Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၃၈၂)</h2> <h2 style="text-align: center;">လွဲချော်သွားသော အခွင့်အရေး</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>ယွဲ့ယွဲ့နှင့် ရှိနေချိန်တွင်မှ မိမိ၏သားဖြစ်သူထံ၌ တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးသော အခြားတစ်ဖက်ခြမ်းကို မြင်တွေ့ရသည်မှာ အမှန်ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဟန်ကျီက ကျွန်တော့်အတိုင်းပဲလေ၊ မိန်းကလေးတွေကြားမှာ ရေပန်းစားတာပေါ့”</p> <p> </p> <p>မစ္စတာမိုက သူ၏စကားကို အတည်ပြုသည့်အလား ခေါင်းကို တဆတ်ဆတ်ညိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။ သို့သော် သူ၏ဘေးရှိ မိုကတော်၏ မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲသွားသည်ကိုမူ သူ သတိမထားမိလိုက်ချေ။</p> <p> </p> <p>“ဟင်... ရှင်က မိန်းကလေးတွေကြားမှာ ရေပန်းစားတယ် ဟုတ်လား ပြောပါဦး... ဘယ် မိန်းကလေးတွေက ရှင့်ကို သဘောကျတာလဲ ကျွန်မ ဘာလို့ တစ်ယောက်မှ မသိရတာလဲ”</p> <p> </p> <p>မစ္စတာမိုနှင့် မိုကတော်တို့မှာ တက္ကသိုလ်ကျောင်းနေဖက်များ ဖြစ်ကြပြီး ကိုယ်တိုင် မေတ္တာမျှခဲ့ကြသူများ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>“မဟုတ်ပါဘူး၊ မဟုတ်ပါဘူး၊ ကိုယ်က ဒီတိုင်း စကားအဖြစ် ပြောလိုက်တာပါ”</p> <p> </p> <p>မိုကတော်သည် မိုဖခင်၏ နောက်ကျောဘက်သို့ လက်လှမ်းလိုက်ပြီး အချက်ပိုင်ပိုင်နေရာတစ်ခုကို ရှာကာ ဆွဲလိမ်လိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>မစ္စတာမိုမှာ နာကျင်လွန်းသဖြင့် အော်ဟစ်မိတော့မဆဲဆဲ ဖြစ်သွားသော်လည်း သူ၏ မာနကြောင့် တင်းခံထားလိုက်ရသည်။ </p> <p> </p> <p>ဤနေရာတွင် လူပေါင်းများစွာ ရှိနေသည် မဟုတ်ပါလား။ မနက်ဖြန် သတင်းစာမျက်နှာထက်၌ သူ၏ပုံရိပ်များ တက်လာမည်ကိုလည်း သူ မလိုလားပေ။</p> <p> </p> <p>#တုန်လှုပ်ဖွယ်ရာ!! ရှင်းယောင်လုပ်ငန်းစု၏ ဥက္ကဋ္ဌဟောင်းသည် သားဖြစ်သူ၏ မွေးနေ့ပွဲတွင် မလျော်ကန်သော အပြုအမူများ ပြုလုပ်ခဲ့သည်။ </p> <p> </p> <p>ဤသည်မှာ လူ့ဂုဏ်သိက္ခာ ပျက်ယွင်းမှုလော သို့မဟုတ် ကိုယ်ကျင့်တရား ကျဆင်းမှုလော#</p> <p> </p> <p>သူ အပြည့်အဝ အလျှော့ပေး နာခံလိုက်သည့် အခါမှသာ မိုမိခင်က လက်ကို ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“မိန်းမရယ်... မင်းကလည်း ကိုယ့်အကြောင်း သိသားနဲ့ ကိုယ်က တခြားသူတွေဆီက ရည်စားစာတောင် တစ်ခါမှ လက်မခံခဲ့ဖူးပါဘူး ကိုယ်က မင်းတစ်ယောက်တည်းကိုပဲ ချစ်တာပါ မင်းက ကိုယ့်ရဲ့ ပထမဆုံး အချစ်စစ်ပါ”</p> <p> </p> <p>မစ္စတာမိုက မိုကတော်၏ ပုခုံးကို ဖက်ကာ ညင် ညင်သာသာ ချော့မော့လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“တကယ်လား အဲ့ဒါက ကျွန်မအတွက် ဂုဏ်ယူစရာကြီးပဲပေါ့”</p> <p> </p> <p>မိုကတော်၏ စကားကို အမှန်ဟု ထင်လိုက်လျှင် ဘေးဒုက္ခနှင့် ကြုံရပေလိမ့်မည်။ သူမသည် သိသိသာသာပင် ရဲ့ရဲ့ကြီး ရဲ့ပဲ့နေခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>မစ္စတာမိုသည် သူ၏ ဇနီးအကြောင်းကို ကောင်းစွာ သိရှိထားသည်။ သူမ ဤသို့ ရဲ့ပဲ့ပြောဆိုနေခြင်းမှာ ဒေါသထွက်နေသည်ဟု အဓိပ္ပာယ်ရသဖြင့် သူ ဆက်လက်၍ ချော့မော့ရပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>“မင်းနဲ့ လက်ထပ်ရတာက ကိုယ့်အတွက် ဂုဏ်ယူစရာပါ၊ ပြီးတော့ ကိုယ့်ဘဝရဲ့ အကံအကောင်းဆုံး အရာလည်း ဖြစ်ပါတယ်”</p> <p> </p> <p>သူက ထိုသို့ ပြောလိုက်သောအခါ မိုကတော်မှာ ဘာဆက်ပြောနိုင်တော့မည်နည်း။ ဒေါသပင် ဆက်ထွက်၍ မရတော့ချေ။</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီနှင့် မင်ယွဲ့တို့သည် ကပွဲကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ကပြနေဆဲ ဖြစ်သည်။ မင်ယွဲ့ ဝတ်ဆင်ထားသော စကတ်ရှည်ကြီးမှာ သူမ လှည့်ပတ်ကပြလိုက်တိုင်း ကားထွက်သွားရာ အလွန်ပင် လှပတင့်တယ်လှသည်။</p> <p> </p> <p>“—မင်ယွဲ့ရဲ့ လည်ပင်းမှာ ဆွဲထားတဲ့ ဆွဲကြိုးက ပြီးခဲ့တဲ့အကြိမ် ချန်မင် လေလံပွဲမှာ တင်ခဲ့တဲ့ ပစ္စည်း မဟုတ်လား အဲ့ဒါက ယွမ် သန်း ၁၉၀ နဲ့ ရောင်းထွက်သွားတာလေ”</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီက မင်ယွဲ့ကို ပေးခဲ့သော ကျောက်စိမ်းဆွဲကြိုးမှာ ယခုအခါ မင်ယွဲ့၏ ဖြူဝင်းသော လည်တိုင်ထက်တွင် တည်ရှိနေသည်။ ပုခုံးဟိုက်ဝတ်စုံသည် သူမ၏ ညှပ်ရိုးလှလှလေးများကို အပြည့်အဝ ပေါ်လွင်စေသည်။</p> <p> </p> <p>စိမ်းမြသော ကျောက်စိမ်းသီးလေးမှာ သူမ၏ ညှပ်ရိုးအလယ်တွင် တောက်ပနေပြီး သူမ၏ အသားအရေကို ပို၍ ဖြူစင်နုနယ်စေသည်။</p> <p> </p> <p>“အဝတ်က လူ၊ အုန်းခွံက စေတီ” </p> <p> </p> <p>ဟု ဆိုလေ့ရှိကြသော်လည်း မင်ယွဲ့ကမူ အဝတ်အစားက သူမကို ပံ့ပိုးပေးခြင်း မဟုတ်ဘဲ သူမကသာ ထိုအဝတ်အစားနှင့် တန်ဖိုးကြီး လက်ဝတ်ရတနာများကို ပို၍ တင့်တယ်စေကြောင်း သက်သေပြနေသည်။</p> <p> </p> <p>ယွမ် သန်း ၁၉၀ တန် ဆွဲကြိုးနှင့် သူမ၏ အလှတရားမှာ တစ်ခုနှင့်တစ်ခု အပြန်အလှန် ပံ့ပိုးပေးနေသကဲ့သို့ပင်။</p> <p> </p> <p>“နေဦး... အဲ့ဒီဆွဲကြိုးကို ကျန်းမိသားစုရဲ့ သခင်လေး ဝယ်သွားတာလို့ ငါ ကြားထားတာ”</p> <p> </p> <p>“မင်း သေချာလို့လား”</p> <p> </p> <p>“သေချာသလောက် ရှိပါတယ် သခင်လေးကျန်းနဲ့ မင်ယွဲ့တို့က ဆက်ဆံရေး အရမ်းကောင်းတယ်လို့ ဆိုကြတယ် အွန်လိုင်းမှာ ဝေဖန်မှုတွေ အများကြီးရှိနေတုန်းက သခင်လေးကျန်းက မင်ယွဲ့ဘက်က ရပ်တည်ပေးခဲ့သလို၊ မင်ယွဲ့က သူ့ရဲ့ ညီမလေးပါလို့ လူသိရှင်ကြား ပြောခဲ့သေးတာလေ”</p> <p> </p> <p>လူအများက မင်ယွဲ့ကို ပြုံးစစဖြင့် ကြည့်လိုက်ကြသည်။ </p> <p> </p> <p>သူမက အမှန်တကယ် ထူးချွန်သည် မထူးချွန်သည်ကို မသိရသော်လည်း၊ အမျိုးသားများစွာကို သူမထံ စွဲလန်းလာအောင် ဆွဲဆောင်နိုင်ခြင်းမှာ သူမ၏ စွမ်းဆောင်ရည် တစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီ၏ မျက်နှာကို ထောက်ထားသဖြင့်သာ သူတို့ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း မပြောရဲကြခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်းယီမှာမူ ယနေ့တွင် အရှေ့အိုင် ဂေဟစနစ် ပရောဂျက်အတွက် အခြားမြို့တစ်မြို့သို့ ခရီးထွက်သွားရသည်။</p> <p> </p> <p> ၎င်းမှာ မိုဟန်ကျီက တမင်သက်သက် လုပ်ကြံခြင်း မဟုတ်ပေ။ ယခုအခါ သူတို့နှစ်ဦးမှာ ဆက်ဆံရေး ပြေလည်နေကြပြီး သဟဇာတဖြစ်စွာ နေထိုင်နိုင်ကြပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ဝေကွမ်သည် ထိုစကားများကို ကြားသောအခါ သူမ၏ မျက်လုံးများ လှုပ်ရှားသွားပြီး တစ်ခုခုကို ကြံစည်နေဟန် ရှိသည်။</p> <p> </p> <p>“ယွဲ့ယွဲ့၊ နင်ဆွဲထားတဲ့ ဆွဲကြိုးက သိပ်လှတာပဲ မစ္စတာမို ပေးတာလား”</p> <p> </p> <p>ကပွဲအဆုံးသတ်ချိန်တွင် မင်ယွဲ့သည် မိုဟန်ကျီ၏ ရင်ခွင်ထဲ၌ အဆုံးသတ် ကိုယ်ဟန်ဖြင့် ရှိနေသည်။</p> <p> </p> <p>ဝေကွမ်က ချက်ချင်းပင် အနားသို့ ရောက်လာပြီး မေးလိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်လုံးထဲ၌ မနာလိုမှုများ ရှိနေသော်လည်း မျက်နှာတွင်မူ အပြုံးတစ်ခုကို ဆင်မြန်းထားသည်။</p> <p> </p> <p>မိမိ ချစ်မြတ်နိုးရသော အမျိုးသမီးက အခြားသူတစ်ယောက် ပေးထားသည့် ဆွဲကြိုးကို ဝတ်ဆင်ထားသည်ကို မစ္စတာမို မည်သို့မျှ သည်းခံနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ သူတို့နှစ်ဦး စိတ်ဝမ်းကွဲသွားပြီး သူမအတွက် အခွင့်အရေး ရလာမည်ကို သူမ မျှော်လင့်နေမိသည်။</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် ထိုအမျိုးသမီး၏ အဓိပ္ပာယ်မရှိသော အပြုအမူကို နားမလည်နိုင်သလို၊ လှောင်ပြောင်လိုသော အကြည့်ဖြင့်လည်း ပြန်လည်ကြည့်ရှုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ပထမဆုံးအနေနဲ့၊ ရှင့်ကို ကျွန်မ ကောင်းကောင်း မသိဘူး၊ ဒါကြောင့် ကျွန်မကို ယွဲ့ယွဲ့လို့ မခေါ်ပါနဲ့ ဒုတိယအနေနဲ့၊ ဟန်ကျီက ကျန်းယီကို ဒါဝယ် ခိုင်းလိုက်တာပါ တတိယအနေနဲ့၊ ရှင့်မေးခွန်းကို ကျွန်မ ဖြေစရာ မလိုဘူး ရှင့်ကိုယ်ရှင် ကမ္ဘာ့အလယ်ဗဟိုလို့ ထင်နေတာလား ရှင်က မျှော့တစ်ကောင်လို အရမ်း စိတ်အနှောင့်အယှက် ပေးလွန်းလို့သာ ကျွန်မ ဖြေလိုက်တာ”</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့၏ အပြုံးများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး တည်ငြိမ်သော မျက်နှာထား ဖြစ်သွားသည်။ ဤပုံစံမှာ မိုဟန်ကျီနှင့် အလွန်တူလှသည်။ အတူရှိနေချိန် ကြာလာသည်နှင့်အမျှ သူတို့နှစ်ဦးမှာ အရှိန်အဝါချင်းပင် တူညီလာကြသည်။</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီက ဘေးရှိ ဝန်ထမ်းကို အချက်ပြလိုက်ရာ လုံခြုံရေးများ ချက်ချင်း ရောက်လာပြီး သူမအား ခေါ်ဆောင်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် ဘေးတွင် ရပ်နေပြီး ထပ်မံ ဝင် ရောက် စွက်ဖက်ခြင်း မပြုတော့ချေ။</p> <p> </p> <p>ဝေကွမ်မှာ ငိုတော့မလို ဖြစ်နေသည်။ မိုဟန်ကျီကို မျက်ရည်ဝိုင်းနေသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်လိုက်သော်လည်း သူ၏ အေးစက်တည်ငြိမ်သော အမူအရာကြောင့် သာမန်လူတစ်ဦးဆိုလျှင်ပင် ကြောက်ရွံ့သွားပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>“မစ္စတာမို၊ ကျွန်မ ဘာမှ အမှားမလုပ်ခဲ့ဘူးလို့ ယုံကြည်ပါတယ် ကျွန်မအပေါ် ဒီလို ဆက်ဆံတာက လွန်လွန်းတယ်လို့ မထင်ဘူးလား”</p> <p> </p> <p>သူမက မရေမရာ စကားအနည်းငယ် ပြောခဲ့ရုံမျှသာ ဖြစ်ပြီး အမှန်တကယ်တွင် စိုးရိမ်စရာ မရှိပေ။</p> <p> </p> <p>သို့သော် အေးစက်ရက်စက်သော မိုဟန်ကျီ၏ ရှေ့တွင် သူမ ဘာလုပ်နိုင်မည်နည်း။</p> <p> </p> <p>“ဒီဆွဲကြိုးကို ကျွန်တော် ဝယ်တာ မဟုတ်ဘူးလို့ မင်း ထင်နေတာလား၊ ပြီးတော့ ကျွန်တော်နဲ့ ယွဲ့ယွဲ့ ရန်ဖြစ်မှာကို စောင့်နေတာလား မင်း ငါတို့ရဲ့ ဆက်ဆံရေးကို မဖျက်ဆီးသင့်ဘူး”</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီ၏ စကားလုံးများသည် သူမ၏ နှလုံးသားကို ထိုးစိုက်လိုက်သော မြားအေးအေးများကဲ့သို့ပင်။</p> <p> </p> <p>“မစ္စဝေ၊ မင်းရဲ့ မိသားစုက အရမ်း အေးချမ်းနေတယ်လို့ ခံစားနေရလား”</p> <p> </p> <p>မထွက်ခွာမီတွင် ဝေကွမ်သည် သူမ အနှစ်သက်ဆုံးသော အသံရှင်ထံမှ ခြိမ်းခြောက်မှု အပြည့်ပါသော စကားကို ကြားလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>ဝေမိသားစုမှာ မအေးချမ်းနိုင်ပေ။ အကြောင်းမှာ မိုမိသားစုက သူတို့၏ လုပ်ငန်းအတော်များများကို ဖြတ်တောက်မည်ဟု ခြိမ်းခြောက်ထားသောကြောင့်ပင်။</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီက ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိနေပြီး သူကိုယ်တိုင်လည်း အပြစ်ရှိနေသော်လည်း ယခုအခါ သူမကို အေးချမ်းလားဟု ခပ်အေးအေး မေးနေပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>ဟားဟား... ဤသည်မှာ နောက်တစ်ကြိမ် သူတို့ရှေ့တွင် ထပ်ပေါ်လာပါက သူမ၏ မိသားစုကို လွှတ်ထားမည် မဟုတ်ကြောင်း သတိပေးလိုက် ခြင်းလော။</p> <p> </p> <p>ဝေကွမ်သည် စည်ကားနေသော ကမ္ဘာနှင့် ဝေးရာတွင် အထီးကျန်စွာ ရပ်နေမိသည်။</p> <p> </p> <p>စကားတစ်ခွန်းက ထိုလူကို ဘာကြောင့် ဤမျှအထိ ဒေါသထွက်စေခဲ့သည်ကို သူမ နားမလည် နိုင်ချေ။</p> <p> </p> <p>“အခုချက်ချင်း ပြန်လာခဲ့”</p> <p> </p> <p>ဖုန်းထဲမှ ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်သံက ဝေကွမ်ကို သတိပြန်ဝင်လာစေသည်။မွေးနေ့ပွဲ၏ ပျော်ရွှင်စရာများက ဆက်လက် ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ကပွဲကြမ်းပြင်၏ အလယ်ဗဟိုကို ယနေ့၏ အဓိကဇာတ်ဆောင်များဖြစ်သော မိုဟန်ကျီနှင့် မင်ယွဲ့တို့အတွက် သီးသန့် ချန်ထားပေးသည်။</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီ ပြန်လည် ထွက်ပေါ်လာသောအခါ သူ၏ လက်တစ်ဖက်တွင် ပန်းစည်းကို ကိုင်ထားပြီး ကျန်လက်တစ်ဖက်တွင် သေတ္တာလေးကို ကိုင်ကာ ဒူးတစ်ဖက် ထောက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ယွဲ့ယွဲ့... မင်းက ကျွန်တော် ပထမဆုံး ချဉ်းကပ်ခဲ့တဲ့သူ၊ ကျွန်တော် ပထမဆုံး မျက်နှာသာ ပေးခဲ့တဲ့သူ၊ ပြီးတော့ ကျွန်တော် ပထမဆုံး ချစ်ခဲ့တဲ့သူပါ ဒါကြောင့် ကျွန်တော့်ရဲ့ တောင်းဆိုမှုကို လက်ခံပေးနိုင်မလား”</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် သူမကိုယ်တိုင် ချုပ်ပေးထားသော ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ကာ ဒူးထောက်၍ အဖြေကို စိုးရိမ်တကြီး စောင့်မျှော်နေသော အမျိုးသားကို ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ပတ်ဝန်းကျင်မှ လူများမှာ တိတ်ဆိတ်သွားကြပြီး တေးဂီတသံပင် ရပ်တန့်သွားသည်။လူတိုင်းက မင်ယွဲ့၏ အဖြေကို စောင့်စားနေကြသည်။</p> <p> </p> <p>မိုမိခင်မှာလည်း သူကိုယ်တိုင် ရည်စားစကား ပြောနေရသည့်အလား ရင်ခုန်နေမိသည်။</p> <p> </p> <p>“ကျွန်မ ရှင့်ကို ကတိပေးပြီးသား မဟုတ်လား”</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် ဤအခြေအနေကြောင့် အံ့အားသင့်သွားသော်လည်း သူမသည် သူ၏ အချစ်ကို လက်ခံခဲ့ပြီး သူ၏ ရည်းစား ဖြစ်လာခဲ့ပြီးသား ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>“မင်ယွဲ့... ကျေးဇူးပြုပြီး နောက်တစ်ကြိမ်လောက် ပြန်ပြောပေးနိုင်မလား”</p> <p> </p> <p>သူတို့နှစ်ဦး ချစ်နေကြသည်ကို တစ်ကမ္ဘာလုံး သိစေချင်သောကြောင့်ပင်။</p> <p> </p> <p>“ကျွန်မ အကြိမ်ကြိမ် ပြောပြီးပါပြီ၊ အဲ့ဒါက ကျွန်မ ကိုယ်တိုင် အလိုရှိလို့ပါ”</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် တွန့်ဆုတ်မနေဘဲ သူ၏ လက်ထဲမှ ပန်းစည်းကို တိုက်ရိုက် လက်ခံလိုက်သည်။</p> <p>အာခ်အိန်ဂျယ် ဂေဘရီရယ်လ် ပန်းစည်းမှာ ယနေ့ မင်ယွဲ့ ဝတ်ဆင်ထားသော ဝတ်စုံ၊ ရင်ထိုးတို့နှင့် အလွန်ပင် လိုက်ဖက်လှသည်။</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီသည် ချက်ချင်း ထမလာသေးဘဲ သူ၏ အိတ်ကပ်ထဲမှ သေတ္တာငယ်လေးကို ထုတ် လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>လူတိုင်းက ထိုသေတ္တာထဲတွင် ဘာရှိမည်ကို ရင်တထိတ်ထိတ်ဖြင့် ခန့်မှန်းနေကြသည်။</p> <p>ဒါက အခုချက်ချင်း လက်ထပ်ခွင့် တောင်းလိုက်တာလား။</p> <p> </p> <p>သေတ္တာလေးကို ဖွင့်လိုက်သောအခါ အမှန်ပင် လက်စွပ်တစ်ကွင်း ရှိနေသည်။</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် မိုဟန်ကျီကို ဇဝေဇဝါဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ ယခုပင် လက်ထပ်ခွင့်ကို လက်ခံရမည်လော။ သူမ ခဏမျှ တွန့်ဆုတ်သွားသော်လည်း ထိုအမျိုးသား၏ ချစ်မြတ်နိုးသော မျက်လုံးများကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူမ ဆုံးဖြတ်ချက် ချလိုက်သည်။ လက်ခံလိုက်ခြင်းမှာလည်း မဖြစ်နိုင်သည့် အရာမှ မဟုတ်ဘဲ။</p> <p> </p> <p>“မင်း အခုချက်ချင်း လက်မထပ်ချင်သေးဘူးဆိုတာ ကျွန်တော် သိပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့က တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် ပိုင်ဆိုင်ထားကြပြီဆိုတာကို ကြေညာချင်တာပါ ပိုင်ရှင်ရှိပြီးသားဖြစ်တဲ့ ဒီလက်စွပ်လေးကို ဝတ်ထားပေးဖို့ စိတ်မရှိဘူး မဟုတ်လား”</p> <p> </p> <p>သူသည် မင်ယွဲ့ကို မျှော်လင့်ချက်အပြည့်ဖြင့် စိုက်ကြည့်နေမိသည်။ သူ လွဲချော်သွားသော အခွင့်အရေးကြီးကိုမူ သူ သတိမထားမိလိုက် ချေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save