Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၃၇၃)</h2> <h2 style="text-align: center;">မစ္စတာမိုလား</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>"မစ္စတာမို... မစ္စတာမို”</p> <p> </p> <p>ဝမ်ကျန်းနှင့် စကားပြောနေသည့်သူမှာ ရုတ်တရက် ရောက်ရှိလာသူကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အလွန်အမင်း အံ့အားသင့်သွားပြီး စကားပင် ကောင်းကောင်းမပြောနိုင်တော့ပေ။</p> <p> </p> <p>ယခင်က မိုဟန်ကျီဟူသော အမည်ကိုသာ ကြားဖူးပြီး လူချင်းမမြင်ဖူးသူများ ရှိကောင်းရှိနိုင်သော်လည်း ယခုအခါ မိုဟန်ကျီနှင့် မင်ယွဲ့တို့၏ သတင်းများမှာ အွန်လိုင်းတစ်ခွင် ဟိုးဟိုးကျော်နေပြီ ဖြစ်သည်။ </p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် အေးစက်သော မျက်နှာထားနှင့် ခန့်ညားလှသော ထိုအမျိုးသားကို မြင်သည်နှင့် လူတိုင်းက ချက်ချင်းပင် မှတ်မိသွားကြတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ဝမ်ကျန်းသည်လည်း နေရာမှာတင် ကျောက်ရုပ်တစ်ခုကဲ့သို့ တောင့်တင်းသွားပြီး စက်ရုပ်တစ်ရုပ်နှယ် နောက်သို့ ဖြည်းညှင်းစွာ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> သူ၏ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ထိုင်နေသည့် ပုံစံမှာလည်း ချက်ချင်းပင် မတ်မတ်ဖြစ်သွားကာ အခြေအနေနှင့် လိုက်ဖက်မည့် မျက်နှာပေးမျိုး ဖြစ်လာစေရန် အကြိမ်ကြိမ် ကြိုးစားနေရတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"သခင်လေးဝမ်၊ ကျွန်တော့်ကို မတွေ့ချင်ဘူး ထင်တယ်နော်”</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီ၏ နောက်တွင် လက်ထောက် လင်ကျင်းက ရပ်နေပြီး အနားရှိသူများကလည်း ခရီးဦးကြိုပြုကာ နေရာပေးကြသည်။</p> <p> </p> <p> ဆူညံနေသော ကလပ်အတွင်းမှ သီချင်းသံများသည်လည်း ထိုသူ၏ အရှိန်အဝါအောက်တွင် ပျောက်ကွယ်သွားသယောင် တိတ်ဆိတ်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"မစ္စတာမိုက ကျွန်တော့်ဆီ ဘာကိစ္စများ ရှိလို့လဲခင်ဗျာ”</p> <p> </p> <p>ဝမ်ကျန်းသည် အချိန်အတော်ကြာမှ စိတ်ကိုထိန်းကာ စကားပြန်ပြောနိုင်သော်လည်း မိုဟန်ကျီ၏ "သခင်လေးဝမ်" ဟူသော ခေါ်သံက သူ့ကို တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားစေသည်။</p> <p> </p> <p>"မသိချင်ယောင် ဆောင်နေတာလား”</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီသည် ဤသို့သော အောက်တန်းကျသည့် ပတ်ဝန်းကျင်မျိုးတွင်ပင် တစ်ပါးသူ မမီနိုင်သော အဆင့်အတန်းနှင့် အရှိန်အဝါကို ထိန်းသိမ်းထားနိုင်သည်။</p> <p> </p> <p> လူတိုင်းက သခင်လေးဝမ်သည် မစ္စတာမိုကို သွားရောက်ပုတ်ခတ်မိပြီဖြစ်ကြောင်း ရိပ်မိသွားကြပြီး ပြဿနာမပတ်သက်စေရန် ထိုနေရာမှ အမြန်ထွက်ပြေးချင်နေကြသည်။</p> <p> </p> <p>ဝမ်ကျန်းသည် ထျန်းယီ ဖျော်ဖြေရေး၏ ဒုတိယဥက္ကဋ္ဌ ဖြစ်သော်လည်း ရှင်းယောင် လုပ်ငန်းစုနှင့် ယှဉ်လျှင်မူ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကဲ့သို့ ကွာခြားလှသည်။</p> <p> </p> <p>"မစ္စတာမို၊ ကျွန်တော် ဘာမှမလုပ်ခဲ့ပါဘူး အဲဒီမိန်းမ (ကျိုးရှီယန်) ကပဲ အကုန်လုပ်ခဲ့တာပါ”</p> <p> </p> <p>သူသည် မိုဟန်ကျီကို မြင်သောအခါ ကြောင်ရှေ့ရောက်နေသည့် ကြွက်ကလေးနှယ် ဖြစ်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p> မိုဟန်ကျီက စကားများစွာ ပြောမနေတော့ဘဲ လက်ဝေ့ယမ်းလိုက်ရာ လက်ထောက် လင်ကျင်းက စာရွက်စာတမ်း အထပ်လိုက်ကို သူ၏ရှေ့သို့ ပစ်ချလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>စာရွက်များကို လှန်ကြည့်ရင်း ဝမ်ကျန်း၏ မျက်နှာမှာ ပျက်သထက် ပျက်လာသည်။ </p> <p> </p> <p>ကျိုးရှီယန်ကို အသုံးချ၍ အွန်လိုင်းတိုက်ခိုက်မှုများ ပြုလုပ်ခဲ့ခြင်း၊ ထိန်ဖေး နည်းပညာမှ လျူးယွဲ့ကို မြှောက်ပင့်ပေးကာ ကိစ္စများ ရှုပ်ထွေးအောင် ဖန်တီးခဲ့ခြင်း စသည့် သူ၏ အကွက်စေ့လှသော ကြံစည်မှုများမှာ အထောက်အထားနှင့်တကွ ပေါ်ပေါက်နေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါတွေက သက်သေအဖြစ် သုံးလို့မရပါဘူးခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကို အပြစ်ပေးလို့ မရဘူး”</p> <p> </p> <p>ဝမ်ကျန်းသည် သေခါနီး ဆဲဆဲတွင် အားတင်း၍ ပြန်လည်ချေပသည်။ </p> <p> </p> <p>သူသည် တိုက်ရိုက်ခိုင်းစေခြင်းမျိုး မဟုတ်ဘဲ သွယ်ဝိုက်သော နည်းလမ်းများကိုသာ သုံးခဲ့သဖြင့် ဥပဒေကြောင်းအရ လွတ်မြောက်နိုင် မည်ဟု ထင်မှတ်နေခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"သခင်လေးဝမ်၊ ကျွန်တော်တို့က ခင်ဗျားကို ထောင်ချဖို့ လာခဲ့တာလို့ ထင်နေတာလား ခင်ဗျား ဘာကြောင့် သေရမယ်ဆိုတာကို သိသွားအောင် လာပြောပြတာပါ နောက်မှ ကျွန်တော်တို့က နိုင်ထက်စီးနင်း လုပ်တယ်လို့ အပြောမခံချင်လို့လေ”</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီသည် ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ပြတ်သားစွာ ထရပ်ကာ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။ ဝမ်ကျန်းမှာမူ ထိုနေရာ၌ပင် ဆွံ့အလျက် ကျန်ရစ်ခဲ့တော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ထိန်ဖေး နည်းပညာက နုတ်ထွက်သွားပြီဆိုတော့ အဲဒီစီမံကိန်းက ကျွန်တော်တို့အတွက် အပိုင်ပဲအကျိုးအမြတ်ထဲက နှစ်ရာခိုင်နှုန်းကို မင်းအတွက် ပေးမယ်”</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီက မင်ယွဲ့အား ပြောလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤစီမံကိန်းမှာ အလွန်ကြီးမားသဖြင့် နှစ်ရာခိုင်နှုန်းဆိုသည်မှာပင် မနည်းလှပေ။</p> <p> </p> <p>"ဒါက ကုမ္ပဏီစီမံကိန်းလေ၊ ကျွန်မကို ပေးစရာ မလိုပါဘူး”</p> <p> </p> <p>"ဒါက ကျွန်တော့်ရဲ့ ဝေစုထဲက ပေးတာပါ မင်းက ဒီကိစ္စမှာ နာကျင်ခဲ့ရတာဆိုတော့ လျော်ကြေးအနေနဲ့ လက်ခံလိုက်ပါ”</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>အမှန်တကယ်တော့ မိုဟန်ကျီ၏ ပိုင်ဆိုင်မှု အများစုမှာ သူမ၏ လက်ထဲတွင်ပင် ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ သူမသည် ကျောင်းသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ကျိုးရှီယန် ကျောင်းထုတ်ခံလိုက်ရပြီဖြစ်ကြောင်း ကြားသိလိုက်ရသည်။ </p> <p> </p> <p>ကျောင်းနေဖက်များက သူမအား ဝိုင်းဝန်းနှုတ်ဆက်ကြပြီး အချို့ကမူ မိုဟန်ကျီ၏ လက်မှတ်ကိုပင် တောင်းကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>သောကြာနေ့သို့ ရောက်သောအခါ မိုဟန်ကျီသည် အလုပ်များကြားမှ အနားယူရန် ပြင်ဆင်လိုက် သည်။</p> <p> </p> <p>"မနက်ဖြန် မင်းဆီ လာခဲ့ရမလား”</p> <p> </p> <p>"မနက်ဖြန် ကျွန်မ လုပ်စရာလေးတွေ ရှိလို့”</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့က ဆိုဖာပေါ်တွင် ထိုင်ရင်း ယွမ်ပေါ့၏ အမွှေးလေးများကို ပွတ်သပ်နေကာ အေးဆေးစွာ ပြန်ဖြေသည်။ မိုဟန်ကျီသည် သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်အချိန်ကို လေးစားသောကြောင့် ထပ်မမေးတော့ဘဲ စနေနေ့တွင် အလုပ်ဆက်လုပ် ရန်သာ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>နောက်တစ်နေ့တွင်မူ ကျန်ကျွင်းက မင်ယွဲ့ကို လာရောက်ကြိုဆိုသည်။</p> <p> </p> <p>"အစ်မ... အကိုမို မလိုက်ဘူးလား”</p> <p> </p> <p>"မလိုက်ဘူး၊ ဒီနေ့ ငါတို့နှစ်ယောက်ပဲ သွားမှာ”</p> <p> </p> <p>ကျန်ကျွင်းသည် စိုးရိမ်စိတ်ဖြင့် - </p> <p> </p> <p>"အကိုမို သိသွားရင် ကျွန်တော့်ကို သတ်မှာ မဟုတ်လား" </p> <p> </p> <p>ဟု ပြောလိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီသည် မင်ယွဲ့နှင့် ပတ်သက်လျှင် အလွန် သဝန်တိုတတ်မှန်း သူ သိထားသည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့နှစ်ဦးသည် လေလံပွဲ ကျင်းပရာနေရာသို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။ ဤလေလံပွဲမှာ အဆင့်မြင့်ပွဲတစ်ခုဖြစ်ပြီး ဖိတ်ကြားစာရှိသူများသာ တက်ရောက်နိုင်သည်။ ကျန်ကျွင်းသည် မင်ယွဲ့၏ နောက်မှနေ၍ လူကြီးလူကောင်းဆန်စွာ ကာကွယ်ပေးရင်း လိုက်ပါလာသည်။</p> <p> </p> <p>လေလံခန်းမအတွင်း သူတို့နေရာ၌ ထိုင်လိုက်ပြီးနောက် မင်ယွဲ့သည် လေလံပစ္စည်း စာရင်းကို ကြည့်လိုက်သည်။ ပစ္စည်းပေါင်း ၅၈ ခု ရှိသည့်အနက် သူမသည် နံပါတ် ၈ ပစ္စည်းကို သဘောကျသွားသည်။</p> <p> </p> <p>"ကိုကျန်၊ ခင်ဗျားကို ဒီမှာ တွေ့ရလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားဘူး”</p> <p> </p> <p>ထိုစဉ် ဖီဂယ် ဟု ခေါ်သည့် လူငယ်တစ်ဦး ရောက်ရှိလာသည်။ သူသည် ဝိုင်းစက်သော မျက်နှာနှင့် ချစ်စရာကောင်းသော အမူအရာ ရှိသူဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါ... ခင်ဗျားရဲ့ ဇနီးလောင်းလား တကယ် လှတာပဲ”</p> <p> </p> <p>ဖီဂယ်၏ စကားကြောင့် ကျန်ကျွင်း ကျောချမ်းသွားကာ -</p> <p> </p> <p> "ဒါ ငါ့အစ်မပါ၊ လျှောက်မပြောနဲ့"</p> <p> </p> <p> ဟု အမြန်ရှင်းပြလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p> မိုဟန်ကျီသာ ကြားသွားပါက သူ၏ ဘဝမှာ မတွေးဝံ့စရာပင်။</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် နံပါတ် ၈ ပစ္စည်းဖြစ်သည့် ရှေးဟောင်း ပန်းအိုးလေးကို ဝယ်ယူရန် ဆုံးဖြတ်ထားသည်။ </p> <p> </p> <p>ကျန်ကျွင်းသည် သူမအတွက် ဝယ်ပေးချင်သော်လည်း သူ၏ လက်ထဲတွင် ငွေအလုံအလောက် မရှိသဖြင့် စိတ်ညစ်သွားသည်။ </p> <p>ထို့ကြောင့် သူသည် မိုဟန်ကျီထံသို့ ဖုန်းဆက် အကြောင်းကြားလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အကိုမို... ကျွန်တော် အစ်မနဲ့အတူ လေလံပွဲကို ရောက်နေပါတယ်”</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီသည် အလုပ်လုပ်နေရင်း စာကိုမြင်သောအခါ ရင်ထဲ၌ အနည်းငယ် မချိမဆန့် ဖြစ်သွားသည်။ </p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် ဘာကြောင့် သူ့ကို မခေါ်ခဲ့သနည်းဟု  တွေးတောမိသည်။ သို့သော် သူက ချက်ချင်းပင် </p> <p> </p> <p>- "ကောင်းပြီ၊ မင်းအစ်မ ဘာဝယ်ချင်ဝယ်၊ ငါ ပေးချေမယ်" ဟု ပြန်စာပို့လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်ကျွင်းသည် ယုံကြည်မှုများ ပြည့်ဝသွားပြီး လေလံပွဲကို စိတ်အားထက်သန်စွာ စောင့်မျှော်နေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>တစ်ဖက်တွင်မူ မိုဟန်ကျီသည် ကုမ္ပဏီ၌ ရှိနေသော်လည်း စိတ်မှာ လေလံပွဲသို့ ရောက်နေသည်။ သူသည် လက်ထောက် လင်ကျင်းကို ခေါ်ယူကာ လေလံပွဲအကြောင်း စုံစမ်းခိုင်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>လက်ထောက် လင်ကျင်းသည်လည်း သစ္စာရှိလှသူ ဖြစ်သည်။ သူသည် မြင့်မားသော လစာကို ရရှိထားသဖြင့် မိမိကိုယ်ပိုင် လုပ်ငန်းထောင်မည့်အစား မိုဟန်ကျီ၏ လက်အောက်တွင်သာ ဆက်လက် ကြိုးစားလုပ်ကိုင်ရန် ဆုံးဖြတ်ထားသူ ဖြစ်သည်။ </p> <p> </p> <p>သူသည် လေလံပစ္စည်း စာရင်းများကို အမြန်ဆုံး စုဆောင်းကာ မိုဟန်ကျီထံသို့ ပေးပို့လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save