Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၃၉၀)</h2> <h2 style="text-align: center;">ခွေးဆိုး၏ ရက်စက် ကြမ်းကြုတ်သော မျက်နှာ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>ရှောင်မေက ထိုသို့ပြောလိုက်သည်နှင့် ကျွင်းမော့သည် လျှောက်လက်စ ခြေလှမ်းများကို ရပ်တန့်လိုက်သည်။ မိတ်ကပ်ဆရာမသည် ကျွင်းမော့ကို ခေါ်ယူခြင်းမပြုဘဲ သူမ၏ လက်အောက်ငယ်သားများကိုသာ ပုတ်ခတ် လျက် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မင်းတို့ ပြီးပြီမလား တခြားတစ်ယောက်ကို ခေါ်ပြီး ဆံပင်ပုံစံသွင်းခိုင်းလိုက်တော့"</p> <p> </p> <p>အချိန်အများကြီးမကြာဟု ထင်ထားသော်လည်း အခြားသူများမှာ အဝတ်အစားလဲပြီး ဆံပင်ပုံစံပင် စတင်ပြင်ဆင်နေကြပြီ ဖြစ်သော်လည်း ချန် ရှင်း၏ ဆံပင်မှာမူ ယခုထိ မပြီးဆုံးသေးပါချေ။ </p> <p>ထိုသူနှစ်ဦးမှာ တမင်တကာ သက်သက်လုပ်နေခြင်းဖြစ်ကြောင်း ကျွင်းမော့ နားမလည်နိုင် လောက်အောင် မတုံးအပါချေ။</p> <p> </p> <p>"ဒါ ဘာသဘောလဲ နင်တို့ တမင်သက်သက် လုပ်နေတာမလား"</p> <p> </p> <p>ကျွင်းမော့သည်လည်း အမြဲတမ်း အလျှော့ပေးတတ်သော သဘောထားပျော့ပျောင်းသူ မဟုတ်ပေ။ </p> <p> </p> <p>ယခင်က သူမကို အနည်းငယ် အမြတ်ထုတ်သည်များကို အရေးမစိုက်ခဲ့ခြင်းမှာ ငြင်းခုံရမှာ ပျင်းရိသောကြောင့်သာ ဖြစ်သည်။ အခုတော့ ကြင်နာတတ်ခြင်းသည် အနိုင်ကျင့်ခံရခြင်း၏ အစပြုခြင်းဖြစ်ကြောင်း သူမ ကောင်းကောင်း သဘောပေါက်သွားခဲ့ပြီ။</p> <p> </p> <p>"ကျွင်းမော့... နင်က ဘယ်လိုတောင် တွေးလိုက်တာလဲ ဒီနေ့ ချန်ရှင်းရဲ့ မိတ်ကပ်နဲ့ ဆံပင်က နည်းနည်း ရှုပ်ထွေးနေလို့ အချိန်ပိုပေးလိုက်ရတာပါ"</p> <p> </p> <p>ရှောင်မေသည် သူမအတွက် ပြင်ဆင်ပေးလိုစိတ်မရှိကြောင်း ကျွင်းမော့ သိရှိလိုက်သဖြင့် သူမကို ဆက်လက် မစောင့်ဆိုင်းတော့ပါချေ။ </p> <p> </p> <p>သူမသည် အခြားသော မိတ်ကပ်ဆရာတစ်ဦးထံတွင် တန်းစီရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ရှောင်မော့... မင်း ငါ့ကို ယုံကြည်တယ်ဆိုရင် ငါပဲ မင်းရဲ့ မိတ်ကပ်နဲ့ ဆံပင်ကို ပြင်ပေးမယ်"</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် ယခင်က ဂိမ်းစနစ်နှင့် ချိတ်ဆက်မိပြီးနောက် မိတ်ကပ်ပညာရပ်ကို နေ့မအား ညမနား လေ့လာခဲ့ဖူးသည်။ </p> <p> </p> <p>အလယ်အလတ်အဆင့်မှ ကျော်လွန်ရန် ခက်ခဲနေခြင်းမှာ နောက်ပိုင်းတွင် လေ့ကျင့်မှု အားနည်းသွားသောကြောင့်သာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ </p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း ကျွင်းမော့အတွက် သင့်တော်သော အလှတရားကို ဖန်တီးပေးရန်မှာမူ သူမအတွက် လက်ဖျားခါလောက်အောင် လွယ်ကူလှသည်။</p> <p> </p> <p>ရိုးရိုးရှင်းရှင်း ပြောရလျှင်</p> <p> </p> <p> "စာကလေးကို ပစ်ရန် အမြောက်ကို သုံးစရာ မလိုပါ" </p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း ချန်ရှင်းနှင့် ရှောင်မေတို့မှာ အလွန်ပင် ဘဝင်မြင့်နေကြပြီး ကျွင်းမော့ ပျော်</p> <p>ရွှင်နေသည်ကို မကြည့်လိုဘဲ စိတ် အနှောင့်အယှက် ပေးလိုနေကြသည်။ </p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည်လည်း ကျွင်းမော့၏ အဖော်တစ်ဦးအနေဖြင့် ထိုသူများ အောင်ပွဲခံနေသည်ကို မကြည့်လိုပါချေ။</p> <p> </p> <p>ကျွင်းမော့သည် အံ့အားသင့်စွာဖြင့် မင်ယွဲ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။ မင်ယွဲ့သည် ရှေးဟောင်းစတိုင် မိတ်ကပ်ပြင်နည်းကို တတ်မြောက်ထားခြင်း ရှိမရှိ သူမ မသိသော်လည်း မင်ယွဲ့၏ အမူအရာမှာ အမြဲတမ်း ယုံကြည်စိတ်ချရသည်ဟု သူမ ခံစားရသည်။</p> <p> </p> <p>"ကောင်းပါပြီ"</p> <p> </p> <p>သူမသည် ကျော်ကြားသူတစ်ဦး မဟုတ်သဖြင့် မိတ်ကပ်မလှခဲ့လျှင်ပင် ဖျက်ပြီး ပြန်ပြင်ရုံသာ ရှိသည်။</p> <p> </p> <p>"ဟားဟား... နင်တို့နှစ်ယောက်ကတော့ တကယ်ကို ရယ်ရတာပဲ"</p> <p> </p> <p>ရှောင်မေသည် အူလှိုက်သည်းလှိုက် ရယ်မောလိုက်ပြီး ချန်ရှင်းကမူ ရင်ဘတ်ကို လက်ပိုက်ကာ မေးစေ့ကို ပင့်လျက် သူတို့ကို အထင်သေးသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ခွေးဟောင်သံ ကြားလိုက်ရလား</p> <p>တကယ်ကို ဆူညံလွန်းတယ်”</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် စင်အနိမ့်တစ်ခုကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်ကာ ကျွင်းမော့ကို ထိုင်ခိုင်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ခွေးဆိုတာ ရက်စက်တဲ့ပုံစံ ရှိတတ်တာပဲ၊ ဂရုမစိုက်ပါနဲ့"</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့က ပြုံးလျက် ပြန်လည်ပြောဆိုလိုက်သည်။ အော်ဟစ်ဆဲဆိုနေစရာ မလိုဘဲ စကားလုံးနှင့် အပြုအမူအချို့မှာပင် ထိုသူနှစ်ဦးကို ဒေါသထွက်၍ သေလုမတတ် ဖြစ်သွားစေရန် လုံလောက်လှသည်။</p> <p> </p> <p>"ရှောင်မော့... ငါ့ရဲ့ မိတ်ကပ်ပစ္စည်းတွေကို သုံးပါလား"</p> <p> </p> <p>အခြားသော မိတ်ကပ်ဆရာတစ်ဦးက သူတို့၏ ငြင်းခုံမှုတွင် ပါဝင်ခြင်းမပြုဘဲ ကူညီလိုသော ဆန္ဒဖြင့် ကမ်းလှမ်းလာသည်။ မင်ယွဲ့သည် သူမကို ပြုံးပြလျက် နှုတ်ဆက်လိုက်သော်လည်း သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်အိတ်ထဲမှ ပစ္စည်းများကိုသာ သုံးစွဲရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် ယနေ့တွင် အိတ်အကြီးတစ်လုံး သယ်ဆောင်လာသဖြင့် သူမ လိုအပ်သမျှသော တန်ဖိုးကြီး မိတ်ကပ်ပစ္စည်းများမှာ အိတ်ထဲတွင် အသင့်ရှိနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။</p> <p> </p> <p>"မမ... ဒါက ဝတ်စုံနဲ့ လိုက်ဖက်တဲ့ ခေါင်းဆောင်းပါ"</p> <p> </p> <p>ကျွင်းမော့သည် သူမ၏ အဆင်တန်ဆာများကို ထုတ်ပြသည်။ </p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် စူးစိုက်ကြည့်လိုက်ရာ ကျွင်းမော့၏ ဝတ်စုံမှာ တန်မင်းဆက်ဦးပိုင်းမှ "မက်မွန်ပန်း မိတ်ကပ်" နှင့် အလွန်လိုက်ဖက်မည်ဟု ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့၏ လက်လှုပ်ရှားမှုများမှာ အလွန်ပင် လျင်မြန်လှသဖြင့် သူမကို အသစ်အဆန်းတစ်ဦးဟု မည်သူမျှ မထင်မှတ်နိုင်ပါချေ။</p> <p> </p> <p> သူမသည် ကျွင်းမော့၏ ဆံပင်ကို အသာအယာ ကိုင်တွယ်ကာ "တစ်ခုတည်းသော ခရုပတ်ပုံစံ ဆံထုံး" ကို ပြုလုပ်ပေးလိုက်သည်။ ကျွင်းမော့၏ သေးသွယ်သော ကိုယ်ဟန်နှင့် ဤဆံပင်ပုံစံမှာ အလွန်ပင် လိုက်ဖက်လှသည်။</p> <p> </p> <p>ရှောင်မေသည် မင်ယွဲ့၏ ကျွမ်းကျင်သော လက်လှုပ်ရှားမှုများကို ကြည့်ကာ မျက်နှာပျက်သွားရသည်။ ရိုးရှင်းသော ဆံပင်ပုံစံဟု ထင်ရသော်လည်း လုပ်ဆောင်ပုံမှာ အလွန်ပင် စနစ်ကျလှသည်။</p> <p> </p> <p>"သူက ဟန့်ဖူအသိုင်းအဝိုင်းက မဟုတ်ဘူးလို့ နင်ပြောတယ်မလား"</p> <p> </p> <p>ရှောင်မေသည် ချန်ရှင်းကို မကျေမနပ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် သူမ၏ အိတ်ထဲမှ မိတ်ကပ်ပစ္စည်းများကို တစ်ခုချင်း ထုတ်လိုက်သောအခါ ရှောင်မေသည် မျက်လုံးများ ပြူးသွားရတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါ... ဒါတွေက ဘယ်လိုမျိုးတွေလဲ"</p> <p> </p> <p>"ဘာဖြစ်လို့လဲ" </p> <p> </p> <p>ချန်ရှင်းက နားမလည်ဘဲ မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒီဖောင်ဒေးရှင်း တစ်ဗူးတည်းတင် ငါးထောင် ကျော်တယ်၊ ဒီလိုရှင်းက တစ်သောင်းနီးပါး ရှိတာ၊ အဲ့ဒီ နှုတ်ခမ်းနီအမှတ်တံဆိပ်ဆိုရင် ငါတောင် ကောင်းကောင်း မမြင်ဖူးဘူး..."</p> <p> </p> <p>ရှောင်မေသည် ဤပညာရပ်ကို လေ့လာနေသူဖြစ်သဖြင့် ပစ္စည်းများ၏ တန်ဖိုးကို ချက်ချင်း သိရှိလိုက်သည်။ ချန်ရှင်းမှာမူ ထိုဈေးနှုန်းများကို ကြားရသောအခါ ရင်တုန်သွားရသည်။ ကျွင်းမော့၏ သူငယ်ချင်းမှာ မည်သို့သော ပုဂ္ဂိုလ်မျိုးပါနည်း။</p> <p> </p> <p>"ဒီလောက်တောင် ဈေးကြီးတာလား”</p> <p> </p> <p>မိတ်ကပ်ဆရာများပင် အလုပ်ကို ရပ်တန့်ကာ ငေးကြည့်နေကြသည်။</p> <p> </p> <p>"ရေမွှေး လိုလား ဒီရနံ့က ဒီနေ့ မင်းရဲ့ အလှနဲ့ တကယ်လိုက်ဖက်တယ်"</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် အဖြူရောင် ဖန်ပုလင်းငယ်လေးတစ်လုံးကို ထုတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အဲ့ဒါကရော ဘယ်လောက်တန်လဲ"</p> <p> </p> <p> ချန်ရှင်းက စပ်စုလိုစိတ်ဖြင့် အသံကျယ်ကျယ် မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါက မာစတာ လင်ဒါ ဆီမှာ သီးသန့် အပ်ထားတာပါ တန်ဖိုးကတော့ ယွမ် သုံးသန်းကျော် တယ်”</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့က အေးဆေးစွာ ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်သည်။ လင်ဒါစမစ် ဆိုသည်မှာ ပြင်သစ်နိုင်ငံ၏ ကျော်ကြားလှသော ရေမွှေးပညာရှင်ကြီး ဖြစ်ပြီး သူမ၏ လက်ရာများကို ဘုရင်မများပင် သုံးစွဲကြသည်။ သုံးသန်းကျော်တန်သော ရေမွှေးပုလင်းငယ်လေး တစ်လုံးမှာ မြို့ငယ်လေးတစ်မြို့တွင် အိမ်ကြီးတစ်လုံး ဝယ်ယူနိုင်သော တန်ဖိုးရှိလှသည်။</p> <p> </p> <p>ချန်ရှင်းနှင့် ရှောင်မေတို့မှာ စကားပင် မပြောနိုင်တော့ပါချေ။ သူတို့သည် မင်ယွဲ့၏ ဂုဏ်ဒြပ်ကို အလွန်ပင် လျှော့တွက်ခဲ့မိသည်။ သုံးသန်းတန် ရေမွှေးကို သုံးနိုင်သူမှာ သန်းရာချီ ချမ်းသာသော သူဌေးကြီး ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် သူတို့ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ကျွင်းမော့၏ မျက်နှာထက်တွင် လှပသော မက်မွန်ပန်းအလှကို ဖန်တီးပေးလိုက်သည်။ လခြမ်းကွေးကဲ့သို့သော မျက်ခုံးလေးများနှင့် နုပျိုသော ပါးပြင်လေးမှာ နွေဦး၏ မက်မွန်ပန်းများအလား စိုပြည်လှသည်။ </p> <p> </p> <p>နောက်ဆုံးတွင် မင်ယွဲ့သည် ကျွင်းမော့၏ နဖူးထက်တွင် မက်မွန်ပန်းပွင့်ငယ်လေးတစ်ပွင့်ကို စုတ်တံဖြင့် ရေးဆွဲပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဤသည်မှာ အလှတရား၏ ပြီးပြည့်စုံသော အဆုံးသတ်ပင် ဖြစ်သည်။ ကျွင်းမော့၏ အလှမှာ ပွဲတစ်ခုလုံးကို လွှမ်းမိုးသွားစေရန် လုံလောက်လှသည်။</p> <p> </p> <p>ဥက္ကဋ္ဌ ခယ်ဝင် အခန်းထဲသို့ ဝင်လာသောအခါ အခြေအနေကို ချက်ချင်း ရိပ်မိလိုက်သည်။ သူမသည် မင်ယွဲ့၏ လက်ရာကို ကြည့်ကာ အလွန်ပင် အထင်ကြီးသွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>"ရှောင်မော့... မင်းရဲ့ သူငယ်ချင်းက တကယ်ကို လက်ရာမြောက်တာပဲ"</p> <p> </p> <p>ကျွင်းမော့သည် ရှောင်မေနှင့် ချန်ရှင်းတို့၏ အပြုအမူကို ဥက္ကဋ္ဌထံတွင် တိုင်တန်းလိုက်သဖြင့် ခယ်ဝင်မှာ ဒေါသထွက်သွားရကာ ထိုသူနှစ်ဦးကို ပြင်းထန်စွာ သတိပေးလိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့နှင့် ကျွင်းမော့တို့ အပြင်သို့ ထွက်လာသောအခါ လူအများ၏ အကြည့်မှာ သူတို့ထံသို့ စုပြုံရောက်ရှိလာသည်။</p> <p> </p> <p> ရှေးဟောင်းဝတ်စုံနှင့် ကျွင်းမော့နှင့် ခေတ်မီဝတ်စုံနှင့် မင်ယွဲ့တို့၏ ဘေးချင်းယှဉ် လျှောက်လှမ်းမှုမှာ အတိတ်နှင့် ပစ္စုပ္ပန်ကို ပေါင်းကူးပေးထားသော အံ့ဖွယ်မြင်ကွင်းတစ်ခုအလား ဖြစ် နေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဟိုမှာကြည့်စမ်း... ဒီနှစ် ဟန့်ဖူပြပွဲရဲ့ အဆင့်အတန်းက တကယ်ကို မြင့်မားတာပဲ”</p> <p> </p> <p>"အထူးသဖြင့် ဟိုဘက်က မိန်းကလေးပေါ့၊ ရိုးရိုးဝတ်စုံ ဝတ်ထားတာတောင်မှ သူ့ရဲ့ အရှိန်အဝါက တကယ်ကို အံ့ဩစရာပဲ"</p> <p> </p> <p>လူအများမှာ သူတို့ကို ငေးမောကြည့်ရှုရင်း အားတက်သရော ဆွေးနွေးနေကြတော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save