Book List

<h2 style="text-align:center">အခန်း (၃၇၇)</h2> <h2 style="text-align:center">ကျွမ်းကျင်မှုဖလှယ်ခြင်း </h2> <h2 style="text-align:center">*</h2> <p> </p> <p>လူပျိုကြီးဖြစ်နေရသည်မှာ မကြောက်စရာသော်လည်း မိမိ၏သူငယ်ချင်းများအားလုံး အဖော်ကိုယ်စီ ရရှိသွားကြသည်ကို မြင်တွေ့ရခြင်းမှာ ကျန်းကျွန်းအတွက်တော့ ရင်နာစရာကောင်းလှသည်။ </p> <p> </p> <p>သူ၏ သူငယ်ချင်းများ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် အောင်မြင်မှုရနေကြသည်ကို ကြည့်ရင်း သူသည် အားငယ်စိတ်တို့ ဝင်ရောက်လာမိသည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် ရည်းစားမထားဖူးသူမဟုတ်သော်လည်း လူတိုင်းက ထိုဆက်ဆံရေးများကို အပျော်အပါးသက်သက်ဟုသာ သတ်မှတ်ကြသည်။ ဖြစ်နိုင်သည်မှာ သူကိုယ်တိုင်က ဆက်ဆံရေးများအပေါ် အလေးအနက်မထားခဲ့သဖြင့် အလေးအနက်ထားမည့်သူနှင့် မဆုံတွေ့ခဲ့ခြင်းပင် ဖြစ်ပေမည်။ </p> <p> </p> <p>သူသည် စစ်မှန်သော အချစ်ကို မနာလိုဖြစ် နေသည်တော့မဟုတ်၊ မုန်ရှု့၏ လှောင်ပြောင်သရော်သော စကားများကိုသာ သည်းမခံနိုင်ခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"ငါက မင်းနဲ့မတူဘူး၊ ငါက မင်းထက် ပိုလိမ္မာတယ်လေ" </p> <p> </p> <p>ဟု ကျန်းရှုယွီကပါ ဝိုင်း၍ ပြောလိုက်သောအခါ ကျန်းကျွန်းမှာ ဒေါသတကြီးဖြင့် သူတို့ကုမ္ပဏီသို့သွားကာ တစ်ယောက်ချင်းစီကို ထိုးကြိတ်ပစ် ချင်စိတ် ပေါက်သွားတော့သည်။ သို့သော် သူနိုင်မည်မဟုတ်မှန်း သိသဖြင့် အိမ်ပြန်အိပ်ရန်သာ ဆုံးဖြတ်လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့၏ ဝီချက်ပို့စ်တွင် မှတ်ချက်များ တစ်ဟုန်ထိုး တိုးပွားလာသည်။ </p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီ၏ မိခင်ပင်လျှင်</p> <p> </p> <p> "ဒီကလေးမှာ ဒီလိုအရည်အချင်းလည်း ရှိတာပဲ၊ ငါတို့အတွက်ရော ဘယ်တော့ ချက်ကျွေးမှာလဲ" </p> <p> </p> <p>ဟု ဝင်ရောက်၍ နောက်ပြောင်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p> ဤသည်မှာ မင်ယွဲ့နှင့် မိုမိသားစုကြားမှ ရင်းနှီးမှုကို သက်သေပြနေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ထမင်းစားပြီးနောက် မင်ယွဲ့က ပန်းကန်ဆေးရန် ပြင်သော်လည်း မိုဟန်ကျီက သူမအား ခုံပေါ်သို့ ပြန်၍ ဖိသိပ်ထိုင်ခိုင်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မင်းရဲ့ လက်လေးတွေက တခြားအရာတွေ လုပ်ဖို့ပဲ သင့်တော်တာပါ ဒီလို အိမ်အလုပ်တွေ လုပ်ဖို့မဟုတ်ဘူး”</p> <p> </p> <p>သူသည် သူမ၏ ဖြူစင်နုနယ်သော လက်ကလေးများကို စူးစိုက်ကြည့်ရင်း ဆိုလိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>သူ၏ အကြည့်များတွင် မြတ်နိုးမှုတို့ အပြည့်အဝ ဖုံးလွှမ်းနေသည်။ မင်ယွဲ့သည် သူမ၏ လက်ဖဝါးပေါ်ရှိ ယခင်က လုပ်ငန်းခွင်များကြောင့် ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သော အသားမာလေးများကို သတိရမိသော်လည်း ယခုအခါ စနစ်၏ ခန္ဓာကိုယ်သန့်စင်မှု ကျေးဇူးကြောင့် ထိုအရာများ ပျောက်ကွယ်ကာ နုနယ်ချောမွတ်နေပြီဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီသည် မီးဖိုချောင်ထဲတွင် ပန်းကန်ဆေးနေရင်း လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ မင်ယွဲ့၏ လှပသော အပြုံးနှင့် ဆုံတွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုအပြုံးက သူ၏ နှလုံးသားကို လှုပ်ခတ်သွားစေကာ ကိုင်ထားသော တူများကိုပင် လွတ်ကျမတတ် ဖြစ်သွားစေသည်။</p> <p> </p> <p>ညအချိန်တွင် သူတို့နှစ်ဦး ဆိုဖာပေါ်၌ အတူတူ ထိုင်နေကြသည်။ </p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီသည် ကျန်းကျွန်း၏ စာတိုများကို ကြည့်ကာ -</p> <p> </p> <p> "ဒါက မင်းရဲ့ ဦးနှောက်ကုသဖို့အတွက် ပေးတဲ့ ပိုက်ဆံပဲ၊ ပါရဂူနဲ့ သွားပြလိုက်ဦး" </p> <p> </p> <p>ဟု ပြတ်သားစွာ ပြန်လည် တုံ့ပြန်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုညတွင် မိုဟန်ကျီသည် မင်ယွဲ့၏ အိမ်၌ပင် တစ်ညအိပ်ခဲ့သည်။ အမှောင်ထုထဲတွင် သူသည် သူမအား တင်းကျပ်စွာ ဖက်ထားရင်း သူမ၏ နဖူးလေးကို မြတ်နိုးစွာ နမ်းရှိုက်လိုက်သည်။ မင်ယွဲ့သည်လည်း သူပေးသော လုံခြုံမှုအောက်တွင် နှစ်ခြိုက်စွာ အိပ်ပျော်သွားခဲ့တော့သည်။</p> <p> </p> <p>နောက်ရက်များတွင် မင်ယွဲ့သည် မိုဟန်ကျီ၏ မွေးနေ့အတွက် လက်ဆောင်များ ပြင်ဆင်ရန် အလုပ်များနေခဲ့သည်။ သူမသည် ပန်းချီကားပေါင်း တစ်ရာကျော်ကို ရေးဆွဲခဲ့ပြီး ယခုအခါ ထွင်းထုခြင်းပညာရပ်ကို စတင်သင်ယူရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူမသည် စနစ်စတိုးဆိုင်မှ ထွင်းထုခြင်း ပညာရပ် အထုပ်အပိုးကို ဂုဏ်သတင်းအမှတ် ၁၀၀,၀၀၀ ဖြင့် ဝယ်ယူလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> ၎င်းတွင် သစ်သားထွင်းခြင်း၊ ကျောက်စိမ်းထွင်းခြင်းနှင့် ကျောက်ထွင်းခြင်းဆိုင်ရာ နည်းပညာများ အားလုံး ပါဝင်သည်။ </p> <p> </p> <p>သူမသည် မိုဟန်ကျီအတွက် ကျောက်စိမ်းဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော လက်ကြယ်သီး လေးများကို ကိုယ်တိုင် ဖန်တီးပေးချင်နေခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ပညာရပ်များကို virtual ခန်းမထဲတွင် စနစ်တကျ လေ့လာပြီးနောက် မင်ယွဲ့သည် လက်တွေ့စမ်းသပ်ရန်အတွက် ကျောက်စိမ်းအကြမ်းစားအချို့ကို ဝယ်ယူရန် အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။ </p> <p> </p> <p>သူမသည် အနက်ရောင် ဆွယ်တာအင်္ကျီနှင့် ဂျင်းဘောင်းဘီကို ဝတ်ဆင်ကာ သူမ၏ အားကစားကားလေးဖြင့် ရန်ကျင်းမြို့၏ ဟောင်းနွမ်းသော လမ်းကြားလေးတစ်ခုသို့ မောင်းနှင်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုလမ်းကြားသည် ကျောက်ပြားများ ခင်းထားပြီး ရှေးဟောင်းအငွေ့အသက်များ ပြည့်နှက်နေသည်။ သူမသည် ဆိုင်ငယ်လေးတစ်ဆိုင်ထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားရာ အလုပ်များနေသော အဘိုးအိုတစ်ဦးကို တွေ့လိုက်ရသည်။ </p> <p> </p> <p>ဆိုင်အတွင်း၌ သစ်သားဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော လှပသည့် မီးအိမ်များ၊ နဂါးနှင့် ဒေါင်းရုပ်များ ထွင်းထုထားသည့် ဝါးလုံးများ စီရရီ ရှိနေသည်။</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် အဘိုးအို၏ လက်ရာများကို စိတ်ဝင်တစား ကြည့်ရှုနေမိသည်။ အဘိုးအိုသည် မျက်နှာပေါ်ရှိ အရေးအကြောင်းများမှာ အပြုံးတစ်ခုနှင့်အတူ ပြေလျော့သွားကာ သူမအား မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"လိုချင်လို့လား”</p> <p> </p> <p>အဘိုးအိုသည် မြက်ခြောက်များဖြင့် ကျားရုပ်ကလေးတစ်ရုပ်ကို ပြုလုပ်နေခြင်းဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော တောဘုရင်ပုံစံ မဟုတ်ဘဲ ချစ်စရာကောင်းသော ပုံစံလေးဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"အဘိုး... ပန်ဒါရုပ်လေးရော ရက်ပေးလို့ ရမလားဟင်”</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် စပ်စုချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>စားပွဲပေါ်တွင် ဆယ့်နှစ်ရာသီခွင် တိရစ္ဆာန်ရုပ်လေးများ စုံလင်စွာ ရှိနေသည်ကို မြင်တွေ့ရသည်မှာ သူမအတွက်တော့ ထူးခြားဆန်းပြားသော အနုပညာနယ်မြေတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိနေသကဲ့သို့ ခံစားရလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p style="text-align:center">***</p> <p> </p>


Save