Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၃၈၈)</h2> <h2 style="text-align: center;">တရားဝင်တွေ့ဆုံခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>"ကောင်းပါပြီ... အခုပဲ သိမ်းလိုက်ပါ့မယ်"</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီနှင့် မင်ယွဲ့တို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာကြသည်။</p> <p> </p> <p>မီးဖိုချောင်နှင့် ဧည့်ခန်းဆောင်တစ်ဝိုက်တွင် မိုမိခင်သည် မင်မိခင်နှင့်အတူ နေ့စဉ်လူမှုဘဝအကြောင်းများကို ရင်းနှီးပွင့်လင်းစွာ နှီးနှောဖလှယ်နေကြသည်။</p> <p> </p> <p>တစ်ဖက်တွင်မူ မစ္စတာမိုနှင့် မစ္စတာမင်တို့သည်လည်း ၎င်းတို့၏ လုပ်ငန်းဆောင်တာများအကြောင်းကို စတင်ဆွေးနွေးနေကြသည်။</p> <p> </p> <p>တစ်ဦးမှာ နိုင်ငံကျော် စီးပွားရေးလုပ်ငန်းရှင်ကြီးဖြစ်ပြီး အခြားတစ်ဦးမှာမူ ရွာငယ်လေးမှ ကုန်စုံဆိုင်ပိုင်ရှင်မျှသာ ဖြစ်သော်လည်း ဝါသနာတူရာ အကြောင်းအရာများကို အားတက်သရော ပြောဆိုနေကြသည်မှာ ကြည်နူးဖွယ်ကောင်းလှသည်။</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့နှင့် မိုဟန်ကျီတို့သည် လူကြီးများ၏ စကားဝိုင်းကို အနှောင့်အယှက် မပေးလိုကြသဖြင့် ဘေးချင်းယှဉ်ကာ ရွာထဲသို့ လမ်းလျှောက်ထွက်ခဲ့ကြသည်။</p> <p> </p> <p>"ယွဲ့ယွဲ့"</p> <p> </p> <p>လမ်းတစ်လျှောက်တွင် ရွာသားအများအပြားက မင်ယွဲ့ကို ရင်းနှီးစွာ နှုတ်ဆက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>"မင်ယွဲ့လေး... ဒါ သမီးရဲ့ ရည်းစားလား ဒီကောင်လေးက တကယ်ကို ချောမောခန့်ညားတာပဲ"</p> <p> </p> <p>"ဟုတ်ပပ... မြို့ကြီးပြကြီးက လူဆိုတော့လည်း ထူးခြားတာပေါ့၊ ဒီလောက် ရုပ်ရည်မျိုးက ဒီတစ်ဝိုက်မှာ ရှာလို့ရမှာ မဟုတ်ဘူး"</p> <p> </p> <p>......</p> <p> </p> <p>သူတို့နှစ်ဦးသည် ကျေးလက်ဒေသ၏ မှိုင်းညို့နေသော ပတ်ဝန်းကျင်တွင် တောက်ပနေသော မီးအိမ်နှစ်လုံးအလား ထင်ရှားနေသဖြင့် ရွာသားများစွာမှာ ရပ်တန့်ကာ ငေးမောကြည့်ရှုကြတော့သည်။</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် လမ်းတစ်လျှောက်လုံး အပြုံးမပျက်စေရန် ကြိုးစားနေရသဖြင့် မျက်နှာကြွက်သားများပင် တောင့်တင်းလာရသည်။ သူတို့အားလုံးမှာ လူကြီးမိဘများဖြစ်ကြသဖြင့် သူမအနေဖြင့် ယဉ်ကျေးပျူငှာသော အပြုံးကို ဆက်လက်ထိန်းသိမ်းထားရသည်။</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီသည် မျက်နှာထက်တွင် အမြဲပြုံးမနေသော်လည်း သူ မသိကျွမ်းသော လူကြီးများ၏ မေးခွန်းများကိုမူ စိတ်ရှည်လက်ရှည် ပြန်လည်ဖြေကြားပေးသည်။</p> <p> </p> <p>ရွာသားများ ဝေးရာသို့ ရောက်သွားသောအခါမှ မင်ယွဲ့သည် တခစ်ခစ် ရယ်မောလိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>"မစ္စတာမို... လူကြီးတွေအများကြီးနဲ့ ဒီလိုဆုံရတာ ရှင် ပထမဆုံးအကြိမ်လား အသားကျရဲ့လား"</p> <p> </p> <p>ကျေးလက်ဒေသ၏ ဓလေ့မှာ ထိုသို့ပင် ဖြစ်သည်။ </p> <p> </p> <p>လီအောက်ရွာတွင် 'မင်' ဟူသော မျိုးရိုးအမည်မှာ အဓိကဖြစ်သည်။ နောက်ပိုင်းမှ ပြောင်းရွှေ့အခြေချလာသော မိသားစုအနည်းငယ်မှလွဲ၍ ကျန်သူအားလုံးမှာ မျိုးရိုးတစ်ခုတည်းမှ ဆင်းသက်လာကြသူများ ဖြစ်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>အမှန်စင်စစ် မိုဟန်ကျီအနေဖြင့် ဤသို့ လိုက်လျောနေရန် မလိုအပ်ပါချေ။ သူ၏ ဂုဏ်ဒြပ်နှင့် အဆင့်အတန်းအရဆိုလျှင် သူ၏ ကိုယ်ပိုင်မိသားစုမှ အမျိုးအဆွေများပင် ဖြစ်ပါစေ၊ သူက ဂရုစိုက်ရန် မလိုသလောက်ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သူ ယခုကဲ့သို့ စိတ်ရှည်သည်းခံကာ ပျူငှာနေခြင်းမှာ သူမကို ချစ်မြတ်နိုးသောကြောင့်သာ ဖြစ်ကြောင်း မင်ယွဲ့ ကောင်းစွာ သိရှိသည်။</p> <p> </p> <p>"ရပါတယ်"</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီသည် မင်ယွဲ့၏ လက်ကလေးကို သူ၏ လက်ဖဝါးကြီးထဲတွင် ဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်သည်။ အပြင်ဘက်တွင် အနည်းငယ် အေးစိမ့်လာသော်လည်း မင်ယွဲ့၏ လက်ကလေးမှာ သူ၏ နွေးထွေးမှုအောက်တွင် ချက်ချင်းပင် လုံခြုံသွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် သူသည် သူမ၏ရှေ့တွင် အလွန်ပင် လိမ္မာပါးနပ်သောသူ ဖြစ်နေသည်ဟု ခံစားရသည်။</p> <p> </p> <p>"ဒီတစ်ခေါက် ရွာပြန်လာတာ ဘာအစီအစဉ်တွေ ရှိလို့လဲ"</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီက စကားလမ်းကြောင်းကို ပြောင်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားရသည်။</p> <p> </p> <p>"ရှင် ဘယ်လိုသိတာလဲ"</p> <p> </p> <p>"ဟိုတစ်နေ့က မင်း ပရောဂျက်အဆိုပြုလွှာတစ်ခု ရေးနေတာ ကိုယ်တွေ့လိုက်တယ်လေ မင်းက ကုမ္ပဏီစီမံခန့်ခွဲမှုမှာ လမ်းညွှန်မှုပေးတာကလွဲလို့ တိုက်ရိုက်သိပ်မပါဝင်ဘူးဆိုတော့ ဒါဟာ လီအောက်ရွာနဲ့ ပတ်သက်နေမယ်လို့ ကိုယ်ခန့်မှန်းမိတာပါ"</p> <p> </p> <p>မင်မိသားစုဝင်များသည် ယန်ကျင်းသို့ လိုက်ပါနေထိုင်ရန် ဆန္ဒမရှိကြောင်း သူသိရှိသည်။ </p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် မင်ယွဲ့သည် လီအော့ရွာ၏ ပတ်ဝန်းကျင်ကို မြှင့်တင်ရန် နည်းလမ်းတစ်ခုခု ရှာဖွေမည်မှာ အချိန်စောင့်ရန်သာ လိုတော့သည်။</p> <p>ရွာရှိ မြင့်မားသော တောင်တန်းများနှင့် စီတန်းနေသော လယ်ကွင်းပြင်များကို ကြည့်ရင်း မင်ယွဲ့၏ စိတ်ထဲတွင် ကြီးမားသော ပြောင်းလဲမှုတစ်ခု ပြုလုပ်လိုသည့် ရည်မှန်းချက်များ တောက် လောင်လာသည်။</p> <p> </p> <p>ယခုအခါ သူမတွင် ငွေကြေးဓန မရှားပါးတော့သော်လည်း ကျေးလက်ဒေသ ဖွံ့ဖြိုးရေးမှာ သူမအတွက် စီးပွားရေးအရ အကျိုးအမြတ် များစွာရရှိမည် မဟုတ်ပါချေ။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း မိဘများက ဤနေရာတွင်သာ နေထိုင်လိုကြသဖြင့် လီအောက်ရွာ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်ရေးမှာ သူမအတွက် မဖြစ်မနေ လုပ်ဆောင်ရမည့် တာဝန်တစ်ခု ဖြစ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>"အရင်ချမ်းသာသူက ကျန်ရှိနေတဲ့ ဆင်းရဲသူတွေကို ကူညီရမယ်" </p> <p> </p> <p>ဟူသော နိုင်ငံတော်၏ လမ်းညွှန်ချက်ကို သူမ အကောင်အထည်ဖော်လိုသည်။</p> <p> </p> <p>အခြားသော ချမ်းသာသူများကို စောင့်မနေတော့ဘဲ မင်ယွဲ့သည် လီအောက်ရွာ၏ ရှေ့ဆောင်လမ်းပြသူ ဖြစ်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>"ဟိုဘက်က တောင်တန်းကြီးကို ကြည့်ပါဦး အရင်ကဆိုရင် ရာသီချိန်ရောက်ရင် ဒေါနပန်း တွေ တစ်တောင်လုံး ဖုံးလွှမ်းနေတာ၊ အရမ်းလှတာပဲ"</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် တောင်တစ်ဖက်ခြမ်းကို ညွှန်ပြရင်း မိုဟန်ကျီကို ပြောပြသည်။</p> <p> </p> <p> "အခုက ရာသီမဟုတ်တော့ ပန်းပင်လယ်ကြီးကို မမြင်ရတာ နှမြောစရာပဲ"</p> <p> </p> <p>ဤနေရာသို့ ရောက်သောအခါ မင်ယွဲ့၏ လေသံမှာ အနည်းငယ် မှိုင်ညို့သွားရသည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါပေမဲ့ နောက်ပိုင်းမှာ ရွာသားတချို့နဲ့ အခြားရွာက လူတွေက ဒေါနပန်းပင်တွေကို အမြစ်ကနေ တူးထုတ်ပြီး ပိုက်ဆံနဲ့ ရောင်းစားပစ်ကြတယ် ပျိုးပင်လေးတွေကိုတောင် မချန်ခဲ့ကြဘူး"</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် မကြာသေးမီနှစ်များအတွင်း သူမ၏ ကလေးဘဝ အမှတ်တရထဲမှ လှပသော မြင်ကွင်းများကို မြင်တွေ့ရခြင်း မရှိတော့ပါချေ။</p> <p> </p> <p>သူမသည် သူတို့ကို တားဆီးရန် စဉ်းစားခဲ့သော်လည်း စားဝတ်နေရေး ခက်ခဲနေသော ရွာသားများကို ဂေဟစနစ် ထိန်းသိမ်းရေးအကြောင်း ပြောပြကာ တားဆီးရန်မှာ အဓိပ္ပာယ်မရှိသကဲ့သို့ ဖြစ်နေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>အမှန်စင်စစ် ဒေါနပန်းမှာ ထိုမျှ တန်ဖိုးမကြီးလှပါချေ။ ရွာသားများတွင် အခြားသော ဝင်ငွေရလမ်းသာ ရှိခဲ့ပါက ဤပန်းများကို မျိုးတုံးလုနီးပါး လုပ်ဆောင်ကြမည် မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>"မင်း အဲ့ဒီတောင်တစ်ခုလုံးကို ကန်ထရိုက်ယူလိုက်လို့ ရတယ်လေ"</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီသည် သူမ၏ စိတ်ကူးကို ချက်ချင်း သဘောပေါက်လိုက်သည်။ သူမ ထိုတောင်အကြောင်း ပြောနေသည်မှာ အခြားသော အစီအစဉ်တစ်ခု ရှိနေမည်မှာ သေချာသည်။</p> <p> </p> <p>"ကျွန်မလည်း အဲ့ဒီလိုပဲ စဉ်းစားထားတာပါ"</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် တောက်ပသော မျှော်လင့်ချက်များဖြင့် သူ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"တောင်ဧရိယာကို ကန်ထရိုက်ယူမယ်၊ သစ်ပင်ပန်းမန်တွေကို ပြန်စိုက်ပြီး ကာကွယ်မယ်၊ လယ်ယာမြေတွေကို သစ်တောတွေအဖြစ် ပြန်ပြောင်းမယ်"</p> <p> </p> <p>အတိတ်ကာလက လူများသည် စားဝတ်နေရေးအတွက် တောင်ပေါ်မြေများကို ခုတ်ထွင်ရှင်းလင်းခဲ့ကြသည်။ မင်ယွဲ့သည် ဒေသတွင်း ဂေဟစနစ်ကို ကာကွယ်လိုသဖြင့် ထိုနေရာတစ်ခုလုံးကို လွှဲပြောင်းရယူလိုခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"အဲ့ဒီနေရာက အရင်က ဝါးတောကြီးလေ ကဆုန်၊ နယုန်လောက်ဆိုရင် ဝါးပိုးတက်တွေ ထွက်ပြီကျွန်မ အဖေနဲ့အတူ အိတ်တွေသယ်ပြီး ဝါးပိုးတက် တူးခဲ့ဖူးတယ် အဲ့ဒီနေရာကို ကာကွယ်ပြီးရင် ရွာထဲမှာ လက်မှုပညာ စက်ရုံတစ်ရုံ ဖွင့်မယ် ဝါးနဲ့ သစ်သားကို အခြေခံတဲ့ လက်မှုပစ္စည်းတွေ ထုတ်လုပ်မယ် ကျွန်မတို့ဆီမှာ ဝါးလည်းရှိတယ်၊ သစ်သားလည်း ရှိတယ်လေ"</p> <p> </p> <p>"ရှင် မုန်ညင်းပန်းခင်းကြီးတွေ တစ်ပြိုင်နက် ပွင့်နေတာကို မြင်ဖူးလား အဝါရောင် ပန်းပင်လယ်ကြီးက လူ့ရဲ့ စိုးရိမ်ပူပန်မှုတွေကို ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားစေနိုင်တာ ကျွန်မက မိန်းကလေးဆိုပေမဲ့ သစ်ပင်တက်တာ၊ ရေကူးတာမှာလည်း မညံ့ဘူးနော် ငယ်ငယ်တုန်းကဆိုရင် မိုးရွာပြီး စိုစွတ်နေတဲ့ အချိန်တွေမှာ ငါးတွေ ရေထဲကနေ ခုန်ထွက်နေတတ်တာ နွေရာသီဆိုရင် ရွာက ကလေးတွေ မြစ်ထဲမှာ ပုစွန်ဆိတ် သွားဖမ်းကြတယ် ဘာကိရိယာမှ မလိုဘူး ကျောက်တုံးလေးတွေကို လှန်လိုက်ရင် ကြည်လင်တဲ့ ရေထဲမှာ ပုစွန်ကြီးတွေ ရှိနေတာ လက်နှစ်ဖက်နဲ့ အသာအယာ အုပ်ဖမ်းလိုက်ရုံပဲ"</p> <p> </p> <p>"ငါးဖမ်းတယ်၊ ပုစွန်ဖမ်းတယ်၊ လက်ဖက်ရွက် ခူးတယ်၊ သစ်သီးတွေ ခူးစားတယ်..."</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် သူမ၏ ကလေးဘဝကို ပြန်လည်ပြောပြနေစဉ်တွင် သူမ၏ မျက်ဝန်းလေးများမှာ ပျော်ရွှင်မှုကြောင့် တောက်ပနေသည်။ </p> <p> </p> <p>ထိုစဉ်က သူမ၏ မိသားစုမှာ မချမ်းသာသော်လည်း ထိုအမှတ်တရများမှာ သူမအတွက် ဆင်းရဲပင်ပန်းမှုထက် ပျော်ရွှင်စရာ အတိပြီးနေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီသည်လည်း သူမ၏ ပြောစကားများထဲတွင် နစ်မျောသွားရသည်။ သူသည် မင်ယွဲ့၏ ကလေးဘဝ ပုံရိပ်လေးများကို မြင်ယောင်ကြည့်မိသည်။ လက်ထဲတွင် ရွှံ့များပေကျံကာ ငါးဖမ်းနေသော မင်ယွဲ့လေး၊ တောင်ပေါ်တွင် လက်ဖက်ရွက် ခူးနေသော မင်ယွဲ့လေး...။</p> <p> </p> <p>"အထက်တန်းကျောင်းတုန်းက 'ဘုရင်နှင့် နိုင်ငံတော်၏ ဆက်ဆံရေး' ဆိုတဲ့ ကဗျာကို သင်ရချိန်မှာ ရှေးလူကြီးတွေရဲ့ အတွေးအခေါ်တွေက တကယ်ကို ခေတ်မီပြီး လက်ရှိကာလမှာ အသုံးချလို့ရတယ်လို့ ခံစားခဲ့ရတယ် ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီတုန်းက ကျွန်မမှာ အာဏာလည်းမရှိ၊ ရွာထဲမှာလည်း ပြောပိုင်ခွင့် မရှိခဲ့ဘူး အခုတော့ ရွာသားတွေရဲ့ စားဝတ်နေရေး ပြဿနာကို အရင်ဖြေရှင်းပေးပြီးမှ ကျွန်မရဲ့ စိတ်ကူးတွေကို အကောင်အထည်ဖော် မယ်"</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် ပညာသင်ကြားခြင်းမှာ အကျိုးမဲ့သည်ဟု တစ်ခါမျှ မတွေးခဲ့ပါချေ။ သူမသည် အဆင့်အတန်းခွဲခြားမှုများကြောင့် ဖိနှိပ်ခံခဲ့ရစဉ်ကပင် အသိပညာ၏ စွမ်းအားကို ဘယ် သောအခါမှ မသံသယဖြစ်ခဲ့ဖူးပေ။</p> <p> </p> <p>စိုက်ပျိုးချိန်ကို မလွဲစေလျှင် စားမကုန်သော ဆန်ရေစပါး ရရှိမည်။ ပိုက်ကွန်အကွက်ငယ်များကို မသုံးလျှင် ငါး၊ လိပ် များပြားလာမည်။ </p> <p>သစ်တောများကို အချိန်အခါအလိုက်သာ ခုတ်ထွင်လျှင် သုံးမကုန်သော သစ်သားများ ရရှိမည်...။</p> <p> </p> <p>ဤသည်မှာ ရှေးခေတ်က လူသားများ နောင်တမရှိ နေထိုင်နိုင်ရန် လုပ်ဆောင်ခဲ့သော နည်းလမ်းများ ဖြစ်သည်။ မင်ယွဲ့သည် လီအော့ရွာ၏ သဘာဝဂေဟစနစ်ကို ကာကွယ်ရန် ထပ်လောင်း စဉ်းစားထားခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီသည် စိတ်အားထက်သန်စွာ ပြောဆိုနေသော သူမကို ကြည့်ရင်း သူမသည် ကိုယ်ပိုင် အလင်းရောင်များ ထွက်ပေါ်နေသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။</p> <p> </p> <p>သူမသည် မိုမိသားစု၏ မျိုးဆက်အဆက်ဆက် လက်ဆင့်ကမ်းလာသော ယုံကြည်ချက်နှင့် ဇွဲနပဲတို့ကို ကိုယ်စားပြုနေသူ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"ကိုယ် မင်းကို ထောက်ခံပါတယ်”</p> <p> </p> <p>သူသည် မင်ယွဲ့၏ လက်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ကာ နွေးထွေးမှုနှင့် ခွန်အားများကို ပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ရွာကလေးတွင် ညချမ်းအချိန်သို့ ရောက်ရှိလာပြီး နေဝင်ရိုးရီ အလှတရားများက ကောင်းကင်ယံတွင် ဖုံးလွှမ်းနေသည်။ အရပ်ရှည်ရှည်နှင့် အမျိုးသားတစ်ဦးနှင့် လှပသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးတို့သည် နေဝင်ဆည်းဆာ အောက်တွင် ဘေးချင်းယှဉ်ကာ လမ်းလျှောက်နေကြသည်။</p> <p> </p> <p>အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ မိုဟန်ကျီ၏ အခန်းကို မင်ယွဲ့၏ အခန်းဘေးတွင် စီစဉ်ပေးထားသည်။</p> <p>မင်ယွဲ့ ရေချိုးခန်းထဲမှ ထွက်လာချိန်တွင် ဝရန်တာဘက်မှ အသံတစ်ခု ကြားလိုက်ရသည်။ </p> <p>တံခါးကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်ရာ ထိုဘက်မှ လျှောက်လာသော အမျိုးသားတစ်ဦးကို တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>"ရှင် ဘာလုပ်နေတာလဲ။ သတိထားဦးလေ"</p> <p>မင်ယွဲ့သည် သူ့ကို ကူညီရန် အမြန် လက်လှမ်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီသည် မင်ယွဲ့၏ အခန်းထဲသို့ ချောမောစွာ ခုန်ဝင်လိုက်သည်။ သူသည် မင်ယွဲ့၏ လက်ကို ဆွဲကာ အခန်းထဲသို့ ခေါ်ဆောင်သွားပြီး တံခါးကို ပိတ်လိုက်သည်။ ညအချိန်တွင် အေးစိမ့်လှသဖြင့် မင်ယွဲ့ အအေးမိမည်ကို သူ စိုးရိမ်သည်။</p> <p> </p> <p>"ကိုယ် မင်းရဲ့ ဆံပင်တွေကို ခြောက်အောင် လုပ်ပေးမယ်"</p> <p> </p> <p>သူသည် မင်ယွဲ့ကို မှန်တင်ခုံရှေ့ရှိ ထိုင်ခုံတွင် ထိုင်ခိုင်းလိုက်ပြီး တဘက်ကို ယူကာ သူမ၏ ဆံပင်များကို အသာအယာ သုတ်ပေးသည်။ </p> <p>လရောင်အောက်တွင် ထိုအမျိုးသား၏ မျက်ဝန်းများမှာ လရောင်ထက်ပင် ပိုမို နုညံ့ယုယနေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဘာလို့ ဒီလောက် ညဉ့်နက်မှ လာရတာလဲ"</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့က တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"သတိရလို့"</p> <p> </p> <p>"ရှင်ကလည်း... ခုနတင်ပဲ တွေ့ထားတာကို”</p> <p> </p> <p>သူမ မနေနိုင်ဘဲ တခစ်ခစ် ရယ်လိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p>"မင်း မရှိရင် ကိုယ် အိပ်မပျော်ဘူး"</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီက ဘာမှမတတ်နိုင်သကဲ့သို့ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါဆို ပြီးခဲ့တဲ့ အနှစ်နှစ်ဆယ်ကျော်လုံး ရှင် ဘယ်လို နေခဲ့တာလဲ"</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့က သူ့ကို မော့ကြည့်ရင်း မေးလိုက်သည်။ ထိုအမျိုးသားသည် အရပ်ရှည်လွန်းသဖြင့် သူမကို ငုံ့ကြည့်နေရသည်။ သူမ၏ စိုစွတ်နေသော မျက်တောင်လေးများမှာ ပိုမိုနက်မှောင်နေပြီး သူမ၏ မျက်ဝန်းကြီးများထဲတွင် သူ၏ ပုံရိပ်သာ ထင်ဟပ်နေသည်။</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီ၏ နှလုံးခုန်သံမှာ ဗုံတီးသကဲ့သို့ မြန်ဆန်လာရသည်။</p> <p> </p> <p>"အဲ့ဒါက မတူဘူးလေ”</p> <p> </p> <p>"ဘာလို့ အရှေ့တံခါးကနေ မလာတာလဲ။ ကျွန်မက တံခါးမဖွင့်ပေးဘူးလို့ ပြောနေလို့လား”</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့က စကားလမ်းကြောင်း လွှဲလိုက်သည်။ မိုဟန်ကျီသည် သူမ၏ နဖူးလေးကို လက်ချောင်းဖြင့် အသာအယာ တောက်လိုက်ပြီး တိုးတိုးလေး ဆိုသည်။</p> <p> </p> <p>"ကိုယ်သာ အရှေ့တံခါးကနေ ဝင်လာရင် မင်းရဲ့ ဦးလေးနဲ့ အန်တီက ကိုယ့်ကို မနက်ဖြန် အိမ်ပေါ်က နှင်ထုတ်လိမ့်မယ်"</p> <p> </p> <p>"ရှင်ကတော့ တကယ်ပဲ...”</p> <p> </p> <p>"ကိုယ့်ကို သနားပါဦး"</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီသည် အမှားအမှန်ကို ငြင်းခုံခြင်းမပြုဘဲ တိုက်ရိုက်ပင် အလျှော့ပေးလိုက်သည်။ မင်ယွဲ့သည် သူ၏ သနားစဖွယ် အမူအရာကြောင့် မျက်နှာလေး နီမြန်းသွားရကာ စိတ်ဆိုးပြေသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ကဲပါ... မြန်မြန် ခြောက်အောင်လုပ်ပေး၊ ကျွန်မ အိပ်ချင်ပြီ"</p> <p> </p> <p>နောက်တစ်နေ့ နံနက်တွင် မင်ယွဲ့ နိုးလာချိန်၌ မိုဟန်ကျီမှာ ရှိမနေတော့ပါချေ။ သူသည် ဝရန်တာမှတစ်ဆင့် ပြန်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့ တံခါးဖွင့်လိုက်ချိန်တွင် ဘေးခန်းမှ တံခါးမှာလည်း တစ်ပြိုင်နက် ပွင့်လာခဲ့သည်။ ယမန်နေ့က သူတို့နှစ်ဦး ဘာမှ မလုပ်ဆောင်ခဲ့ကြပါချေ။ လူကြီးမိဘများနှင့် ပထမဆုံးအကြိမ် တရားဝင် တွေ့ဆုံခြင်း ဖြစ်သဖြင့် မိုဟန်ကျီအနေဖြင့် မလျော်ကန်သော အပြုအမူမျိုး မလုပ်ဆောင်လိုခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"မင်္ဂလာနံနက်ခင်းပါ”</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့က ပြုံးလျက် လက်ဝှေ့ယမ်း နှုတ်ဆက် လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မင်္ဂလာနံနက်ခင်းပါ"</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီသည် သူမအနားသို့ လာကာ ပါးလေးကို အသာအယာ နမ်းလိုက်သည်။ မင်ယွဲ့သည် သူ၏ ရင်းနှီးမှုကို ကျင့်သားရနေပြီ ဖြစ်သဖြင့် ပြန်လည် နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်တွင် မင်မိခင် တက်လာခဲ့ပြီး ဤမြင်ကွင်းကို မြင်တွေ့သွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>"မြန်မြန် ဆင်းလာခဲ့ကြတော့၊ မုန့်စားရအောင်”</p> <p> </p> <p>မင်မိခင်သည် တစ်စုံတစ်ခုကို မြင်သွားမည်စိုးသဖြင့် အမြန်ပင် ပြန်ဆင်းသွားတော့သည်။ မိုဟန်ကျီမှာမူ အန်တီမင် စိတ်ဆိုးမည်ကို စိုးရိမ် သဖြင့် ရင်တထိတ်ထိတ် ဖြစ်နေမိသည်။</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့နှင့် မိုဟန်ကျီတို့ အောက်သို့ ဆင်းလာသောအခါ မိုမိခင်သည် ခြံထဲရှိ လက်ဖက်ပန်းပင် များကို ကြည့်နေသည်ကို တွေ့ရသည်။ ပန်းရောင် လက်ဖက်ပန်းလေးများ ပွင့်နေသည်မှာ အလွန်ပင် လှပလှသည်။</p> <p> </p> <p>ယနေ့တွင် မင်မိဘများသည် အခြားအလုပ်များကို ဘေးဖယ်ထားကာ ဧည့်သည်များကို ဧည့်ခံရန်သာ အချိန်ပေးထားကြသည်။</p> <p> </p> <p>"ရောက်တုန်းရောက်ခိုက် ရွာထဲက သဘာဝရှုခင်းတွေကို လိုက်ပြပါ့မယ်"</p> <p> </p> <p>မင်ဖခင်သည် သူ၏ G-Class ကားကြီးကို ထုတ်လိုက်သည်။ ထိုကားကို ဝယ်ထားသော်လည်း ပျက်စီးမည်စိုးသဖြင့် သူ အလွန် တန်ဖိုးထားရသည်။</p> <p> </p> <p>"ကျွန်တော် မောင်းပါ့မယ်"</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီက ကားသော့ကို ယူလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ကားနှစ်စီးသည် တစ်ပြိုင်နက် ထွက်ခွာခဲ့ကြသည်။ မင်ဖခင်သည် သူတို့ကို စမ်းရေတွင်းနှင့် ဂူ ဆီသို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>"အထဲကိုတော့ မဝင်ရအောင် အထဲမှာ မှောင်ပြီး ဖုန်းလိုင်းလည်း မမိဘူး"</p> <p> </p> <p>ဂူအပြင်ဘက်တွင် ရပ်ရင်း မင်ဖခင်က ပြောသည်။ မိုမိခင်မှာ အနည်းငယ် စပ်စုချင်စိတ် ဖြစ်နေသည်။ ဤဂူသည် တောင်ကုန်း၏ တစ်ဝက်ခန့်တွင် တည်ရှိသည်။</p> <p> </p> <p>"သဘာဝတရားရဲ့ လက်ရာက တကယ်ကို အံ့ဩစရာပဲ”</p> <p> </p> <p>မိုမိခင်သည် တောင်ပေါ်မှ မြင်တွေ့ရသော ရှုခင်းများကို ကြည့်ကာ ချီးကျူးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် ဤဂူအကြောင်းကို ကောင်းစွာ သိရှိသည်။ ၎င်းကို 'သရဲဂူ' ဟု ခေါ်ကြသည်။ စစ်ပွဲကာလအတွင်း ဂျပန်စစ်သားများ ဝင်လာချိန်တွင် ရွာသားများသည် ဤဂူထဲမှတစ်ဆင့် ထွက်ပြေးခဲ့ကြသည်။ ယခင်က ဤဂူသည် အခြားရွာများသို့ ဆက်သွယ်ထားပြီး အလွန် ရှည်လျားလှသည်။</p> <p> </p> <p>ကံဆိုးစွာဖြင့် ဂျပန်များက သိရှိသွားပြီး ဂူပေါက်တစ်ဖက်ကို ပိတ်ကာ ကောက်ရိုးများကို မီးရှို့ခဲ့သဖြင့် အထဲရှိ လူအချို့ မွန်းကြပ်ကာ သေဆုံးခဲ့ရသည်။ ထို့ကြောင့် ဤအမည်တွင်လာခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"အန်တီ... အထဲမှာ လင်းနို့တွေ ရှိတယ်၊ မဝင်တာပဲ ကောင်းပါတယ်"</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့က တားမြစ်လိုက်သဖြင့် မိုမိခင်လည်း လက်ဝှေ့ယမ်းကာ မဝင်တော့ရန် ဆုံးဖြတ် လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့သည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို လေ့လာပြီးနောက် အိမ်သို့ ပြန်လာခဲ့ကြသည်။ အစားအသောက်များ စားသောက်ပြီးနောက် ပြန်ရန် အချိန်ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ မိုမိဘများသည် မင်မိဘများ၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ကာ နွေးထွေးသော ဧည့်ခံမှုအတွက် ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုကြသည်။</p> <p> </p> <p>သမီးဖြစ်သူ၏ နောက်ကျောကို ကြည့်ရင်း မင်မိခင်၏ မျက်ဝန်းတွင် မျက်ရည်များ ဝဲလာရသည်။ သမီးလေးမှာ အရွယ်ရောက်ကာ ချစ်သူကိုပင် အိမ်သို့ ခေါ်လာနိုင်ခဲ့ပြီ မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် အိမ်ပြန်ရောက်ပြီးနောက် မနားဘဲ ယွဲ့ဟွာနည်းပညာ ကုမ္ပဏီသို့ တိုက်ရိုက် သွားရောက်ခဲ့တော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save