Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၃၇၈)</h2> <h2 style="text-align: center;">အလျှော့မပေးလိုစိတ်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် ပန်ဒါရုပ်လေးအား ရက်လုပ်ပေးရန် တောင်းဆိုပြီးနောက် မိမိကိုယ်ကို အခက်တွေ့စေမိပြီလားဟု တွေးတောနေစဉ်မှာပင် အဘိုးအိုက တည်ငြိမ်စွာဖြင့် "ရပါတယ်" ဟု ပြန်လည် ဖြေကြားခဲ့သည်။ </p> <p> </p> <p>အဘိုးအိုသည် သူ၏အားလပ်ချိန်များတွင် ထိုအရာများကို စိတ်ကူးပုံဖော်လေ့ရှိသော်လည်း မည်သူမျှ လာရောက်တောင်းဆိုခြင်း မရှိသဖြင့် ပျင်းရိကာ မလုပ်ဖြစ်ခဲ့ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"ခဏတော့ စောင့်ရမယ်နော်၊ ရမလား”</p> <p> </p> <p>"ရပါတယ် အဘိုး”</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် ဘေးမှနေ၍ စိတ်ဝင်တစား စောင့် ကြည့်နေမိသည်။ </p> <p> </p> <p>အဘိုးအို၏ လက်အစုံမှာ အလွန်ပင် လျင်မြန်လှရာ တန်ဖိုးနည်းပါးသော မြက်ခြောက်ပင်လေးများသည် သူ၏လက်ထဲတွင် အသက်ဝင်သော အနုပညာလက်ရာများအဖြစ် တဖြည်းဖြည်း ပြောင်းလဲလာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ကျွန်မလည်း စမ်းကြည့်လို့ ရမလားဟင်”</p> <p> </p> <p>သူမသည် စမ်းသပ်လိုစိတ် ပြင်းပြလာသဖြင့် ရက်လုပ်သည့် ကုန်ကြမ်းများကို ညွှန်ပြကာ မေးလိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>အဘိုးအိုကလည်း ဂရုမစိုက်ဟန်ဖြင့် ခွင့်ပြုလိုက်သည်။ သူ၏ဆိုင်သို့ လာရောက်သမျှ လူငယ်များစွာမှာလည်း ဤကဲ့သို့ပင် စမ်းသပ်လိုကြသော်လည်း အဆုံးအထိ စိတ်ရှည်သူ အလွန်ရှားပါးလှသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် မင်ယွဲ့သည် ထူးခြားနေခဲ့သည်။ </p> <p> </p> <p>သူမသည် အဘိုးအို၏ လက်လှုပ်ရှားမှုများကို တစ်ချက်မလွတ်စေဘဲ စူးစိုက်ကြည့်ကာ တစ်ဆင့်ချင်းစီ လိုက်လံလုပ်ဆောင်သည်။ </p> <p> </p> <p>သူမ၏ မှတ်ဉာဏ်နှင့် ပန်းချီပညာရပ်ဆိုင်ရာ အခြေခံများကြောင့် ပန်ဒါ၏ ပုံသဏ္ဌာန်ကို အချိုးအစားကျနစွာ ဖော်ဆောင်နိုင်ခဲ့သည်။ အဘိုးအိုသည် သူမ၏ လက်ရာကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အံ့အားသင့်သွားပြီး - </p> <p> </p> <p>“ဒါ မင်း တကယ်ပဲ ပထမဆုံးအကြိမ် လုပ်တာလား" </p> <p> </p> <p>ဟုပင် မေးမြန်းခဲ့ရတော့သည်။</p> <p> </p> <p>မြက်ခြောက်ဖြင့် ရက်လုပ်ထားသော အမှတ်တရပစ္စည်းများစွာကို ဝယ်ယူပြီးနောက် မင်ယွဲ့သည် သူမ၏ အဓိကရည်ရွယ်ချက်ဖြစ်သော ကျောက်စိမ်းဆိုင်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ </p> <p> </p> <p>ဆိုင်အတွင်း၌ အမျိုးသမီးတစ်ဦးသည် ကျောက်စိမ်းထွင်းထုခြင်း အလုပ်ကို အာရုံစိုက်လုပ်ကိုင်နေသည်ကို တွေ့ရသည်။</p> <p> </p> <p>"ကျောက်ရိုင်းတုံး၊ ကျောက်စိမ်းကုန်ကြမ်း ဒါမှမဟုတ် အချောထည်... ဘယ်လိုမျိုးကို ကြည့် ချင်တာလဲရှင့်”</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် ထွင်းထုခြင်းပညာရပ်ကို လေ့ကျင့်ရန်အတွက် ကုန်ကြမ်းများကိုသာ ဝယ်ယူလိုသဖြင့် တန်ဖိုးသင့်တင့်သော ကျောက်စိမ်းများကို ရွေးချယ်ခဲ့သည်။ </p> <p> </p> <p>သူမသည် 'ချဲ့မော့ပြာ' ဟု ခေါ်သည့် စိမ်းပြာရောင် ကျောက်စိမ်းနှင့် 'ရေကြည်အဆင်း'ဟု အမည်ရသည့် ကောင်းကင်ပြာရောင် ကျောက်စိမ်းများကို ရွေးချယ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုစဉ် ဆိုင်အတွင်းသို့ လူနှစ်ဦး စကားတပြောပြောဖြင့် ဝင်ရောက်လာကြသည်။ ၎င်းတို့အနက် တစ်ဦးမှာ မိုမိသားစုအိမ်တော်ဟောင်းတွင် ဆုံတွေ့ခဲ့ဖူးသော ဝမ်မိသားစု၏ သမီးကြီး ဝမ်ချင်း ဖြစ်နေသည်။</p> <p> </p> <p>"မစ္စမင်... ကျွန်မတို့ အမေ့အတွက် လက်ဆောင်ဝယ်ဖို့ အလောတကြီး ဖြစ်နေလို့၊ ကျွန်မတို့ကို အရင် ဝန်ဆောင်မှုပေးဖို့ ခွင့်ပြုနိုင်မလား”</p> <p> </p> <p>သူမ၏ လေသံမှာ ယဉ်ကျေးသယောင်ရှိသော်လည်း မင်ယွဲ့ကို အထင်အမြင်သေးသည့် အရိပ်အယောင်များ ပါဝင်နေသည်။ </p> <p> </p> <p>သူမ၏ သူငယ်ချင်းကမူ ပို၍ပင် ဆိုးရွားလှသည်။</p> <p> </p> <p>"နင်က မစ္စတာမိုရဲ့ ရည်းစားဆိုတာလား ရုပ်လေးကတော့ လှသားပဲ”</p> <p> </p> <p> သူမက မင်ယွဲ့ကို အထက်စီးမှနေ၍ ကြည့်ကာ ဆိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် အပြုံးမပျက်ဘဲ - "</p> <p> </p> <p>ချီးကျူးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ ရှင်ကတော့ ရုပ်မလှမှန်း ကျွန်မ သိထားပြီးသားမို့လို့ ထပ်ပြောနေဖို့ မလိုပါဘူး ပြီးတော့ မစ္စဝမ်က သူတစ်ပါးအပေါ် စာနာတတ်တယ်လို့ ကြားဖူးပေမဲ့ အခုတော့ မိခင်အတွက် လက်ဆောင်ဝယ်ဖို့ အကြောင်းပြပြီး တခြားသူကို ဖယ်ခိုင်းတာကတော့ လူ့ကျင့်ဝတ်နဲ့ မညီဘူး ထင်တယ်နော်" </p> <p> </p> <p>ဟု အေးဆေးစွာပင် ပြန်လည် တုံ့ပြန်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဝမ်ချင်းသည် ဒေါသကြောင့် မျက်နှာပျက်သွားသော်လည်း သူမ၏သူငယ်ချင်းက </p> <p> </p> <p>"တို့ရဲ့ ဝမ်ချင်းက ဝမ်မိသားစုရဲ့ သမီးကြီးလေ၊ နင့်လို အမျိုးသားကို အားကိုးနေရတဲ့သူနဲ့ မတူဘူး" </p> <p> </p> <p>ဟု ဆက်လက် တိုက်ခိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဟုတ်ပါပြီ... ချမ်းသာတဲ့သူတွေဆိုတော့လည်း မတူဘူးပေါ့ စကားတောင် ပြောစရာမလိုဘဲ အနားမှာ ကူညီပေးမယ့်သူတွေ အဆင်သင့်ရှိနေတာပဲ"</p> <p> </p> <p> ဟု မင်ယွဲ့က ခပ်နောက်နောက်လေး ဆိုလိုက် သည်။</p> <p> </p> <p>နောက်ဆုံးတွင် ဝမ်ချင်းသည် သူမ၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို ပြသရန်အတွက် ဆိုင်အတွင်း ခင်းကျင်းထားသည့် 'ဧကရာဇ်စိမ်း' ကျောက်စိမ်းတုံးကို ဝယ်ယူရန် ကြိုးစားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါကို ဘယ်လောက်နဲ့ ရောင်းမလဲ။ ယွမ် သန်း ၃၀ ပေးမယ်”</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် သူမ၏ မိုက်မဲမှုကို ကြည့်ကာ ရယ်မောမိတော့သည်။ ဤကဲ့သို့သော အဆင့်မြင့် ကျောက်စိမ်းမှာ ယွမ်သန်းပေါင်း ရာနှင့်ချီ တန်ဖိုးရှိကြောင်း သူမ လေ့လာထားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p> ဝမ်ချင်းက ယွမ် သန်း ၃၀၊ သန်း ၅၀၊ နောက်ဆုံး သန်း ၆၀ အထိ ဈေးမြှင့်ပေးခဲ့သော်လည်း ဆိုင် မန်နေဂျာက ပြတ်သားစွာပင် ငြင်းဆိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မစ္စဝမ်... ဒီကျောက်စိမ်းက ဘယ်လောက်ပဲ ပေးပေး မရောင်းနိုင်ပါဘူးရှင့်”</p> <p> </p> <p>ဝမ်ချင်းမှာ အရှက်ရကာ မျက်နှာတစ်ခုလုံး မည်းမှောင်သွားတော့သည်။ မင်ယွဲ့သည် အရှက်ရနေသော သူမအား အေးဆေးစွာ ကြည့်နေရင်း ထိုမြင်ကွင်းမှာ အမှန်တကယ်ပင် ကြည့်ပျော်ရှုပျော်ရှိသော ပြဇာတ်တစ်ခုကဲ့သို့ ခံစားနေရလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save