Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၃၇၅)</h2> <h2 style="text-align: center;">ကြည့်မဝနိုင်သော မြင်ကွင်း </h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>ကျန်ကျွင်းသည် ဆိုဖာလက်တံပေါ်သို့ လက်တစ်ဖက်တင်ကာ ခြေထောက်ချိတ်ထိုင်နေရင်း ချမ်းသာသည့် ဒုတိယမျိုးဆက် လူငယ်လေးတစ်ဦး၏ ပေါ့ပျက်ပျက်အမူအရာကို အပြည့်အဝ ဖော်ပြနေသည်။ </p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီ၏ ရှေ့တွင်မူ သူသည် ဟန်ဆောင်မှုကင်းမဲ့စွာဖြင့် သူ၏ပင်ကိုယ်သဘာဝကို ထုတ်ပြနေခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"အော်... ဟုတ်လား”</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီသည် ကျန်ချန်နှင့် သူ၏မိသားစုကြားမှ ဤလျှို့ဝှက်ချက်ကို အမှန်တကယ် မသိရှိခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>"ကျွန်တော့်အဘိုးနဲ့ အဖေက ကိုမိုမှာ ရည်းစားရနေပြီဆိုတာ ကြားတော့ အစ်ကို့ကိုပါ အားကျပြီး တပ်ကနေ ခွင့်ပေးလိုက်တာလေ အမြန်ဆုံး ချိန်းတွေ့ပွဲတွေတက်ပြီး အဖော်ရှာတော့ဆိုပြီး ဖိအားပေးနေကြတာ”</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီသည် ကျန်ချန်၏ ချိန်းတွေ့ပွဲများမှာ သူ၏ အချစ်ရေးကြောင့် အစပျိုးခဲ့ခြင်းဖြစ်မှန်း သိလိုက်ရသော်လည်း ထိုသူ့အပေါ် အနည်းငယ်မျှ သနားစိတ် မရှိခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့ အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ စနစ် ဟင်းလင်းပြင် ထဲရှိ သင်ယူရေးအခန်းထဲသို့ တိုက်ရိုက်ဝင်ရောက်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>ယခင်က မိုဟန်ကျီအတွက် ဆွဲပေးထားသည့် မိသားစုပုံတူ ပန်းချီကားမှာ ခြောက်သွေ့သွားပြီဖြစ်ရာ သူမသည် နောက်ထပ် လက်ဆောင်တစ်ခုကို ဖန်တီးရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>ပုံတူပန်းချီ ဆွဲရန် စဉ်းစားခဲ့သော်လည်း ဟန်ကျီအနေဖြင့် အခြားပုံစံမျိုးကို ပိုမိုနှစ်သက် လိမ့်မည်ဟု သူမ ခံစားမိသည်။</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် သုံးမီတာခန့် ရှည်လျားသော စက္ကူလိပ်ကို ထုတ်ယူကာ ခေါက်ချိုးစာအုပ်ပုံစံ ပြုလုပ်လိုက်ပြီး စားပွဲပေါ်၌ ဖြန့်ခင်းလျက် စတင်ရေးဆွဲတော့သည်။</p> <p> </p> <p>သူမသည် သူတို့နှစ်ဦး၏ ပထမဆုံး ဆုံတွေ့မှုကို ပြန်လည်အမှတ်ရနေမိသည်။ ဘဏ္ဍာရေးဆိုင်ရာ ထိပ်သီးအစည်းအဝေးပွဲတစ်ခုတွင် သူမက ထိုင်နေပြီး သူက မတ်တတ်ရပ်နေခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ </p> <p> </p> <p>သူက စတင်၍ စကားစမြည်ပြောခဲ့ကာ စီးပွားရေးကတ်ကိုပင် ပေးခဲ့ဖူးသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအမှတ်တရများကို ပြန်လည်ပုံဖော်နေစဉ် မင်ယွဲ့၏ မျက်ဝန်းများမှာ ပြုံးရွှင်နေတော့သည်။ </p> <p> </p> <p>ပန်းချီကားတစ်ချပ်ပြီးနောက် နောက်ထပ်တစ် ချပ်ကို ထပ်မံရေးဆွဲသည်။ ၎င်းမှာ ယန်ကျင်းတက္ကသိုလ်တွင် မိုဟန်ကျီ ဟောပြောပွဲလုပ်စဉ်က လူအုပ်ကြီးကြားမှ သူတို့နှစ်ဦး အကြည့်ချင်းဆုံခဲ့သည့် မြင်ကွင်းပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သူမသည် အာရုံစိုက်ကာ ဆွဲနေရင်း အချိန်မည်မျှ ကုန်လွန်သွားသည်မသိဘဲ ဟင်းလင်းပြင်ထဲ၌ပင် အိပ်ပျော်သွားခဲ့သည်။ နိုးလာသောအခါ လက်ကောက်ဝတ်မှာ အနည်းငယ် နာကျင်နေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>အဘိုးဟယ်သည် မိုဟန်ကျီထံသို့ ဖုန်းဆက် သွယ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>"အဘိုး... ဘာကိစ္စရှိလို့လဲခင်ဗျာ”</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီ အံ့အားသင့်သွားမိသည်။</p> <p> </p> <p> သူ၏ မိသားစုဝင်များသည် တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး အမှီအခိုကင်းစွာ နေထိုင်တတ်ကြပြီး ထူးခြားသည့် ကိစ္စမရှိဘဲ ဖုန်းဆက်လေ့မရှိကြပေ။</p> <p> </p> <p>"မင်ယွဲ့လေး အချိန်ရမလား ငါ့ရဲ့ သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်က သူမနဲ့ တွေ့ချင်နေလို့လေ၊ မင်းပဲ တစ်ချက်လောက် မေးပေးပါဦး”</p> <p> </p> <p>အဘိုးဖြစ်သူသည် မင်ယွဲ့၏ ဖုန်းနံပါတ် ရှိသော်လည်း လူကြီးဖြစ်သူက တောင်းဆိုလျှင် အားနာစရာ ဖြစ်မည်စိုးသဖြင့် မြေးဖြစ်သူမှတစ်ဆင့် ဆက်သွယ်ခိုင်းခြင်း ဖြစ်သည်။ မိုဟန်ကျီကလည်း ဝမ်းမြောက်စွာ လက်ခံလိုက် သည်။</p> <p> </p> <p>ယနေ့တွင် သူ အလုပ်မတက်တော့ဘဲ မင်ယွဲ့၏ အိမ်သို့ တိုက်ရိုက်မောင်းနှင်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>"ရောက်လာပြီလား”</p> <p> </p> <p>တံခါးခေါက်သံကြားသဖြင့် မင်ယွဲ့သည် ပေါင်မုန့်ကို ပါးစပ်မှကိုက်လျက် တံခါးသွားဖွင့်ပေးသည်။</p> <p> </p> <p>"မနက်စာ မစားရသေးဘူးလား၊ ကိုယ် ဝယ်လာပေးတယ်”</p> <p> </p> <p>သူ ယူဆောင်လာသည့် အရာများကို ထမင်းစားပွဲပေါ်၌ တင်လိုက်သည်။ မင်ယွဲ့သည် မိုမိသားစု စားဖိုမှူး၏ လက်ရာများကို အားရပါးရ စားသောက်နေစဉ် မိုဟန်ကျီ၏ စူးစိုက်ကြည့်နေသော အကြည့်များကို သတိထားမိလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဘာကို ကြည့်နေတာလဲ”</p> <p> </p> <p>"မင်းကို ကြည့်နေတာလေ”</p> <p> </p> <p>"ဒါဆို... ကမ္ဘာပေါ်မှာ ဘယ်သူက အလှဆုံးလဲ”</p> <p> </p> <p>မေးပြီးမှ ဤမေးခွန်းမှာ ယွမ်ပေါ့၏ စကားများအတိုင်း ဖြစ်နေသဖြင့် မင်ယွဲ့ ပြုံးမိသွားသည်။</p> <p> </p> <p>"ကိုယ့်နှလုံးသားထဲမှာတော့ ယွဲ့ယွဲ့က ကမ္ဘာပေါ်မှာ အလှဆုံးပါပဲ”</p> <p> </p> <p> မိုဟန်ကျီက အလေးအနက် ပြန်ဖြေသည်။</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် ရယ်မောရင်း သူ၏အနားသို့ တိုးသွားကာ ပါးပြင်ကို အမြန်နမ်းလိုက်ရာ မိုဟန်ကျီမှာ အငိုက်မိသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါဆို... ကိုယ်က အလေးအနက် မှတ်ယူလိုက်တော့မယ်နော်”</p> <p> </p> <p>"အစကတည်းက အလေးအနက်ပါပဲ”</p> <p> </p> <p>ထိုစဉ် ယွမ်ပေါ့သည် အစားအသောက်နံ့ရသဖြင့် ဟင်းလင်းပြင်ထဲမှ ထွက်လာသည်။ မင်ယွဲ့သည် ယွမ်ပေါ့အတွက် သီးသန့်ပန်းကန်ဖြင့် အစာကျွေးပြီးနောက် မိုဟန်ကျီနှင့်အတူ ဧည့်ခန်းသို့ ထွက်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီသည် လေလံပွဲမှ ဝယ်ယူလာသည့် ကျောက်မျက်ရတနာသေတ္တာကို ဖွင့်ပြလိုက် သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါကြောင့် ကျန်ကျွင်းက အဲဒီလောက် ဈေးကြီးပေးပြီး ဝယ်နေတာကိုး နောက်ကွယ်မှာ ရှင်ရှိနေတာပဲ”</p> <p> </p> <p>"စမ်းဝတ်ကြည့်ပါဦး၊ မင်းနဲ့ တကယ် လိုက်ဖက်မှာပါ”</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီသည် ဆွဲကြိုးကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် သူမ၏ ဆံနွယ်ရှည်များကို ဘေးတစ်ဖက်သို့ သပ်ချလိုက်ပြီး သူ၏အနားသို့ တိုးကပ်သွားသည်။ သူ၏ လက်ချောင်းများက သူမ၏ နုညံ့သော အရေပြားနှင့် ထိမိသွားသောအခါ လျှပ်စစ်စီးသွားသကဲ့သို့ ခံစားချက် တစ်ခု နှစ်ဦးသားကြားတွင် ပေါ်ပေါက်လာသည်။</p> <p> </p> <p>"တကယ် လှတာပဲ”</p> <p> </p> <p>"ကျွန်မက ရတနာထက် ပိုလှလား”</p> <p> </p> <p> မင်ယွဲ့က စနောက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူမသည် ဆိုဖာပေါ်တွင် လက်ထောက်ကာ သူ၏မျက်နှာနားသို့ တိုးကပ်သွားရာ မိုဟန်ကျီ၏ မျက်ဝန်းများ တုန်လှုပ်သွားတော့သည်။ ဤမျှ နီးကပ်သော အနေအထားတွင် သူမ၏ မျက်တောင်ဖျားလေးများကိုပင် သူ မြင်နေရသည်။</p> <p> </p> <p>"ဟုတ်လား၊ မဟုတ်ဘူးလား”</p> <p> </p> <p>"ဟုတ်ပါတယ်... ကြည့်မဝနိုင်လောက်အောင် လှပါတယ်”</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီက သူမ၏ လက်တစ်ဖက်ကို ဖမ်းဆွဲလိုက်ရာ မင်ယွဲ့သည် သူ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ မှောက်လျက်သား ကျသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p> သူမ၏ ဦးခေါင်းနှင့် သူ၏ မေးစေ့ တိုက်မိသွားသဖြင့် နှစ်ဦးသား နာကျင်စွာ ညည်းညူလိုက်ကြသော်လည်း မိုဟန်ကျီက လွှတ်မပေးပေ။</p> <p> </p> <p>"ဖယ်ဦးလေ”</p> <p> </p> <p>သူက ပိုမိုတင်းကျပ်စွာ ဖက်ထားရင်း - </p> <p> </p> <p>"ယွဲ့ယွဲ့... ကိုယ့်ကို ဒီထက်ပိုပြီး မစပါနဲ့တော့ မင်းနဲ့ ပတ်သက်ရင် ကိုယ့်ရဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်းက သုညပဲ”</p> <p> </p> <p> ဟု သူမ၏ ပုခုံးပေါ်တွင် ခေါင်းတင်ကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ခဏအကြာတွင် မိုဟန်ကျီက အဘိုးဖြစ်သူ၏ အစီအစဉ်ကို ပြောပြသည်။ အဘိုးဟယ်၏ သူငယ်ချင်းတစ်ဦးဖြစ်သူ ကျန်းမင်းက သူမကို တွေ့ချင်နေခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့နှစ်ဦးသည် ချိန်းဆိုထားသည့် စားသောက်ဆိုင်သို့ ရောက်ရှိသွားကြသည်။ ထိုနေရာတွင် အဘိုးဟယ်နှင့်အတူ ကြင်နာတတ်သော ပုံစံရှိသည့် အဘွားအိုတစ်ဦးကို တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါ ငါ့ရဲ့ မြေးချွေးမလောင်း မင်ယွဲ့လေ ယွဲ့ယွဲ့... ဒါက မင်းရဲ့ အဘွားကျန်း”</p> <p> </p> <p>"နေကောင်းပါသလား အဘွားကျန်း”</p> <p> </p> <p>နှုတ်ဆက်စကားများအပြီးတွင် အဘွားကျန်းက ယနေ့တွေ့ဆုံရခြင်း၏ အဓိကအကြောင်းရင်းကို စတင်ပြောဆိုသည်။ သူမသည် မင်ယွဲ့၏ စူးကျိုး ပန်းထိုးပညာရပ်အကြောင်းကို ကြားသိထားခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"အဘွားရဲ့ သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်က အဘွားအတွက် ပဝါလေးတွေ ထိုးပေးခဲ့ဖူးတယ် ဒါပေမဲ့ အခုတော့ အဲဒီပဝါလေးတွေက ပျောက်ဆုံးသွားပြီ အဲဒါကို ယွဲ့ယွဲ့လေးက ပုံတူပြန်ထိုးပေးနိုင်မလား”</p> <p> </p> <p>အဘွားကျန်း၏ မျက်ဝန်းများတွင် လွမ်းဆွတ် ရိပ်များ ယှက်သန်းနေသည်။ </p> <p> </p> <p>သူမ၏ သူငယ်ချင်းမှာ လွန်ခဲ့သော ရှစ်နှစ်ကပင် ကွယ်လွန်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သော်လည်း ထိုပဝါလေးများမှာ သူမအတွက် တန်ဖိုးမဖြတ်နိုင်သော အမှတ်တရများ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"ရပါတယ် အဘွား... ကျွန်မ ထိုးပေးပါ့မယ်“</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့က တုံ့ဆိုင်းခြင်းမရှိဘဲ ကတိပေးလိုက် သည်။</p> <p> </p> <p>အဘွားကျန်းသည် ဝမ်းသာသွားပြီး ထိုပဝါပေါ်တွင် ပါဝင်သည့် "ကိုးဆစ်သစ်ခွ" ပုံစံနှင့် အမှတ်တရများကို အသေးစိတ် ရှင်းပြနေတော့သည်။</p> <p> </p> <p> အဘိုးဟယ်နှင့် မိုဟန်ကျီတို့ကမူ ထိုအမျိုးသမီးနှစ်ဦး၏ စကားဝိုင်းကို ပြုံးရွှင်စွာဖြင့်သာ စောင့်ကြည့်နေကြလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save