Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၃၉၁)</h2> <h2 style="text-align: center;">မတတ်နိုင်နိုင်ပါဘူး</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>အနီရောင်ဆံပင်နှင့် လူငယ်တစ်ဦးက လျိုယဲ့၏ ပုခုံးကို ဖက်လိုက်ရင်း စကားဆိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>လျိုယဲ့သည် ခဏတာ ဖြတ်ခနဲ မြင်လိုက်ရသည့် ပုံရိပ်ကလေးကို ကြည့်ရင်း ထိုအမျိုးသမီးကို တစ်နေရာရာတွင် မြင်ဖူးသလို ခံစားနေရသည်။ သူမ၏ မျက်နှာက အလွန်ရင်းနှီးနေသယောင် ရှိ၏။</p> <p> </p> <p>နှမြောစရာကောင်းသည်မှာ သူသည် သူမ၏ ဘေးတစောင်း အလှကိုသာ မြင်လိုက်ရခြင်းပင်။ သေချာကြည့်ရန် ပြင်လိုက်ချိန်တွင် ထိုလူမှာ အနားမှ ဖြတ်ကျော်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"မကြာသေးခင်က ငါ့အဖေက ငါ့ကို အိမ်ထဲမှာပဲ ပိတ်လှောင်ထားလို့ အသက်ရှူတောင် ကြပ်နေပြီကွ"</p> <p> </p> <p>လျိုယဲ့သည် မကျေမနပ် ဖြစ်နေသော်လည်း ဝူးဝူးဝါးဝါး လုပ်ဆောင်ရန်တော့ မဝံ့ရဲပေ။</p> <p> </p> <p>အမှန်စင်စစ် သူ၏ အသိတရားကင်းမဲ့မှုကြောင့် ကုမ္ပဏီတွင် ကြီးမားသော ဆုံးရှုံးမှုများ ဖြစ်ပေါ်ခဲ့ရသည်ကို သူသိသည်။ </p> <p> </p> <p>သူ၏ ဖခင်ဖြစ်သူမှာ ခေါင်းငုံ့တောင်းပန်ခဲ့ရပြီး၊ အမြတ်အစွန်းနှင့် စီမံကိန်းများကို လျှော့ချရန် ကမ်းလှမ်းခဲ့ရပြီးနောက်မှသာ မစ္စတာမိုက စိတ်ပြေသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် မစ္စတာမိုက လာဘ်ထိုးမှုကို လက်ခံခဲ့ပြီး အားလပ်ရက်အတွင်း ထိုကိစ္စကို အေးအေးဆေးဆေး ပြီးပြတ်စေခဲ့သည်။ သို့မဟုတ်ပါက သူသည် ယနေ့တိုင် အကျဉ်းထောင်ထဲတွင် ရှိနေနိုင်သေးသည်။</p> <p> </p> <p>“သူမပါလား”</p> <p> </p> <p>ထိုမိန်းကလေးမှာ မည်သူနှင့် တူသည်ကို လျိုယဲ့ နောက်ဆုံးတွင် မှတ်မိသွားခဲ့ပြီ။</p> <p> </p> <p> သူမသည် မိုဟန်ကျီ၏ ရည်းစားနှင့် တူနေခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သူမနှင့် လူကိုယ်တိုင် တစ်ခါမှ မဆုံဖူးသည့်အပြင် သူမြင်ဖူးထားသည့် ဓာတ်ပုံများကိုလည်း သေချာမမှတ်မိတော့သဖြင့် ဖုန်းကိုထုတ်ကာ ရှာဖွေကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>အွန်လိုင်းပေါ်ရှိ ၎င်းတို့နှင့် ပတ်သက်သည့် အချက်အလက်အများစုမှာ ပယ်ဖျက်ခြင်း ခံထားရသော်လည်း မိုဟန်ကျီ၏ Weibo စာမျက်နှာတွင်မူ ၎င်းတို့နှစ်ဦးတွဲရိုက်ထားသည့် ဓာတ်ပုံတစ်ပုံကို တွေ့ရှိခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ကြည့်လေလေ၊ ပို၍ တူလေလေ ဖြစ်နေသော်လည်း ခေတ္တအကြာတွင် ထိုပုံရိပ်မှာ အစအနမကျန် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>"ယဲ့ကော၊ မိုဟန်ကျီရဲ့ weibo ကို ကြည့်ပြီး ဘာလုပ်နေတာလဲ မင်းလည်း စိတ်ဝင်စားနေတာလား ငါပြောရဦးမယ်၊ မိုဟန်ကျီရဲ့ မိန်းကလေးရွေးချယ်မှုက တကယ်ကို အပြစ်ပြောစရာမရှိဘူး သူမက တကယ်ကို နှစ်ပေါင်းထောင်ချီမှ တစ်ယောက်ပေါ်ထွန်းတဲ့ အလှမျိုးပဲ၊ ဒါက လုံးဝပိုပြောတာ မဟုတ်ဘူးနော်..."</p> <p> </p> <p>အနီရောင်ဆံပင်နှင့် လူငယ်က တတွတ်တွတ် ပြောဆိုနေဆဲ ဖြစ်သည်။ </p> <p> </p> <p>လျိုယဲ့သည် နားထင်ကို ပွတ်ရင်း ခေါင်းကိုက် သလို ခံစားလိုက်ရကာ </p> <p> </p> <p>“တော်စမ်း၊ တခြားလူတွေရဲ့ အကြောင်းကို ကွယ်ရာမှာ အတင်းမပြောနဲ့"</p> <p> </p> <p> ဟု ဟန့်တားလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဤသို့သော စကားမျိုးကို အခြားသူတစ်ယောက်က ပြောလျှင် ပုံမှန်ဟု ထင်ရသော်လည်း လျိုယဲ့ထံမှ ကြားလိုက်ရသဖြင့် ထိုလူငယ်မှာ အံ့အားသင့်သွားရသည်။</p> <p> </p> <p>"ဘာဖြစ်လို့လဲ ယဲ့ကော ငါတို့က ဒီမိန်းကလေးကို သွားရှုပ်လို့ မရဘူးလေ"</p> <p> </p> <p>အနီရောင်ဆံပင်နှင့် လူငယ်၏ မိသားစုမှာလည်း စီးပွားရေးလုပ်ငန်းတစ်ခု လုပ်ကိုင်သော်လည်း လျိုယဲ့၏ မိသားစုလောက် မချမ်းသာပေ။</p> <p> </p> <p> သူတို့နှစ်ဦးမှာ မူလတန်းကျောင်းသားဘဝကတည်းက သူငယ်ချင်းများ ဖြစ်ကြသဖြင့် အမြဲတစေ အတူတူ ဆော့ကစားခဲ့ကြသူများ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>လျိုယဲ့သည် သူ့ကို ခက်ထန်သော မျက်ဝန်းများဖြင့် ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ အမူအရာမှာ မသာမယာ ဖြစ်နေသည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ မျက်နှာမှာ သဘာဝအတိုင်းပင် တင်းမာနေ၏။</p> <p> </p> <p> မိမိကိုယ်မိမိ အထင်ကြီးလွန်းပြီး ၎င်းတို့နှစ်ဦးကို သွားရောက် စော်ကားမိခဲ့သည့်အတွက် သူ့ကိုယ်သူ မည်သူက အပြစ်တင်ရမည်နည်း။</p> <p> </p> <p> ထိုစဉ်က သူသည် လောဘဇောများ ဖုံးလွှမ်းနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေမည်။</p> <p> </p> <p>"ငါ သိပါတယ်"</p> <p> </p> <p>လျိုယဲ့၏ စကားကြောင့် အနီရောင်ဆံပင်နှင့် လူငယ်မှာ အံ့အားသင့်သွားပြန်သည်။</p> <p> </p> <p> နှစ်ပေါင်းများစွာ သိကျွမ်းလာခဲ့သည့်အတွင်း အမြဲတစေ စည်းမဲ့ကမ်းမဲ့ နေတတ်သည့် သခင်လေးလျိုသည် ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူ၏ စကားကို နားထောင်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>"ကောင်းပြီလေ၊ မင်းကို အလှလေးတွေဆီ ခေါ်သွားပေးမယ်"</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် သူတို့နှစ်ဦးမှာ လက်ချင်းချိတ်ကာ ထွက်ခွာသွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>လျိုယဲ့သည် စိတ်ကို တည်ငြိမ်အောင် ထားကာ ပြုံးလိုက်ပြန်သည်။ </p> <p> </p> <p>ထိုသူမှာ မင်ယွဲ့ ဖြစ်သည်ဖြစ်စေ၊ မဖြစ်သည်ဖြစ်စေ သူ ဂရုမစိုက်တော့ပေ။ သူသည် ဤနေရာသို့ အပန်းဖြေရန် လာခြင်းဖြစ်ပြီး ပြဿနာရှာရန် လာခြင်း မဟုတ်ချေ။ အေးအေးဆေးဆေးပင် အနားယူ အပန်းဖြေလိုက်ရုံသာ ရှိသည်။</p> <p> </p> <p>မိမိ၏ ဘေးတစောင်း အလှကြောင့် တစ်စုံတစ်ယောက်တွင် ရှုပ်ထွေးသော ခံစားချက်များ ဖြစ်ပေါ်နေသည်ကို မင်ယွဲ့ မသိရှိခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>သူမသည် ပေကျင်းတက္ကသိုလ်၏ ဟန်ဖူကလပ် သတ်မှတ်ထားသော နေရာသို့ ရောက်ရှိချိန်တွင် ဝတ်စုံပြည့် ဝတ်ဆင်ထားသူအားလုံး ရောက်ရှိနေကြပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"လက်ကို နည်းနည်းလေး မြှောက်ပေးပါ၊ ဟုတ် ပြီ၊ အဲဒီ အနေအထားပဲ”</p> <p> </p> <p>"ခြေထောက်ကို နည်းနည်းလေး အတွင်းဘက် သွင်းလိုက်ပါ"</p> <p> </p> <p>......</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့ ရောက်သွားချိန်တွင် လူငယ်လေးတစ်ဦးက တစ်စုံတစ်ယောက်ကို ဓာတ်ပုံရိုက်ပေးနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>"ရှောင်မို၊ မင်း ပြီးပြီ ခဏစောင့်ဦး၊ ငါ မင်းကို ဓာတ်ပုံရိုက်ပေးမယ်"</p> <p> </p> <p>ထိုလူငယ်၏ မျက်ဝန်းများ ဝင်းလက်သွားသည်။ </p> <p> </p> <p>ယနေ့ ကျိုးရှီယန်၏ မိတ်ကပ်နှင့် ဝတ်စုံပြင်ဆင်မှုမှာ ပုံမှန်နှင့်မတူဘဲ ပို၍ ထူးခြားလှပနေသည်ဟု သူခံစားလိုက်ရသည်။ </p> <p> </p> <p>ကလပ်၏ ဤအပိုင်းကို တာဝန်ယူထားသည့် မိန်းကလေးမှာ အရည်အချင်း တိုးတက်လာပုံရသည်။ ဤဓာတ်ပုံများမှာ အမှန်တကယ် ကောင်းမွန်မည်မှာ သေချာသည်။</p> <p> </p> <p>ကျိုးရှီယန်သည် ကလပ်တွင် အတော်ပင် လူကြိုက်များသူ ဖြစ်သည်။ ရှောင်မေနှင့် ချန်ရှင်းမှလွဲ၍ လူတိုင်းက သူမကို မြင်လျှင် နှုတ်ဆက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>သူမက ခေါင်းငြိမ့်ပြကာ ဘေးနားမှ ကုလားထိုင်တစ်လုံးကို ယူလာပြီး မင်ယွဲ့၏ အနားတွင် ချပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ညီမက စင်ပေါ်မှာ တင်ဆက်မှု လုပ်ရမှာမို့လို့၊ အစ်မ ဒီမှာ ခဏထိုင်ပြီး အနားယူနေဦးနော်"</p> <p> </p> <p>ကျိုးရှီယန်သည် ယနေ့ သူမ၏ မိတ်ကပ်ပြင်ဆင်မှုကို အလွန်ကျေနပ်နေပြီး လန်းဆန်းမှုကို ခံစားနေရသည်။</p> <p> </p> <p>နေရာရှင်းလင်းပြီးနောက် သူမသည် သတ်မှတ်ထားသော နေရာတွင် ရပ်လိုက်ပြီး လူငယ်လေးက သူမကို ဓာတ်ပုံရိုက်ပေးလိုက် သည်။</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် ထိုင်ခုံပေါ်တွင် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ထိုင်ရင်း ထိုနေရာသို့ ကြည့်နေမိသည်။ယနေ့ ပြပွဲသို့ လာရောက်သူ အတော်ပင် များပြားလှသည်။</p> <p> </p> <p>အတွင်းကွင်းအတွက် လက်မှတ်အရေအတွက်မှာ နည်းပါးသော်လည်း အပြင်ကွင်းတွင်မူ လူများဖြင့် စည်ကားနေသည်။</p> <p> </p> <p>"အစ်မ၊ အစ်မက အရမ်းလှတာပဲ၊ ညီမတို့နဲ့ အတူတူ ဓာတ်ပုံရိုက်လို့ ရမလားဟင်"</p> <p> </p> <p>ကျိုးရှီယန် ပို့စ် ပေးနေစဉ် ကျောင်းဝတ်စုံ ဝတ်ထားသည့် မိန်းကလေးနှစ်ဦး ရောက်လာပြီး မေးမြန်းလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သူမသည် အလွန်ဝမ်းသာသွားပြီး ချက်ချင်းပင် သဘောတူလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုလူငယ်က မိန်းကလေး၏ ဖုန်းကို ယူကာ ထိုင်လျက် အနေအထားဖြင့် သူတို့သုံးဦးကို ဓာတ်ပုံရိုက်ပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ချန်ရှင်းသည် ကျိုးရှီယန်က သူမထက် ပို၍ လူကြိုက်များနေလိမ့်မည်ဟု မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>ချန်ရှင်းသည် ဆွဲဆောင်မှုရှိသော ပုံစံကို ရွေးချယ်ထားပြီး မိတ်ကပ် အထူကြီးနှင့် အနီရောင် ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။ </p> <p> </p> <p>ပုံမှန်အားဖြင့် သူမသည် ပို၍ အာရုံစိုက်ခြင်း ခံရလေ့ရှိသော်လည်း ယနေ့တွင်မူ ကျိုးရှီယန်က သူမ၏ အလင်းရောင်ကို လွှမ်းမိုးသွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ခယ်ဝမ် ထွက်လာချိန်တွင် သူတို့၏ ပြပွဲနေရာရှေ့၌ လူအများအပြား ရပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>ကျိုးရှီယန်သည် သူမ ဝတ်ဆင်ထားသော ဟန်ဖူဝတ်စုံမှာ မည်သည့် မင်းဆက်မှ ဖြစ်သည်ကို မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦးအား ရှင်းပြနေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုနေရာမှ ရင်းနှီးဖော်ရွေပြီး တက်ကြွလှုပ်ရှားနေသော အငွေ့အသက်များကို ကြည့်ရင်း မင်ယွဲ့သည် ဤကဲ့သို့သော လှုပ်ရှားမှုမျိုးမှာ အမှန် တကယ် အဓိပ္ပာယ်ရှိသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>ဤကမ္ဘာပေါ်တွင် သူမ မလေ့လာရသေးသော နယ်ပယ်များစွာ ရှိနေသော်လည်း မိမိတို့၏ ဝါသနာကြောင့် ကြိုးစားအားထုတ်နေကြသူများစွာ ရှိနေနှင့်ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>၎င်းတို့သည် ယခုအချိန်တွင် တောက်ပသော အလင်းရောင်များ ဖြာထွက်နေသည်ဟု ဆိုရပေမည်။</p> <p> </p> <p>"အစ်မ၊ ညီမလည်း အစ်မနဲ့ ဓာတ်ပုံရိုက်လို့ ရမလားဟင်"</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် ထိုဘက်သို့ ငေးကြည့်နေစဉ် မိမိ၏ အနောက်တွင် မိန်းကလေးတစ်ဦး ရပ်နေသည်ကို သတိမထားမိခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>သူမ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် အံ့အားသင့်မှုများ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။ သူမသည် ရိုးရိုးဝတ်စုံကိုသာ ဝတ်ဆင်ထားသဖြင့် ပြပွဲတွင် ပါဝင်သူတစ်ဦး မဟုတ်သည်မှာ ထင်ရှားလှသည်။</p> <p> </p> <p>"အစ်မက သူငယ်ချင်းနဲ့ အတူလာတာပါ၊ ဒီနယ်ပယ်ထဲက မဟုတ်ဘူး"</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့က မတ်တပ်ရပ်ရင်း ရှင်းပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူမ မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည့်အခါ ထိုမိန်းကလေး၏ မျက်ဝန်းများမှာ ပို၍ တောက်ပလာသည်။</p> <p> </p> <p>"အစ်မက အရမ်းလှတာပဲ၊ နောင်ကျရင် သေချာပေါက် နာမည်ကြီးလာမှာ အဲဒီအချိန်ကျရင် အမှတ်တရ ဖြစ်အောင် အခုကတည်းက ကြိုပြီး ဓာတ်ပုံရိုက်ထားချင်လို့ပါ"</p> <p> </p> <p>ထိုမိန်းကလေး ပြုံးလိုက်သည့်အခါ ပါးချိုင့်လေးနှစ်ဖက် ပေါ်လာသဖြင့် အလွန်ပင် ချစ်စရာကောင်းလှသည်။</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် ထိုပါးချိုင့်လေးကို လက်ဖြင့် တို့ကြည့်ချင်စိတ် ပေါ်လာသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် မိမိကိုယ်မိမိ ထိန်းချုပ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ရတာပေါ့”</p> <p> </p> <p>သူမသည် ထိုမိန်းကလေးငယ်၏ ဆန္ဒလေးကို ဖြည့်ဆည်းပေးရသည့်အတွက် အလွန်ဝမ်းသာမိသည်။</p> <p> </p> <p>"ရှောင်မို၊ ဒီဘက်ကို လာပြီး ငါတို့နှစ်ယောက်ကို ဓာတ်ပုံရိုက်ပေးပါဦး"</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် ဤနေရာရှိ မည်သူနှင့်မျှ ရင်းနှီးခြင်း မရှိသဖြင့် ထိုဘက်ရှိ ကျိုးရှီယန်ကို လှမ်းခေါ် လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ငါ ရိုက်ပေးမယ်”</p> <p> </p> <p>ခယ်ဝမ်က သူ၏ လက်ထဲမှ ဖုန်းကို ယူလိုက် သည်။</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့က ငြင်းဆန်ခြင်း မပြုဘဲ ထိုမိန်းကလေး၏ ပုခုံးကို ဖက်ကာ ရင်းနှီးဖော်ရွေစွာ အနားသို့ တိုးကပ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုမိန်းကလေးသည် အေးမြသော ရနံ့တစ်ခု တိုးကပ်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရပြီး သူမ၏ ချစ်စရာကောင်းသော အမူအရာအောက်တွင် ရင်ထဲ၌ ရင်ခုန်သံများ မြန်လာကာ စိတ်လှုပ်ရှားစွာ အော်ဟစ်နေမိသည်။</p> <p> </p> <p>"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အစ်မ”</p> <p> </p> <p>၎င်းတို့သည် ဓာတ်ပုံရိုက်ပြီးနောက်မှသာ မခွာချင်ခွာချင်ဖြင့် ထွက်ခွာသွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>ကျိုးရှီယန်သည် လာရောက်လည်ပတ်သူများနှင့် စကားပြောဆိုရင်း အတော်ကြာအောင် မတ် တပ်ရပ်နေခဲ့ရသည်။ </p> <p> </p> <p>ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသဖြင့် သူမသည် မင်ယွဲ့၏ အနားသို့ ကုလားထိုင်တစ်လုံး ယူလာကာ ထိုင်ချလိုက်ပြီး မင်ယွဲ့၏ ပုံရိပ်ကို အသုံးပြု၍ သူမကိုယ်သူမ အနည်းငယ် ဖုံးကွယ်ထားလိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>အမှန်စင်စစ် သူမသည် ဟန်ဖူဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသဖြင့် သူမ၏ ပုံရိပ်ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ မနေနိုင်ပေ။</p> <p> </p> <p>"ဩော်... ဒါနဲ့၊ ညီမအတွက် လက်ဆောင်တစ်ခု ပါတယ်၊ ခုနက ပေးဖို့ မေ့သွားလို့"</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် သူမ ပြင်ဆင်လာသည့် လက်ဆောင်ကို မပေးရသေးသည်ကို သတိရသွားသည်။</p> <p> </p> <p>"ညီမမှာလည်း လက်ဆောင်ရှိတယ်"</p> <p> </p> <p>သူမသည် ပင်ပန်းနေသည်ကို ချက်ချင်းမေ့သွားပြီး ခုန်ထလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ခေတ္တအကြာတွင် သူမ အနည်းငယ် ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ဖြစ်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါပေမဲ့ ညီမက အစ်မအတွက် လက်ဆောင် မပြင်ဆင်ထားရသေးဘူး"</p> <p> </p> <p>"ရပါတယ်၊ အစ်မက ပေးချင်လို့ ပေးတာပါ"</p> <p> </p> <p>ပြီးခဲ့သည့် အကြိမ်က ကျိုးရှီယန်သည် ပန်းထိုးပုဝါကို မတော်တဆ ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့သဖြင့် ကျိုးအဘွားက သူမကို ထိုပုဝါအတိုင်း ပြန်လည် ချုပ်လုပ်ခိုင်းခဲ့သည်ကို မင်ယွဲ့ သိရှိထားသည်။ </p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် ယခုတစ်ကြိမ်တွင် သူမသည် ကျိုးရှီယန်ကို ပုဝါတစ်ထည် လက်ဆောင်ပေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အစ်မ"</p> <p> </p> <p>"ညီမလေး ကျိုးရှီယန်" </p> <p> </p> <p>ဟု ခေါ်ဆိုလိုက်သည့် ထိုအသံမှာ အမှန်တကယ် ပင် ရင်ထဲမှ လှိုက်လှိုက်လှဲလှဲ ရှိလှသည်။ </p> <p> </p> <p>လက်ကိုင်ပုဝါကို ဖြန့်လိုက်သည့်အခါ ပွင့်လန်းနေသော စံပယ်ပန်းများ ပန်းထိုးထားသည်ကို တွေ့ရသည်။</p> <p> </p> <p>မိမိအတွက်သာ သီးသန့် ဖန်တီးထားသည့် ပစ္စည်းတစ်ခုကို ရရှိလိုက်ရသည့် ခံစားချက်မှာ အလွန် ပင် စိတ်လှုပ်ရှားဖွယ် ကောင်းလှသည်။</p> <p> </p> <p>"အစ်မကို ဘယ်လို ကျေးဇူးတင်ရမလဲတောင် မသိတော့ဘူး ပြီးခဲ့တဲ့ အကြိမ်က အဘွားနဲ့ ဖြစ်ခဲ့တဲ့ ကိစ္စအတွက် ညီမ တကယ် စိတ်မကောင်း ဖြစ်ခဲ့ရတာ အခုလို ပေးတဲ့အတွက် တကယ်ပဲ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"</p> <p> </p> <p>ကျိုးရှီယန်သည် အလွန်ကျေးဇူးတင်နေပြီး သူမ၏ ကြောင်မျက်လုံးကြီးများမှာ အနည်းငယ် စိုစွတ်နေသည်။</p> <p> </p> <p>"ကဲပါ... အဲဒီစကားတွေ ကြားရတာ နားပူလှပြီ စိတ်အေးအေးထားပါဦး၊ မျက်လုံးက မိတ်ကပ်တွေ ပျက်ကုန်ပါဦးမယ်"</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့က ရယ်မောရင်း စနောက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူမ၏ ရင်ထဲရှိ အုံ့မှိုင်းမှုများမှာ ချက်ချင်းပင် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ ကျိုးရှီယန်သည် လက်ထဲရှိ ပုဝါကို တစ်ဖက်ပြီးတစ်ဖက် လှန်ကြည့်နေပြီး သူမ၏ နှာခေါင်းနားသို့ ကပ်ကာ အနံ့ခံကြည့်နေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဟိုလေ... အစ်မ ဘာရေမွှေး ဆွတ်ထားတာလဲအနံ့က အရမ်းမွှေးတာပဲ"</p> <p> </p> <p>ဘေးနားရှိ ပြခန်းမှ အဖွဲ့ဝင်တစ်ဦး ဖြတ်သွားရင်း အနံ့ကို ရလိုက်သဖြင့် ကျိုးရှီယန်၏ ရှေ့တွင် ရပ်ကာ မေးမြန်းလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>လန်းဆန်းပြီး နုနယ်သော်လည်း တက်ကြွလှုပ်ရှားသည့် ထိုရနံ့မှာ ဤနေရာမှ ထွက်ပေါ်လာခြင်း ဖြစ်သည်ဟု သူမ အသေအချာ သိနေသည်။</p> <p> </p> <p>ကျိုးရှီယန်က ချက်ချင်း ပြန်မဖြေဘဲ မင်ယွဲ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"တောင်းပန်ပါတယ်၊ ဒါက သီးသန့်ဖော်စပ်ထားတဲ့ ရေမွှေးမို့လို့ တခြားနေရာတွေမှာ ဝယ်လို့မရပါဘူး"</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့က ဘာမှ တုံ့ပြန်ခြင်း မရှိသည်ကို တွေ့ရသဖြင့် ကျိုးရှီယန်က ပြန်လည် ဖြေကြားလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဟုတ်ကဲ့ပါ၊ အနှောင့်အယှက် ဖြစ်သွားရင် တောင်းပန်ပါတယ်”</p> <p> </p> <p>ထိုသူ၏ တောက်ပနေသော မျက်ဝန်းများမှာ ချက်ချင်းပင် မှေးမှိန်သွားသည်။ </p> <p> </p> <p>ရေမွှေးရွေးချယ်ရသည်မှာ ခက်ခဲလှသည်။ အနံ့က အလွန်ပြင်းလျှင် ရိုင်းပျသလို ဖြစ်စေနိုင်ပြီး အရည်အသွေး ညံ့ဖျင်းသည်ဟု ထင်ရတတ် သည်။ </p> <p> </p> <p>အနံ့က အလွန်ပျော့လျှင်လည်း ကြာရှည်မခံပေ။ မိမိနှစ်သက်သော ရနံ့တစ်ခုကို ရှာတွေ့ရန်မှာ အမှန်တကယ်ပင် မလွယ်ကူလှချေ။</p> <p> </p> <p>ထိုရေမွှေးကို ဝယ်ယူ၍ မရနိုင်ရုံသာမက သူမအနေဖြင့် ဝယ်ယူရန်လည်း တတ်နိုင်မည် မဟုတ်ကြောင်း သူမ လုံးဝ မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>သီးသန့် ဖန်တီးထားသော အရာမှန်သမျှမှာ တန်ဖိုးကြီးမားလှသည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>ပြပွဲမှာ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ဆက်လက်ကျင်းပနေသည်။ မင်ယွဲ့ အချိန်ကို ကြည့်လိုက်ရာ နံနက် ၁၁ နာရီ ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ပြပွဲကျင်းပသည့် နေရာမှာ သူမ၏ မင်ယွဲ့ စားသောက်ဆိုင်နှင့် နီးကပ်သော နေရာတွင် ရှိနေသည်။</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် ထိုနေရာမှ တာဝန်ခံကို ဖုန်းခေါ်ဆိုကာ စားသောက်ဖွယ်ရာ အချို့ကို မှာယူလိုက် သည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် ဖုန်းကို ပြန်သိမ်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့ စားသောက်ဆိုင်မှ တာဝန်ခံမှာ သူဌေးဖြစ်သူက ရုတ်တရက် ဆက်သွယ်လာသဖြင့် အံ့အားသင့်သွားရသည်။ </p> <p> </p> <p>မန်နေဂျာသည် ဤနယ်ပယ်တွင် အမှန်တကယ် ပါဝင်ပတ်သက်ခြင်း မရှိခဲ့သော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ သူ၏ အရည်အချင်းကို သက်သေပြရန် အခွင့်အရေး ရရှိခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် မီးဖိုချောင်သို့ သွားကာ မင်ယွဲ့ မှာယူခဲ့သမျှကို အဆင်သင့် ပြင်ဆင်ထားရန် စားဖိုမှူးကို ညွှန်ကြားလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် သူမ၏ ဆိုင်ရှိ ဟင်းလျာများကို ကောင်းစွာ သိရှိထားသဖြင့် အချိန်အကြာကြီး စောင့်ရမည့် ဟင်းလျာများကို မမှာယူဘဲ ရိုးရှင်းပြီး လုပ်ရလွယ်ကူသော ဟင်းလျာများကိုသာ မှာယူခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ကျိုးရှီယန်မှာ အလွန်အလုပ်ရှုပ်နေသဖြင့် မင်ယွဲ့ကို ဧည့်ခံရန် အချိန်မရှိပေ။</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် ထိုင်ရာမှ ထကာ အခြားပြခန်းများကို လှည့်လည်ကြည့်ရှုနေသည်။</p> <p> </p> <p>သူမသည် အထည်အလိပ် ပညာရပ်ကို လေ့လာစဉ်က တရုတ်ဝတ်စုံများ၏ ပြောင်းလဲတိုးတက်လာပုံကို သဘာဝအတိုင်း လေ့လာခဲ့ဖူးသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ယနေ့တွင်မူ အမှန်တကယ်ပင် အံ့အားသင့်စရာကောင်းသော အလှတရားများကို တွေ့မြင်ခဲ့ရသည်။</p> <p> </p> <p>ခန့်ညားထည်ဝါသော လူငယ်များ၊ ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့သော အမျိုးသမီးများနှင့် အရပ်သားများ လူတန်းစားပေါင်းစုံကို ကိုယ်စားပြုထားသည်ကို တွေ့ရသည်။</p> <p> </p> <p>တောက်ပသော လရောင်သည် သူမကို အသေအချာပင် ငေးကြည့်နေခဲ့သည်။</p> <p>မင်ယွဲ့၏ ဖုန်း တုန်ခါလာသဖြင့် အစားအသောက်များ ရောက်ရှိလာပြီဟု သူမ ခန့်မှန်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူမ အပြင်သို့ ထွက်သွားသည့်အခါ ကားတစ်စီး ဆိုက်ရောက်လာပြီး လူနှစ်ဦးက ထမင်းဘူးများကို သယ်ဆောင်ကာ ဆင်းလာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>"သူဌေး၊ ကျွန်တော့်ကို ပေးပါ၊ ကျွန်တော် သယ်ပေးပါမယ်"</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် ဆိုင်အကူ ရောက်လာသည်ကို တွေ့ရသဖြင့် ၎င်းတို့ကို အတွင်းသို့ ခေါ်ဆောင်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>ယခုမှာ နေ့လယ်စာ စားချိန် ဖြစ်သဖြင့် လာရောက်လည်ပတ်သူ အလွန်ပင် နည်းပါးနေသည်။</p> <p> </p> <p>ရောက်ရှိနေသော မော်ဒယ်အများအပြားမှာလည်း ထမင်းစားရန် ထွက်သွားကြပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"ကျိုးရှီယန်၊ ထမင်းစားလို့ ရပြီ ဥက္ကဋ္ဌ၊ လာလေ၊ ကျွန်မတို့နဲ့ အတူတူ စားရအောင်”</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့က ထိုဘက်သို့ လက်လှမ်းပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ကျိုးရှီယန်သည် သူမ၏ စကတ်ကို မကာ ပျံသန်းနေသော ငှက်ငယ်လေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ပြေးလာသည်။</p> <p> </p> <p>ခယ်ဝမ်သည် ၎င်းတို့ကို အနီးအနားရှိ တစ်နေရာသို့ ခေါ်သွားကာ ကျွေးမွေးရန် ရည်ရွယ်ထားသော်လည်း တစ်စုံတစ်ယောက်က ကြိုတင် ပြင်ဆင်ထားလိမ့်မည်ဟု မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>"ကောင်းပါပြီ၊ ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အားလုံးပဲ ခဏနားလိုက်ကြဦး ရှောင်မိုက ငါတို့အတွက် နေ့လယ်စာ ပြင်ဆင်ပေးထားတယ်၊ မြန်မြန်လာစားကြ"</p> <p> </p> <p>သူမက လက်ခုပ်တီးကာ လူတိုင်းကို အလုပ် ရပ်နားရန် အချက်ပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသော နံနက်ခင်းဖြစ်သဖြင့် နေ့လယ်စာ စားရမည်ဟူသော အသံကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် လူတိုင်း ပြန်လည် တက်ကြွသွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>ခယ်ဝမ်က အတော်အတန် ကျယ်ဝန်းသော နေရာတစ်ခုသို့ ခေါ်ဆောင်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့ စားသောက်ဆိုင်မှ ဝန်ထမ်းများသည် အစားအသောက်ဘူး ၄ ဘူးကို ချထားပေးပြီးနောက် -</p> <p> </p> <p>"ကျွန်တော်တို့ ခေတ္တအကြာမှာ လာသိမ်းပါ့မယ်၊ ကောင်းကောင်း သုံးဆောင်ကြပါ”</p> <p> </p> <p>ထိုလူနှစ်ဦး ထွက်သွားပြီးနောက် လူတိုင်းမှာ တစ်ပြိုင်နက် စကားများ ပြောဆိုလာကြသည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါ ဘယ်အစားအသောက် ပို့ဆောင်ရေး ကုမ္ပဏီလဲ သီးသန့် ပို့ဆောင်ပေးတဲ့သူတောင် ရှိတယ်နော်”</p> <p> </p> <p>ဒီထမင်းဘူးက ရှေးခေတ်က သုံးတဲ့ပုံစံအတိုင်းပဲ။ </p> <p> </p> <p>ဟန်ဖူဝတ်ထားရင်းနဲ့ ဒါကို စားရတာ လုံးဝ အံဝင်ခွင်ကျ ဖြစ်နေတာပဲ။</p> <p> </p> <p>ခယ်ဝမ်သည် ထမင်းဘူး လက်ကိုင်ရှိ လခြမ်းပုံစံ အမှတ်အသားလေးကို စဉ်းစားသလို ကြည့်နေမိသည်။ </p> <p> </p> <p>သူမသည် ဤစားသောက်ဆိုင်တွင် စားဖူးသည်။ ထိုဆိုင်သည် အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန်များနှင့် အတူလာရောက်နိုင်သည့် အချက်ကြောင့် လူအများအပြားကို ဆွဲဆောင်နိုင်သလို အဓိကအားဖြင့် အမျိုးမျိုးသော ပုံစံများဖြင့် ပြင်ဆင်ထားသည့် ဟင်းလျာများမှာ အလွန်အရသာရှိသဖြင့် ဖောက်သည်များကို ဆွဲဆောင်ထားနိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် မင်ယွဲ့ စားသောက်ဆိုင်မှာ အပြင်သို့ ပို့ဆောင်ပေးခြင်း မရှိသည်ကို သူမ မှတ်မိနေသဖြင့် မင်ယွဲ့၏ မည်သူမည်ဝါ ဖြစ်သည်ကို ခန့်မှန်းကြည့်နေမိသည်။</p> <p> </p> <p>တစ်စုံတစ်ခုကို အာရုံခံစားမိသကဲ့သို့ မင်ယွဲ့က မော့ကြည့်လိုက်ရာ ၎င်းတို့နှစ်ဦး၏ အကြည့်ချင်း ဆုံသွားသည်။ မင်ယွဲ့၏ နှုတ်ခမ်းဖျားတွင် နူးညံ့သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လွင်နေသည်။</p> <p> </p> <p>ခယ်ဝမ်သည် အကြည့်ကို ချက်ချင်း လွှဲလိုက်ပြီး ထမင်းဘူးကို ဖွင့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ပန်းကန်ပြားအသေးလေးများဖြင့် ပြင်ဆင်ထားသော ဟင်းလျာများမှာ အလွန်ပင် လက်ရာမြောက်လှသဖြင့် မစားရသေးမီမှာပင် အနံ့ကြောင့် ဆголоစာ လှုံ့ဆော်ပေးနေသည်။</p> <p> </p> <p>ကလပ်အဖွဲ့ဝင်တစ်ဦး၏ ဗိုက်ထဲမှ မြည်သံထွက်လာသဖြင့် လူတိုင်းမှာ ရယ်မောလိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့နှင့် ကျိုးရှီယန်တို့သည် အလွှာ ၃ လွှာ ပါရှိသော အစားအသောက်ဘူးတစ်ဘူးကို ဖွင့်လိုက်ရာ ထမင်းနှစ်ပန်းကန်၊ ဟင်းနှစ်မျိုး၊ စွပ်ပြုတ်တစ်မျိုးနှင့် အချိုပွဲတစ်ခု ပါရှိသည်။</p> <p> </p> <p>"အစ်မ၊ ဒါ ဘယ်ဆိုင်ကလဲ အရမ်းအရသာ ရှိတာပဲ”</p> <p> </p> <p>ကျိုးရှီယန်သည် စားသောက်ရင်း သူမ၏ မျက်ဝန်းလေးများမှာ ပျော်ရွှင်မှုကြောင့် မှေးစင်းနေသည်။</p> <p> </p> <p>"ညီမ ကြိုက်တယ်ဆိုရင် မင်ယွဲ့ စားသောက်ဆိုင်ကို သွားလို့ရပါတယ်"</p> <p> </p> <p>"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် သူငယ်ချင်း”</p> <p> </p> <p>"ရှောင်မို၊ မင်းရဲ့ သူငယ်ချင်းက တကယ် သဘောကောင်းတာပဲ ငါ ဒီလောက် အရသာရှိတဲ့ အစားအသောက်မျိုး တစ်ခါမှ မစားဖူးဘူး"</p> <p> </p> <p>"ဝါး... ငါ တကယ် ဗိုက်ဆာနေတာ၊ အရသာရှိလွန်းလို့ ငိုတောင် ငိုချင်တယ်"</p> <p> </p> <p>ကျိုးရှီယန်သည် မင်ယွဲ့၏ မည်သူမည်ဝါ ဖြစ်သည်ကို မိတ်မဆက်ပေးသော်လည်း ၎င်းတို့အားလုံးမှာ မင်ယွဲ့ကို အလွန်ကျေးဇူးတင်နေကြသဖြင့် ကျေးဇူးတင်စကားများ ပြောဆိုနေကြသည်။</p> <p> </p> <p>"ရပါတယ်၊ အားမနာကြပါနဲ့"</p> <p> </p> <p>"ဒါက အစားအသောက်လေး တင်ပါ၊ အဲဒီလောက်အထိ အုတ်အော်သောင်းနင်း ဖြစ်နေဖို့ လိုလို့လား"</p> <p> </p> <p>မျက်နှာလိုမျက်နှာရ လုပ်နေကြတာပဲ! ကျိုးရှီယန်ရဲ့ သူငယ်ချင်းက ချမ်းသာတဲ့သူဆိုတာ သူတို့ သိနေကြတာ ဖြစ်ရမယ်။</p> <p> </p> <p>ချန်ရှင်းက မကျေမနပ် ပြောလိုက်ပြီး ရှောင်မေမှာ သူမ၏ ဆန့်ကျင်ဘက်တွင် ထိုင်နေသည်။</p> <p> </p> <p>"မစားချင်ရင်လည်း မစားနဲ့လေ"</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့က မော့ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ မျက်ဝန်းထဲရှိ အေးစက်သော အကြည့်ကြောင့် ချန်ရှင်းမှာ မသိစိတ်မှ တုန်လှုပ်သွားရသည်။</p> <p> </p> <p>"မင်း မစားချင်ရင် မစားနဲ့ပေါ့၊ ဟုတ်တယ်မလား ရှောင်မေ”</p> <p> </p> <p>ရှောင်မေသည် ယခုအချိန်တွင် စိတ်အခြေအနေ အလွန်ဆိုးရွားနေသည်။ သူမသည် ဘေးနားမှ မွှေးကြိုင်နေသော အစားအသောက်နံ့ကို ရနေပြီး ယခုအချိန်တွင် မစားရတော့မည်ကို တွေးကာ မခံမရပ်နိုင် ဖြစ်နေသည်။</p> <p> </p> <p>ကံဆိုးစွာဖြင့် သူမ စကားမပြောနိုင်မီမှာပင် ကျိုးရှီယန်သည် ရုတ်တရက် ထရပ်ကာ ပြေးလာပြီး ၎င်းတို့ရှေ့ရှိ အစားအသောက်ဘူးကို ယူကာ အခြားကလပ်အဖွဲ့ဝင်များထံသို့ သွားပေးလိုက် သည်။</p> <p> </p> <p>"သူတို့မှ မစားချင်တာ၊ အဲဒါကြောင့် နင်တို့ပဲ စားလိုက်ကြတော့"</p> <p> </p> <p>ကျိုးရှီယန်သည် ၎င်းတို့ကို လုံးဝ အလိုမလိုက် ပေ။</p> <p> </p> <p>"ကျေးဇူးပဲ ရှောင်မို”</p> <p> </p> <p>ရှောင်မေ သူမကို မတားနိုင်မီမှာပင် ဓာတ်ပုံရိုက်ပေးသည့် လူငယ်က စတင် စားသောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>လူငယ်နှစ်ဦးမှာ သဘာဝအတိုင်း အစားအသောက် အားကောင်းကြပြီး ဤကဲ့သို့ အရသာရှိသော အစားအသောက်မျိုးကို ခဲခဲယဉ်ယဉ် တွေ့ရသဖြင့် ပို၍ စားရသည်မှာ ဘာမှ မမှားပေ။</p> <p> </p> <p>မစားချင်သောသူများ ရှိနေသေးလျှင် ၎င်းတို့အနေဖြင့် ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ လက်ခံရမည်သာ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>၎င်းတို့မှာ ပျော်ပျော်ပါးပါး စားသောက်နေကြသော်လည်း ရှောင်မေနှင့် ချန်ရှင်းတို့၏ မျက်နှာများမှာ ဖြူဖတ်ဖြူလျော် ဖြစ်နေသည်။ အထူးသဖြင့် ရှောင်မေ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"အခုတော့ ငါ ဘာစားရတော့မှာလဲ"</p> <p> </p> <p>ရှောင်မေက ခပ်တိုးတိုး အော်ဟစ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ငါတို့ အပြင်ကနေ မှာစားမယ်လေ"</p> <p> </p> <p>ချန်ရှင်းက ဖုန်းကို ထုတ်ကာ ကျိုးရှီယန်ကို ကြည့်လိုက်သော်လည်း မည်သူကမျှ သူမကို ဂရုမစိုက်ကြပေ။</p> <p> </p> <p>အပြင်မှ မှာယူသည့် အစားအသောက်မှာ ယခု အစားအသောက်များလောက် အရသာရှိမည် မဟုတ်ဟု ရှောင်မေ ခံစားနေရသော်လည်း သူမ ဘာမှ မတတ်နိုင်ပေ။ ဗိုက်ဆာခံနေ၍လည်း မရသည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>၎င်းတို့ မှာယူထားသည့် အစားအသောက်များ ရောက်ရှိလာချိန်တွင် မင်ယွဲ့တို့မှာ စားသောက်ပြီးနေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"အီး... ဗိုက်ဝထွက်နေပြီ၊ နည်းနည်းတောင် လေပွသလို ခံစားနေရတယ်"</p> <p> </p> <p>ယနေ့ ကျိုးရှီယန်ကို ဓာတ်ပုံရိုက်ပေးသည့် လူငယ်က တူကို ချလိုက်ပြီး သူ၏ ဝမ်းဗိုက်ကို ပွတ်သပ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒီမှာ မင်း ဂရုစိုက်ရမယ့်သူ မရှိပါဘူး၊ မဟုတ်ဘူးလား ယဉ်ယဉ်ကျေးကျေး နေစမ်းပါဦး"</p> <p> </p> <p>သူ့ဘေးနားရှိ လူငယ်က သူ့ကို ကန်ကာ ရယ်မောရင်း ဆဲဆိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် ၎င်းတို့ ဆော့ကစားနေသည်ကို ကြည့်ရင်း ပြုံးနေမိသည်။ အခြားသူများကလည်း သူမကို သတိထားမိနေသည်ကို သူမ မသိရှိခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့ စားသောက်ဆိုင်မှ ဝန်ထမ်းများ ရောက်လာပြီး အစားအသောက်ဘူးများကို ပြန်လည် သယ်ဆောင်သွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>စားသောက်ပြီးနောက် ၎င်းတို့သည် ချက်ချင်း ထွက်မသွားဘဲ ဤနေရာတွင်ပင် အနားယူနေကြသည်။</p> <p> </p> <p>"အဲဒီလူက ဘယ်သူလဲ ငါ သူမကို ငါ့ရဲ့ မော် ဒယ်အဖြစ် ထားချင်တယ်"</p> <p> </p> <p>လူအုပ်စုတစ်စု၏ ဝန်းရံခြင်းကို ခံထားရသော တရုတ်ရိုးရာ ဝတ်စုံဒီဇိုင်းပညာရှင်တစ်ဦးက ဤဘက်သို့ ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>နိုင်ငံတော် ပိုမို အင်အားတောင့်တင်းလာသည်နှင့်အမျှ ပြည်သူများ၏ အမျိုးသားရေး ဂုဏ်ယူမှုမှာလည်း တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ မြင့်မားလာသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် တရုတ်အမွေအနှစ်များ ပါဝင်သော တရုတ်ရိုးရာ ဝတ်စုံများမှာ ပိုမို ရေပန်းစားလာပြီး ပြည်ပနိုင်ငံများသို့ပင် ပျံ့နှံ့ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>လက်ရှိတွင် မုနီယန်သည် တရုတ်ရိုးရာ ဝတ်စုံဒီဇိုင်း နယ်ပယ်တွင် ထိပ်တန်း ဒီဇိုင်းပညာရှင် တစ်ဦး ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သူမသည် လာမည့်လတွင် ကျင်းပမည့် သူမ၏ တစ်ကိုယ်တော် ဖက်ရှင်ရှိုးအတွက် ပြင်ဆင်နေပြီး မကြာသေးမီကပင် အလွန်အလုပ်ရှုပ်နေသဖြင့် အနည်းငယ် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသည်။ </p> <p> </p> <p>သူမသည် ယနေ့တွင် စိတ်ကူးသစ်အချို့ ရရှိရန် မျှော်လင့်ချက်ဖြင့် ဟန်ဖူဖက်ရှင်ရှိုးသို့ လာရောက်ကြည့်ရှုခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"သူတို့ ဝတ်ထားတဲ့ အဝတ်အစားတွေကို ကြည့်ရတာ ပြပွဲပြင်ပမှာ လာရောက် ပါဝင်ဆင်နွှဲနေကြတဲ့သူတွေ ဖြစ်ပုံရတယ်"</p> <p> </p> <p>သူ့ဘေးနားရှိ လူက သူမ၏ အကြည့်နောက်သို့ လိုက်ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>မုနီယန်က ဘာမှ ထပ်မပြောဘဲ ဤဘက်သို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် လျှောက်လှမ်းလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် တစ်စုံတစ်ယောက် ချဉ်းကပ်လာသည်ကို သတိပြုမိသဖြင့် နားကို အနည်းငယ် စွင့်လိုက်ပြီး မော့ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save