"ကောင်းပါပြီ၊ မင်းသွားပြီး အလုပ်ပြန်လုပ်လို့ရပြီ"
အချစ်ရေးဗျူဟာမှူးအဖြစ် တာဝန်ကျေပွန်စွာ ထမ်းဆောင်ခဲ့သော လက်ထောက်လင်းသည် ရုံးခန်းတံခါးကို အသာအယာပိတ်ကာ ထွက်ခွာသွားသည်။
မိုဟန်ကျီသည် စားပွဲပေါ်တွင် သူ၏လက်ချောင်းလေးများကို စည်းချက်ကျကျ တောက်နေမိသည်။
၎င်းမှာ သူတစ်ခုခုကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း စဉ်းစားနေသည့် အလေ့အထပင် ဖြစ်သည်။
လက်ထောက်လင်း အကြံပြုသွားသော 'ပန်းစည်းပို့ခြင်း' အစီအစဉ်ကို သူ အကောင်အထည်ဖော် ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
သူသည် မင်ယွဲ့၏ အိမ်တွင် အမြဲတမ်းနေထိုင်ရန် ဆုံးဖြတ်ထားပြီး ဖြစ်သည်။ ကုမ္ပဏီနှင့် အနည်းငယ်ဝေးသဖြင့် မနက်စောစော ထရသော်လည်း သူမနှင့်အတူရှိရသည့် အချိန်များအတွက် သူကတော့ ကြည်ဖြူစွာပင် ပင်ပန်းခံနိုင်ရည်ရှိသည်။
ညနေပိုင်းတွင် သူသည် ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် အလုပ်ခွင်မှ ခိုးထွက်ကာ ကုမ္ပဏီဘေးရှိ ပန်းဆိုင်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။
ဆိုင်အတွင်းရှိ ရောင်စုံပန်းများကြားတွင် မိုဟန်ကျီသည် အနည်းငယ် ဝေခွဲမရဖြစ်နေမိသည်။
သူ၏ အကြည့်မှာ ဆိုင်ထောင့်တွင် တည်ငြိမ်စွာ ရှိနေသော အဖြူရောင် ပန်းလေးတစ်မျိုးပေါ်၌ ရပ်တန့်သွားသည်။
၎င်းမှာ 'ဂါဘရီယယ် ကောင်းကင်တမန်'အမည်ရ နှင်းဆီဖြူတစ်မျိုးပင် ဖြစ်သည်။ ဆန်းပြားသော အရောင်အသွေးများ မရှိသော်လည်း ပန်းပွင့်၏ အလယ်ဗဟိုမှ ပြန့်ကားလာသော ခရမ်းနုရောင် အဆင်းမှာ တရုတ်ဆေးရေးပန်းချီတစ်ခုကဲ့သို့ နက်ရှိုင်းသော အလှတရားကို ဖော်ဆောင် နေသည်။
"ဒါကိုပဲ ယူမယ်၊ မနက်ဖြန်အတွက် အဆင်သင့်လုပ်ထားပေးပါ"
အလုပ်ဆင်း၍ အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ မင်ယွဲ့သည် ယွမ်ပေါ့ကို ပွေ့ချီကာ တီဗီကြည့်နေသည်ကို တွေ့ရသည်။ မိုဟန်ကျီသည် သူမအနားသို့ တိုးကပ်ကာ ဖက်ထားရင်း မေးလိုက် သည်။
"မနက်ဖြန် မင်း အားလား"
မိုဟန်ကျီသည် သူ၏မွေးနေ့အကြောင်းကို တစ်ခါမျှ ထုတ်မပြောခဲ့ဖူးသော်လည်း မင်ယွဲ့ကတော့ ကြိုတင်ပြင်ဆင်မှုများ ပြုလုပ်ထားပြီး ဖြစ်သည်။
"အားတာပေါ့... ရှင့်မွေးနေ့ပဲဟာ"
သန်းခေါင်ယံအချိန် ကျော်လွန်သွားသည်နှင့် မင်ယွဲ့သည် သူ၏မေးစေ့လေးကို နမ်းရှိုက်ကာ "မွေးနေ့မှာ ပျော်ရွှင်ပါစေ" ဟု ပထမဆုံး ဆုတောင်းပေးခဲ့သည်။
မိုဟန်ကျီသည် အလွန်အံ့အားသင့်ကာ ဝမ်းသာသွားရသည်။ သူ့ဘဝတွင် မိမိကို အလေးအနက်ထားသော ချစ်သူတစ်ဦး ရှိနေခြင်းမှာ အကောင်းဆုံးသော မွေးနေ့လက်ဆောင်ပင် ဖြစ်သည်။
မွေးနေ့မနက်ခင်းတွင် မင်ယွဲ့သည် သူမကိုယ်တိုင် ဖန်တီးထားသော လက်ဆောင်များကို ထုတ်ပေးလိုက်သည်။ ၎င်းမှာ ချောကလက်ရောင်ဝတ်စုံအပြည့်ပင် ဖြစ်သည်။
"ရှင်က အမြဲတမ်း အနက်ရောင်နဲ့ မီးခိုးရောင်ပဲ ဝတ်နေတော့ တခြားအရောင်လေးနဲ့ မြင်ကြည့် ချင်လို့လေ"
မိုဟန်ကျီသည် ဝတ်စုံကို လဲလှယ်ပြီးနောက် ထွက်လာသောအခါ မင်ယွဲ့မှာ ငေးမောသွားရသည်။
ထိုအရောင်မှာ သူ၏ ခန့်ညားထည်ဝါမှုကို ပိုမိုပေါ်လွင်စေသည်။ မင်ယွဲ့သည် သူ၏ လည်ကတိုင်ကို သေသပ်စွာ ချည်နှောင်ပေးရင်း သူမ၏ အေးစက်သော လက်ချောင်းလေးများက သူ၏ လည်စလုပ်ကို မတော်တဆ ထိမိသွားရာ မိုဟန်ကျီမှာ ရင်ခုန်သံများ မြန်ဆန်လာရသည်။
ထို့နောက် သူမသည် အနက်ရောင် ကျောက်စိမ်းဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော လက်ကြယ်သီးနှင့် စိန်များဖြင့် စီခြယ်ထားသော 'နေဝင်ချိန်ဓား' ရင်ထိုးလေးကို တပ်ဆင်ပေးလိုက်သည်။
"ဒါတွေအားလုံးကို ယွဲ့ယွဲ့ ကိုယ်တိုင် လုပ်ပေးတာလား"
"ဟုတ်တယ်လေ၊ ဒီကျောက်စိမ်းက ကျွန်မ ရင်ထိုးနဲ့ တစ်တုံးတည်းက ရတာ ကျွန်မတို့ နှစ်ယောက်က အမြဲတမ်း အတူတူပဲပေါ့"
မွေးနေ့ပွဲကို နံနက် ၁၁ နာရီတွင် ခမ်းနားစွာ ကျင်းပသည်။
မင်ယွဲ့သည် ပိုးသားဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော ပခုံးဟိုက် အဖြူရောင် ဂါဝန်ရှည်ကြီးကို ဝတ်ဆင်ထားရာ နတ်သမီးတစ်ပါးကဲ့သို့ လှပနေသည်။ သူမ၏ ရင်ဘတ်တွင် တပ်ဆင်ထားသော ခရမ်းရောင်စိန် လဆန်းရင်ထိုးလေးမှာ မီးရောင်အောက်တွင် တလက်လက် တောက်ပနေတော့သည်။
မိုမိသားစုဝင်များနှင့် ဟဲမိသားစုဝင်များက သူတို့နှစ်ဦးကို မြင်သောအခါ ချီးကျူးစကားများ ဆိုကြသည်။ အထူးသဖြင့် မင်ယွဲ့ ကိုယ်တိုင် ထွင်းထုထားသော ကျောက်စိမ်းလက်ရာများကို မြင်တွေ့ရသောအခါ အားလုံးက အံ့အားသင့်သွားကြသည်။
"ညီမလေးရယ်... မင်းကတော့ အရမ်း ဘက်လိုက်တာပဲ ရည်းစားရသွားတော့ စီနီယာအစ်ကိုကြီးကိုတောင် မေ့နေလိုက်တာ"
ဟဲစီနီယာ၏ နောက်ပြောင်သော စကားကြောင့် လူတိုင်းက ဝိုင်း၍ ရယ်မောကြသည်။
မင်ယွဲ့သည် ရှက်ပြုံးလေးဖြင့်သာ တုံ့ပြန်လိုက် မိသည်။
ဧည့်သည်တော်များ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ရောက်ရှိလာကြပြီး ဤမွေးနေ့ပွဲမှာ ရိုးရှင်းသော ပွဲတစ်ခုထက်မကဘဲ သူတို့နှစ်ဦး၏ ခိုင်မြဲသော အချစ်ကို သက်သေပြရာ နေရာတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့လေတော့သည်။
***