Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၃၆၉)</h2> <h2 style="text-align: center;">ဧည့်သည်ကို ပြန်လည်ပို့ဆောင် ခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>မိုလင်း၏ မျက်ဝန်းအစုံ၌ ဖုံးကွယ်မထားနိုင်သော ဒေါသရိပ်များ ထင်ဟပ်လျက် မင်ယွဲ့ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ </p> <p>ထိုမုန်းတီးမှုမှာ မင်ယွဲ့အတွက်မူ အလွန်ပင် ထူးဆန်းလှ၏။ သူတို့နှစ်ဦးမှာ တစ်ကြိမ်တစ်ခါမျှပင် ဆုံဖူးသူများ မဟုတ်ပါဘဲနှင့် အဘယ်ကြောင့် ဤမျှ ရန်ငြိုးဖွဲ့နေရသနည်း။</p> <p> </p> <p>'မိုလင်းက မိုဟန်ကျီကို စိတ်ဝင်စားနေတာများလား' ဟုပင် မင်ယွဲ့ တွေးတောမိသွားသည်။ </p> <p> </p> <p>သူတို့သည် သွေးသားရင်းချာ မောင်နှမများ မဟုတ်ကြသော်လည်း ဆွေမျိုးတော်စပ်မှု ရှိနေသည်မှာ အမှန်ပင်။ </p> <p> </p> <p>အကယ်၍သာ ထိုသို့ဖြစ်ခဲ့လျှင် ဤသည်မှာ ကိုယ်ကျင့်သိက္ခာပိုင်းဆိုင်ရာ ဖောက်ဖျက်မှုတစ်ခုသာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ မင်ယွဲ့သည် မိုလင်းကို စပ်စုလိုသော အကြည့်များဖြင့် ပြန်လည်ကြည့်ရှုနေမိသော်လည်း မိမိကိုယ်မိမိမူ သတိမထားမိပေ။</p> <p> </p> <p>မိုလင်းကမူ မင်ယွဲ့အား ရောဂါတစ်ခုခု ရှိနေသလားဟုပင် ထင်မှတ်သွားကာ 'ဒါက ဘယ်လို အကြည့်မျိုးလဲ' ဟု စိတ်ထဲက မကျေမချမ်း ဖြစ်နေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"အဘွား... စိတ်မရှိပါနဲ့နော် ကျွန်တော့်အဖွားက စကားပြော မတတ်လို့ပါ အဘွားတို့က ခင်မင်လာတာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ရှိနေပြီပဲ၊ သူမရဲ့ စရိုက်ကို အဘွား သိသားပဲ စိတ်ထဲရှိတာကို ပြောလိုက်ပေမဲ့ မကောင်းတဲ့ ရည်ရွယ်ချက် မရှိပါဘူး သူမကိုယ်စား ကျွန်တော် အဘွားနဲ့ မစ္စမင်ကို တောင်းပန်ပါတယ်ခင်ဗျာ”</p> <p> </p> <p>မိုရွန်းသည် အုပ်စုထဲတွင် အပါးနပ်ဆုံးဖြစ်ရာ စကားအနည်းငယ်ဖြင့်ပင် အခြေအနေကို ဖုံးဖိရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မလိုပါဘူး၊ နင်တို့ ပြန်ကြတော့ ငါ ပင်ပန်းနေပြီ”</p> <p> </p> <p>အဘွားအိုမိုသည် မင်ယွဲ့၏လက်ကို အားပြုကာ ထရပ်လိုက်ပြီး အပေါ်ထပ်သို့ တက်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>"မစ္စမင်... တကယ်ပဲ စိတ်မရှိပါနဲ့ ကျွန်တော့် အဖွားကိုယ်စား တောင်းပန်ပါတယ် ခွင့်လွှတ်ပေးဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်ဗျာ”</p> <p> </p> <p>အဘွားအိုမိုထံမှ အခွင့်အရေး မရနိုင်တော့ကြောင်း သိသာသွားသဖြင့် မိုရွန်းသည် မင်ယွဲ့ဘက်သို့ လှည့်ကာ ချဉ်းကပ်လာခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"မလိုပါဘူး၊ နောင်လည်း ကျွန်မတို့ကြားမှာ ဆက်ဆံရေး ရှိလာမှာ မဟုတ်ပါဘူး”</p> <p> </p> <p> မင်ယွဲ့က အေးစက်စွာပင် လျစ်လျူရှုလိုက် သည်။</p> <p> </p> <p>"အန်တီချန်... ဧည့်သည်တွေကို ပြန်ပို့လိုက်ပါဦး”</p> <p> </p> <p>အဘွားအိုမို၏ အမိန့်သံအဆုံးတွင် အနား၌ အသင့်ရှိနေသော အန်တီချန်က ရှေ့သို့ တက်လာပြီး ဧည့်သည်များကို ပြန်လည်ပို့ဆောင်ရန် ပြင်လိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>ထိုအခါမှ ထိုအမျိုးသမီးကြီးမှာ တအင်းအင်း တအားအားဖြင့် ဒေါသတကြီး ထွက်ခွာသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"အာရွန်း... နင်ကတော့ မျှော်လင့်ချက်ကို အကောင်အထည်ဖော်ရမယ်နော် မိုဟန်ကျီ လုပ် နိုင်တာမှန်သမျှ နင်လည်း လုပ်နိုင်ရမယ်”</p> <p> </p> <p>နိုင်ငံခြားမှ ပညာသင်ပြန်လာသော သူမ၏ မြေးကြီးအပေါ် သူမက မျှော်လင့်ချက်ကြီးစွာ ထားရှိနေခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> မိုရွန်း၏ မျက်နှာတွင်မူ ဖတ်ရခက်သော အရိပ်အယောင်များ ယှက်သန်းနေ၏။ ရှင်းယောင် လုပ်ငန်းစုကြီးကို ပိုင်ဆိုင်သော မိုဟန်ကျီကို သူက မည်သို့မှီနိုင်ပါမည်နည်း။ သူ၏ စိတ်ထဲတွင်မူ မိမိတို့၏ ဘိုးဘေးများ ကြိုးစားမှု အားနည်းခဲ့ခြင်းကြောင့်သာ ယခုကဲ့သို့ အဆင့်အတန်း ကွာခြားနေရသည်ဟု အပြစ်တင်နေမိသည်။</p> <p> </p> <p>အမှန်စင်စစ် မိုမိသားစု၌ မည်သူက အဓိက အနွယ်ဝင်ဖြစ်သည်ကို ခွဲခြားရန် ခက်ခဲလှသော်လည်း၊ မိုဟန်ကျီ၏ မျိုးဆက်မှာ တစ်စထက်တစ်စ အင်အားကြီးမားလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p> ယခုအခါ မိုမိသားစုဟု ပြောလိုက်လျှင် မိုဟန်ကျီ၏ မျိုးနွယ်စုကိုသာ လူတိုင်းက ပြေးမြင်ကြတော့သည်။ ထိုသူတို့မှာလည်း မိုဟန်ကျီ၏ အရှိန်အဝါကို မှီခိုနေကြရသူများ ဖြစ်သော်လည်း၊ အလွယ်တကူ လက်လွှတ်ရန်မူ စိတ်မကူးကြပေ။</p> <p> </p> <p>မိုရွန်းတွင် ရည်မှန်းချက်ကြီးကြီးမားမား ရှိသော်လည်း ထိုရည်မှန်းချက်ကို အကောင်အထည်ဖော်ရန် အရည်အချင်းကမူ လုံလောက်မှု မရှိချေ။ </p> <p> </p> <p> </p> <p>သူသည် မိုဟန်ကျီ၏ ကုမ္ပဏီသို့ ဝင်ရောက်ကာ ရှင်းယောင် လုပ်ငန်းစု၏ လျှို့ဝှက်ချက်များကို ရယူရန်သာ စိတ်ကူးနေခြင်း ဖြစ်သည်။ သူတို့၏ ကုမ္ပဏီလေးမှာ တစ်နှစ်ပတ်လုံး ရှာသမျှ အမြတ်သည် ရှင်းယောင်း၏ တစ်နာရီစာ အမြတ်ကိုပင် မမီကြောင်း သူ ကောင်းကောင်း သိထားသည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါတွေ အားလုံးက အဲဒီမိန်းကလေးကြောင့်ပဲဟန်ကျီကို ဒီထက်သာတဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်နဲ့ မိတ်ဆက်ပေးလိုက်ရင် သူမ အပယ်ခံရမှာ သေချာတယ် အဲဒီကျမှ ငါတို့ရှေ့မှာ ဘယ်လောက် ဘဝင်မြင့်ဦးမလဲ ကြည့်ကြသေးတာပေါ့”</p> <p> </p> <p> </p> <p>မိုလင်းကမူ မင်ယွဲ့ လမ်းဘေးရောက်သွားမည့် မြင်ကွင်းကို စိတ်ကူးယဉ်ရင်း ပြုံးပျော်နေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ဟုတ်သားပဲ၊ ငါ ဒါကို ဘာလို့ သတိမထားမိတာလဲ ကိုယ့်သခင်ရဲ့ အရှိန်အဝါကို အားကိုးပြီး ဟောင်နေတဲ့ ခွေးမလေးပါပဲ”</p> <p> </p> <p>မိုရွန်းကမူ ထိုအမျိုးသမီးနှစ်ဦး၏ စကားကို နားထောင်ရင်း သူတို့မှာ အလွန်တရာ မိုက်မဲလှသည်ဟု မှတ်ချက်ချနေမိသည်။ </p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီက သူတို့ စိတ်ကြိုက် လှည့်စား၍ရသော လူစားမျိုးဟု ထင်နေကြသည်မှာ တကယ်ပင် ရယ်စရာကောင်းလှ၏။ မိုရွန်းသည် သူ၏ ညီမဖြစ်သူ၏ ရူးကြောင်ကြောင် စကားများကို ဆက်လက် နားမထောင်ချင်သဖြင့် ချက်ချင်းပင် ထွက်ခွာသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် အဘွားအိုမိုကို အိပ်ခန်းထဲအထိ လိုက်ပို့ပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ယွဲ့ယွဲ့ရယ်... သူတို့ကို ဂရုမစိုက်ပါနဲ့ နင်က ငါကိုယ်တိုင် ရွေးထားတဲ့ မြေးချွေးမပဲ၊ ပြင်ပလူ မဟုတ်ဘူး သူတို့ကတော့ အသက်ကြီးလာတာနဲ့အမျှ လောဘတွေလည်း ကြီးလာကြတာ”</p> <p> </p> <p>အဘွားအိုမိုက သက်ပြင်းချရင်း ဆိုသည်။ </p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် အဘွားကို နားခိုင်းလိုက်ပြီးနောက် မိမိအခန်းသို့ ပြန်လာခဲ့သည်။ ယွမ်ပေါ့မှာ ကုတင်ပေါ်တွင် ပက်လက်လှန်ကာ ခြေထောက်လေးများ လှုပ်ယမ်းလျက် ပျင်းနေလေသည်။</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် ယွမ်ပေါ့၏ ခြေထောက်လေးကို ဆွဲကာ ဇောက်ထိုး မလိုက်ပြီး - </p> <p> </p> <p>“နင့်မှာ အမှတ်ဘယ်လောက် ကျန်သေးလဲ" </p> <p> </p> <p>ဟု မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>【အဲဒါက... ၁၀ ခုပဲ ကျန်တော့တယ်...】 </p> <p> </p> <p>ယွမ်ပေါ့က အားငယ်စွာ ပြန်ဖြေသည်။</p> <p> </p> <p>【နင်ကတော့ တကယ်ပဲ ပိုက်ဆံဖြုန်းတတ်တာပဲ ငါပေးထားတဲ့ point တွေက နည်းတာမဟုတ်ဘူး၊ နင်ကတော့ တကယ့် ပိုက်ဆံစားတဲ့ သားရဲကြီးပဲ】</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့က လွှတ်ပေးလိုက်ရာ ယွမ်ပေါ့မှာ အိပ်ရာပေါ်သို့ ဘုတ်ခနဲ ကျသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p> မင်ယွဲ့သည် စနစ်စတိုးဆိုင်မှ ရှေးဟောင်းပန်းအိုးတစ်လုံးကို ပြန်လည်ဝယ်ယူကာ မိုမိသားစုအား လျော်ကြေးပေးရန် စဉ်းစားနေမိသည်။</p> <p> </p> <p>မွန်းလွဲ (၃) နာရီကျော် အချိန်တွင် မင်ယွဲ့သည် အိပ်ရာမှ နိုးလာခဲ့သည်။ နေရောင်ခြည် နုနုလေးမှာ ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် အခန်းတွင်းသို့ တိုးဝင်လာပြီး၊ လေထုမှာ အနည်းငယ် အေးမြနေသည်။ သူမသည် မျက်နှာသစ်၊ သန့်စင်ပြီးနောက် အောက်ထပ်သို့ ဆင်းလာခဲ့သည်။ </p> <p> </p> <p>အဘွားအိုမိုနှင့် အန်တီချန်တို့သည် နောက်ဖေးဥယျာဉ်ထဲတွင် လမ်းလျှောက်နေကြသည်။</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း ရုတ်တရက် စိတ်ကူးတစ်ခု ရလာခဲ့သည်။ </p> <p> </p> <p>ဟန်ကျီ၏ မွေးနေ့အတွက် သူမ ဘာပေးရမည်ကို သိသွားလေပြီ။ သူမသည် ဟန်ကျီအတွက် ထူးခြားသည့် ပန်းချီကားတစ်ချပ်ကို ကိုယ်တိုင် ဆွဲပေးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီ၏ မိခင်ဖြစ်သူ ပြန်ရောက်လာသောအခါ မင်ယွဲ့အတွက် အဝတ်အစားအသစ်များ ဝယ်လာပေးသဖြင့် မင်ယွဲ့မှာ အားနာစွာဖြင့် ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုလိုက်ရသည်။ </p> <p> </p> <p>ညနေပိုင်းတွင် မိုဟန်ကျီ အလုပ်မှ ပြန်ရောက်လာခဲ့သည်။ သူ၏ ဖခင်ဖြစ်သူ မစ္စတာမိုနှင့် ဆုံသောအခါ အပြန်အလှန် စနောက်နေကြသည်မှာ ချစ်စရာကောင်းလှသည်။</p> <p> </p> <p>ညစာစားပြီးနောက် မင်ယွဲ့သည် အိမ်သို့ ပြန်လာခဲ့သည်။ သူမသည် မိမိ၏ သီးသန့်နယ်မြေအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ကာ ပန်းချီဆွဲရန် ပြင်ဆင်လိုက်တော့သည်။ ပတ္တူစကို ဖြန့်၊ ဆေးရောင်များကို စပ်ပြီးနောက် စတင် ရေးဆွဲလေတော့သည်။ </p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် ဆီဆေးပန်းချီကို အသုံးပြုရန် ရွေးချယ်ထားသဖြင့် ဆေးရောင်များမှာ အလွန် ပင် စိုပြည်တောက်ပြောင်လှ၏။</p> <p> </p> <p>သူမသည် ပန်းချီကား နှစ်ချပ် ရေးဆွဲရန် စီစဉ်ထားသည်။ တစ်ချပ်မှာ ဟန်ကျီ၏ တစ်ဦးတည်း ပုံတူဖြစ်ပြီး၊ အခြားတစ်ချပ်မှာ မိုမိသားစုဝင် အားလုံးပါဝင်သော မိသားစုပုံတူ ဖြစ်သည်။ </p> <p>မင်ယွဲ့သည် မိသားစုပုံကို အရင် စတင်လိုက် သည်။</p> <p> </p> <p>အဘွားအိုမိုက ခရမ်းရင့်ရောင် ချောင်ဆန်းဝတ်စုံဖြင့်၊ မိခင်ဖြစ်သူက အပြာရောင် ချောင်ဆန်းဖြင့်၊ ဖခင်နှင့် ဟန်ကျီတို့က စမတ်ကျလှသော ဝတ်စုံပြည့်များဖြင့် ခန့်ညားစွာ ရှိနေကြသည်။ </p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့၏ လက်ရာမှာ အလွန်ပင် ပြောင်မြောက်လှရာ၊ ဝတ်စုံပေါ်ရှိ ပန်းလက်ရာများ၊ အသုံးအဆောင်ပစ္စည်းများ၏ အရောင်အဝါနှင့် ဆံနွယ်လေးများ၏ လှုပ်ရှားမှုမှာ အသက်ဝင်လှသည်။</p> <p> </p> <p>ဆေးရောင်များမှာ တောက်ပပြီး သဟဇာတ ဖြစ်နေသကဲ့သို့၊ မိုမိသားစုဝင်များ၏ တည်နေရာနှင့် တစ်ချပ်လုံး၏ ဖွဲ့စည်းပုံမှာလည်း အပြစ်ပြောစရာ မရှိအောင် ပြည့်စုံလွန်းလှပေသည်။ ဤသည်မှာ သူမ၏ ချစ်သူအတွက် ပေးအပ်မည့် အဖိုးတန်ဆုံးသော လက်ဆောင်တစ်ခုပင် ဖြစ်တော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save