Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၃၈၉)</h2> <h2 style="text-align: center;">အလွန်အလုပ်များနေသောသူ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>"အလုပ်များလှချည်လား လူကြီးမင်းရယ်... ကုမ္ပဏီရှိသေးတယ်ဆိုတာကို အခုမှ သတိရတော့တာလား ကျွန်တော် အနားမယူခင်လေးမှာ လာတွေ့ဖို့များ စိတ်ကူးထားတာလားလို့တောင် ထင်နေတာ"</p> <p> </p> <p>ကျန်းဟိန်သည် မျက်ခုံးကို ပင့်တင်လိုက်ပြီး ရုံးခန်းဆိုဖာပေါ်တွင် ပျင်းရိပျူငှာစွာ ထိုင်နေသော လှပသည့် အမျိုးသမီးကို ကြည့်ကာ ခနဲ့လိုက်သည်။ သူမသည် အချိန်အတော်ကြာမှ ပြန်တွေ့ရခြင်းဖြစ်သော်လည်း ယခင်ကထက်ပင် ပိုမိုတောက်ပကြည့်ကောင်းနေဆဲပင်။</p> <p> </p> <p>သူမ၏ အလှအပကို စွဲလန်းနေခြင်းကြောင့် မဟုတ်ပါချေ။ သူသည် အလုပ်များလွန်းသဖြင့် လူမဆန်အောင် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေချိန်တွင် ဤသူဌေးမကမူ အင်အားအပြည့်နှင့် လန်းဆန်းနေသည်ကို မြင်ရ၍ မနာလိုဖြစ်မိခြင်းသာ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"သိပ်လည်း ပိုမပြောပါနဲ့ဦး၊ ပြီးခဲ့တဲ့လကတင် ကုမ္ပဏီကို ကျွန်မ တစ်ခေါက် လာခဲ့သေးတယ်လေ"</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် လက်ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"သြော်... ဒါဆို ကျွန်မတို့က ရှင့်ကို ချီးကျူးရမှာပေါ့လေ"</p> <p> </p> <p>ဝမ်ချန်းသည် အပြင်ဘက်မှ ဝင်လာစဉ် မင်ယွဲ့၏ စကားကို ကြားလိုက်သဖြင့် ဝင်၍ ထေ့လုံးဆိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မဟုတ်ပါဘူး... ရှင်တို့နှစ်ယောက်က ပေါင်းပြီး ကျွန်မကို နှိပ်ကွပ်နေကြတာပဲ”</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် ဆိုဖာလက်တန်းပေါ်သို့ လက်ကိုတင်ထားကာ သူမ၏ သူငယ်ချင်းများရှေ့တွင် အလွန်အမင်း စိတ်လက်ပေါ့ပါးစွာ ရှိနေကြောင်း မည်သူမဆို မြင်နိုင်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>"ရှင်က ဒီလောက်တောင် အရည်အချင်းရှိနေရင် မစ္စတာမိုကိုပါ ဒီကို ခေါ်ခဲ့ပါလား”</p> <p> </p> <p>ဝမ်ချန်းက မေးစေ့ကို ပင့်ကာ ခနဲ့တဲ့တဲ့ ရယ် လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ကဲ... နောက်နေတာတွေ တော်ပြီ၊ အလုပ်ကိစ္စကိုပဲ အာရုံစိုက်ကြရအောင်"</p> <p> </p> <p>ကျန်းဟိန်သည် သူလုပ်လက်စ အလုပ်များကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး နားထောင်မည့် အမူအရာ ပြုလိုက်သည်။ ဝမ်ချန်းသည်လည်း လက်ထဲမှ စာရွက်စာတမ်းများကို ချလိုက်ပြီး ဆိုဖာတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒီတစ်ခေါက် ကျွန်မ ဇာတိရွာကို ပြန်သွားခဲ့တယ် အခု ကျွန်မမှာ အရည်အချင်းရှိနေတဲ့ အချိန်မှာ ကိုယ့်ဇာတိအတွက် တစ်ခုခု ပြန်မလုပ်ပေးနိုင်ရင် မကောင်းဘူးလေ ဒါကြောင့် ကုမ္ပဏီကနေ ပရောဂျက်အသစ်တစ်ခုအတွက် လူတွေ ထပ်ခေါ်မယ် ကြိုပြောထားရမှာက လီအောက်ရွာမှာ အချိန်အတော်ကြာ သွားရောက် အခြေချနေထိုင်ရလိမ့်မယ် ဒါပေမဲ့ ခံစားခွင့်တွေကတော့ အလွန်ကောင်းမှာပါ"</p> <p> </p> <p>၎င်းသည် အချိန်တိုအတွင်း ပြီးမြောက်နိုင်မည့်အရာ မဟုတ်ပါချေ။ ကြီးမားသော စီမံကိန်းကြီးဖြစ်သလို အမြတ်အစွန်း ချက်ချင်းရရှိမည့် လုပ်ငန်းမျိုးလည်း မဟုတ်ပေ။ သို့သော်လည်း မင်ယွဲ့သည် မူလကပင် ငွေကြေးအကျိုးအမြတ်အတွက် လုပ်ဆောင်ခြင်း မဟုတ်ပါချေ။</p> <p> </p> <p>"ကောင်းပါပြီ... ကျွန်တော် အခုပဲ စတင် ပြင်ဆင်လိုက်ပါ့မယ်"</p> <p> </p> <p>အကယ်၍ ဤသို့သာ ဆက်လက်တိုးတက်နေပါက ယွဲ့ဟွာနည်းပညာသည် နောက်ဆုံးတွင် သီးခြားလက်အောက်ခံ ကုမ္ပဏီကြီးတစ်ခု ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>"ရှင် အကောင်းဆုံးဖြစ်အောင် လုပ်ထားပါ၊ ကျွန်မ အားတဲ့အခါ ကူညီပေးမယ့်သူ တစ်ယောက်ယောက် ရှာပေးပါ့မယ်"</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် မထွက်ခွာမီ ကျန်းဟိန်၏ ပခုံးကို အသာအယာပုတ်ကာ အားပေးစကား ဆိုခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်းဟိန်သည် မနေနိုင်ဘဲ ခပ်တိုးတိုး ရယ်မောလိုက်မိသည်။ ဤသူဌေးမသည် စီမံခန့်ခွဲမှုအပိုင်းတွင် များစွာ ပါဝင်ခြင်းမရှိသော်လည်း ရက်ရောသူဖြစ်ပြီး လုပ်ပိုင်ခွင့်များကို အပြည့်အဝ အပ်နှင်းထားသူ ဖြစ်သည်။ သူမသည် အမြဲတမ်း ကြီးကျယ်သော ခြေလှမ်းများကို လှမ်းလေ့ရှိရာ ဝန်ထမ်းများမှာလည်း ကုမ္ပဏီအပေါ် သံယောဇဉ် ကြီးမားကြသည်။</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် ကုမ္ပဏီအဆောက်အအုံပြင်ပသို့ ခြေလှမ်းကျဲကျဲဖြင့် ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။ သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် ကုမ္ပဏီ၏ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှုအတွက် အကြံဥာဏ်အချို့ ရရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>အမျိုးမျိုးသော လုပ်ငန်းကဏ္ဍများကို ခွဲထုတ်ပြီး အုပ်စုကြီးတစ်ခု တည်ထောင်ရန် ဖြစ်သည်။ ဤသည်မှာ စီမံခန့်ခွဲမှုနှင့် ထိန်းချုပ်မှုကို ပိုမိုလွယ်ကူစေမည် ဖြစ်သည်။ ကုမ္ပဏီကို စီမံခန့်ခွဲရန် အခြားသူတစ်ဦးကို ရှာဖွေလိုက်လျှင် ကျန်းဟိန်နှင့် အခြားသူများ၏ ဖိအားမှာလည်း လျော့နည်းသွားပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့ အိမ်သို့ ပြန်ရောက်ရုံသာ ရှိသေးသော်လည်း မျှော်လင့်မထားဘဲ ကျွင်းမော့ထံမှ ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုကို လက်ခံရရှိခဲ့သည်။ ယခင်က ယဉ်ကျေးမှုအရသာ ဖုန်းနံပါတ်ချင်း လဲလှယ်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သော်လည်း ကျွင်းမော့က အမှန်တကယ် ဖုန်းဆက်လာလိမ့်မည်ဟု သူမ မထင်ထားခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>"မမမင်ယွဲ့... သန်ဘက်ခါကျရင် ကျွန်မတို့ဆီမှာ ဟန့်ဖူ ပြပွဲတစ်ခု ရှိတယ် မမ အားရင် လာကြည့်ပါဦးလား"</p> <p> </p> <p>ကျွင်းမော့သည် သူမ၏ ပြန်ကြားချက်ကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာ စောင့်ဆိုင်းနေသည်။ သူမတွင် ငွေကြေးချမ်းသာသော်လည်း စစ်မှန်သော သူငယ်ချင်းမှာ ရှားပါးလှသည်။</p> <p> </p> <p>သူမ ပေါင်းသင်းနေသော သူငယ်ချင်းများမှာ ဗဟုသုတ ကြွယ်ဝသူများ မဟုတ်ကြပါချေ။ ထို့ကြောင့် မင်ယွဲ့သည် ပန်းထိုးပညာကို ကျွမ်းကျင်ပြီး သူမ၏ အဖွားအတွက် လက်ကိုင်ပဝါပင် ထိုးပေးနိုင်ကြောင်း သိရှိရသောအခါ မင်ယွဲ့ကို အလွန်ပင် အထင်ကြီး လေးစားသွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ကျွင်းမော့သည် ဟန့်ဖူနှင့် ရှေးဟောင်းယဉ်ကျေးမှုများကို မြတ်နိုးသူဖြစ်ရာ မင်ယွဲ့နှင့် အလွယ်တကူပင် ရင်းနှီးသွားခြင်း ဖြစ်သည်။ မင်ယွဲ့သည် ထိုမိန်းကလေး၏ စိတ်အားထက်သန်စွာ ရှင်းပြချက်များကို နားထောင်ပြီးနောက် မငြင်းဆန်ခဲ့ပါချေ။</p> <p> </p> <p>အချိန်သည် မြှားတစ်စင်းအလား ကုန်ဆုံးသွားပြီး ကျွင်းမော့နှင့် တွေ့ဆုံရမည့် အချိန်သို့ ရောက်ရှိလာသည်။ မင်ယွဲ့ ကားပေါ်မှ ဆင်းလိုက်သည်နှင့် သူမကို လက်ဝှေ့ယမ်း နှုတ်ဆက်နေသော ကျွင်းမော့ကို တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>"မမ... ဒီမှာ၊ ဒီမှာ”</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီနှင့် ချစ်သူဖြစ်ကြောင်း တရားဝင် ကြေညာပြီးနောက် မင်ယွဲ့သည် အင်တာနက်စာမျက်နှာများပေါ်တွင် အတန်ငယ် လူသိများနေသူ ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း ထိုသတင်းမှာ သတ်မှတ်ထားသော အသိုင်းအဝိုင်းအတွင်း၌သာ ပျံ့နှံ့နေခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီ၏ မွေးနေ့ပွဲကို တက်ရောက်နိုင်သူများမှာ ထင်ရှားကျော်ကြားသူများသာ ဖြစ်သဖြင့် သာမန်လူများမှာ မင်ယွဲ့ကို အပြင်တွင် မြင်လျှင် မှတ်မိရန် ခက်ခဲလှသည်။ ထို့ကြောင့် ကျွင်းမော့၏ ဘေးတွင် ရှိနေသော သူငယ်ချင်းဖြစ်သူမှာ မင်ယွဲ့ကို မမှတ်မိပါချေ။</p> <p> </p> <p>မလိုလားအပ်သော ပြဿနာများ မဖြစ်စေရန် ကျွင်းမော့သည် မင်ယွဲ့၏ အမည်ကို တကူးတက ခေါ်ဆိုခြင်း မပြုခဲ့ပေ။ သို့သော်လည်း ကျွင်းမော့၏ အသံကြောင့် လူအများမှာ လှည့်ကြည့်မိကြသည်။</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့၏ ထွက်ပေါ်လာမှုမှာ အလင်းတန်းတစ်ခုအလား တောက်ပနေသည်။ သူမသည် ဘာမှပြောနေရန် မလိုဘဲ ထိုနေရာတွင် ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေရုံမျှဖြင့် လူအများ၏ အာရုံကို ဆွဲဆောင်ထားနိုင်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါ ဘယ်သူလဲ ငါတို့ ဘာလို့ ဒီလောက်အကြာကြီး စောင့်နေရတာလဲ"</p> <p> </p> <p>ကျွင်းမော့ဘေးရှိ အမျိုးသမီးက စိတ်မရှည်စွာ ပြောဆိုလိုက်သဖြင့် ပြန်လည်ဆုံတွေ့ရသည့် ပျော်ရွှင်မှုများမှာ ပျောက်ကွယ်သွားရသည်။ မင်ယွဲ့၏ ယဉ်ကျေးပျူငှာသော အပြုံးမှာလည်း ချက်ချင်းပင် ကွယ်ပျောက်သွားသည်။ လူတိုင်းမှာ သူမ၏ အပြုံးနှင့် ထိုက်တန်သူများ မဟုတ်ကြပါချေ။</p> <p> </p> <p>"နင့်ကို စောင့်ခိုင်းလို့လား ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သိပ်အထင်မကြီးစမ်းပါနဲ့"</p> <p> </p> <p>ကျွင်းမော့၏ မျက်နှာထားမှာလည်း ပြောင်းလဲသွားသည်။ ဤအမျိုးသမီး ချန်ရှင်းသည် သူမ၏ တက္ကသိုလ် ဟန့်ဖူကလပ်မှ အဖွဲ့ဝင်တစ်ဦး ဖြစ်သဖြင့် အတူတူ လှုပ်ရှားမှုများ လုပ်ဆောင်လေ့ ရှိကြသည်။</p> <p> </p> <p>ကျွင်းမော့သည် ကျွင်းမိသားစု၏ သမီးဖြစ်ကြောင်း ကျောင်းတွင် မည်သူမျှ မသိရှိကြသော်လည်း သူမသည် မိသားစုကောင်းမှ ဆင်းသက်လာသူ ဖြစ်ကြောင်းကိုမူ ဖုံးကွယ်ထားခြင်း မရှိပေ။ ဟန့်ဖူအသိုင်းအဝိုင်းတွင် ဝတ်စုံနှင့် အဆင်တန်ဆာများမှာ အလွန်ပင် ဈေးကြီးလှသည်။</p> <p> </p> <p>ကျွင်းမော့သည် ရက်ရောသူဖြစ်သဖြင့် ချန်ရှင်းမှာ သူမ၏ အနားတွင် ကပ်နေလေ့ ရှိသည်။ ကျွင်းမော့၏ စကားကြောင့် ချန်ရှင်း၏ မျက်နှာမှာ ပျက်သွားရသည်။</p> <p> </p> <p>"ကျွင်းမော့... နင် ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ ပြင်ပလူတစ်ယောက်အတွက်နဲ့ ငါ့ကို စော်ကားနေတာလား ငါတို့က သူငယ်ချင်းတွေ မဟုတ်ဘူးလား"</p> <p> </p> <p>"ဒီမမက ပြင်ပလူ မဟုတ်ဘူး"</p> <p> </p> <p>ကျွင်းမော့သည် မင်ယွဲ့၏ လက်မောင်းကို ရင်းနှီးစွာ ဖက်ထားလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"နင်က တစ်ဦးတည်းသော သမီးဆိုတာ ငါမသိဘူး ထင်နေလား"</p> <p> </p> <p>ချန်ရှင်း၏ မျက်နှာမှာ ပို၍ပင် ဆိုးရွားလာသည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါတော့ ဘာဖြစ်လဲ ငါက ငါ့မမလို့ ပြောရင် ငါ့မမပဲ"</p> <p> </p> <p>ကျွင်းမော့သည် သူမကို ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ မင်ယွဲ့ကို ဆွဲကာ ထွက်ခွာခဲ့တော့သည်။ ချန်ရှင်းသည် သူတို့နှစ်ဦး၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်ကာ မကျေမနပ် ဖြစ်နေမိသည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့နှစ်ဦးသည် ပွဲကျင်းပရာ နေရာသို့ ချဉ်းကပ်လာကြသည်။ ပွဲခင်းမှာ အလွန်</p> <p>ကျယ်ဝန်းလှပြီး ပြသမှုအမျိုးမျိုးကို စီစဉ်</p> <p>ထားသည်။</p> <p> </p> <p>"မမ... ဒီနေ့မှာ ခေတ်အဆက်ဆက်က ဟန့်ဖူဝတ်စုံတွေကို ပြသထားတယ် ၁ နာရီလောက်ကျရင် ဖက်ရှင်ရှိုး စတော့မယ်"</p> <p> </p> <p>ကျွင်းမော့က မင်ယွဲ့ကို ရှင်းပြသည်။</p> <p> </p> <p>"မင်းရော ပါဝင်မှာလား"</p> <p> </p> <p>"ကျွန်မတို့က တက္ကသိုလ်ကလပ်ဆိုတော့ ဘယ်လိုလုပ် အခွင့်အရေး ရမှာလဲ"</p> <p> </p> <p>သူမသည် ကျွင်းမိသားစု၏ ဂုဏ်ဒြပ်ကို အသုံးချလျှင် အလွယ်တကူ ပါဝင်နိုင်သော်လည်း ဤအရာမှာ သူမ၏ ဝါသနာသက်သက်သာ ဖြစ် သဖြင့် မိသားစုနောက်ခံကို အသုံးမပြုလိုပါချေ။ မင်ယွဲ့သည် သူမ၏ စိတ်ကူးကို နားလည်သဖြင့် အားပေးစကားသာ ဆိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ကျွင်းမော့သည် မင်ယွဲ့ကို သူမ၏ ကလပ်အဖွဲ့ရှိရာသို့ ခေါ်ဆောင်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>"ရှောင်မော့... ရောက်ပြီလား"</p> <p> </p> <p>စကားပြောဆိုသူမှာ တည်ငြိမ်ရင့်ကျက်သော အမျိုးသမီးတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူမသည် မင်ယွဲ့ကို မြင်လိုက်ရုံမျှဖြင့် မျက်ဝန်းများ တောက်ပသွားရသည်။ အလှအပကို မြတ်နိုးသူချင်းမှာ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး အလွယ်တကူ အသိအမှတ်ပြုနိုင်ကြသည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>"ဥက္ကဋ္ဌ"</p> <p> </p> <p>ကျွင်းမော့သည် မင်ယွဲ့ကို ဥက္ကဋ္ဌဖြစ်သူ ခယ်ဝင်နှင့် မိတ်ဆက်ပေးလိုက်သည်။ အလုပ်ရှုပ်နေသော အဖွဲ့ဝင်များမှာလည်း မင်ယွဲ့ကို မြင်သောအခါ အလုပ်များကို ရပ်တန့်ကာ ငေးကြည့်မိကြသည်။</p> <p> </p> <p>"ဒီလူက အရမ်းလှတာပဲ၊ သူက ဟန့်ဖူ ဘလော့ဂါလား"</p> <p> </p> <p>"သူ့ရဲ့ ရုပ်ရည်က တကယ့်ကို ထူးခြားတာပဲမိတ်ကပ် လုံးဝ မပါတာ သတိထားမိလား"</p> <p> </p> <p>......</p> <p> </p> <p>နောက်မှ လိုက်လာသော ချန်ရှင်းသည် သူမ၏ သူငယ်ချင်းများက မင်ယွဲ့ကို ချီးကျူးနေသည်ကို ကြားသောအခါ မနာလိုဖြစ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>"သူက ကျွင်းမော့ရဲ့ သူငယ်ချင်းပါ၊ ကျွန်မတို့ အသိုင်းအဝိုင်းက မဟုတ်ဘူး"</p> <p> </p> <p>သူမသည် မင်ယွဲ့ကို အထင်သေးသော အကြည့် ဖြင့် ကြည့်လိုက်ပြီး</p> <p> </p> <p>“သူက ဘာမှနားလည်မှာ မဟုတ်ပါဘူး"</p> <p> </p> <p> ဟု ဆိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဟန့်ဖူယဉ်ကျေးမှုသည် တရုတ်နိုင်ငံ၏ လေးနက်သော သမိုင်းအမွေအနှစ်များထဲမှ တစ်ခု ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း ချန်ရှင်းကဲ့သို့သော လူအချို့မှာမူ ဤအရာကို အခြေခံကာ မိမိကိုယ်ကိုယ် အထင်ကြီးစိတ်များ မွေးမြူနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့နှင့် ကျွင်းမော့တို့မှာ သူမကို မနှစ်မြို့ကြောင်း အထင်အရှား ပြသနေကြသည်။</p> <p>ဥက္ကဋ္ဌ ခယ်ဝင်သည် ချန်ရှင်းကို ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ မင်ယွဲ့နှင့် စကားပြောနေသည်။</p> <p> </p> <p>"ရှင် ဟန့်ဖူကို စိတ်ဝင်စားလား ဝတ်ကြည့်ချင်လား၊ ကျွန်မမှာ ဝတ်စုံတွေ အများကြီး ပါလာတယ်"</p> <p> </p> <p>ကျွင်းမော့၏ မျက်ဝန်းများ တောက်ပသွားသည်။ မင်ယွဲ့၏ ရုပ်ရည်မှာ ဟန့်ဖူဝတ်စုံနှင့် အလွန်ပင် လိုက်ဖက်လိမ့်မည်ဟု သူမ ခံစားရသည်။</p> <p> </p> <p> မင်ယွဲ့သည် တည်ငြိမ်အိန္ဒြေရှိသော အလှမျိုးရှိသလို၊ တစ်ခါတစ်ရံတွင်လည်း ခွန်အားရှိသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးကဲ့သို့ ထင်ရှားလှသည်။</p> <p> </p> <p>"ရှင်က တက္ကသိုလ်ကလပ်ဆိုတော့ ကျွန်မလို ပြင်ပလူက ဝင်လို့ရပါ့မလား"</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့က မေးမြန်းနေစဉ် ချန်ရှင်း၏ စူးစူးဝါးဝါး အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>"ဥက္ကဋ္ဌ... ဘာမှမသိတဲ့ အသစ်အဆန်း တစ် ယောက်ကို ဘာလို့ ဖိတ်ခေါ်နေတာလဲ"</p> <p> </p> <p>ခယ်ဝင်သည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး </p> <p> </p> <p>“နင်လည်း အစတုန်းက ဘာမှမသိတဲ့သူပဲ မဟုတ်လား အခုမှ ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ"</p> <p> </p> <p> ဟု ငေါ့လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ခယ်ဝင်သည် စီးပွားရေးထက် ဝါသနာကိုသာ အဓိကထားသူ ဖြစ်သဖြင့် ချန်ရှင်း၏ အပြုအမူကို အလွန်ပင် မနှစ်မြို့ပေ။ သူမသည် မင်ယွဲ့ကို စိတ်ဝင်စားလျှင် ဆက်သွယ်နိုင်ရန် လိပ်စာကတ် ပေးခဲ့ပြီးနောက် အဖွဲ့သားများကို ခေါ်ကာ အဝတ်လဲခန်းသို့ ဝင်သွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>"ရှောင်မော့... အရင်သွားလဲလိုက်ဦး"</p> <p> </p> <p>မကြာမီ အခန်းထဲတွင် လေးယောက်သာ ကျန်တော့သည်။ ကျွင်းမော့သည် အဝတ်လဲရန် လိုက်ကာနောက်သို့ ဝင်သွားခဲ့သည်။ မင်ယွဲ့သည် ပျင်းရိစွာဖြင့် စင်တစ်ခုကို မှီကာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်နေမိသည်။</p> <p> </p> <p>သူမသည် စိတ်အာရုံကို အာကာသဟင်းလင်းပြင်ထဲသို့ ပို့လွှတ်လိုက်ပြီး အိပ်ပျော်နေသော ယွမ်ပေါင်ကို တို့လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>[ဘယ်သူလဲ ငါ့အိပ်ရေးကို လာမနှောင့်ယှက်နဲ့]</p> <p> </p> <p>ယွမ်ပေါ့သည် မျက်လုံးကို မှိတ်ထားဆဲပင် ဖြစ်သည်။ မင်ယွဲ့သည် မနေနိုင်ဘဲ ရယ်မောလိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p>[ယွဲ့ယွဲ့... တစ်ယောက်ယောက် အိပ်နေတာကို နှောင့်ယှက်တာဟာ လူသတ်တာနဲ့ အတူတူပဲ နင် ငါ့ကို သတ်ဖို့ ကြိုးစားနေတာလား]</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့ ဘာမှပြန်မပြောရသေးမီ ကျွင်းမော့ ထွက်လာသည်။</p> <p> </p> <p>"မမ... လှရဲ့လား"</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့ မော့ကြည့်လိုက်ရာ လန်းဆန်းတောက်ပသော အရောင်အဆင်းများမှာ အမှန်တကယ်ပင် ဆွဲဆောင်မှု ရှိလှသည်။ စိမ်းလန်းသော အင်္ကျီနှင့် လိမ္မော်နီရောင် စကတ်ရှည်မှာ နွေဦးရာသီ၏ အလှတရားကို ဖော်ဆောင်နေသကဲ့သို့ ရှိသည်။</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် ပန်းထိုးပညာကို သင်ယူစဉ်က အဝတ်အထည် ပြုလုပ်နည်းများကိုလည်း လေ့လာခဲ့ဖူးရာ ကျွင်းမော့ ဝတ်စုံမှာ တန် မင်းဆက် စတိုင် ဟန့်ဖူဝတ်စုံ ဖြစ်ကြောင်း ချက်ချင်း သိရှိလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အလွန်လှတာပဲ"</p> <p> </p> <p>ကျွင်းမော့သည် မင်ယွဲ့၏ ချီးကျူးစကားကြောင့် အလွန်ပင် ဝမ်းသာသွားရသည်။ သူမသည် မိတ်ကပ်ဆရာမထံသို့ သွားကာ အလှပြင်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save