုက်သည်။ ယွမ်ပေါ့က သူမ၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် ခေါင်းဝှက်ကာ အမြီးလေး တလှုပ်လှုပ်ဖြင့် ချွဲနေသည်။</p> <p> </p> <p>"အဘွား... တတိယထပ်က ရှေးဟောင်းပန်းအိုးကြီး ကွဲသွားပြီ”</p> <p> </p> <p>အိမ်ဖော်ဖြစ်သူ အန်တီချန်က လာရောက် သတင်းပို့သည်။</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့ ချက်ချင်းပင် သိလိုက်သည်။ ဤသည်မှာ သေချာပေါက် ယွမ်ပေါ့၏ လက်ချက်ပင်။</p> <p> </p> <p>"ဘယ်လိုဖြစ်တာလဲ"</p> <p> </p> <p> အဘွားအိုမိုက မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ယွမ်ပေါ့က သူမ၏ အပြစ်ကို ဝန်ခံသည့်အနေဖြင့် </p> <p> </p> <p>- 【ယွဲ့ယွဲ့... ကျွန်တော် မှားသွားပါတယ် မနက်က ငှက်တစ်ကောင် ဝင်လာလို့ လိုက်ဖမ်းရင်းနဲ့ တိုက်မိသွားတာပါ ကျွန်တော့်မှာ ရှိတဲ့အမှတ် တွေနဲ့ စနစ်စတိုးဆိုင်ကနေ တစ်လုံး ပြန်ဝယ်ပေးပါ့မယ်】</p> <p> </p> <p>အဘွားအိုမိုမှာမူ ယွမ်ပေါ့ကို စိတ်မဆိုးရုံတင်မကဘဲ - </p> <p> </p> <p>“ယွဲ့ယွဲ့ရယ်... ပန်းအိုးတစ်လုံးတည်းပါ၊ တန်ဖိုးရှိလှတာ မဟုတ်ပါဘူး ယွမ်ပေါ့လေးကို ဒီလိုကြီး ကိုင်ထားရင် သူမလေး ပင်ပန်းနေပါဦးမယ်”</p> <p> </p> <p> ဟု ပြောကာ ယွမ်ပေါ့ကို ရင်ခွင်ထဲသို့ ပွေ့ယူလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့မှာ ဆွံ့အသွားရသည်။</p> <p> </p> <p> သန်းနှင့်ချီတန်သည့် ပန်းအိုးကို ခွဲလိုက်သော်လည်း မည်သူမျှ စိတ်မဆိုးကြပေ။ အန်တီချန်က ထိုပန်းအိုးကွဲကို အိမ်ယူသွားကာ ပြန်ဆက်ပြီး ပန်းထိုးရန် တောင်းဆိုသဖြင့် အဘွားကလည်း ပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>နေ့လယ်စာ စားပြီးနောက် မိုဟန်ကျီမှာ အလုပ်သို့ ပြန်သွားရသော်လည်း မင်ယွဲ့မှာမူ အဘွားနှင့် အန်တီတို့နှင့် စကားစမြည်ပြောရင်း ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ ထိုစဉ် မမျှော်လင့်ဘဲ ဧည့်သည်အချို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။</p> <p> </p> <p>"မရီး... ဟန်ကျီ အိမ်မှာ မရှိဘူးလား”</p> <p> </p> <p>အမျိုးသမီးတစ်ဦးနှင့် လူငယ်နှစ်ဦး ဝင်လာကြသည်။ သူတို့၏ အပြုအမူအရ မိုမိသားစုနှင့် တော်စပ်သူများဖြစ်ကြောင်း မင်ယွဲ့ သိလိုက် သည်။</p> <p> </p> <p>"ကျိုးကျွမ်း ရောက်လာတာလား ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ”</p> <p> </p> <p>အဘွားအိုမိုက အေးစက်စက်ပင် မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့သည် မိုမိသားစု၏ ဆွေမျိုးအဝေးများ ဖြစ်ကြသော်လည်း မိုမိသားစု၏ ဂုဏ်ဒြပ်ကို အသုံးချကာ အပြင်လောကတွင် ဗိုလ်ကျတတ် သူများ ဖြစ်ကြသည်။</p> <p> </p> <p> ထိုအမျိုးသမီးသည် သူမ၏ မြေးဖြစ်သူ 'အာရွန်း' ကို မိုဟန်ကျီ၏ ကုမ္ပဏီတွင် အလုပ်သွင်းပေးရန် လာရောက် တောင်းဆိုခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါကိုတော့ ဟန်ကျီကိုပဲ မေးကြည့်ပါ ငါကတော့ ကုမ္ပဏီကိစ္စတွေကို ဝင်မပြောဘူး”</p> <p> </p> <p> အဘွားက ပြတ်ပြတ်သားသားပင် ငြင်းလိုက် သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအမျိုးသမီးမှာ အလျှော့မပေးဘဲ အဘွားကို ဆက်လက် ဖားယားနေစဉ်၊ မင်ယွဲ့ကို တွေ့သွားပြီး - </p> <p> </p> <p>“မရီး... ဒါက ဘယ်သူလဲ" </p> <p> </p> <p>ဟု မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> သူမ၏ အကြည့်များမှာ မင်ယွဲ့ကို အထက်စီးမှ အကဲခတ်နေသည့်အလား ရိုင်းစိုင်းလှသည်။</p> <p> </p> <p>"အဘွား... သူမက ဟန်ကျီရဲ့ ချစ်သူ ထင်တယ်”</p> <p> </p> <p> လိုက်ပါလာသည့် မိန်းကလေး ရှောင်လင်းက ဆိုသည်။</p> <p> </p> <p>ရှောင်လင်းသည် မိုဟန်ကျီကို အလွန် လေးစားအားကျသူ ဖြစ်သည်။ သူမ၏ အစ်ကိုဝမ်းကွဲတွင် ဤမျှ လှပသော ချစ်သူရှိနေသည်ကို မြင် သောအခါ အံ့အားသင့်သွားမိသည်။ </p> <p> </p> <p>သို့သော် ထိုသူတို့သည် မိုမိသားစု၏ အဓိက အသိုင်းအဝိုင်းထဲမှ မဟုတ်သဖြင့်၊ မင်ယွဲ့သည် ဟယ်အဘိုးအို၏ မွေးနေ့ပွဲတွင် မည်မျှ ထွန်းတောက်ခဲ့သည်ကို မသိရှိကြသေးပေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save