Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၃၈၇)</h2> <h2 style="text-align: center;">နောက်ဆုံးတော့ </h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>“တစ်ယောက်ယောက်က စိတ်ဝင်စားသွားပြီ”</p> <p> </p> <p>မင်မိခင်သည် မိုဟန်ကျီကို အကဲခတ်ကြည့်မိသည်။ ထိုလူငယ်သည် သူ၏ ဩဇာအာဏာရှိန်ဝါများကို ထိန်းချုပ်ထားသည်ဟု ဆိုသော်ငြားလည်း သူ၏ ပင်ကိုယ်ဟန်မှာ အလိုအလျောက်ပင် ခန့်ညားထည်ဝါလွန်း၍ ချဉ်းကပ်ရခက်သော အရှိန်အဝါမျိုး ရှိနေဆဲပင်။ </p> <p> </p> <p>ဤသို့သော လူမျိုးမှာ သူမကဲ့သို့ သာမန်လူတစ်ဦးက ဆုံးမသွန်သင်နိုင်မည့် ပုံစံမျိုး မဟုတ်ပါချေ။</p> <p> </p> <p>မိုမိခင်မှာမူ လောကအတွေ့အကြုံ ကြွယ်ဝသော အမျိုးသမီးဖြစ်ရာ မင်မိခင်၏ စိုးရိမ်ပူပန်မှုကို တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် ရိပ်မိသွားပြီး မိုဟန်ကျီကို မျက်စောင်းလှမ်းထိုးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အန်တီ... ကျွန်တော် ယွဲ့ယွဲ့ကို အကောင်းဆုံး ဂရုစိုက်ပါ့မယ် အကယ်၍ ကျွန်တော် တစ်ခုခု မှားယွင်းတာရှိခဲ့ရင် အန်တီ စိတ်ကြိုက် ဆူပူကြိမ်းမောင်းနိုင်ပါတယ်"</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီသည် လူကြီးမိဘရှေ့တွင် အိန္ဒြေရရရှိသော လူငယ်တစ်ဦးကဲ့သို့ ကိုယ်ကို အနည်းငယ်ကိုင်းညွတ်ကာ ရိုသေစွာ ပြောဆိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>စီးပွားရေးလောကတွင် မည်သည့် အာဏာရှိသူမျှ သူ့ထံမှ ဤကဲ့သို့သော ရိုသေလေးစားမှုကို မရရှိဖူးပါချေ။</p> <p> </p> <p>သူ၏ တုံ့ပြန်မှုကို မြင်လိုက်ရသောအခါမှ မင်မိခင်သည် တစ်စုံတစ်ခုကို သဘောပေါက်သွားပြီး စိတ်အေးသွားရသည်။</p> <p> </p> <p>"ကောင်းပါပြီ... အင်းလေ"</p> <p> </p> <p>သူမသည် ထပ်တလဲလဲ ပြန်လည်ဖြေကြားနေမိသည်။</p> <p> </p> <p>နောက်ဆုံးတော့လည်း ဤခေါင်းမာသော ကလေးကို ထိန်းကျောင်းနိုင်မည့်သူ ပေါ်လာခဲ့ပြီဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> မိုမိခင်သည် သူ၏သားမှာ ဇနီးရလျှင် အမေကို မေ့သွားမည့်သူဟု မထင်ပါချေ။</p> <p> </p> <p>ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် ဤအခြေအနေမှာ အလွန်ကောင်းမွန်သည်ဟု သူမ ထင်မြင်မိသည်။ အနည်းဆုံးတော့ ယခုအခါ သူတို့မိသားစုတွင် လူချစ်လူခင် ပေါများသည့် အငွေ့အသက်များ ရရှိနေပြီ မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>——</p> <p> </p> <p>မစ္စတာမိုသည် မူလက မိုဟန်ကျီ၏ အေးစက်လှသော အမူအရာကြောင့် မင်မိသားစုက စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်မည်ကို စိုးရိမ်နေခဲ့သော်လည်း ဤနေရာသို့ ရောက်ရှိလာချိန်တွင်မူ သူ၏ စိုးရိမ်မှုများမှာ အလကားဖြစ်သွားခဲ့သည်။ </p> <p>သူ၏သားမှာ သူ၏ ယောက္ခမလောင်းများကြားတွင် အတော်ပင် ရေပန်းစားနေသည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>မိမိ၏သားမှာ ပါးနပ်မှုမရှိသော်လည်း ချစ်ခင်နှစ်လိုဖွယ်ဖြစ်အောင် ကြိုးစားနေသည်ကို မြင် ရသဖြင့် မိုမိခင်မှာ မရယ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။</p> <p> </p> <p>သက်ကြီးဝါကြီး အစီအစဉ်အရ အဖိုးမင်နှင့် အဖွားမင်တို့မှာ အကြီးဆုံးဖြစ်ကြရာ မိုမိခင်နှင့် အခြားသူများက အလွန်ပင် ယဉ်ကျေးပျူငှာစွာ ရိုသေလေးစားမှု ပြုကြသည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့သည် မူလက မင်ယွဲ့၏ ချစ်သူမှာ အလွန်ချမ်းသာသော မိသားစုမှ ဖြစ်နေသဖြင့် စိုးရိမ်ခဲ့ကြသော်လည်း မိုမိသားစု၏ သူတို့အပေါ် ထားရှိသော သဘောထားကို မြင်ရသောအခါ သူတို့သည် မင်ယွဲ့ကို အလွန်တန်ဖိုးထားကြောင်း သိရှိသွားကြပြီး စိတ်အေးသွားကြတော့သည်။</p> <p> </p> <p>အမှန်ပင်ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ မင်ယွဲ့သည် သူတို့အတွက် အရေးမပါခဲ့လျှင် ယန်ကျင်းမြို့ကြီးမှနေ၍ ဤဝေးလံသော ကျေးလက်ဒေသသို့ တကူးတက လာရောက်ကြမည် မဟုတ်ပါချေ။</p> <p> </p> <p>နှစ်ဖက်စလုံး အဆင်ပြေပြေ ရှိနေသည်ကို မြင်ရသောအခါမှ မိုဟန်ကျီသည် သက်ပြင်းချနိုင် တော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ရှင် ရင်တုန်နေတာလား"</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် သူ၏ နွေးထွေးသော လက်ဖဝါးကို အသာအယာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး နောက်ပြောင် လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အင်း"</p> <p> </p> <p>သူမက နောက်ပြောင်ရုံသာ ဖြစ်သော်လည်း ခန့်ညားထည်ဝါလှသော မစ္စတာမိုမှာ အမှန်တကယ်ပင် ရင်ခုန်စိတ်လှုပ်ရှားနေလိမ့်မည်ဟု သူမ မထင်ထားခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>"ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ရင်တုန်နေရတာလဲ"</p> <p> </p> <p>သူတို့နှစ်ဦးမှာ တိတ်တဆိတ် တွဲနေကြသည်မဟုတ်ဘဲ ပွင့်လင်းသော ဆက်ဆံရေးဖြစ်ရာ ဘာများ ရင်ခုန်စရာ ရှိသနည်း။</p> <p> </p> <p>ထို့အပြင် ပြင်ပလူများ၏ အမြင်တွင် သူသည် အဘက်ဘက်မှ ပြည့်စုံလွန်းသော အမျိုးသားတစ်ဦး ဖြစ်နေသည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>"ကိုယ် မင်းကို ချစ်လွန်းလို့ ရင်တုန်နေရတာပါ"</p> <p> </p> <p>သူသည် စကားအများကြီး မပြောသော်လည်း မင်ယွဲ့က သူဆိုလိုသည်ကို နားလည်လိုက်သည်။</p> <p>သူမကို အလွန်ချစ်မြတ်နိုးလွန်းသဖြင့် သူမ၏ မိသားစုဝင်များ၏ အသိအမှတ်ပြုမှုကို ရရှိရန် မျှော်လင့်ချက်များပြင်းပြနေပြီး ထိုမျှော်လင့်ချက်ကပင် သူ့ကို စိတ်လှုပ်ရှားစေခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"ရင်မတုန်ပါနဲ့၊ ကျွန်မ မိသားစုက ကျွန်မ ချစ်တဲ့သူကို သူတို့လည်း ချစ်ကြမှာပါ"</p> <p> </p> <p>သူတို့နှစ်ဦးသည် အလွန်တိုးညင်းသော အသံဖြင့် စကားပြောနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။ မင်ယွဲ့၏ အသံလေးမှာ အလွန်ပင် နုညံ့သိမ်မွေ့လှပြီး မိုဟန်ကျီ၏ နှလုံးသားကို ချက်ချင်းပင် အေးချမ်းသွားစေသည့် နွေးထွေးသော စမ်းရေအလား ခံစားရစေသည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် မင်ယွဲ့ကို အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်လိုက်မိသည်။ မင်ယွဲ့က သူ့ကို ချစ်မြတ်နိုးကြောင်း ထုတ်ဖော်ပြောဆိုလိမ့်မည်ဟု သူ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။ ထိုကဲ့သို့ တိုက်ရိုက်ပြောဆိုမှုမျိုးမှာ ရှားပါးလှသဖြင့် မင်ယွဲ့၏ မမျှော်လင့်ဘဲ ဆိုလိုက်သော စကားလုံးများကြောင့် သူ အတိုင်းထက်အလွန် ဝမ်းသာသွားရသည်။</p> <p> </p> <p>"ယွဲ့ယွဲ့... ဒီနေ့ နေ့လယ်စာကို အိမ်မှာပဲ စားကြမလား၊ ဒါမှမဟုတ် ဟိုတယ်တစ်ခုခု သွားမလား"</p> <p> </p> <p>မင်မိခင် လှည့်ကြည့်လိုက်ချိန်တွင် သူမ၏ နောက်ကွယ်၌ လူငယ်နှစ်ဦးမှာ တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး နားနားကပ်ကာ တိုးတိုးဖော်ဖော်ဖြင့် ရင်းနှီးစွာ စကားပြောနေကြသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>လူတိုင်း၏ အာရုံမှာ သူတို့ဆီသို့ ရောက်သွားကြပြီး လူငယ်နှစ်ဦး ရင်းနှီးစွာ ရှိနေသည်ကို မြင်ရသောအခါ လူကြီးများမှာလည်း ဝမ်းမြောက်မိကြသည်။</p> <p> </p> <p>ပတ်ဝန်းကျင်မှ စကားသံများ တိတ်ဆိတ်သွားသည်ကို မင်ယွဲ့ သတိပြုမိသွားပြီး မော့ကြည့် လိုက်ရာ လူတိုင်းက သူတို့ကို စူးစိုက်ကြည့် နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>သူမသည် ရှက်စိတ်နှင့်အတူ အနည်းငယ် စိတ်တိုသွားကာ မိုဟန်ကျီကို မျက်စောင်းထိုးလိုက် သည်။</p> <p> </p> <p>ရှင် ဘာလို့ ကျွန်မကို သတိမပေးတာလဲ</p> <p>သူကမူ ယွဲ့ယွဲ့၏ ချစ်စကားကြောင့် ပျော်ရွှင်မှုများထဲတွင် နစ်မျောနေသဖြင့် လူကြီးများ ဘာပြောနေသည်ကို သတိမထားမိခဲ့ကြောင်း မည်သို့ ပြောနိုင်ပါမည်နည်း။</p> <p> </p> <p>"အိမ်မှာပဲ စားကြတာပေါ့၊ အားလုံးက မိသားစုတွေပဲဥစ္စာ၊ အားနာနေစရာ မလိုပါဘူး"</p> <p> </p> <p>မိုမိခင်က ချက်ချင်းပင် ဝင်ရောက်၍ အခြေအနေကို ထိန်းသိမ်းပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>မင်မိသားစုကမူ ဧည့်သည်များမှာ မြို့ကြီးပြကြီးမှ လာသူများဖြစ်ရာ အိမ်၌ ဧည့်ခံခြင်းမှာ တရားဝင်မှု မရှိသကဲ့သို့ ခံစားနေရခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>မိုမိခင်ကမူ ထိုအရာများကို ဂရုမစိုက်ပါချေ။ သူတို့သည် ဤနေရာတွင် ကြာရှည်နေမည် မဟုတ်သဖြင့် အတူတူ အချိန်ဖြုန်းကာ ဆက်ဆံရေး ပိုမိုခိုင်မာစေရန်သာ ဆန္ဒရှိကြသည်။ </p> <p>ဟိုတယ်သို့ သွားရောက်ကာ ဟိတ်ဟန်ထုတ်နေရန် မလိုအပ်ဟု သူမ ထင်မြင်သည်။</p> <p> </p> <p>"မေမေ... အိမ်မှာပဲ စားကြရအောင်”</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့က စဉ်းစားကြည့်လိုက်ရာ မြို့ထဲရှိ စားသောက်ဆိုင်များမှာ လက်ရာ သိပ်မကောင်းလှသလို၊ ခရိုင်မြို့နယ်သို့ သွားရန်မှာလည်း အနည်းငယ် ဝေးလံလှသဖြင့် သူမကိုယ်တိုင် ချက်ပြုတ်ကျွေးမွေးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"ကောင်းပါပြီလေ"</p> <p> </p> <p>မင်မိခင်သည် သူမ၏ သမီးဖြစ်သူ၏ ဟင်းချက်လက်ရာကို အလွန်ယုံကြည်မှု ရှိသည်။</p> <p>အစားအစာများမှာ ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားပြီး ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>လူကြီးများမှာ အပြင်ဘက်တွင် ထိုင်ကာ စကားပြောနေကြပြီး မင်ယွဲ့သည် သူတို့နှင့် ခဏမျှ စကားပြောပြီးနောက် ညစာပြင်ဆင်ရန် မီးဖိုချောင်သို့ ဝင်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>မင်မိခင်က ကူညီရန် ထလိုက်သော်လည်း မိုမိခင်က သူမကို ပြန်၍ ထိုင်ခိုင်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဟန်ကျီကိုပဲ သွားခိုင်းလိုက်ပါ"</p> <p> </p> <p>သူ့မိခင်က ဘာမှမပြောခင်မှာပင် မိုဟန်ကျီသည် မင်ယွဲ့ ထသွားသည်ကို မြင်သည်နှင့် နောက်မှ လိုက်သွားခဲ့ပြီးသား ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဟန်ကျီက ဟင်းချက်တတ်လို့လား"</p> <p> </p> <p>မင်မိခင် မယုံကြည်နိုင်ဖြစ်နေသည်မှာ မဆန်းပါချေ။ အဓိက အကြောင်းရင်းမှာ မိုဟန်ကျီ၏ အရှိန်အဝါမှာ အလွန်ပင် ကြီးမားလွန်းသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ </p> <p> </p> <p>သူက ဘယ်လောက်ပင် ထိန်းချုပ်ထားပါစေ မြင့်မြတ်သောအရှိန်အဝါများက ဖုံးကွယ်မရဘဲ ထွက်ပေါ်နေသဖြင့် သူ မီးဖိုချောင်ထဲတွင် အလုပ်လုပ်နေမည့် ပုံစံကို စိတ်ကူးကြည့်ရန် ခက်ခဲလှသည်။</p> <p> </p> <p>"စိတ်မပူပါနဲ့၊ ခဏနေရင် ဟန်ကျီရဲ့ လက်ရာကို မြည်းစမ်းကြည့်ရမှာပေါ့"</p> <p> </p> <p>သူမ၏ သားဖြစ်သူမှာ ဟင်းချက်တတ်ကြောင်း သူမ သိရှိထားပြီး ဤသည်မှာ သူ၏ ယောက္ခမများရှေ့တွင် အမှတ်ယူရန် အခွင့်အရေးကောင်းဖြစ်သဖြင့် သူမက ထိုအခွင့်အရေးကို အရယူပေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"ယွဲ့ယွဲ့ရဲ့ လက်ရာကလည်း အလွန်ကောင်းပါတယ်၊ နောက်မှ ရှင်တို့ မြည်းကြည့်ကြပါဦး"</p> <p> </p> <p>မင်မိခင်သည် ထိုအကြောင်းကို ပြောရင်း အနည်းငယ် ဂုဏ်ယူမိသည်။ သူမ ဆယ်စုနှစ်ပေါင်းများစွာ ချက်ပြုတ်လာခဲ့သော လက်ရာမှာ သူမ၏ သမီးလက်ရာကို မမီသည်မှာ ထူးဆန်းလှသည်။</p> <p> </p> <p>စာတော်သောသူများသည် အရာရာကို လျင်မြန်စွာ သင်ယူနိုင်ကြသည်ဟုသာ သူမကိုယ်သူမ ဖြေသိမ့်နေမိတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ကျွန်မတို့ မိသားစုမှာ ဇနီးကို အလိုလိုက်တတ်တဲ့ အစဉ်အလာ ရှိပါတယ် နောင်ကျရင်လည်း ဟန်ကျီက မင်ယွဲ့ ပြောသမျှကိုပဲ နားထောင်မှာပါ ကျွန်မက သမီးလေးတစ်ယောက် အမြဲလိုချင်ခဲ့တာ၊ အခုတော့ မင်ယွဲ့ကို ရလိုက်ပြီဆိုတော့ ကျွန်မရဲ့ ဆန္ဒ ပြည့်ဝသွားပါပြီ"</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့ ဟင်းသီးဟင်းရွက်များကို လှီးဖြတ်နေစဉ် နောက်ကွယ်မှ ခြေသံများကို ကြားလိုက်ရသည်။</p> <p>ထိုအမျိုးသားမှာ သူမအနားသို့ ချဉ်းကပ်လာပြီး သူမ လှည့်မကြည့်ခင်မှာပင် ရင်းနှီးနေသော ရနံ့ကို ရရှိလိုက်သည်။ သူမ ပြုံးလိုက်ပြီး လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ နှလုံးသားထဲမှ အမျိုးသား ဖြစ်နေသည်မှာ သေချာလှသည်။</p> <p> </p> <p>"ကိုယ် ကူညီမယ်"</p> <p> </p> <p>နက်ရှိုင်းပြီး စွဲမက်ဖွယ်ကောင်းသော အသံမှာ မီးဖိုချောင်ထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားပြီးနောက် ရေသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့က မငြင်းဆန်ခဲ့ပါချေ။</p> <p> </p> <p>သူ၏ အင်္ကျီလက်စများ လျောကျနေသည်ကို မြင်ရသဖြင့် မင်ယွဲ့သည် ဓားကို ချလိုက်ပြီး လက်ဆေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဟင်းသီးဟင်းရွက် ဆေးနေသော ထိုလူ၏ မျက်လုံးများမှာ အနည်းငယ် နက်မှောင်သွားသည်။ အာလူးကို ကိုင်ထားသော သူ၏ လက်ဖဝါးကြီးထဲသို့ နုနယ်ဖြူစင်သော လက်ကလေးများ ရောက်ရှိလာပြီး စီးဆင်းနေသော ရေများအကြားတွင် ထိတွေ့သွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် အာလူးကို ချလိုက်ပြီး သူမ၏ လက်ကလေးများကို သူ၏ လက်ဖဝါးကြီးဖြင့် အုပ်မိုးထားလိုက်မိရာ သူ၏ လည်စလုပ်မှာ သိသိ သာသာ လှုပ်ရှားသွားသည်။</p> <p> </p> <p>"ရှင့်ရဲ့ အင်္ကျီလက်ကို ကိုယ်တိုင် လိပ်ပေးပါ့မယ်"</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် သူမ၏ လက်များကို သူ ဆေးပေးရန် ခွင့်ပြုထားလိုက်သည်။ မိုဟန်ကျီသည် အလွန်ပင် ဂရုစိုက်လှပြီး ရေများက သူမ၏ လက်ချောင်းလေးတိုင်းကို လွှမ်းခြုံသွားစေသည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် လက်မှ ရေများကို ခါထုတ်လိုက်ပြီး မိုဟန်ကျီ၏ အင်္ကျီလက်များကို လိပ်ပေးလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ၏ လက်မောင်းကို အသာအယာ ပုတ်လိုက်ရာ သန်မာသော ကြွက်သားများကို သူမ ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>"ကဲ... ဆက်လုပ်လို့ ရပါပြီ”</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီသည် ဘာမှမတတ်နိုင်သကဲ့သို့ ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်သော်လည်း သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင်မူ မင်ယွဲ့အပေါ် မြတ်နိုးယုယမှု အပြုံးများ ပြည့်နှံ့နေသည်။</p> <p> </p> <p>သူမသည် မိမိကိုယ်တိုင် မသိလိုက်ဘဲ တစ်ဖက်လူကို မြှူဆွယ်တတ်သည်—ဤသည်မှာ မင်ယွဲ့ကို အတိအကျ ဖော်ပြနေခြင်းပင်။ သူမသည် အမြဲတမ်း ထိုသို့ပင်—တစ်ဖက်လူကို ရင်ခုန်အောင် လုပ်ပြီးမှ ထွက်ပြေးသွားတတ်သည်။</p> <p> </p> <p>ကျား၊ မ အတူတူ အလုပ်လုပ်ကြသဖြင့် ပင်ပန်းသည်ဟုပင် မခံစားရပါချေ။</p> <p> </p> <p>မီးဖိုချောင်ထဲတွင် အလုပ်ရှုပ်နေကြသလို၊ အပြင်ဘက်တွင်လည်း ရယ်မောသံများနှင့် စကားပြောသံများ ဆူညံနေသည်။ မင်ယွဲ့၏ မိသားစုလေးမှာ ပျော်ရွှင်မှုနှင့် သဟဇာတဖြစ်မှုများဖြင့် ပြည့်နှံ့နေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် ရှစ်မျိုးဟင်းလျှာ ဘဲပေါင်းနှင့် ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ ကြည်လင်သော ဝက်ခြေထောက် အပါအဝင် ဟင်းပွဲများစွာကို ပြင်ဆင်လိုက်သည်။ အပြင်ဘက်တွင် စကားဝိုင်းမှာ ဆက်လက်ရှိနေပြီး မီးဖိုချောင်မှ ဟင်းနံ့များမှာလည်း မွှေးပျံ့လာသည်။</p> <p> </p> <p>"မင်း ခဏ နားလိုက်ဦး၊ ကျန်တာကို ကိုယ် ဆက်လုပ်လိုက်မယ်"</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီသည် ယောက်မကို ယူကာ မင်ယွဲ့ကို ဘေးသို့ ဖယ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ယခင်က မင်ယွဲ့သည် ဟင်းချက်နေစဉ် သူ့ကို အပြင်ထွက်ခိုင်းသော်လည်း သူက မထွက်ဘဲ သူမနှင့်အတူ ရှိနေခဲ့သည်။ ယခုမူ သူ အခွင့်အရေး ရသွားပြီဖြစ်သည်။</p> <p>သူသည် သူမကို မပင်ပန်းစေလိုပါချေ။</p> <p> </p> <p>"ရှင်က ကျွန်မတို့ အိမ်မှာ ဧည့်သည်လေ၊ ဘယ်လိုလုပ် ချက်ခိုင်းလို့ ဖြစ်မှာလဲ"</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့က ယောက်မကို ပြန်လုရန် ကြိုးစားသည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် ယန်ကျင်းတွင် ဘယ်သူချက်ချက် ကိစ္စမရှိသော်လည်း ယခုမှာ သူက သူမ၏ အိမ်တွင် ဧည့်သည်ဖြစ်နေပြီး သူမက အိမ်ရှင်ဖြစ်ရာ သူ ချက်ပြုတ်နေခြင်းမှာ မသင့်တော်ဟု ထင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"လူကြီးတွေရှေ့မှာ ကိုယ့်ရဲ့ အရည်အချင်းကို ပြသခွင့်ကိုတော့ မပိတ်ပင်ပါနဲ့၊ ပြီးတော့ ကိုယ် မင်းကို မပင်ပန်းစေချင်ဘူး"</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီသည် ငြင်းဆန်၍မရသော စကားများကို တည်ငြိမ်သော မျက်နှာထားဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဘယ်သူက ရှင့်ရဲ့ လူကြီးတွေလဲ အဲ့ဒီလို မခေါ်ပါနဲ့ဦး”</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့၏ မျက်နှာလေးမှာ အနည်းငယ် နီမြန်းသွားရပြီး ယောက်မကို လုရန်ပင် မေ့လျော့သွားတော့သည်။ ထို့နောက်တွင် မိုဟန်ကျီမှာပင် ဟင်းချက် ဆရာကြီး ဖြစ်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ညစာ ရပါပြီ"</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် မီးဖိုချောင်ထဲမှ ခေါင်းလေးပြူကာ ပြောလိုက်သည်။ မင်ဖခင်သည် ဟင်းပွဲများကို သယ်ယူရန် ချက်ချင်းပင် ထလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ဟင်းပွဲများကို တစ်ပွဲပြီးတစ်ပွဲ ချလိုက်သောအခါ မိုမိခင်မှာ မှင်တက်သွားရသည်။ မင်ယွဲ့နှင့် ဟန်ကျီတို့ ဟင်းချက်တတ်ကြောင်း သူမ သိသော်လည်း ဤမျှအထိ လက်ရာကောင်းလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။ </p> <p> </p> <p>ဟင်း၏ အရောင်အဆင်းနှင့် ပြင်ဆင်ပုံမှာ သာမန်ဟိုတယ်များထက်ပင် သာလွန်နေသည်။</p> <p> </p> <p>ယွဲ့ယွဲ့သည် မုန့်များလည်း လုပ်တတ်ကြောင်း ဟန်ကျီ ယခင်က ပြောခဲ့သည်ကို သူမ ရုတ်တရက် သတိရလိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p>လူငယ်များ၏ စကားအရဆိုလျှင် ဤမိန်းကလေးမှာ တကယ့် ရတနာလေးပင် ဖြစ်သည်။ သူမ၏ သားမှာ တကယ့်ကို ကံထူးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ </p> <p>တစ်သက်လုံး လူပျိုကြီး လုပ်လာခဲ့ပြီးမှ ဤကဲ့သို့ ပြည့်စုံလွန်းသော လက်တွဲဖော်ကို ရှာတွေ့ခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>အချို့သော ပြင်ပလူများက မင်ယွဲ့၏ မိသားစုနောက်ခံကို ထောက်ပြနေကြသော်လည်း မိုနှင့် ဟဲမိသားစုများကမူ ဂရုမစိုက်ကြပါချေ။ သူတို့နှစ်ဦး တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ချစ်မြတ်နိုးနေကြလျှင်ပင် လုံလောက်လှပါပြီ။ သူတို့၏ အဆင့်အတန်းမြင့်မားသော အသိုင်းအဝိုင်းတွင် ဂုဏ်ချင်းတူ၍ လက်ထပ်ပေးထားကြသော်လည်း မပျော်ရွှင်သော အိမ်ထောင်ရေးများစွာ ရှိနေသည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>မိုမိသားစုသည် လူဦးရေ မများသော်လည်း ၎င်းမှာ မိသားစုဝင်များ စိတ်ထားရိုးရှင်းပြီး ချစ်ခြင်းမေတ္တာအပေါ် အလွန် သစ္စာရှိကြသည်ဟု အဓိပ္ပာယ်ရသည်။</p> <p> </p> <p>လွန်ခဲ့သော မျိုးဆက်အဆက်ဆက်တွင် ကွာရှင်းပြတ်စဲခြင်း သို့မဟုတ် ဖောက်ပြန်ခြင်းဟူ၍ လုံးဝ မရှိခဲ့ပါချေ။ မိုမိသားစု၏ ကွယ်လွန်သွားသော အကြီးအကဲ၏ စကားအရဆိုလျှင် မိုမိသားစုမှ အမျိုးသားများသည် ဖြောင့်မတ်ရမည်ဖြစ်ပြီး အိမ်တွင် အာဏာမပြရပါချေ။ အကယ်၍ သူတို့၏ ဇနီးကို သစ္စာဖောက်ရဲလျှင် မိသားစုမှ နှင်ထုတ်ခံရမည် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ဤသည်မှာ စကားသက်သက် မဟုတ်ပါချေ။ မိဘများ လက်ထပ်စဉ်က အဖိုးအိုသည် လူတိုင်းရှေ့တွင် ဤသို့ အတိအလင်း ပြောကြားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍ မစ္စတာမိုသည် အပြင်ဘက်တွင် ဖောက်ပြန်ရဲပါက ရှင်းယောင်လုပ်ငန်းစု၏ ရှယ်ယာအားလုံးကို မိုမိခင်ထံသို့ လွှဲပြောင်းပေးရမည်ဖြစ်ပြီး မစ္စတာမိုမှာ ဘာမှမရှိသောသူ ဖြစ်သွားပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>မိုမိသားစုတွင် အဖိုးမို၏ စကားမှာ ဥပဒေထက် ပင် ပိုမို လေးနက်လှသည်။</p> <p> </p> <p>အမှန်စင်စစ် ဥပဒေက ဖောက်ပြန်ခြင်းကို မပြစ်ဒဏ်မပေးနိုင်ပါချေ။ အထူးသဖြင့် ဤချမ်းသာသော လူအချို့မှာ မယားငယ်များ၊ တရားမဝင်သော သားသမီးများ ရှိနေကြသော်လည်း သူတို့သည် အေးဆေးစွာပင် နေထိုင်နေကြဆဲ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>အဖိုးမိုမှာမူ ထိုသို့ မဟုတ်ပါချေ။ သူသည် တစ်ဘဝလုံး ဖြောင့်မတ်မှန်ကန်စွာ နေထိုင်ခဲ့ပြီး သူ၏ ကတိကို အမြဲ တည်ခဲ့သူ ဖြစ်သည်။</p> <p>မိုမိသားစု၏ နှစ်ပေါင်းရာချီသော ဂုဏ်သတင်းကို အဆိုးအသွေးမရှိသောသားစဉ်မြေးဆက်များကြောင့် ဖျက်ဆီးမခံနိုင်ပါချေ။ </p> <p> </p> <p>မည်သူမဆို ဂုဏ်သိက္ခာကို ညှိုးနွမ်းအောင် လုပ်ပါက နှင်ထုတ်ခံရမည်သာ ဖြစ်သည်။</p> <p>မိုမိသားစုတွင် မျိုးဆက်အဆက်ဆက် လက်ဆင့်ကမ်းလာခဲ့သော ကောင်းမွန်သော မိသားစု အစဉ်အလာ ရှိသည်။ မိုမိခင်နှင့် အဖွားမိုတို့ကြားတွင်လည်း ယောက္ခမနှင့် ချွေးမကြား ပြဿနာဟူ၍ တစ်ခါမျှ မရှိခဲ့ဖူးပါချေ။</p> <p> နောင်တွင်လည်း မင်ယွဲ့နှင့် ကောင်းမွန်စွာ အဆင်ပြေကြမည်ဟု သူမ ယုံကြည်သည်။</p> <p> </p> <p>ကြီးမားသော ထမင်းစားပွဲကြီးမှာ ဧည့်သည်များဖြင့် ပြည့်နှံ့နေပြီး ဤသည်မှာ ရှားပါးသော မြင်ကွင်းပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>အဖိုးမင်နှင့် အဖွားမင်တို့သည် အဓိကနေရာများတွင် ထိုင်နေကြသည်။</p> <p> </p> <p>"ရှင်တို့အားလုံး ယန်ကျင်းကို ဘယ်တော့လောက် လာလည်နိုင်မလဲ ကျွန်မရဲ့ အမေကလည်း ဒီတစ်ခါ လိုက်ချင်နေတာ၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မတို့က မခေါ်လာခဲ့တာပါ သူက ရှင်တို့ လာလည်မှာကို အမြဲ မျှော်လင့်နေတာပါ”</p> <p> </p> <p>မိုမိခင်သည် နွေးထွေးစွာ ဖိတ်ခေါ်လိုက်သည်။</p> <p>အဖိုးမင်က စကားမပြောဘဲ မင်ယွဲ့ကို ကြည့် လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် အဖိုး၏ အကြည့်ကို သတိပြုမိသွားပြီး သူမသည် မိသားစုအတွင်းတွင် ဆုံးဖြတ်ချက်ချနိုင်သည့် အခန်းကဏ္ဍသို့ ပိုမို ရောက်ရှိလာသည်ကို ရုတ်တရက် သဘောပေါက်လိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p>ယခင်က အရွယ်ရောက်လာခြင်းမှာ ကြီးပြင်းလာခြင်းဟုသာ ထင်ခဲ့သော်လည်း ယခုမူ အစစ်အမှန် အရွယ်ရောက်ခြင်းမှာ မိသားစုကို ထောက်ပံ့နိုင်ပြီး မိဘနှင့် အဖိုးအဖွားများ အားကိုးရသူ ဖြစ်လာခြင်းပင် ဖြစ်ကြောင်း သိမြင်လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>"နောက်တစ်ခါကျရင် ကျွန်မနဲ့ ဟန်ကျီတို့ လာခေါ်ပါ့မယ်၊ အဲ့ဒီအခါကျရင် အားလုံးအတူတူ အပြင်ထွက်ပြီး ပျော်ပျော်ပါးပါး လည်ပတ်ကြတာပေါ့"</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့က ယခင်အကြိမ် ယန်ကျင်းသို့ ခေါ်သွားခြင်းမှာ ခရီးသွားရန်သာ ဖြစ်သော်လည်း နောက်တစ်ကြိမ်တွင်မူ လူကြီးချင်း တရားဝင် တွေ့ဆုံခြင်း ဖြစ်မည်ဟု ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အင်းလေ၊ အဲ့ဒီကျရင် ကိုယ့်အိမ်မှာပဲ တည်းကြတာပေါ့၊ ပိုပြီးတော့လည်း စည်ကားတာပေါ့"</p> <p> </p> <p>မိုမိခင်က ချက်ချင်းပင် သဘောတူလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>မင်ဖခင်နှင့် မိခင်တို့မှာမူ ဘာမှပြန်မပြောဘဲ မှင်တက်ကာ ခေါင်းညိတ်နေကြမိသည်။</p> <p>မိုမိသားစုမှာ ယန်ကျင်းရှိ ထင်ရှားသော မိသားစုကြီးဖြစ်ကြောင်း သူတို့ သိရှိထားရာ ထိုအိမ်ကြီးတွင် တည်းခိုရမည်ဆိုသော အတွေးကပင် သူတို့ကို အနည်းငယ် အနေရခက်စေပြီး ဘာလုပ်ရမှန်း မသိ ဖြစ်စေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဒီနေရာလေးက စိမ်းလန်းတဲ့ တောတောင်တွေနဲ့ ကြည်လင်တဲ့ ရေတွေ ရှိတော့ တကယ်ကို လှပပါတယ် လေထုကလည်း သန့်ရှင်းတော့ စိတ်အပန်းဖြေဖို့ တကယ်ကို ကောင်းတဲ့ နေရာလေးပါပဲ"</p> <p> </p> <p>သူတို့၏ အနေရခက်မှုကို သတိပြုမိသွားသဖြင့် မိုမိခင်သည် စကားစတင် ပြောကြားလိုက်သည်။</p> <p>သူမ သဘောကျသည်ကို မြင်ရသဖြင့် မင် မိခင်လည်း ဝမ်းသာသွားရသည်။</p> <p> </p> <p>"ရှင်တို့ သဘောကျရင် ခဏခဏ လာလည်ပြီး တည်းခိုကြပါဦး အားလုံးက မိသားစုတွေပဲဥစ္စာ"</p> <p> </p> <p>မိုမိခင်သည် သူမ၏ စကားကို ချက်ချင်းပင် ထောက်ခံလိုက်ပြီး </p> <p> </p> <p>“အမရေ... ဒါ အမ ကိုယ်တိုင် ပြောတာနော်! ကျွန်မက ဒီလို သာယာတဲ့ ကျေးလက်ရှုခင်းတွေရှိတဲ့ နေရာမှာ နေချင်နေတာ ကြာပါပြီ ယန်ကျင်းက ခြံဝင်းတွေက လူလုပ်ထားတာတွေ များလွန်းတော့ သဘာဝအလှတွေ ပျောက်ဆုံးနေသလိုပဲ ဒီနေရာလေးက လေထုလည်း ကောင်းတော့ အများကြီး ပိုသာယာပါတယ် နောက်ကျရင် ကျွန်မ လာနေရင်တော့ စိတ်မပျက်ပါနဲ့ဦး"</p> <p> </p> <p>မင်မိခင်သည် သူမ၏ စိတ်ရင်းမှန်ကို ခံစားသိရှိလိုက်ရသဖြင့် စိုးရိမ်စိတ်များ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>အစားအသောက် အားလုံးကို ပြင်ဆင်ပြီးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ စားပွဲပေါ်တွင် ဟင်းပွဲများမှာ စုံလင်နေတော့သည်။ အရောင်အဆင်း၊ ရနံ့နှင့် အရသာတို့မှာ ပြည့်စုံလွန်းလှသည်။</p> <p> </p> <p>"ဒီဝက်ခြေထောက်က နူးညံ့ပြီးတော့ အသားလေးက စိမ့်နေတာပဲ၊ အကျက်ကလည်း အတော်ပဲ ယွဲ့ယွဲ့ရဲ့ လက်ရာက တကယ်ကို ထူးချွန်တာပဲ”</p> <p> </p> <p>"ဒီငါးကလည်း တကယ် လတ်ဆတ်တာပဲ၊ ဆော့စ်အရသာကလည်း တကယ်ကို ပြည့်စုံလွန်းတယ်"</p> <p> </p> <p>မိုမိသားစုတွင် စားနေစဉ် သို့မဟုတ် အိပ်နေစဉ် စကားမပြောရဟူသော တင်းကျပ်သည့် စည်းကမ်းများ မရှိပါချေ။ သူတို့မှာ လူနည်းသော မိသားစုဖြစ်ပြီး လူတိုင်းမှာ ကိုယ်ပိုင်အလုပ်များ ရှိကြသဖြင့် အတူတူ ဆုံတွေ့ချိန်မှာ နည်းပါးလှသည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့ အတူတူ ရှိချိန်မှာ အစားစားချိန်နှင့် အိပ်ချိန်သာ ဖြစ်ရာ ထိုအချိန်တွင်မှ စကားမပြောလျှင် သူတို့မှာ လူအ သဖွယ် ဖြစ်နေပေလိမ့်မည်။</p> <p>အခြေခံ ထမင်းဝိုင်း စည်းကမ်းများကိုမူ လိုက်နာကြသည်။ </p> <p> </p> <p>အစားအသောက်များ ပါးစပ်ထဲတွင် ရှိနေစဉ် စကားမပြောသော်လည်း ပုံမှန်အားဖြင့် နေ့စဉ်ကိစ္စများကို ပြောဆိုလေ့ ရှိကြသည်။ယနေ့တွင် ဧည့်သည်အဖြစ် လာရောက်ခြင်းဖြစ်ရာ တိတ်ဆိတ်နေ၍ မဖြစ်ပါချေ။</p> <p> </p> <p>မင်မိသားစုသည် မိုမိခင်တစ်ယောက် ဟင်းတစ်ပွဲစားတိုင်း မင်ယွဲ့ကို တစ်ခွန်းမကျန် ချီးကျူးနေသည်ကို ကြည့်ကာ အံ့အားသင့်နေမိသည်။ သူမသည် ယွဲ့ယွဲ့အပေါ် အလွန်အမင်း ကျေနပ် နေသည်မှာ ထင်ရှားလှသည်။ </p> <p> </p> <p>ထမင်းဝိုင်း၏ အငွေ့အသက်မှာ ချက်ချင်းပင် သက်ဝင်လှုပ်ရှားလာခဲ့သည်။ ချမ်းသာသော မိသားစုများတွင် စည်းကမ်းကြီးတတ်သည်ဟု သူတို့ ကြားဖူးထားသဖြင့် အစပိုင်းတွင် စကားမပြောရဲဘဲ ရှိနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။ </p> <p> </p> <p>ယခုမူ တစ်ဖက်လူက စတင်ပြောဆိုလာသဖြင့် အိမ်ရှင်များအဖြစ် သူတို့လည်း နွေးထွေးစွာ ဧည့်ခံကျွေးမွေးကြတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒီကြက်သားကြော်ကလည်း အရမ်း အရသာရှိတာပဲ၊ အနံ့ကလည်း မွှေးသလို အပြင်က ကြွပ်ပြီး အထဲက အသားလေးက နူးညံ့နေတာပဲ ယွဲ့ယွဲ့ရဲ့ ဟင်းချက်စွမ်းရည်က တကယ့်ကို ထိပ်တန်းပဲ”</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် ချီးကျူးစကားများကြားတွင် အနည်းငယ် ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ဖြစ်လာရသည်။</p> <p> </p> <p>"အန်တီမို... ဒီဟင်းကို ဟန်ကျီ ချက်ထားတာပါကျွန်မကတော့ နာမည်မယူပါရစေနဲ့"</p> <p> </p> <p>မိုမိခင်မှာ အံ့အားသင့်သွားသော်လည်း ရှက်ရွံ့ခြင်း မရှိပါချေ။ သူမသည် မိုဟန်ကျီကို အံ့သြစွာ ကြည့်လိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မင်းရဲ့ လက်ရာက ဒီလောက်တောင် ကောင်းနေတာလား ငါတို့ မသိအောင် တိတ်တဆိတ် လေ့ကျင့်ထားတာလား ငါ့ကိုတောင် တစ်ခါမှ ချက်မကျွေးဖူးဘူးနော်"</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် မိုမိခင် နောက်ပြောင်နေခြင်းဖြစ်သည်ကို ကောင်းစွာ သိရှိသည်။</p> <p> </p> <p>"မေမေ... ကျွန်တော့် လက်ရာက ယွဲ့ယွဲ့ လက်ရာလောက် မကောင်းပါဘူး သူကပဲ ကျွန်တော့်ကို သင်ပေးခဲ့တာပါ"</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီက ဘာမှမတတ်နိုင်သကဲ့သို့ ပြောလိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>“ထူးခြားတဲ့ မိခင်တစ်ယောက် ရှိနေတာကတော့ တကယ်ကို မလွယ်ကူတဲ့ ကိစ္စပဲ"</p> <p> </p> <p>မင်မိသားစုဝင်များသည်လည်း မိုမိသားစုအတွင်းရှိ ကောင်းမွန်သော အငွေ့အသက်များကို ခံစားမိကြသည်။ </p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီသည် အနည်းငယ် အေးစက်ပြီး တည်ကြည်သည်ဟု ထင်ရသော်လည်း သူတို့ သုံးဦးကြား ဆက်ဆံရေးမှာ အလွန်ပင် ကောင်းမွန် သည်မှာ ငြင်းမရပါချေ။</p> <p> </p> <p>"ငါ သိသားပဲ၊ ယွဲ့ယွဲ့က တကယ်ကို အတော်ဆုံး ဆရာမပဲ"</p> <p> </p> <p>မိုမိခင်သည် ခေါင်းကို လှည့်ကာ မင်ယွဲ့ကို ဆက်လက် ချီးကျူးနေပြန်သည်။</p> <p>မင်ယွဲ့ ရယ်မောလိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p>ဤညစာ စားပွဲမှာ အိမ်ရှင်ရော ဧည့်သည်ပါ အားလုံး စိတ်ကျေနပ်မှု ရှိကြသည်။</p> <p>အဖိုးမင်နှင့် အဖွားမင်တို့သည် ခဏမျှ စကားပြောပြီးနောက် အိမ်သို့ ပြန်ခဲ့ကြသည်။</p> <p> </p> <p> သူတို့သည် လူကြီးများဖြစ်ကြပြီး မိုမိသားစုကို အနေရခက်အောင် မလုပ်လိုသဖြင့် လူချင်းတွေ့ပြီးနောက်တွင် ဦးစွာ ပြန်သွားကြခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>မိုဟန်ကျီသည်လည်း သူ ယူဆောင်လာသော လက်ဆောင်များကို အိမ်တိုင်းသို့ လိုက်လံ ပေးဝေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>အဖွားမင်နှင့် အဖိုးမင်တို့မှာမူ အကြိမ်ကြိမ် ငြင်းဆန်နေကြသည်။</p> <p> </p> <p>"အဖိုးနဲ့ အဖွား... ဒါက ကျွန်တော့်ရဲ့ စေတနာ လက်ဆောင်လေးတွေပါ၊ ကျေးဇူးပြုပြီး လက်ခံပေးပါ"</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီသည် ပစ္စည်းများကို အိမ်ထဲသို့ သယ်ပေးကာ ထားခဲ့ပြီးနောက် ပြန်ထွက်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒီကလေးကတော့... လက်ဆောင်တွေ ဒီလောက်အများကြီး ပေးရတာ ငွေတွေ အများကြီး ကုန်မှာပဲ ဒီလူငယ်လေးတွေ သူတို့ဘာသာ အဆင်ပြေပြေ နေထိုင်သွားနိုင်ရင်ပဲ ကျေနပ်ပါပြီ"</p> <p> </p> <p>အဖိုးမင်သည် မိုဟန်ကျီ၏ ထွက်ခွာသွားသော ကျောပြင်ကို ကြည့်ကာ သက်ပြင်းချရင်း သူ၏အပေါ် ကျေနပ်မိကြောင်း ဆိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>အမျိုးသားဖြစ်သူ၏ မိသားစု သဘောထားမှာ ထိုအမျိုးသား၏ သဘောထားအပေါ် မူတည်သည်ဟု ဆိုကြသည်။ ဤတွေ့ဆုံမှုမှာ အလွန်ပင် အောင်မြင်ခဲ့ပြီး မိုမိသားစုသည် မင်ယွဲ့အပေါ် အလွန် ကျေနပ်နှစ်သက်ကြောင်း ထင်ရှားလှသည်။</p> <p> </p> <p>မင်ဦးလေးနှင့် အန်တီမင်တို့မှာ ဆူညံသံကြား၍ ထွက်လာချိန်တွင် လူမှာ ထွက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါတွေက...”</p> <p> </p> <p>ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ပုံနေသော တန်ဖိုးကြီး လက်ဆောင်သေတ္တာများကို ကြည့်ကာ သူတို့ ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေကြသည်။</p> <p> </p> <p>"မင်ယွဲ့နဲ့ သူ့ရဲ့ ရည်းစား လာပို့သွားတာလေ"</p> <p> </p> <p>အဖိုးမင်က ပြောလိုက်သည်။ ကျေးလက်ဒေသများတွင် မိဘချင်း တွေ့ဆုံပြီး လက်ဆောင်များ ပေးကမ်းပြီးပါက လက်ထပ်ရန်မှာ အတည်ဖြစ်သွားပြီဟု ယူဆလေ့ ရှိကြသည်။ ထို့ကြောင့် လီအော့ရွာတွင် မိုဟန်ကျီနှင့် မင်ယွဲ့တို့မှာ ခိုင်မြဲသော လက်တွဲဖော်များ ဖြစ်သွားကြပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါတွေက ဈေးမနည်းလောက်ဘူး"</p> <p> </p> <p>အန်တီမင်သည် ထိုလက်ဆောင်များကို လက်ခံသင့်၊ မခံသင့် ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေသည်။</p> <p> </p> <p>"ပေးတာပဲ၊ လက်ခံလိုက်ပါ သူတို့က ငွေရှားပါးတဲ့သူတွေ မဟုတ်ပါဘူး ငါတို့ဘက်ကလည်း အောက်ကျနောက်ကျ မဖြစ်စေနဲ့"</p> <p> </p> <p>အဖိုးမင်က ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ဆုံးဖြတ်ချက် ချလိုက်သည်။</p> <p>ဤမျှ ထူးချွန်သော မြေးမလေး ရှိနေသဖြင့် သူတို့သည် မည်သည့်နေရာသို့ ရောက်ရောက် ခေါင်းမော့ကာ ရဲရဲဝံ့ဝံ့ လျှောက်လှမ်းနိုင်ကြပြီ မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save