Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၃၇၄)</h2> <h2 style="text-align: center;">မတူညီသော ချမ်းသာသည့် ဒုတိယမျိုးဆက်များ </h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>လက်ထောက် လင်ကျင်းသည် ရှင်းယောင်တွင် ရရှိသည့် လစာထက် ပိုမိုများပြားသော ဝင်ငွေမျိုး အခြားနေရာတွင် ရနိုင်မည်မဟုတ်ကြောင်း ကောင်းစွာနားလည်ထားသည်။ သူသည် မိုက်မဲသူမဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>တစ်ဖက်တွင်မူ မိုဟန်ကျီသည် လေလံပစ္စည်းများကို အာရုံစိုက်ကြည့်ရှုနေရင်း နောက်ဆုံးပစ္စည်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ စိတ်လှုပ်ရှားသွားမိသည်။</p> <p> </p> <p> ၎င်းမှာ ထူးခြားဆန်းပြားသော အနုပညာလက်ရာမြောက်သည့် ဆွဲကြိုးတစ်ကုံးဖြစ်ပြီး စိမ်းပြာရောင်အဆင်းသည် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော နတ်ဘုရားတို့၏ နယ်မြေတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိသွားသကဲ့သို့ ခံစားချက်ကို ပေးစွမ်းနိုင်သည်။</p> <p> </p> <p>စိမ်းလန်းသော မြက်ခင်းပြင်နှင့် ပြာလွင်သော မိုးကောင်းကင်၊ သဘာဝတရားနှင့် လွတ်လပ်မှုတို့၏ အနှစ်သာရကို ဖော်ဆောင်ထားသည့် ထိုကျောက်မျက်ရတနာဆွဲကြိုးကို "မြရောင်ရိပ်" ဟု အမည်ပေးထားသည်။</p> <p> </p> <p>ဤဆွဲကြိုးကို မင်ယွဲ့၏ ဖြူဝင်းဥနေသော လည်တိုင်လေးတွင် ဆင်မြန်းလိုက်ပါက သူမ၏ လှပကျော့ရှင်းသော ညှပ်ရိုးလေးပေါ်တွင် မြကျောက်သီးလေးက ဝင်းပနေမည်ဖြစ်ရာ ထိုမြင်ကွင်းသည် မည်မျှပင် ရင်သပ်ရှုမောဖွယ် ကောင်းမည်ကို သူ တွေးကြည့်ရုံဖြင့်ပင် သိနေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ဤဆွဲကြိုးမှာ ဥရောပတော်ဝင်မိသားစုတစ်ခုက သူတို့၏ အချစ်ဆုံးမင်းသမီးလေးအတွက် ပြင်ဆင်ပေးခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်ဟု ဆိုကြသည်။ </p> <p> </p> <p>မင်းသမီးလေးသည် မတ်လ ၈ ရက်နေ့တွင် မွေးဖွားခဲ့သဖြင့် နီလာ ၃၈ လုံးဖြင့် စီခြယ်ထားပြီး အလယ်တွင် စစ်မှန်သော မြကျောက်ကြီးကို ထူးခြားသော ပုံစံများဖြင့် ဖန်တီးထားခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီသည် ဈေးနှုန်းကိုပင် ကြည့်မနေတော့ဘဲ ကျန်ကျွင်းထံသို့ တိုက်ရိုက်စာပို့လိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>လေလံပွဲဖြစ်သဖြင့် လူတိုင်း ဖုန်းများကို အသံပိတ်ထားကြသော်လည်း ကျန်ကျွင်းမှာမူ ဖုန်းကို လက်ထဲတွင် ကိုင်၍ ကစားနေသဖြင့် ဖုန်းမျက်နှာပြင် လင်းလာသည်နှင့် ချက်ချင်း သတိထားမိလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>စာမှာ မိုဟန်ကျီဆီမှ ဖြစ်နေသဖြင့် သူ အံ့အားသင့်သွားသော်လည်း တစ်ဖက်လူမှာ မင်ယွဲ့အတွက် ရှာဖွေနေခြင်းဖြစ်ကြောင်း သူ သိလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>> အကိုမို: "နောက်ဆုံးပစ္စည်းကို လေလံဆွဲပေးပါ”</p> <p>> ကျန်ကျွင်းသည် ယနေ့လေလံပစ္စည်းစာရင်းကို သေချာမကြည့်ခဲ့မိသဖြင့် ယခုမှ စိတ်ဝင်တစားဖြင့် စာအုပ်ကို အမြန်လှန်ကြည့်လိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည်လည်း ငြိမ်သက်စွာ ထိုင်နေသော ကျန်ကျွင်းမှာ အဘယ်ကြောင့် ရုတ်တရက် စိတ်လှုပ်ရှားသွားရသနည်းဟု နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်နေမိသည်။</p> <p> </p> <p>ယခုအခါ ခုနစ်ခုမြောက် ပစ္စည်းကို လေလံတင်နေပြီဖြစ်ရာ မကြာမီ မင်ယွဲ့ ဝယ်ယူလိုသည့် ပစ္စည်းအလှည့်သို့ ရောက်တော့မည် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်ကျွင်းသည် စာအုပ်၏ နောက်ဆုံးစာမျက်နှာကို လှန်လိုက်သောအခါ ကြည်လင်တောက်ပသော စိမ်းပြာရောင်အဆင်းက သူ၏မျက်လုံးများကို ဖမ်းစားသွားတော့သည်။ </p> <p> </p> <p>ဓာတ်ပုံပင် ဖြစ်သော်လည်း ထိုကျောက်မျက်ရတနာ၏ ထည်ဝါမှုကို ဖုံးကွယ်ထား၍ မရနိုင်ပေ။</p> <p> </p> <p> သို့သော် ငွေကြေးပြတ်လပ်နေသူပီပီ သူသည် အောက်ဆုံးရှိ ဈေးနှုန်းကို အရင်ကြည့်လိုက် မိသည်။</p> <p> </p> <p>အခြေခံလေလံဈေးမှာ ယွမ် ၁၂၀ သန်း။</p> <p>ဤကိန်းဂဏန်းမှာ သူ အရင်က ချမ်းသာစဉ်ကပင် အိပ်မက်ပင် မမက်ရဲသော ပမာဏဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဘာလဲ... မင်း အဲဒါကို လိုချင်လို့လား”</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့က သူ ငြိမ်ကျသွားသဖြင့် ငုံ့ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။ သို့သော် ဤဆွဲကြိုးမှာ အမျိုးသမီးအသုံးအဆောင် ဖြစ်နေသည်။</p> <p> </p> <p>"မင်း အမေကိုပေးမလို့လား၊ ဒါမှမဟုတ် မင်းရဲ့ ရည်းစားကိုလား”</p> <p> </p> <p> သူမက စပ်စုချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်ပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့နှစ်ဦးသည် အသံကို အလွန်နှိမ့်၍ ပြောဆိုနေကြခြင်းဖြစ်ပြီး အခြားသူများမှာလည်း စင်ပေါ်သို့သာ အာရုံရောက်နေကြသဖြင့် မည်သူမျှ သတိမထားမိကြပေ။</p> <p> </p> <p>ဤဆွဲကြိုးမှာ မိုဟန်ကျီက မင်ယွဲ့ကို လက်ဆောင်ပေးရန်အတွက် သူ့ကို ဝယ်ခိုင်းခြင်းဖြစ်ကြောင်း ကျန်ကျွင်း သိသော်လည်း မည်သို့ ပြန်ဖြေရမည်ကို ဝေခွဲမရဖြစ်နေသည်။ </p> <p> </p> <p>အမှန်အတိုင်းပြောလျှင် Surprise ဖြစ်မည် မဟုတ်သလို၊ လိမ်ပြောရန်လည်း မဖြစ်နိုင်ပေ။</p> <p> </p> <p>"ပိုက်ဆံလိုလို့လား ငါ အရင်စိုက်ပေးထားမယ်၊ မင်း ပိုက်ဆံရှိမှ ပြန်ပေးပေါ့”</p> <p> </p> <p>အနားရှိ ဖီဂယ်သည်လည်း သူတို့၏ စကားဝိုင်းကို အကဲခတ်နေရင်း ကျန်ကျွင်း၏ လက်ထဲမှ စာအုပ်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ ရင်တုန်သွားရသည်။</p> <p> </p> <p> အခြေခံဈေး ယွမ်သန်း ၁၀၀ ကျော်တန်ပစ္စည်းကို သူတို့က အေးအေးဆေးဆေး ဆွေးနွေးနေကြသည်မှာ မယုံနိုင်စရာပင်။</p> <p> </p> <p> ချမ်းသာသည့် ဒုတိယမျိုးဆက်ချင်း တူသော်လည်း သူတို့နှင့် အဆင့်အတန်းမှာ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကဲ့သို့ ကွာခြားနေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်ကျွင်းသည် မိုဟန်ကျီ သတ်ပစ်မည်ကို ကြောက်သဖြင့် မင်ယွဲ့၏ ငွေထုတ်ပေးမည့် ကမ်းလှမ်းချက်ကို မရဲတရဲ ငြင်းဆိုလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>လေလံပစ္စည်း နံပါတ် ၈ ဖြစ်သည့် ရှေးဟောင်းပန်းအိုး စင်ပေါ်သို့ ရောက်ရှိလာသောအခါ မင်ယွဲ့သည် မတ်မတ်ထိုင်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> ၎င်းမှာ စုန်ခေတ်လက်ရာ ရုဝဲ ပန်းအိုးတစ်လုံးဖြစ်ပြီး မင်္ဂလာရှိသော တိမ်တိုက်ပုံစံများဖြင့် စီခြယ်ထားသည်။ အနီရောင်ပိတ်စကို ဖယ်ရှားလိုက်သောအခါ ပန်းအိုး၏ နူးညံ့သောအဆင်းနှင့် နွေးထွေးသော အရောင်အဝါမှာ တစ်ခန်းလုံးကို လွှမ်းမိုးသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒီပန်းအိုးက စုံတွဲလိုက်ရှိရမှာ ဖြစ်ပေမဲ့ ကျန်တဲ့တစ်လုံးက ပျောက်ဆုံးနေတဲ့အတွက် အခြေခံဈေးကို ယွမ်နှစ်သန်းကနေ စတင်ပါမယ်”</p> <p> </p> <p>လေလံအရာရှိက ရှင်းပြသည်။</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် ထိုပန်းအိုးကို အရယူရန် ဆုံးဖြတ်ထားသည်။ ဈေးပြိုင်မှုများ ပြင်းထန်ခဲ့ပြီးနောက် သူမက ယွမ် ၇ သန်းဖြင့် အပြတ်အသတ် လေလံဆွဲလိုက်နိုင်လေသည်။</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် သူမ လိုချင်သည့် ပစ္စည်းကို ရရှိသွားပြီဖြစ်သဖြင့် ပြန်ရန်ပြင်သော်လည်း ကျန်ကျွင်းက မိုဟန်ကျီ၏ တာဝန်ကြောင့် ဆက်လက် နေထိုင်ရန် တောင်းဆိုခဲ့သည်။ </p> <p> </p> <p>အဆုံးတွင် နောက်ဆုံးပစ္စည်းဖြစ်သည့် "မြရောင်ရိပ်" ဆွဲကြိုး အလှည့်သို့ ရောက်ရှိလာသည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်ကျွင်းသည် မိုဟန်ကျီ၏ ထောက်ပံ့မှုဖြင့် ယုံကြည်ချက်ရှိရှိ ဈေးပြိုင်လေသည်။ ယွမ် ၁၆၀ သန်း... ၁၈၀ သန်း... နှင့် နောက်ဆုံးတွင် ယွမ် ၁၉၀ သန်းအထိ ရောက်ရှိသွားသည်။ အနားရှိ လူချမ်းသာများပင် ထိုဈေးနှုန်းကြောင့် နောက်ဆုတ်သွားကြရတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"သခင်လေးကျန်၊ ဒါကို ကျွန်တော့်ဇနီးအတွက် လက်ဆောင်ပေးချင်လို့ အလျှော့ပေးလို့ ရမလား”</p> <p> </p> <p> လူကြီးတစ်ဦးက ကမ်းလှမ်းသော်လည်း ကျန်ကျွင်းက</p> <p> </p> <p> "စိတ်မရှိပါနဲ့ မစ္စတာကျန်း၊ ဒီပစ္စည်းက ပိုင်ရှင်ရှိပြီးသားမို့ ကျွန်တော်က ကိုယ်စားဝယ်ပေးနေရတာပါ" </p> <p> </p> <p>ဟု ပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>အဆုံးတွင် ကျန်ကျွင်းက ယွမ် ၁၉၀ သန်းဖြင့် အောင်နိုင်သွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>လေလံပွဲအပြီး ငွေပေးချေရန် နောက်ကွယ်သို့ သွားသောအခါ ကျန်ကျွင်းက သူမဝယ်ခဲ့သည့် ပစ္စည်းများအတွက်ပါ ပိုက်ဆံရှင်းပေးရန် ကြိုးစားသည်။ သို့သော် မင်ယွဲ့က လက်မခံပေ။</p> <p> </p> <p>"အကိုမိုရဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှု အများစုက ကျွန်မဆီမှာပဲ ရှိတာ သူရှင်းရှင်း၊ ကျွန်မရှင်းရှင်း အတူတူပါပဲ ဒါကို ကျွန်မကိုယ်တိုင်ပဲ ရှင်းမယ်”</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့က သူမ၏ ကတ်ဖြင့် ယွမ်သန်းပေါင်းများစွာကို အေးဆေးစွာ ရှင်းလိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ ကျန်ကျွင်းမှာ အံ့အားသင့်သွားမိသည်။</p> <p> </p> <p> မိုဟန်ကျီသည် လက်မထပ်ရသေးခင်မှာပင် သူ၏ ပိုင်ဆိုင်မှုအားလုံးကို မင်ယွဲ့အား ယုံကြည်စွာ လွှဲအပ်ထားသည်မှာ တကယ့်ကို အံ့ဩဖွယ်ရာပင်။</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့ကို အိမ်သို့ ပြန်ပို့ပြီးနောက် ကျန်ကျွင်းသည် ဆွဲကြိုးကိုယူ၍ ကုမ္ပဏီရှိ မိုဟန်ကျီထံသို့ သွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီသည် ဆွဲကြိုးကို ကြည့်ရင်း ကျေနပ်နေမိသည်။ မင်ယွဲ့က ပန်းအိုးဝယ်ရခြင်းမှာ ယွမ်ပေါ့ ခွဲပစ်ခဲ့သည့် မိုမိသားစုပိုင် ပန်းအိုးအတွက် အစားထိုးရန်ဖြစ်ကြောင်း သူ ရိပ်မိလိုက်သောအခါ သူ၏ စိတ်ထဲမှ အလိုမကျမှုများမှာ နှင်းများနေရောင်ပြသကဲ့သို့ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"မင်းအစ်မကို အဖော်လုပ်ပေးလို့ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီ၏ ကျေးဇူးတင်စကားကြောင့် ကျန်ကျွင်းမှာ ရင်ထိတ်သွားရသည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါနဲ့ မင်းအစ်ကို (ကျန်ချန်) ရဲ့ အစီအစဉ်က ဘယ်လိုလဲ”</p> <p> </p> <p>"ကျွန်တော့်အစ်ကိုလား... အဖေက သူ့ကို တစ်နေ့တည်း ချိန်းတွေ့ပွဲ ၃ ခု စီစဉ်ပေးလိုက်လို့ သူ စိတ်ပျက်ပြီး တပ်ထဲကို ပြန်ပြေးသွားပြီဗျ”</p> <p> </p> <p>ကျန်ကျွင်းက ရယ်မောရင်း ပြောသည်။ </p> <p> </p> <p>သို့သော် သူက ဆက်၍ - </p> <p> </p> <p>“တကယ်တော့ အစ်ကို ဒီလိုဖြစ်ရတာ အကိုမိုကြောင့်လည်း ပါတာပေါ့" </p> <p> </p> <p>ဟု ဆိုလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save