Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၃၈၄)</h2> <h2 style="text-align: center;">ရှက်စိတ်နှင့် ဒေါသ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>"အချစ်လေး... ကိုယ် အရင်သွားပြီး အစားအသောက် ပြင်ဆင်လိုက်ဦးမယ်"</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီသည် မင်ယွဲ့၏ ဦးခေါင်းကို အသာအယာ ပွတ်သပ်ကာ သူမအနားမှ ခွာသွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့၏ အကြည့်များမှာ သူမကိုယ်တိုင်ပင် မသိလိုက်ဘဲ သူ၏နောက်သို့ လိုက်ပါသွားမိသည်။</p> <p>မိုဟန်ကျီသည် အဝတ်ဗီရိုကို ဖွင့်လိုက်သည်။ </p> <p>သူ၏ အဝတ်အစားများကို မင်ယွဲ့၏ အခန်းထဲသို့ ရွှေ့ပြောင်းထားပြီး ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအမျိုးသား၏ ကျောပြင်ထက်၌ အနီကွက်များစွာ ထင်ကျန်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ မင်ယွဲ့မှာ ရှက်သွေးဖြန်းကာ မျက်နှာနီမြန်းသွားရသည်။ </p> <p> </p> <p>သူမ၏ လက်သည်းလေးများကို သူမ ပြန် ကြည့်လိုက်မိသည်။ သူမ၏ လက်သည်းများက အရှည်ကြီးလည်း မဟုတ်ပါဘဲနှင့်။</p> <p>သူမ ထပ်မံကြည့်ရှုလိုက်သောအခါ ထိုအမျိုးသားမှာ အဝတ်အစားများ လဲလှယ်ပြီး နောက် ရေချိုးခန်းထဲသို့ ဝင်သွားပြီဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်မှသာ မင်ယွဲ့သည် အခန်းထဲသို့ သတိထားကြည့်မိရာ အလွန်ပင် သပ်ရပ် နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ </p> <p> </p> <p>မနေ့ညက အခြေအနေအရဆိုလျှင် အခန်းမှာ ဗရပွဖြစ်နေမည်မှာ သေချာလှသည်။ မိုဟန်ကျီသည် သူမ အိပ်ပျော်သွားပြီးနောက်တွင် အရာအားလုံးကို သန့်ရှင်းရေး လုပ်ပေးထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်ရမည်။</p> <p> </p> <p>သူမ အိပ်ရာမှ ထရန် ကိုယ်ကို အနည်းငယ် လှုပ်ရှားလိုက်သောအခါမှ သူမ၏ အဝတ်အစားများမှာလည်း လဲလှယ်ပြီးသား ဖြစ်နေကြောင်း သတိပြုမိသွားသည်။</p> <p> </p> <p> သူမ အားအင်ကုန်ခမ်းကာ ငိုက်မျဉ်းနေချိန်တွင် သူကပင် ရေချိုးပေးကာ အဝတ်အစားများ လဲပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့အိပ်ရာမှ ထလာချိန်တွင် ရေချိုးခန်းမှ ရေသံများ ရပ်တန့်သွားပြီး ထိုအမျိုးသား ထွက်လာခဲ့သည်။ သူ၏ ဆံပင်များမှာ အနည်းငယ် စိုစွတ်နေဆဲပင်။</p> <p> </p> <p>"ဘာလို့ ထလာတာလဲ မင်း နားနေပါ၊ ကိုယ် သွားချက်လိုက်ပါ့မယ်"</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီ၏ မျက်လုံးများထဲ၌ စိုးရိမ်မှုများ ပြည့်နှံ့နေသည်။ မင်ယွဲ့ကို ထိခိုက်မိမှာ စိုးရိမ်ရသည့် ကြွေရုပ်လေးတစ်ရုပ်ကဲ့သို့ တန်ဖိုးထား ဆက်ဆံနေခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"ကျွန်မက အဲ့ဒီလောက် နုနယ်တာ မဟုတ်ပါဘူး ကိုယ့်ဘာကိုယ် လုပ်နိုင်ပါတယ် ရှင် သွားသာသွားပါ”</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် သူ၏ ဂရုစိုက်မှုကို ကျေနပ်မိသော်လည်း သူ့ကို အတင်းတွန်းလွှတ်လိုက်သည်။</p> <p>မိုဟန်ကျီမှာမူ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် လှမ်းတိုင်း သူမကို လှည့်ကြည့်နေမိသေးသည်။</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့ အိပ်ရာမှ ထလိုက်သည်။ ကံကောင်းစွာဖြင့် သူမသည် ကိုယ်ခံပညာ လေ့ကျင့်ထားသူဖြစ်၍သာ ဤဒဏ်ကို ခံနိုင်ရည်ရှိခြင်း ဖြစ်သည်။ </p> <p> </p> <p>နှစ်ပေါင်းများစွာ သတ်သတ်လွတ် စားလာခဲ့သော ထိုလူသည် ရုတ်တရက် အသားစားမိသည့်အခါ အမှန်တကယ်ပင် ဆိုးသွမ်းလွန်းလှသည်။</p> <p> </p> <p>သူမ မျက်နှာသစ်ရန် ထလာပြီး မှန်ထဲတွင် ကြည့်လိုက်သောအခါ လည်ပင်းဘေး၌ နီရဲသော အမှတ်အသားတစ်ခုကို မြင်လိုက်ရသည်။ </p> <p> </p> <p>ဆံပင်များကို ဘေးသို့ သပ်တင်လိုက်ရာ နားရွက်အောက်တွင်လည်း ထိုကဲ့သို့ အမှတ်အသားတစ်ခု ရှိနေပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>အဝတ်အစား လဲလှယ်နေစဉ်တွင် သူမ၏ မျက်နှာမှာ ပို၍ပင် နီမြန်းလာရသည်။ ခြေကျင်းဝတ်များအထိပင် ထိုအမှတ်အသားများ ရှိနေသည်။ တကယ်ကို လွန်လွန်ကျူးကျူးပါပဲ။</p> <p> </p> <p>သူ၏ နှုတ်ခမ်းနှင့် လျှာတို့၏ နွေးထွေးမှုမှာ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထက်၌ စွဲကျန်နေဆဲဟု ခံစားနေရသည်။</p> <p> </p> <p>ပြင်ဆင်ပြီးနောက် အပြင်သို့ ထွက်လာသောအခါ တစ်ခုခု လိုအပ်နေသကဲ့သို့ သူမ ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>"ယွမ်ပေါ့ကို မနေ့ညက တခြားအခန်းထဲမှာ ထားလိုက်တာ၊ သူ အခုထိ မနိုးသေးဘူး"</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီသည် မင်ယွဲ့၏ ရှေ့၌ မနက်စာကို အလိုက်တသိ ချပေးလိုက်သည်။ သူမကို သူကိုယ်တိုင် ခွံ့ကျွေးချင်နေသည့်အလားပင်။</p> <p> </p> <p>ထိုအခါမှ မင်ယွဲ့သည် ယွမ်ပေါ့ကို သတိရသွားသည်။ နံရံတစ်ခု သို့မဟုတ် တံခါးတစ်ခုက ဘာမှမတားဆီးနိုင်သဖြင့် မနေ့ညက မင်ယွဲ့သည် သူ၏ အာရုံခံစားမှုကို ပိတ်ပင်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>【သခင်... မနေ့ညက ကျွန်တော့်ကို ဘာလို့ ပိတ်ထားတာလဲ】</p> <p> </p> <p>ယွမ်ပေါ့သည် နောက်ဆုံးတွင် အာကာသထဲမှ လွတ်မြောက်လာခဲ့ပြီး ဘေးခန်းရှိ ခန္ဓာကိုယ်မှာလည်း ဖြည်းဖြည်းချင်း နိုးလာကာ ဧည့်ခန်းသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီက သူ့အတွက် အမဲသားတုံးကို အမြန်ပင် ကြော်ပေးလိုက်သည်။ယွမ်ပေါ့သည် အစားစားရန် အလုပ်ရှုပ်နေသဖြင့် မင်ယွဲ့ကို ထပ်မံ မေးမြန်းရန် မေ့လျော့သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ဆန်ပြုတ်သောက်ရန် ဇွန်းကို ကိုင်လိုက်သောအခါ မင်ယွဲ့သည် သူမ၏ လက်ရှိ လက်စွပ်လေးကို မြင်ပြီး မပြုံးဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။ ဤသည်မှာ သူတို့နှစ်ဦး အတူရှိနေကြောင်း တစ်ကမ္ဘာလုံးကို တရားဝင် ကြေညာချက်ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သူမသည် ရှေ့မှ အမျိုးသားကို မော့ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ သွယ်လျသော လက်ချောင်းထက်၌လည်း လက်စွပ်တစ်ကွင်း ရှိနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>စုံတွဲလက်စွပ် ဖြစ်သော်လည်း သူတို့နှစ်ဦးစလုံးမှာ ဟိတ်ဟန်ထုတ်တတ်သူများ မဟုတ်ကြသဖြင့် ရိုးရှင်းသော်လည်း လက်ရာမြောက်သော ဒီဇိုင်းကိုသာ ရွေးချယ်ခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီသည် ကျွမ်းကျင်သော လက်မှုပညာရှင်ကို ဤလက်စွပ်အား ကြိုတင်အပ်နှံထားခဲ့ပြီး ယနေ့ကဲ့သို့သော နေ့ရက်ကို စောင့်မျှော်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ လက်စွပ်လေး၏ အသေးစိတ် လက်ရာများမှာ အဓိပ္ပာယ်အပြည့် ရှိနေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဒီနေ့ အလုပ်မသွားဘူးလား"</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့က အချိန်ကို ကြည့်လိုက်ရာ အတော်ပင် နောက်ကျနေပြီဖြစ်သည်။ သူမကို စူးစိုက်ကြည့်နေသော အမျိုးသားကို ကြည့်ကာ သူမ မေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"ယွဲ့ယွဲ့... ကိုယ့်ကို တကယ်ပဲ ထွက်သွားစေချင်တာလား ကိုယ် မင်းနဲ့အတူ ရှိနေချင်တယ်"</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီ၏ မျက်လုံးများထဲ၌ ကြင်နာယုယမှုများအပြင် အနည်းငယ်သော မူနွဲ့မှုများလည်း ရောယှက်နေသည်။</p> <p> </p> <p>"ကောင်းပါပြီ၊ ကောင်းပါပြီ၊ ရှင်က သူဌေးပဲ၊ ရှင့်သဘောအတိုင်းပေါ့"</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် သူမရှေ့တွင် အမြဲရှိနေသော ဟိတ်ဟန်များ ပြိုလဲနေသည့် လူသားကို ကြည့်ကာ စိတ်ပျက်ဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ပျားရည်ရေ တစ်ခွက် သောက်လိုက်ဦး"</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီ ထကာ ပျားရည်ရေ ဖျော်ပေးပြီး သူမထံ ယူဆောင်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>၎င်းမှာ သူမ၏ လည်ချောင်းတစ်လျှောက် စီးဆင်းသွားပြီး ဝမ်းဗိုက်ကို နွေးထွေးစေသည်။</p> <p>ပျားရည်ရေ၏ စိုစွတ်မှုကြောင့် သူမ၏ ခြောက်သွေ့နေသော လည်ချောင်းမှာ အတော်ပင် သက်သာသွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့၏ အကြည့်များသည် မနေ့က မိုဟန်ကျီ ပေးခဲ့သော ဝင်ပေါက်ရှိ ပန်းစည်းထံသို့ မတော်တဆ ကျရောက်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>သူမသည် ထိုနေရာသို့ လျှောက်သွားသောအခါ ပန်းစည်းထဲတွင် ကတ်ပြားလေးတစ်ခု ရှိနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>"မြင့်မြတ်ခြင်းက နေရောင်ခြည်ဆီကို တံခါးဖွင့်ပေးတဲ့အခါ မျှော်လင့်ချက်တွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေတဲ့ နေ့သစ်တစ်ခု စတင်ပါပြီ"</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီသည် သူမကို နောက်ကွယ်မှ ဖက်လိုက်ရာ အမျိုးသားတစ်ဦး၏ အရှိန်အဝါများက သူမကို ချက်ချင်းပင် လွှမ်းမိုးသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် သူ၏ အနံ့ကို ရင်းနှီးနေပြီးသားဖြစ်ကာ ထိုအနံ့ကိုပင် စွဲလန်းနေမိသည်။</p> <p> </p> <p>"မင်းမှာ မြင့်မြတ်တဲ့ ရည်မှန်းချက်တွေနဲ့ ကြီးကျယ်တဲ့ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်း လုပ်ငန်းတွေ ရှိနေပါစေလို့ ကိုယ် ဆုတောင်းပါတယ် အာခ်အိန်ဂျယ် ဂေဘရီရယ်လ်ရဲ့ စကားတွေအတိုင်း ထူးချွန်တဲ့ အောင်မြင်မှုတွေ ရပါစေ"</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီ၏ နိမ့်ရှိုင်းသော အသံမှာ မင်ယွဲ့၏ နားနားတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။ နေ့တိုင်း ကြားနေရသော်လည်း ထိုအသံမှာ သူမကို ပျော်ရွှင်စေရန် လုံလောက်လှသည်။</p> <p> </p> <p>ဤလူက ပန်းစည်းနှင့် ကတ်ပြားလေးကို အသုံးပြုကာ ထိုသို့သော မက်ဆေ့ချ်ဖြင့် အချစ်ဝန်ခံလိမ့်မည်ဟု သူမ မမျှော်လင့်ထားခဲ့သော်လည်း အမှန်တကယ်တွင်မူ သူမ အလွန် သဘောကျမိသည်။</p> <p> </p> <p>အာဏာရှင်ဆန်သော CEO တစ်ဦးကို ချစ်မြတ်နိုးခြင်းက အိမ်တွင်းပုန်း အမျိုးသမီးတစ်ဦး ဖြစ်ရမည်ဟု ဘယ်သူမှ မပြောထားပါချေ။ သူမ၏ ကိုယ်ပိုင် လုပ်ငန်းများမှာလည်း တည်ငြိမ်စွာ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်နေဆဲ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>လမ်းဟောင်း ကူးသန်းရောင်းဝယ်ရေး လမ်းမကြီး တည်ဆောက်ခြင်းနှင့် ရှင်းယောင်လုပ်ငန်းစုနှင့် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်နေသော ဒုံဟူ ဂေဟစနစ် ပရောဂျက်တို့မှာ တစ်ပြိုင်နက်တည်း အကောင်အထည်ဖော်နေပြီ ဖြစ်သည်။ </p> <p> </p> <p>ဤပရောဂျက်နှစ်ခု ပြီးဆုံးသွားပါက ယွဲ့ဟွာနည်းပညာ၏ ဂုဏ်သတင်းမှာ ပိုမိုတိုးတက်လာမည်ဖြစ်ပြီး ကုမ္ပဏီသစ်ဖြစ်သောကြောင့် မည်သူမျှ အယုံအကြည်မရှိ ဖြစ်နေတော့မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>အစိုးရ၏ ပံ့ပိုးမှုနှင့် ရှင်းယောင်လုပ်ငန်းစု၏ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှု ရှိသော ကုမ္ပဏီများသည် စီးပွားရေးလောကတွင် ခိုင်မာစွာ အခြေစိုက်</p> <p>နိုင်ပြီး တည်ငြိမ်စွာ တိုးတက်နိုင်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့၏ အခြားသော ကုမ္ပဏီများနှင့် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုများမှာလည်း အကျိုးအမြတ်များ ဆက်လက် ရရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"ကောင်းပါပြီ၊ ကျွန်မတို့ အခက်အခဲတွေကို အတူတူ ကျော်ဖြတ်ပြီး ဘေးချင်းယှဉ် လျှောက်လှမ်းကြတာပေါ့"</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး ခြေဖျားထောက်ကာ သူ့ကို နမ်းလိုက်သည်။</p> <p>သူတို့သည် ထို့ထက်ပို၍ ရင်းနှီးသော အရာများကို ပြုလုပ်ခဲ့ပြီးသား ဖြစ်သဖြင့် နမ်းရှိုက်ခြင်းမှာ သဘာဝကျလှသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ရမ္မက်ဇောများ ငြိမ်သက်သွားပြီးနောက် ထိုအမျိုးသားသည် တည်ငြိမ်နေပုံရသော်လည်း သူ မြတ်နိုးရသူ၏ နှလုံးသားကို ရရှိထားသဖြင့် အတွင်းစိတ်၌ အလွန်ပင် စိတ်လှုပ်ရှားနေမိသည်။</p> <p>ဤအနမ်းက သူမ၏ ဒေါသကို ပြန်လည် နိုးကြွစေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့၏ ကျန်းမာရေးကို ထောက်ထားသောအားဖြင့် သူသည် ဆက်လက် မကျူးလွန်ဘဲ ထိန်းသိမ်းထားလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အာခ်အိန်ဂျယ် ဂေဘရီရယ်လ်ရဲ့ ပန်းဘာသာစကား နောက်ထပ် အဓိပ္ပာယ်ကို မင်း သိလား"</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီက ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။</p> <p>မင်ယွဲ့မှာ အနည်းငယ် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားသည်။ သူမသည် ယခင်က ၎င်းကို သတိမထားမိခဲ့ပေ။ သို့သော် သူဌေးကြီးက ဤမျှအထိ သိထားသည်ဆိုသဖြင့် သူမ စိတ်ဝင်စားမိသွားသည်။</p> <p> </p> <p>"လူတစ်ယောက်ကို ထူးထူးကဲကဲ မျက်နှာသာ ပေးခဲ့ပြီးတဲ့နောက်၊ ကျန်ရှိနေတဲ့ ဘဝတစ်လျှောက်လုံးကို အဲ့ဒီလူရဲ့ ရက်ရောမှုအတွက်ပဲ ပေးဆပ်သွားဖို့ ကိုယ် ဆန္ဒရှိပါတယ်"</p> <p> </p> <p>သူသည် ပန်းဘာသာစကားကို ရွတ်ဆိုနေခြင်း ဖြစ်သော်လည်း သူ၏ စူးစိုက်ထားသော အမူအရာမှာ မင်ယွဲ့ ထံသို့ ချိုမြိန်သော စကားများ ကပ်ပြောနေသည့်အလားပင်။</p> <p> </p> <p>နက်ရှိုင်းသော မျက်လုံးအစုံနှင့် ခန့်ညားသော နှုတ်ခမ်းပိုင်ရှင် အရပ်ရှည်ရှည် အမျိုးသားသည် သူမကို အချစ်ကြီးစွာဖြင့် စိုက်ကြည့်ကာ ချိုမြိန်သော စကားများကို ဆိုနေသည်။ ထိုမြင်ကွင်းကို မည်သူက မစွဲလန်းဘဲ နေနိုင်မည် နည်း။</p> <p> </p> <p>"မင်းကို ကိုယ့်ရဲ့ ငွေကြေးတွေ ပေးမယ်၊ ကိုယ့်ရဲ့ အချစ်တွေ ပေးမယ်၊ ပြီးတော့ ကိုယ့်ရဲ့ အရာအားလုံးကို ပေးပါ့မယ်”</p> <p> </p> <p>ထိုချိုမြိန်သော စကားလုံးများသည် မင်ယွဲ့၏ ဦးနှောက်ထဲ၌ မီးရှူးမီးပန်းများကဲ့သို့ ပေါက်ကွဲသွားပြီး အတိတ်မှ မှတ်ဉာဏ်များကို နိုးကြားစေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့၏ နှလုံးသားမှာ သမင်ငယ်လေးတစ်ကောင် ပြေးလွှားနေသည့်အလား ဒိန်းခနဲ ခုန်သွားရသည်။</p> <p> </p> <p>ဥက္ကဋ္ဌမိုသည် အေးစက်ပြီး ဘာမှမသိသော လူအူကြောင်လေးဟု ဘယ်သူပြောသနည်း။ ဤလူသည် အမှန်တကယ်ပင် ပါးနပ်လှသည်၊ သူမ၏ စိတ်ကို နှောက်ယှက်နိုင်လောက်အောင်ပင် ပါးနပ်လွန်းလှသည်။</p> <p> </p> <p>"ငွေရှိတဲ့နေရာမှာ အချစ်ရှိတယ်" </p> <p> </p> <p>ဟု ဆိုကြသည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ လှုပ်ရှားမှုတိုင်းက သူမကို ချစ်မြတ်နိုးကြောင်း အော်ဟစ်နေကြသကဲ့သို့ပင်။</p> <p> </p> <p>"ကဲ... အကုန်ပေးထားတယ်၊ မင်း ယူမလား"</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီသည် မှင်တက်နေသော အမျိုးသမီးကို ကြည့်ကာ ခပ်တိုးတိုး ရယ်လိုက်သည်။</p> <p>မင်ယွဲ့သည် နောက်ဆုံးတွင် သတိပြန်ဝင်လာပြီး သူ့ကို အားရပါးရ ပြေးဖက်ကာ အကျယ်ကြီး ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဘာလို့ မယူရမှာလဲ ရှင်က ထာဝရ ကျွန်မအပိုင်ပဲ”</p> <p> </p> <p>"ဒါဆိုရင် ကိုယ် အဲ့ဒီစကားကို မှတ်ထားပါ့မယ်"</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီသည် ထိုစကားကို သူ၏ နှလုံးသားထဲ၌ တိတ်တဆိတ် ရွတ်ဆိုနေမိသည်။ </p> <p> </p> <p>“တစ်သက်တာ" ဆိုသည်မှာ လှပသော စကားလုံးတစ်လုံးဖြစ်ပြီး သူတို့နှစ်ဦးစလုံးသည် တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး၏ အနာဂတ် အစီအစဉ်များထဲတွင် ပါဝင်နေကြသည်။</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီသည် အိမ်တွင် ရှိနေခဲသဖြင့် သူသည် မင်ယွဲ့ကို မြတ်နိုးစွာ ဖက်ထားပြီး တစ်စက္ကန့်မျှပင် လက်မလွှတ်ချင်ပေ။</p> <p> </p> <p>သူတို့နှစ်ဦးသည် ဆိုဖာပေါ်တွင် မှီကာ တီဗီကြည့်နေကြချိန်မှာပင် နွေးထွေးပြီး သာယာသော အချိန်လေး ဖြစ်နေသည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့နှစ်ဦးစလုံးမှာ အင်တာနက် မသုံးကြသဖြင့် အွန်လိုင်းပေါ်တွင် သူတို့ကြောင့် ဆူညံပွက်လောရိုက်နေသည်ကို မသိရှိကြပေ။</p> <p> </p> <p>"အား... ချမ်းသာပြီး ရုပ်လည်းချောတယ်၊ ဘယ်သူက မချစ်ဘဲ နေနိုင်မှာလဲ"</p> <p> </p> <p>—"ဝတ္ထုထဲက အာဏာရှင် CEO က အခုတော့ တကယ့်လူသား ဖြစ်လာပြီပဲ"</p> <p> </p> <p>"ဒါနဲ့ ဥက္ကဋ္ဌကတော်ကလည်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် တန်ဖိုးထားတတ်တဲ့သူပဲ၊ မင်ယွဲ့က တကယ်ကို လှတာပါ"</p> <p> </p> <p>—"လှရုံတင် မဟုတ်ဘူးနော်၊ ယန်ကျင်းတက္ကသိုလ်က မာစတာဘွဲ့ နှစ်ဘွဲ့တောင် ရထားတာ၊ ဘာသာစကားမျိုးစုံလည်း တတ်တယ်၊ ဂီတအသင်းရဲ့ ဝါရင့်အဖွဲ့ဝင်လည်း ဖြစ်သေးတယ်..."</p> <p> </p> <p>—"အဝေးကနေပဲ ငေးကြည့်လို့ရမယ်၊ ထိလို့တော့ မရဘူး”</p> <p> </p> <p>......</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီသည် မင်ယွဲ့၏ နုနယ်သော လက်ကလေးကို ကိုင်ထားပြီး လက်မလွှတ်နိုင် ဖြစ် နေသည်။ </p> <p> </p> <p>လက်ကြီးက လက်ကလေးကို ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး သူတို့၏ လက်ချောင်းများကို ယှက်နွှယ်ထားလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဆင်တူလက်စွပ် နှစ်ကွင်းမှာ ဘေးချင်းယှဉ် တည်ရှိနေပြီး လူနှစ်ဦး တင်းကျပ်စွာ ဖက်ထားကြသည်နှင့် တူလှသည်။</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီသည် ဓာတ်ပုံရိုက်ကာ တင်လိုက်သည်။</p> <p>မိုဟန်ကျီသည် ယခင်က အလွန်ပင် လျှို့ဝှက်စွာ နေထိုင်တတ်သူ ဖြစ်သည်။ </p> <p> </p> <p>သူ၏ အောင်မြင်မှုများကြောင့် လူများစွာက သူ့ကို Follow လုပ်ထားကြသော်လည်း သူ၏Weiboအကောင့်မှာ အသုံးမပြုသလောက်ပင် ဖြစ်ရာ Active ဖြစ်သော Follower အနည်းငယ်သာ ရှိခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် မင်ယွဲ့နှင့် သူ၏ ဆက်ဆံရေး ပေါ်ထွက်လာပြီးနောက်၊ သူတို့၏ ချစ်ခင်မှုကို ပြသသော ပို့စ်အချို့နှင့် သူတို့၏ ရင်သပ်ရှုမောဖွယ် အလှတရားများကြောင့် ပရိသတ်ပေါင်းများစွာ တိုးပွားလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>အချို့ကလည်း သူတို့၏ အလှကို ငေးမောနေကြသလို၊ အချို့ကလည်း ထိုစုံတွဲကို အားပေးနေကြသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် မိုဟန်ကျီ၏ ဓာတ်ပုံသည် ဆွေးနွေးမှုပေါင်းများစွာကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့ပြီး စုံတွဲအားပေးသူများ အတွက်မူ ပွဲတော်တစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်နေတော့သည်။</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save