Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၃၈၁)</h2> <h2 style="text-align: center;">ကျွန်မ မထိုက်တန်ပါဘူး</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>“—မစ္စတာမိုက ဒီလို မွေးနေ့ပွဲ အကြီးအကျယ် လုပ်ရတာမျိုးကို မနှစ်သက်ဘူး မဟုတ်လား ဒီနှစ်ကျမှ ဘာလို့ ငါတို့ကို ဖိတ်တာလဲ”</p> <p> </p> <p>“ဘယ်သူဂရုစိုက်မှာလဲ ပွဲလုပ်သည်ဖြစ်စေ၊ မလုပ်သည်ဖြစ်စေ ငါတို့အတွက် ဘာမှမထူးခြားပါဘူး”</p> <p> </p> <p>“ရှင်းယောင်လုပ်ငန်းစုက AI ပရောဂျက်ကို အနိုင်ရသွားတယ်လို့ ကြားတယ် မင်းသာ အဲ့ဒါကို စိတ်ဝင်စားရင် အကျိုးအမြတ်ခွဲဝေဖို့ မိတ်ဖက်ရှာနိုင်မလားဆိုတာ သွားကြည့်တာ ပိုကောင်းမယ်”</p> <p> </p> <p>“ထိန်ဖေးနည်းပညာက ဘာကြောင့် ပြိုင်ပွဲကနေ နုတ်ထွက်သွားတာလဲဆိုတာ ငါတော့ နားမလည် နိုင်ဘူး”</p> <p> </p> <p>......</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့နှင့် မိုဟန်ကျီတို့သည် ဒုတိယထပ်တွင် ရပ်နေကြသည်။ </p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် လက်ရန်းကို မှီကာ အောက်ထပ်သို့ ငုံ့ကြည့်နေရင်း အခြေအနေအရပ်ရပ်ကို အပေါ်စီးမှ ခြုံငုံကြည့်ရှုနေသကဲ့သို့ ခံစားချက်မျိုး ရရှိနေ၏။</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီကမူ သူမ၏ နောက်ကွယ်တွင် သူမအား ကာကွယ်ပေးမည့် သူရဲကောင်းတစ်ဦးကဲ့သို့ ရပ်တန့်နေသည်။</p> <p> </p> <p>နောက်ဆုံးတွင် တစ်စုံတစ်ယောက်က သူတို့နှစ်ဦးကို သတိထားမိသွားပြီး အပေါ်သို့ မော့ကြည့် လိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>“အစ်မ၊ ဟိုမှာကြည့် ဒီနေ့လာရတာ တန်ပါတယ်လို့ ကျွန်မပြောသားပဲ မြန်မြန်... ကျွန်မကို အားပေးစကား နည်းနည်းလောက် ပြောပါဦး”</p> <p> </p> <p>သူမသည် ဖုန်းကို အမြန်ထုတ်ကာ ထိုမြင်ကွင်းကို ရိုက်ကူးထားချင်လှသည်။ ထိုပုံရိပ်မှာ အမှန်တကယ်ပင် ရင်သပ်ရှုမောဖွယ် အလှတရား ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်။</p> <p> </p> <p>“ငါမြင်ပါတယ် ကျေးဇူးပြုပြီး စိတ်ကိုအေးအေးထားပြီး ငါ့လက်ကို လွှတ်ပေးပါဦးမလား နင်ဆွဲထားတာ နာလွန်းလို့ ငါ့လက်တောင် ညိုမွဲနေပြီ”</p> <p> </p> <p>“တောင်းပန်ပါတယ်”</p> <p> </p> <p>သူမသည် စိတ်လှုပ်ရှားလွန်းသဖြင့် သူငယ်ချင်းဖြစ်သူ၏ လက်ကို မတော်တဆ အားပြင်းပြင်းဖြင့် ဆွဲမိသွားကြောင်း သတိထားမိသွားသည်။</p> <p> </p> <p>သူမ၏ ဖခင်ဖြစ်သူက သူမအား အရည်အချင်းရှိသော လူငယ်များနှင့် ဆုံတွေ့စေရန် မစ္စတာမို၏ မွေးနေ့ပွဲသို့ တက်ရောက်ခိုင်းခြင်း ဖြစ်သည်။ </p> <p> </p> <p>အစပိုင်းတွင် သူမ အလွန်တွန့်ဆုတ်နေခဲ့သော်လည်း မိုဟန်ကျီ၏ ရင်သပ်ရှုမောဖွယ် ခန့်ညားမှုကို မြင်တွေ့လိုက်ရပြီးနောက်တွင်မူ သူမ၏ စိတ်များ ချက်ချင်းပင် ငြိမ်သက်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ထားလိုက်ပါတော့၊ ဒေါသမထွက်ပါနဲ့တော့။ </p> <p> </p> <p>ဒေါသတွေထွက်ပြီး သေသွားရင်တောင် ဘယ်သူမှ ကိုယ့်နေရာကို အစားထိုးနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ခန့်ညားတဲ့ အမျိုးသားတွေနဲ့ လှပတဲ့ အမျိုးသမီးတွေကို လာကြည့်တယ်လို့ပဲ သဘောထားလိုက်တော့မယ်။</p> <p> </p> <p>ချန်ယောင်လည်း ရောက်ရှိလာသည်။ ယခင်အတိုင်း အနီရောင် ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားဆဲဖြစ်သော်လည်း ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူမ၏ ဘေး၌ ခန့်ညားသော အမျိုးသားတစ်ဦး ပါဝင်လာသည်။</p> <p> </p> <p>ဒုတိယထပ်ရှိ တောက်ပသော မင်ယွဲ ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူမသည် ဝိုင်ဖန်ခွက်ကို အပေါ်သို့ မြှောက်ပြလိုက်ပြီး ကျန်လက်တစ်ဖက်ဖြင့် သူမ၏ နီရဲသော နှုတ်ခမ်းကို ထိကာ မင်ယွဲ့ထံသို့ လေထဲမှတစ်ဆင့် အနမ်းတစ်ခု ပေးပို့လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် အကျယ်ကြီး ရယ်မောလိုက်ပြီး လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် နှလုံးသားပုံစံလေး လုပ်ပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ယွဲ့ယွဲ့၊ သူ့ကို မကြည့်ပါနဲ့၊ ကျွန်တော့်ကိုပဲ ကြည့်ပါ”</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီက မင်ယွဲ့၏ ပုခုံးကို ဖက်လိုက်ပြီး ချန်ယောင်ကို အေးစက်စွာ စိုက်ကြည့်လိုက် သည်။</p> <p> </p> <p>ချန်ယောင်က ပို၍ပင် အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်သည်။ မိုဟန်ကျီ၏ မျက်နှာက ပို၍ ညိုမှောင်လေလေ၊ သူမ၏ အပြုံးက ပို၍ တောက်ပလေလေပင်။</p> <p> </p> <p>“သူ့ကိုတွေ့ရတာနဲ့ပဲ မင်း အဲ့ဒီလောက် တော်တော်ပျော်နေတာလား”</p> <p> </p> <p>ချန်ယောင်၏ အပြုံးသည် ဘေးရှိ အမျိုးသား၏ စကားကြောင့် ရပ်တန့်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>“ရှင် ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ”</p> <p> </p> <p>“မင်း မိုဟန်ကျီကို မြင်လို့ ရယ်နေတာ မဟုတ်ဘူးလား သူ့ကို လေထဲကနေ အနမ်းတောင် ပေးလိုက်သေးတယ်”</p> <p> </p> <p>ထိုအမျိုးသားက စကားပြောလေလေ၊ သူ၏ မျက်နှာက ပို၍ တင်းမာလာလေလေပင်။</p> <p> </p> <p>“အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ လျှောက်မပြောပါနဲ့ ကျွန်မနဲ့ မိုဟန်ကျီက ရှင့်စကားက ဘာတွေလဲ အဲ့ဒါက ဟိုးအရင်က ကိစ္စတွေပါ ကျွန်မက ယွဲ့ယွဲ့ကို နှုတ်ဆက်နေတာ”</p> <p> </p> <p>စုယောင် စကားမရှိ ဖြစ်သွားရသည်။</p> <p> </p> <p>“ရှင်က နိုင်ငံခြားမှာ ပညာသင်ရင်းနဲ့များ အရူးဖြစ်သွားတာလား ယန်ကျင်းတက္ကသိုလ်မှာ စာသင်တာက နိုင်ငံရဲ့ နောက်မျိုးဆက်တွေကို ဖျက်ဆီးရာ မကျပေဘူးလား”</p> <p> </p> <p>စုယောင်၏ ဘေးရှိ အမျိုးသားမှာ စုကျဲ့ဖြစ်ပြီး သူမ၏ ငယ်သူငယ်ချင်းဟု ဆိုနိုင်သည်။</p> <p> </p> <p>တက်ကြွဖြတ်လတ်ပြီး စိတ်လိုက်မာန်ပါ လုပ်တတ်သော စုယောင်နှင့် မတူဘဲ သူသည် ငယ်စဉ်ကတည်းက ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့သူဖြစ်ပြီး ဒဿနိကဗေဒကိုပင် အဓိကထား သင်ယူခဲ့သူ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် နိုင်ငံခြားတွင် ဒေါက်တာဘွဲ့ ရရှိထားပြီးဖြစ်ကာ ယန်ကျင်းတက္ကသိုလ်က စာပြရန် ဖိတ်ကြားခြင်း ခံထားရသူဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ စုကျဲ့၏ မျက်နှာအမူအရာ ပြေလျော့သွားပြီး အပေါ်ထပ်သို့ မော့ကြည့်လိုက်သည်။ အမှန်ပင် မိုဟန်ကျီ၏ ဘေးတွင် အမျိုးသမီးတစ်ဦး ရှိနေသည်။</p> <p> </p> <p>“ယွဲ့ယွဲ့နဲ့ မိုဟန်ကျီက ဘာပတ်သက်တာလဲ”</p> <p> </p> <p>စုယောင်သည် ယခင်က မိုဟန်ကျီနောက်သို့ တကောက်ကောက် လိုက်ခဲ့ဖူးပြီး သူ မည်မျှပင် ဖျောင်းဖျစေကာမူ သူမ စိတ်ပြောင်းခြင်း မရှိခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>ယခုတွင်မူ မိုဟန်ကျီသည် အခြားမိန်းကလေးတစ်ဦးနှင့် ရင်းနှီးနေသည်ကို မြင်သော်လည်း သူမတွင် မည်သည့် ခံစားချက်မျှ ရှိမနေတော့ပေ။</p> <p> </p> <p>“ရှင့်ဆီမှာ 2G ပဲ ရှိတာလား တရုတ်ပြည်ကို ပြန်လာတော့ အင်တာနက် မသုံးဘူးလား ယွဲ့ယွဲ့က မိုဟန်ကျီရဲ့ ရည်းစားလေ”</p> <p> </p> <p>စုကျဲ့သည် စိတ်ကြည်လင်သွားသည်။ </p> <p> </p> <p>ယောင်ယောင်သည် မိုဟန်ကျီ၏ ရည်းစားနှင့် အဆင်ပြေပြေ ဆက်ဆံနိုင်သည်ဆိုကတည်းက သူမသည် မိုဟန်ကျီကို စိတ်မဝင်စားတော့သည်မှာ သေချာလှသည်။</p> <p> </p> <p>“ငါ အခုမှ ပြန်ရောက်တာဆိုတော့ ဘာမှ မသိသေးဘူး မင်းကပဲ ငါ့ကို လမ်းပြပေးရမှာပေါ့”</p> <p> </p> <p>“ကောင်းပါပြီ၊ ကျွန်မ ရှင့်ကို ကာကွယ်ပေးပါ့မယ်”</p> <p> </p> <p>အစ်မကြီးတစ်ဦးကဲ့သို့ပင် ချန်ယောင်သည် သူမ၏ ဖန်ခွက်ကို မြှောက်ကာ စုကျဲ့၏ ဖန်ခွက် နှင့် တိုက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“အယ်လ်ကိုဟော လျှော့သောက်ပြီး ဖျော်ရည်ပဲ သောက်ပါလား”</p> <p> </p> <p>“အင်းပါ၊ အင်းပါ၊ စကားများမနေနဲ့တော့”</p> <p> </p> <p>စုကျဲ့သည် နှုတ်ခမ်းကို စေ့လိုက်ပြီး သူ၏ ဖန်ခွက်ကို ဖျော်ရည်ဖြင့် လဲလှယ်လိုက်သည်။</p> <p>မျက်စိအမြင် စူးရှသော မင်ယွဲ့သည် အောက်ထပ်မှ လူနှစ်ဦး၏ အပြန်အလှန် ဆက်ဆံမှုကို ကြည့်ကာ နားလည်သဘောပေါက်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအမျိုးသားသည် ချန်ယောင်ကို သိသိသာသာ ချစ်မြတ်နိုးနေသည်။ </p> <p> </p> <p>“အနီးဆုံးက အဝေးဆုံး” </p> <p> </p> <p>ဟု ပြောကြသည့်အတိုင်းပင်၊ ချစ်သူဖြစ်လုနီးပါးပင် ဖြစ်နေသော်လည်း တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး မသိကျိုးကျွံ ပြုနေကြသည်။</p> <p> </p> <p>ချန်ယောင်သည်လည်း စုကျဲ့အပေါ် သံယောဇဉ် မရှိဟု မဆိုနိုင်ပေ။ သူမ၏ ဆက်ဆံပုံမှာ အခြားသူများနှင့် သိသိသာသာ ကွဲပြားနေသောကြောင့်ပင်။</p> <p> </p> <p>“ကဲ၊ သွားကြစို့”</p> <p> </p> <p>မိုမိခင်သည် အဘွားလီကို တွဲကူရန် အပေါ်သို့ တက်လာပြီး မင်ယွဲ့နှင့် မိုဟန်ကျီတို့ကမူ သူတို့နောက်မှ ဘေးချင်းယှဉ်ကာ လိုက်ပါလာကြသည်။</p> <p> </p> <p>မိုမိသားစုဝင်များ အောက်သို့ ဆင်းလာသည်ကို လူတိုင်းက စောင့်ကြည့်နေကြသည်။</p> <p> </p> <p>“အဲ့ဒါ မစ္စတာမိုရဲ့ ရည်းစားဖြစ်ရမယ်၊ အင်တာနက်ပေါ်က ဓာတ်ပုံတွေထဲကထက်တောင် ပိုလှသေးတယ်”</p> <p> </p> <p>“လှရုံတင်မကဘူး၊ ထူးချွန်တဲ့သူလည်း ဖြစ် တယ် မင်း ဟယ်အဘိုးကြီးရဲ့ မွေးနေ့ပွဲကို မတက်ခဲ့ဘူးထင်တယ်၊ ငါပြောပြမယ်...”</p> <p> </p> <p>တရားဝင် ကြေညာပြီးနောက်တွင် မင်ယွဲ့၏ ဓာတ်ပုံများစွာ အင်တာနက်ပေါ်၌ ပျံ့နှံ့ခဲ့ပြီး အများစုမှာ ပီကင်းတက္ကသိုလ်မှ ဘွဲ့နှင်းသဘင် ဓာတ်ပုံများ ဖြစ်သည်။ </p> <p> </p> <p>ယခုပွဲမှာ သူမအနေဖြင့် မိုဟန်ကျီနှင့်အတူ လူအများရှေ့သို့ ပထမဆုံးအကြိမ် ထွက်ပေါ်လာခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>မစ္စတာဟယ်၏ မွေးနေ့ပွဲ တက်ရောက်ခဲ့ဖူးသူများကမူ မင်ယွဲ့သည် ရုပ်ရည်လှပရုံသာမကဘဲ အရည်အချင်းနှင့် ရုပ်ရည် ပြည့်စုံသူတစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း အခြားသူများကို လိုက်လံ ရှင်းပြနေကြတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ဝေကွမ်လည်း ရောက်ရှိလာသည်။ ဝေမိသားစုသည် ဖိတ်စာ မရရှိခဲ့သော်လည်း သူမသည် အခြားတစ်စုံတစ်ယောက်ထံမှတစ်ဆင့် ရအောင် ယူခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့နှင့် မိုဟန်ကျီတို့ အလွန်ရင်းနှီးနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူမသည် လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်ထားမိသည်။</p> <p> </p> <p> သူမ၏ လက်ဖဝါးမှ သွေးများ ထွက်လာပြီး လက်သည်းများကြောင့် နာကျင်မှု ခံစားရသည့်တိုင်အောင် တင်းတင်းဆုပ်ထားရာမှ နောက်ဆုံးတွင်မှ ပြန်လွှတ်လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>ဝေမိသားစုနှင့် မိုမိသားစုတို့မှာ မသင့်မြတ်ကြကြောင်း လူတိုင်း သိထားကြသဖြင့် ဝေကွမ် ရောက်ရှိနေသော်လည်း မည်သူမျှ သူမအနားသို့ မကပ်ရဲကြပေ။</p> <p> </p> <p>ဝေကွမ်သည် လူအများကြားတွင် အထီးကျန်နေရသည်။ စည်ကားသိုက်မြိုက်လှသော ဤမွေးနေ့ပွဲ၌ သူမတစ်ဦးတည်းသာ တိတ်ဆိတ်မှုများဖြင့် ဝန်းရံခြင်း ခံထားရသည်။</p> <p> </p> <p>ယနေ့သည် မိုဟန်ကျီ၏ နေ့တစ်နေ့ဖြစ်ပြီး သူသည် မင်ယွဲ့နှင့်အတူ လူတိုင်း၏ မွေးနေ့ဆုတောင်းစကားများအတွက် ကျေးဇူးတင်စကား ပြောကြားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ဥက္ကဋ္ဌမိုသည် ယနေ့တွင် စိတ်ကြည်လင်နေကြောင်း လူတိုင်း ခံစားမိကြသည်။ သိသိသာသာ မဟုတ်သော်လည်း သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် အပြုံးဖျော့ဖျော့လေး တစ်ခု ရှိနေသည်။</p> <p> </p> <p>“မစ္စတာမို၊ ဒီဝတ်စုံကို ဘယ်ဒီဇိုင်နာဆရာကြီးဆီမှာ ချုပ်ထားတာလဲ တကယ်ကို ကြည့်ကောင်းလွန်းတယ်”</p> <p> </p> <p>တစ်စုံတစ်ယောက်က မိုဟန်ကျီ၏ ထူးခြားသော ဝတ်စုံကို သတိထားမိသွားပြီး မေးမြန်းလိုက် သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒီ ‘M’ က အမှတ်တံဆိပ်လား၊ ဒါမှမဟုတ် အဲ့ဒီဆရာကြီးရဲ့ ကုဒ်နာမည်လား”</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီသည် သူ၏ ကော်လာပေါ်တွင် ချည်ထိုးထားသော ‘M’ အက္ခရာလေးကို ငုံ့ကြည့်လိုက် သည်။</p> <p> </p> <p>“အဲ့ဒါကိုတော့ ဒါကို ဖန်တီးတဲ့သူကိုပဲ မေးကြည့်ရမယ်”</p> <p> </p> <p>သူသည် စကားပြောပြီးနောက် ဘေးရှိ မိန်းကလေးအား သူမ လန့်သွားမည်ကို စိုးရိမ်သည့်အလား “ယွဲ့ယွဲ့” ဟု ညင်သာသော အသံဖြင့် ခေါ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>မေးခွန်းမေးသူမှာ မှင်တက်သွားရသည်။ ဒါက ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ။</p> <p> </p> <p>“ဒီမှာရှိတဲ့ M က မိုဟန်ကျီ နာမည်ရဲ့ ပထမဆုံး အက္ခရာပါ”</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့က ရှင်းပြလိုက်သည်။ ဤဝတ်စုံကို သူမကိုယ်တိုင် ဖန်တီးခဲ့ခြင်း ဖြစ်ကြောင်း သွယ်ဝိုက်၍ ဝန်ခံလိုက်ခြင်းပင်။</p> <p> </p> <p>“ဒီလို အခြေအနေမျိုးမှာ ကျွန်တော်တော့ တစ်ခုခု ဆဲလိုက်ချင်ပြီ”</p> <p> </p> <p>“အံ့ဩဖို့ကောင်းလိုက်တာ၊ ကျွန်တော် ဆက်ပြီး မထိန်းနိုင်တော့ဘူး၊ ဒီထက် ကောင်းတဲ့ စကားလုံးလည်း မစဉ်းစားမိတော့ဘူး”</p> <p> </p> <p>“ကဲပါ၊ ငါက မင်းထက် ပိုပြီး ယဉ်ကျေးပါတယ်၊ ပြီးတော့ ပိုပြီးလည်း အံ့ဩစရာ ကောင်းနေတယ်”</p> <p> </p> <p>“ဟားဟား၊ တရုတ်စာနဲ့ အင်္ဂလိပ်စာ ပေါင်းစပ် လိုက်တာက တကယ်ကို ထူးခြားတာပဲ”</p> <p> </p> <p>“ငါ့အတွက် အင်္ကျီချုပ်ပေးမယ့် ရည်းစားမျိုး ဘယ်တော့မှ ရမှာလဲ”</p> <p> </p> <p>“မင်းမှာ အရင်ဆုံး မစ္စတာမိုလို ရုပ်ရည်ရှိဖို့ လိုတယ်၊ ပြီးတော့ မစ္စတာမိုလို ငွေကြေးဓနလည်း ရှိရဦးမယ်”</p> <p> </p> <p>“ထားလိုက်ပါတော့၊ ကျွန်တော် မထိုက်တန်ပါဘူး”</p> <p> </p> <p>......</p> <p> </p> <p>ဤနေရာရှိ လေထုသည် ပျော်ရွှင်ချမ်းမြေ့စရာ ကောင်းနေပြီး မင်ယွဲ့သည် မရေမတွက်နိုင်သော ချီးမွမ်းစကားများကို လက်ခံရရှိခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ဝေကွမ်သည် ထိုစကားများကို ကြားရလေလေ၊ ပို၍ စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်လာလေလေပင်။</p> <p> </p> <p>ဝေကွမ်၏ အကြည့်များသည် အခြားသူများနှင့် မတူကြောင်း ချန်ယောင် သတိထားမိလိုက်သည်။ သူမသည် မင်ယွဲ့ကို အငြိုးအတေးကြီးစွာဖြင့် စိုက်ကြည့်နေပြီး သူမ၏ အာရုံအားလုံးကို မင်ယွဲ့ထံသို့သာ ပုံဖော်ထားသည်။</p> <p> </p> <p>ပွဲလမ်းသဘင် တစ်ဝက်ခန့်တွင် တေးဂီတသံမှာ ရုတ်တရက် ကပွဲသီချင်းအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီသည် မင်ယွဲ့၏ ရှေ့သို့ ရောက်လာပြီး ဒူးကို အနည်းငယ် ညွှတ်ကာ လက်တစ်ဖက်ကို နောက်သို့ ပို့ထားပြီး ကျန်လက်တစ်ဖက်ကို မင်ယွဲ့ထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“လှပတဲ့ အမျိုးသမီးလေးခင်ဗျာ၊ ကျွန်တော်နဲ့အတူ ကပြဖို့ ခွင့်ပြုနိုင်မလား”</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် ဝမ်းသာအားရ လက်ခံလိုက်ပြီး သူမ၏ လက်ကလေးကို သူ၏ ကျယ်ပြန့်သော လက်ဖဝါးထဲသို့ ထည့်လိုက်ရာ သူတို့နှစ်ဦး၏ ကိုယ်အပူချိန်မှာ တစ်ခဏအတွင်း ပေါင်းစည်းသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>သူမ၏ မျက်လုံးလေးများ ဝင်းလဲ့နေသည်ကို  ကြည့်ပြီး မိုကတော်က </p> <p> </p> <p>“အို... မစ္စတာမိုရေ၊ ကျွန်မတို့သားလေးက နောက်ဆုံးတော့ လူလားမြောက်သွားပြီပဲ သူ အခုဆို မိန်းကလေးတွေကို ဘယ်လို ပရောပရည် လုပ်ရမလဲဆိုတာ သိနေပြီ”</p> <p> </p> <p> ဟု ရေရွတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ငါ့သားလေးက တစ်ယောက်တည်း အိုမင်းသွားလိမ့်မယ်လို့ ငါ အမြဲတွေးခဲ့တာ၊ ဒါပေမဲ့ ဒီလို မြင်ကွင်းမျိုးကို မြင်ရလိမ့်မယ်လို့ ငါ တစ်ခါမှ မမျှော်လင့်ခဲ့မိဘူး။</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save