Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၃၈၅)</h2> <h2 style="text-align: center;">ယောက်ဖ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီ ဓာတ်ပုံရိုက်နေသည်ကို မင်ယွဲ့ သတိပြုမိသော်လည်း သူမ အထူးတလည် ဂရုမစိုက်မိပေ။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ရုတ်တရက်ဆိုသလို သူမ အိပ်ရာမှ ဆတ်ခနဲ ထထိုင်လိုက်မိသည်။ တစ်ခုခုကို မေ့လျော့နေသည်ဟု ခံစားနေရခြင်းမှာ အကြောင်းမဲ့မဟုတ်ပါချေ။</p> <p> </p> <p>“ဘာဖြစ်လို့လဲ”</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီက စိုးရိမ်တကြီး မေးမြန်းလာသည်။</p> <p> </p> <p>“ရှင့်ကို ပေးဖို့ ကျန်နေသေးတဲ့ လက်ဆောင်တစ်ခု ရှိသေးတယ်”</p> <p> </p> <p>မနေ့ညကတည်းက ပေးရန် ရည်ရွယ်ထားသော်လည်း ပြန်ရောက်လာချိန်တွင် အခြေအနေများက ထင်မှတ်မထားဘဲ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ ထို့အပြင် ပင်ပန်းလွန်းသဖြင့် အိပ်ပျော်သွားကာ ထိုအကြောင်းကို လုံးဝ မေ့လျော့သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>“မင်း ပေးပြီးပြီ မဟုတ်လား”</p> <p> </p> <p>သူမ ကိုယ်တိုင် ပြုလုပ်ပေးထားသော ရင်ထိုး၊ လက်ကြယ်သီးများနှင့် ဝတ်စုံတို့ကို သူ အလွန်နှစ်သက်လှသည်။ ထိုပစ္စည်းများတွင် သူမ၏ စေတနာနှင့် အားထုတ်မှုများစွာ ပါဝင်နေသည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>အရေးအကြီးဆုံးမှာ မနေ့ညက သူတို့နှစ်ဦး တရားဝင် ချစ်သူများ ဖြစ်ခဲ့ကြခြင်းပင်။ ၎င်းမှာ သူရရှိခဲ့သမျှ မွေးနေ့လက်ဆောင်များထဲတွင် အကောင်းဆုံးသော လက်ဆောင်ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါတွေတင် မကသေးဘူး၊ မျက်လုံးမှိတ်ထားပါဦး၊ မဖွင့်နဲ့ဦးနော်”</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် သူမ၏ လက်ဖဝါးနုနုလေးများဖြင့် သူ၏မျက်လုံးကို အုပ်မိုးကာ အမိန့်ပေးလိုက် သည်။</p> <p> </p> <p>“ကောင်းပါပြီဗျာ”</p> <p> </p> <p>သူသည် လမင်းငယ်လေး၏ စကားကို မြေဝယ်မကျ နာခံရန်သာ ရှိတော့သည်။</p> <p> </p> <p>【မင်ယွဲ့... မင်းရဲ့ ဂုဏ်သတင်းက တဟုန်ထိုး တက်လာနေပြီနော်】</p> <p> </p> <p>ယွမ်ပေါ့၏ အသံက စိတ်ထဲ၌ ရုတ်တရက် ပဲ့တင်ထပ်လာသည်။ </p> <p>မနေ့ညက ဆက်ဆံရေးကို တရားဝင် ကြေညာလိုက်ခြင်းကြောင့် သူမ၏ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်း အထောက်အထားများမှာလည်း လူသိရှင်ကြား ပေါ်ထွက်သွားပုံရသည်။</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် အခန်းထဲသို့ ဝင်ကာ အာကာသဟင်းလင်းပြင်ထဲမှ ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားသော ပန်းချီကားကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူမ ဧည့်ခန်းသို့ ပြန်ရောက်လာချိန်တွင် မိုဟန်ကျီမှာ လိမ္မာသော ကလေးငယ်တစ်ဦးအလား မျက်လုံးများကို စည်းကမ်းတကျ မှိတ်ထားဆဲ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ရင်းနှီးပြီးသား ခြေသံကို ကြားလိုက်ရသောအခါ သူ၏ မျက်နှာထားမှာ သိသိသာသာပင် နုညံ့သွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“မျက်လုံးဖွင့်လို့ ရပါပြီ”</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့က ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီ မျက်လုံးဖွင့်လိုက်ချိန်တွင် မြင်တွေ့လိုက်ရသည်မှာ မိသားစုပုံတူ ပန်းချီကားတစ်ချပ် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ယွဲ့ယွဲ့သည် ပန်းချီဆွဲရာတွင် ကျွမ်းကျင်သူဖြစ်ကြောင်း သူသိထားသော်လည်း ယခု ဆီဆေးပန်းချီကားကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင်မူ သူ အမှန်တကယ်ပင် အံ့အားသင့်ကာ ဝမ်းသာသွားမိသည်။</p> <p> </p> <p>မိသားစုဝင် တစ်ဦးချင်းစီ၏ မျက်နှာအမူအရာနှင့် လှုပ်ရှားမှုများကို အသက်ဝင်စွာ ရေးဆွဲထားသည်။ ရုပ်ငြိမ်ပန်းချီကားတစ်ချပ် ဖြစ်သော်လည်း နောက်ခံအလှတရားများနှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်သောအခါ လှုပ်ရှားသက်ဝင်နေသည့်အလား ခံစားရစေသည်။</p> <p> </p> <p>ပန်းချီကား၏ နောက်ခံမှာ သူ ကြီးပြင်းခဲ့ရာ အိမ်ဟောင်းကြီး၏ ရင်ပြင်လေးပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>“ကျေးဇူးပါပဲ”</p> <p> </p> <p>သူသည် မင်ယွဲ့ကို တင်းကျပ်စွာ ပွေ့ဖက်လိုက်ပြီး “ဒီလက်ဆောင်ကို ကိုယ် တကယ် သဘောကျ တယ်” </p> <p> </p> <p>ဟု ခပ်တိုးတိုး ဆိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ရှင် သဘောကျရင်ပဲ ကျေနပ်ပါပြီ”</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီ ထိုင်နေစဉ် မင်ယွဲ့က မတ်တပ်ရပ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ မင်ယွဲ့သည် သူ၏ ဦးခေါင်းကို အသာအယာ ပုတ်ပေးလိုက်မိသည်။ ယခုအခါ သူမသည် သူ၏ ဆံပင်နုနုလေးများကို ပွတ်သပ်ရသည်မှာ ပို၍ပင် အသားကျနေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါပေမဲ့... နောက်နှစ် မွေးနေ့မှာလည်း ကိုယ့်ကို နောက်ထပ် ပန်းချီကားတစ်ချပ် ထပ်ပေးနိုင်မလား”</p> <p> </p> <p>သူသည် မင်ယွဲ့၏ သွယ်လျသော ခါးလေးကို ဖက်ကာ ခေါင်းကို နောက်သို့ အနည်းငယ် စောင်း၍ မျှော်လင့်ချက်အပြည့်ဖြင့် မော့ကြည့် လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့အနေဖြင့် သူ့ကို မည်သို့ စိတ်ပျက်စေနိုင်မည်နည်း။ ဤသည်မှာ ခက်ခဲသော ကိစ္စမှ မဟုတ်ပါဘဲ။</p> <p> </p> <p>“ကောင်းပါပြီ၊ နောက်နှစ်မှာ နောက်ထပ် တစ်ချပ် ထပ်ပေးပါ့မယ်”</p> <p> </p> <p>“နောက်နှစ်ရဲ့ မိသားစုပုံထဲမှာတော့ မင်းနဲ့ ယွမ်ပေါ့ပါ ပါဝင်လာမှာပေါ့”</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီ၏ မျက်လုံးများထဲ၌ ကြယ်စင်များ တောက်ပနေသကဲ့သို့ အပြုံးများ ပြည့်နှံ့နေသည်။ မိသားစုပုံတူ ပန်းချီကားထဲ၌ တောက်ပသော လမင်းငယ်လေး ပါဝင်</p> <p>နေသည်ကို သူ မြင်ယောင်နေပုံရသည်။</p> <p> </p> <p>“အင်းပါ”</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် သူ၏ နက်မှောင်သော ဆံနွယ်များပေါ်သို့ လက်တင်ကာ အသာအယာ ဖိပွတ် လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ပြီးတော့ ဒါလည်း ရှိသေးတယ်”</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် မိုဟန်ကျီ၏ ဘေးတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်ပြီး ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားသော “ပုံပေါင်းတစ်ရာ စုစည်းမှု” အယ်လ်ဘမ်ကို ထုတ်ပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီသည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် အယ်လ်ဘမ်ကို လှန်ကြည့်လိုက်ရာ ပထမဆုံး စာမျက်နှာတွင် သူတို့နှစ်ဦး စတင်တွေ့ဆုံခဲ့စဉ်က ပုံရိပ်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>သူကိုယ်တိုင် စတင်၍ စကားပြောရန် ကြိုးစားခဲ့သည့် ထိုမြင်ကွင်းကို ပြန်လည်အမှတ်ရမိပြီး သူ မပြုံးဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။ ထိုစဉ်က သူ၏ လိပ်စာကတ်ကို ပေးခဲ့သော်လည်း ယွဲ့ယွဲ့ထံမှ မည်သည့် အကြောင်းပြန်ကြားချက်မျှ မရရှိခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>နောက်ထပ် ဘာတွေရှိဦးမလဲဆိုသည်ကို သူ ပို၍ စိတ်ဝင်စားလာသဖြင့် စာမျက်နှာများကို ဆက်လက်လှန်ကြည့်ရာ ယန်ကျင်းတက္ကသိုလ်တွင် သူ ဟောပြောပွဲ လုပ်ခဲ့စဉ်က ပုံရိပ်ကို တွေ့လိုက်ရပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>“ယွဲ့ယွဲ့ရဲ့ မျက်လုံးထဲမှာ ငါက ဒီလိုပုံစံမျိုး မြင်နေရတာလား”</p> <p> </p> <p>သူသည် စာမျက်နှာများကို တစ်ရွက်ချင်း စိတ်ရှည်လက်ရှည် ကြည့်ရှုနေမိသည်။ မင်ယွဲ့သည် စုစုပေါင်း ပုံပေါင်း တစ်ရာတိတိကို ရေးဆွဲထားခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ဤသည်မှာ သူတို့ စတင်တွေ့ဆုံချိန်မှစ၍ ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်လာကာ ချစ်သူများဖြစ်လာသည်အထိ ခရီးစဉ်တစ်ခုလုံးကို ပြင်ပလူတစ်ဦး၏ အမြင် ဖြင့် ပြန်လည်ရှုစားနေရသကဲ့သို့ပင်။</p> <p> </p> <p>“ကိုယ် တကယ် ချစ်မိသွားပြီ”</p> <p> </p> <p>သူသည် မင်ယွဲ့၏ ခါးကို တင်းကျပ်စွာ ဖက်ထားပြီး ပြန်မလွှတ်ချင်တော့သကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။</p> <p> </p> <p>သူ အဆမတန် စိတ်လှုပ်ရှားနေသည်ကို မြင်ရသဖြင့် မင်ယွဲ့ကလည်း မငြင်းဆန်တော့ဘဲ သူမကို ထိုသို့ ပွေ့ဖက်ထားရန် ခွင့်ပြုထားလိုက်သည်။</p> <p>ထိုစဉ် စားပွဲပေါ်မှ ဖုန်းသံ မြည်လာသဖြင့် မင်ယွဲ့က မိုဟန်ကျီကို အသာအယာ တွန်းလိုက် သော်လည်း သူက လုံးဝ မလှုပ်ရှားပေ။</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီသည် မင်ယွဲ့ကို လွှတ်ပေးရန် ရည်ရွယ်ချက် မရှိဘဲ သူ၏ လက်တံရှည်ကြီးကို ဆန့်ထုတ်ကာ ဖုန်းကို ကောက်ယူလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဖုန်းဖြေလိုက်ဦးလေ”</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့က ဘာမှမတတ်နိုင်သည့်အဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီသည် ဖုန်းကို ချက်ချင်းလက်ခံလိုက်ပြီး Speaker ဖွင့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ယွဲ့ယွဲ့... ပြီးခဲ့တဲ့အကြိမ်က ငါတို့အိမ်ကို လာခဲ့တဲ့သူက ရှင်းယောင်လုပ်ငန်းစုက မစ္စတာမို ဖြစ်နေတာကို နင်က ဘာလို့ စောစောစီးစီး မပြောခဲ့တာလဲ”</p> <p> </p> <p>ဖုန်းဆက်လိုက်သူမှာ မင်မင်း ဖြစ်နေသည်။</p> <p> </p> <p>ရွာသားများမှာ ထိုကဲ့သို့သော ကိစ္စများကို အထူးတလည် ဂရုမစိုက်ကြသဖြင့် မိုဟန်ကျီကို မသိကြသည်မှာ သဘာဝပင်။</p> <p> </p> <p>မင်မင်းကိုယ်တိုင်လည်း သေချာ မသိခဲ့ပါချေ။</p> <p>ယနေ့ နိုးလာချိန်တွင် သူမ၏ အဆောင်ဖော်များ ပြောဆိုနေကြသည်ကို ကြားမှသာ သူမ သိလိုက်ရခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>“မင်မင်း... ကြည့်စမ်း၊ မစ္စတာမိုရဲ့ ရည်းစားက နင်နဲ့ မျိုးရိုးနာမည် တူနေတယ်”</p> <p> </p> <p>သူမ၏ အဆောင်ဖော်က စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် မနေ့ညက မင်ယွဲ့နှင့် မိုဟန်ကျီတို့ အတူရှိနေသည့် ဓာတ်ပုံကို ပြလာသည်။</p> <p> </p> <p>မင်မင်း၏ မျက်လုံးများမှာ အလိုအလျောက် ပြူးကျယ်သွားရသည်။ သူမ မည်သို့ မအံ့သြဘဲ နေနိုင်မည်နည်း။ မျိုးရိုးတူရုံတင်မကဘဲ အဖိုးအဖွားချင်းပင် အတူတူ ဖြစ်နေသည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>“ဟိုလေ... သူက ငါ့ညီမလို့ ပြောရင်... နင်တို့ ယုံကြမလား”</p> <p> </p> <p>ယွဲ့ယွဲ့ ရွာကို ခေါ်လာပြီး ရက်အနည်းငယ်ကြာ အတူနေခဲ့သည့် အမျိုးသားမှာ ဤမျှအထိ ဂုဏ်သတင်းကြီးမားသော သူဌေးကြီး ဖြစ်နေသည်ကို သိလိုက်ရချိန်တွင် သူမ အမှန်တကယ် မှင်တက်သွားရသည်။ သူမ၏ ညီမလေးမှာ တကယ်ကို မသာမန်ပါလားဟု နှလုံးသားထဲမှသာ ချီးကျူးမိတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“ဟားဟား... မမမင်း၊ နင် ရူးသွားပြီလား ငါတို့ကတော့ မယုံပါဘူး”</p> <p> </p> <p>မင်မင်းမှာ သူမ၏ အဆောင်ဖော်များထက် အသက်ကြီးသဖြင့် သူမကို “မမမင်း” ဟု ခေါ်လေ့ရှိကြသည်။</p> <p> </p> <p>မင်မင်းကလည်း ထပ်မံ၍ ရှင်းပြမနေတော့ပေ။ အကြောင်းမှာ သူမကိုယ်တိုင်ပင် ထိုအချက်ကို လက်ခံရန် ခက်ခဲနေသောကြောင့်ပင်။</p> <p> </p> <p>သူမသည် ဖုန်းကိုယူကာ ယန်ကျင်းရှိ မိုမိသားစု၏ လက်ရှိခေါင်းဆောင် မိုဟန်ကျီအကြောင်းကို ရှာဖွေကြည့်လိုက်သည်။ </p> <p>ငယ်ရွယ်သောအသက်အရွယ်နှင့် နယ်ပယ်ပေါင်းစုံကို လွှမ်းမိုးထားသော ရှင်းယောင်လုပ်ငန်းစု၏ အကြီးအကဲ ဖြစ်နေသည်။</p> <p> </p> <p>မင်မင်းမှာ ပို၍ပင် တုန်လှုပ်သွားရသည်။ သူမ၏ ညီမလေးကလည်း ထူးချွန်သလို၊ သူမ၏ ရည်းစားကလည်း မယုံနိုင်လောက်အောင် အစွမ်းထက်လှသည်။</p> <p> </p> <p>“ယွဲ့ယွဲ့... နင့်ရည်းစားက သူ့မိသားစုက စီးပွားရေး အသေးအဖွဲလေး လုပ်တာလို့ ပြောခဲ့တယ် မဟုတ်လား အခုတော့ သူက ရှင်းယောင် လုပ်ငန်းစုရဲ့ ပိုင်ရှင်ကြီး ဖြစ်နေပြီ အဲ့ဒါက စီးပွားရေး အသေးအဖွဲလား”</p> <p> </p> <p>မင်မင်း၏ ကျယ်လောင်သော အသံမှာ သူမ၏ မယုံကြည်နိုင်မှုကို အပြည့်အဝ ဖော်ပြနေသည်။</p> <p>မင်ယွဲ့သည် သူမ၏ နားကို ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး မိုဟန်ကျီကို ကြည့်ကာ မျက်ခုံးပင့်ပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“သူက ဒီမှာပဲ ရှိနေတာ၊ သူ့ကို ကိုယ်တိုင် မေးကြည့်ချင်လား”</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့က ခပ်တိုးတိုး ရယ်မောလိုက်သည်။</p> <p>ဖုန်းအခြားတစ်ဖက်မှ စကားသံများ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားပြီး ထိတ်လန့်သွားဟန် ရရှိသည်။</p> <p> </p> <p>“ငါ့ယောက်ဖက ဒီမှာရှိနေတာလား ဟို... ငါက ထူးထူးခြားခြား မဟုတ်ပါဘူး၊ အွန်လိုင်းမှာ သတင်းတွေ့လို့ လာမေးတာပါ ဟိုလေ... ငါ ဖုန်းချလိုက်တော့မယ်နော်”</p> <p> </p> <p>မင်မင်းသည် ဥက္ကဋ္ဌမို၏ အစ်မတစ်ယောက် ဖြစ်လာရသည့် အနေအထားကို အသားမကျသေးပေ။ ဤမည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်း အသစ်က သူမကို အမှန်တကယ်ပင် တုန်လှုပ်စေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့ ပြန်လည် မပြောနိုင်ခင်မှာပင် အခြားတစ်ဖက်မှ ဖုန်းကို အမြန်ချသွားခဲ့တော့သည်။</p> <p> </p> <p>“ယောက်ဖ” ဆိုသည့် အသုံးအနှုန်းကို ကြားလိုက်ရသောအခါ မိုဟန်ကျီသည် အလွန်ပင် ကျေနပ်သွားမိသည်။ ယွဲ့ယွဲ့၏ မိသားစုက သူ့ကို လက်ခံလိုက်ပြီဟု သူ ယူဆလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ရှင် သူ့ကို ခြောက်လိုက်တာပဲ”</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် သူမ၏ ဖုန်းကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သော်လည်း မိုဟန်ကျီ၏ အကြည့်များမှာ သူမ၏ ဖြူစင်သော လက်ကလေးထက်၌သာ ဝဲနေပြီး ထိုလက်ကို ဖမ်းဆုပ်လိုက်ပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါဆိုရင် နောက်တစ်ခါ မင်းနဲ့အတူ လိုက်ခဲ့ပြီး ကိုယ်တိုင် တောင်းပန်ပါ့မယ်”</p> <p> </p> <p>သူသည် မျက်လွှာချလိုက်ရာ ရှည်လျားသော မျက်တောင်များက သူ၏ မျက်လုံးထဲမှ ထက်မြက်သော အရိပ်အယောင်များကို ဖုံးကွယ်ထားသည်။</p> <p> </p> <p>ဤလူသည် မိဘများနှင့် တရားဝင် တွေ့ဆုံရန်အတွက် သူ့ကို ခေါ်သွားရမည့်အချိန် ရောက်ပြီဖြစ်ကြောင်း သတိပေးနေခြင်းဖြစ်သည်ကို မင်ယွဲ့ ကောင်းစွာ သိရှိလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ရှင့်ကို ခေါ်သွားမယ်လို့ ကတိပေးထားတာပဲ၊ ကတိမဖျက်ပါဘူး”</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် သူမ၏ လက်များကို သူ စိတ်ကြိုက် ကစားရန် ခွင့်ပြုထားလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့၏ သဘောတူညီမှုကို ကြားလိုက်ရသောအခါ မိုဟန်ကျီ၏ မျက်လုံးများမှာ ဝမ်းသာအားရ တောက်ပသွားပြီး ယခုတစ်ကြိမ် ယွဲ့ယွဲ့တို့အိမ်သို့ ဘာလက်ဆောင်များ ယူသွားရမည်ကို စိတ်ကူးထဲ၌ စတင်စီစဉ်နေတော့သည်။</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save