Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၃၉၂)</h2> <h2 style="text-align: center;">ဆုံစည်းခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>ကြယ်တာရာများ မြှုပ်နှံထားသည့်နှယ် ဝင်းလက်တောက်ပနေသော မင်ယွဲ့၏ မျက်ဝန်းအစုံနှင့် ဆုံလိုက်ရသည့်ခဏတွင် မုနီယန်၏ ရင်ထဲ၌ ဝမ်းမြောက်မှုလှိုင်းတံပိုးတို့ ရိုက်ခတ်သွားရသည်။</p> <p> </p> <p>နိုင်ငံတကာအဆင့်မီ စူပါမော်ဒယ်အများစုမှာ နိုင်ငံခြားသားများသာ ဖြစ်ကြပြီး တရုတ်လူမျိုး မော်ဒယ်များမှာမူ လူသိနည်းလှသည်။ </p> <p> </p> <p>မုနီယန်သည် တရုတ်ရိုးရာဟန်ကို အလေးထားသူပီပီ မိမိ၏ ဖန်တီးမှုများတွင် တိုင်းတစ်ပါးသားတို့ကို အသုံးပြုရန် စိတ်သန်ခြင်းမရှိခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p> သို့သော် အတိတ်ကာလကမူ မိမိ၏ အမည်နာမ ကျော်ကြားစေရန်အတွက် နာမည်ကြီး မော် ဒယ်များ၏ အကူအညီကို ယူခဲ့ရဖူးသည်။</p> <p> </p> <p>ယခုမူ သူမ၏ အမည်မှာ ပင်လယ်ရပ်ခြားအထိ ပျံ့နှံ့ကျော်ကြားနေပြီဖြစ်ရာ ဤပုံစံကို ပြောင်းလဲ၍ ပြည်တွင်းဖြစ် မော်ဒယ်များဖြင့်သာ ခမ်းနားစွာ တင်ဆက်လိုသည့် ဆန္ဒရှိနေသည်။ </p> <p> </p> <p>သူမ၏ ယခုအကြိမ် ဖက်ရှင်ရှိုး ခေါင်းစဉ်မှာ "ပွင့်လန်းလာသော ပန်းမန်များ" ဟူ၍ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် အေးစက်တည်ငြိမ်သော အငွေ့အသက်များ ဝန်းရံလျက် ထိုနေရာတွင် ထိုင်နေသော်လည်း ဘေးနားရှိသူများနှင့် စကားဆိုချိန်တွင်မူ နူးညံ့သိမ်မွေ့လှသည်။</p> <p> </p> <p> ဤသည်မှာ သူမ၏ ခေါင်းစဉ်ထဲမှ လီပန်းများ၏ သရုပ်သကန်နှင့် အလွန်ပင် လိုက်ဖက်လှပေသည်။</p> <p> </p> <p>လူအများစုက မက်မွန်ပန်းတို့၏ အလှကို ချီးမွမ်းကြရာတွင် "နုပျိုသော မက်မွန်ပင်ပျိုလေး၏ ပန်းပွင့်များမှာ တောက်ပလှပနေသည်" ဟူ၍လည်းကောင်း၊ "နွေဦးလေပြေထဲတွင် မက်မွန်ပန်းတို့က ပြုံးရယ်နေဆဲပင်" ဟူ၍လည်းကောင်း ကဗျာဖွဲ့ကြသည်။</p> <p> </p> <p> သို့သော် လီပန်းတို့နှင့် ပတ်သက်လျှင်မူ "သစ်ခွပန်းတို့ မိုးမထိမီ လီပန်းတို့က ဆီးနှံကဲ့သို့ ဖွေးဖွေးလှုပ်နေပြီ" ဟူသော စာသားများကဲ့သို့ ဖြူစင်ခြင်းကိုသာ အမှတ်ရစေသည်။</p> <p> </p> <p>မက်မွန်ပန်းကို မြင်လျှင် ရှက်သွေးဖြာနေသော မိန်းမပျိုလေး၏ ပါးပြင်ကို ပြေးမြင်မိသော်လည်း လီပန်းကို မြင်လျှင်မူ လူတို့သည် ဆီးနှံခဲများကိုသာ သတိရတတ်ကြသည်။ </p> <p> </p> <p>အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ၎င်း၏ အေးမြသော အဖြူရောင်မှာ အချစ်ဦး သို့မဟုတ် ပူလောင်သော စိတ်ခံစားမှုတို့ထက် ဖြူစင်မှု၊ စောင့်မျှော်ခြင်းနှင့် ခွဲခွာခြင်းတို့ကို ပိုမိုကိုယ်စားပြုနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ </p> <p> </p> <p>မုနီယန်သည် မင်ယွဲ့၏ အရှိန်အဝါကို တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် သိမြင်လိုက်သည်။ အေးစက်မှု အနည်းငယ် ပိုသွားလျှင် ခက်ထန်သွားစေနိုင်ပြီး လျော့နည်းသွားလျှင်လည်း ယခုကဲ့သို့ ကျော့ရှင်းသော အလှမျိုး ပေါ်လွင်မည်မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>မုနီယန်သည် မင်ယွဲ့အနားသို့ တိုးကပ်လာလေလေ၊ သူမ၏ ရင်ထဲ၌ ပို၍ ကျေနပ်မိလေလေ ဖြစ်သည်။ မင်ယွဲ့၏ အနားတွင် လီပန်းတို့၏ သင်းပျံ့သော ရနံ့လေးပင် စွဲကျန်နေသယောင် ခံစားရ၏။</p> <p> </p> <p>ခယ်ဝမ်သည် ရုတ်တရက် ရောက်ရှိလာသော ဧည့်သည်ကို မှတ်မိသွားကာ "ဆရာမ မုနီယန်” ဟု လှမ်း၍ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>သူမ၏ မိသားစုမှာ အဝတ်အထည်လုပ်ငန်း လုပ်ကိုင်သူများဖြစ်ရာ အစ်မဖြစ်သူနှင့်အတူ ပွဲတစ်ခုတက်ရောက်စဉ်က မုနီယန်နှင့် ဆုံတွေ့ဖူးခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"မင်္ဂလာပါ၊ မင်းတို့က ပရော်ဖက်ရှင်နယ် ဟန်ဖူမော်ဒယ်တွေလား"</p> <p> </p> <p>မုနီယန်သည် ကျော်ကြားသော ဒီဇိုင်နာတစ်ဦး ဖြစ်သော်လည်း စကားပြောဆိုရာတွင် အလွန် နူးညံ့ပြီး မာန်မာန ကင်းမဲ့လှသည်။</p> <p> </p> <p>"ကျွန်မတို့က ပေကျင်းတက္ကသိုလ် ဟန်ဖူကလပ်ကပါ" </p> <p> </p> <p>ဟု ခယ်ဝမ်က ပြန်လည်ဖြေကြားသည်။</p> <p> </p> <p>မုနီယန်သည် မင်ယွဲ့ကို ကြည့်ကာ လက်ကမ်းလိုက်ပြီး </p> <p> </p> <p>“မင်္ဂလာပါ၊ ကျွန်မနာမည် မုနီယန်လို့ ခေါ်ပါတယ်" </p> <p> </p> <p>ဟု မိတ်ဆက်လိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည်လည်း ထိုင်နေရာမှ ထကာ သူမ၏ ဝတ်စုံကို သပ်ရပ်အောင် ပြင်လိုက်ပြီး မုနီယန်၏ လက်ကို ခပ်အေးအေးပင် ပြန်လည်ဆွဲနှုတ် လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ကျွန်မရဲ့ မော်ဒယ်အဖြစ် လုပ်ပေးနိုင်မလား လာမယ့်လမှာ ကျွန်မရဲ့ ဖက်ရှင်ရှိုး ရှိလို့ပါ"</p> <p> </p> <p>မုနီယန်၏ တိုက်ရိုက်ကမ်းလှမ်းမှုကြောင့် ဘေးနားရှိသူများမှာ မင်ယွဲ့ကို ကံထူးသူတစ်ဦးအဖြစ် ငေးကြည့်နေကြသည်။ သို့သော် မင်ယွဲ့ကမူ အေးဆေးစွာပင် ငြင်းပယ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"တောင်းပန်ပါတယ်၊ ကျွန်မက ပရော်ဖက်ရှင်နယ် မော်ဒယ်တစ်ယောက် မဟုတ်လို့ပါ"</p> <p> </p> <p>မုနီယန်နောက်မှ ပါလာသူများမှာ မင်ယွဲ့ကို ကျေးဇူးမသိတတ်သူဟု ထင်မြင်နေကြသည်။ မုနီယန်၏ ရွေးချယ်မှုကို ခံရခြင်းမှာ နာမည်ကျော်ကြားရန် လမ်းပွင့်သွားခြင်း ဖြစ်သော်လည်း မင်ယွဲ့ကမူ ထိုသို့ မယူဆပေ။</p> <p> </p> <p>ထိုစဉ် လူတစ်ဦး ပြေးလာကာ မုနီယန်၏ နားနားသို့ ကပ်၍ တစ်စုံတစ်ခုကို တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ မုနီယန်သည် တည်ငြိမ်စွာပင် လိပ်စာကတ်တစ်ခုကို ထုတ်ပေးလိုက်ပြီး </p> <p> </p> <p>"ဒါ ကျွန်မရဲ့ လိပ်စာကတ်ပါ အဆက်အသွယ်လေး ပေးထားလို့ ရမလား၊ ကျွန်မတို့ သူငယ်ချင်းတွေ ဖြစ်နိုင်မယ်လို့ ထင်ပါတယ်" </p> <p> </p> <p>ဟု ဆိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည်လည်း သူမ၏ WeChat QR Code ကို ပေးလိုက်ကာ ၎င်းတို့နှစ်ဦး သူငယ်ချင်းများ ဖြစ်သွားကြသည်။</p> <p> </p> <p> မုနီယန် ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် ချန်ရှင်းမှာ မနာလိုစိတ်တို့ဖြင့် "ရုပ်လေးလှရုံနဲ့တင် ဆရာမမုနီယန်က သဘောကျသွားတာလား" ဟု တိုးတိုးလေး ရေရွတ်နေမိသည်။</p> <p> </p> <p>ပြပွဲအပြီးတွင် မင်ယွဲ့နှင့် ကျိုးရှီယန်တို့သည် အတွင်းကွင်းသို့ ဝင်ရောက်ကြည့်ရှုရန် ပြင်ဆင်ကြသည်။ </p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့တွင် မိုဟန်ကျီ ပေးထားသော အတွင်းကွင်းလက်မှတ် ၄ စောင် ရှိနေသဖြင့် ခယ်ဝမ်နှင့် မိတ်ကပ်ဆရာမတို့ကိုပါ အတူခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။ ဤသည်ကို မြင်လိုက်ရသော ချန်ရှင်းမှာ မနာလိုစိတ်တို့ဖြင့် ရင်ကွဲမတတ် ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>အတွင်းကွင်းတွင် ထိုင်နေစဉ် နောက်အတန်းမှ လျိုယဲ့သည် မင်ယွဲ့ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ထိတ်လန့်သွားရသည်။ </p> <p> </p> <p>သူသည် ပြဿနာများ ထပ်မံမဖြစ်ပွားစေရန် မင်ယွဲ့နှင့် ဝေးဝေးတွင်သာ နေလိုသော်လည်း ယခုမူ ထိပ်တိုက်ဆုံတွေ့နေရပြီ ဖြစ်သည်။ </p> <p> </p> <p>သူ၏ သူငယ်ချင်း လျန်ကု (ခေါ်) လျန်ရွှမ်းကမူ ဘာမှမသိဘဲ စကားများနေသဖြင့် လျိုယဲ့က "ပါးစပ်ပိတ်ထားစမ်း၊ မဟုတ်ရင် ထွက်သွားတော့" ဟု ဟန့်တားလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>ဖက်ရှင်ရှိုး ပြီးဆုံးသွားချိန်တွင် လျိုယဲ့သည် မင်ယွဲ့ကို မဝံ့မရဲဖြင့် နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>"ကျွန်တော့်ဖခင်က ထိန်ဖေးလုပ်ငန်းစုရဲ့ ဥက္ကဋ္ဌပါ၊ ကျွန်တော့်နာမည် လျိုယဲ့ပါ" </p> <p> </p> <p>ဟု သူက ခေါင်းငုံ့ကာ မိတ်ဆက်သည်။ </p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် သူ့ကို ရန်ငြိုးမထားသော်လည်း အေးစက်စွာပင် "တစ်ခုခု လိုအပ်လို့လား" ဟု မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> လျိုယဲ့မှာ အမှားဟောင်းများအတွက် ကြောက်ရွံ့နေဆဲဖြစ်ရာ နှုတ်ဆက်ရုံသာဖြစ်ကြောင်း ပြောကာ အလျင်အမြန် ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။</p> <p>အပြင်သို့ ရောက်သည့်အခါ မိုဟန်ကျီသည် ကားဘေးတွင် ရပ်စောင့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ </p> <p> </p> <p>ကျော်ကြားသော အေးစက်စက် ဥက္ကဋ္ဌမိုသည် မင်ယွဲ့အပေါ်တွင်မူ အလွန်ပင် နူးညံ့ကြင်နာလှသည်။ </p> <p> </p> <p>၎င်းတို့နှစ်ဦး ကျိုးရှီယန်ကို အိမ်သို့ လိုက်ပို့ကြသည်။ အိမ်ရှေ့တွင် ကျိုးရှီယန်က မင်ယွဲ့ကို ထမင်းစားရန် ဖိတ်ခေါ်သော်လည်း မိုဟန်ကျီ၏ အေးစက်သော အကြည့်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ချက်ချင်းပင် စကားလမ်းကြောင်းလွှဲကာ နှုတ်ဆက်၍ ပြေးဝင်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>နောက်တစ်နေ့တွင် မင်ယွဲ့သည် ယွဲ့ဟွာ နည်းပညာ သို့ သွားရောက်ခဲ့သည်။ ကျန်ဟင်သည် သူမကို ကြိုဆိုကာ အသစ်ဖွဲ့စည်းထားသော ဌာနသို့ ခေါ်ဆောင်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါက ကျွန်တော်တို့ ကုမ္ပဏီရဲ့ သူဌေး မင်ယွဲ့ပါ"</p> <p> </p> <p>ကျန်ဟင်၏ မိတ်ဆက်ပေးမှုကြောင့် ဝန်ထမ်းသစ်များမှာ အံ့အားသင့်သွားကြသည်။ အချိန်တိုအတွင်း ထိပ်တန်းကုမ္ပဏီတစ်ခု ဖြစ်လာသည့် ယွဲ့ဟွာ၏ သူဌေးမှာ ဤမျှ ငယ်ရွယ်သော မိန်းကလေးတစ်ဦး ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု ၎င်းတို့ လုံးဝ မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>"ဘာလို့ အဲဒီလို ကြည့်နေကြတာလဲ" </p> <p> </p> <p>ဟု ကျန်ဟင်က မေးလိုက်ရာ ဝန်ထမ်းတစ်ဦးက </p> <p> </p> <p>"သူဌေးက အရမ်းငယ်သေးလို့ပါ”</p> <p> </p> <p>ဟု မဆင်မခြင် လွှတ်ခနဲ ပြောမိသွားသည်။ </p> <p> </p> <p>ကျန်ဟင်က ထိုဝန်ထမ်းကို ကြည့်လိုက်ရာ ထိုသူမှာ ဥက္ကဋ္ဌကျန်သည်လည်း အလွန်ငယ်ရွယ်သူ ဖြစ်သည်ကို သတိရသွားကာ စကားများ အထစ်ထစ်အငေါ့ငေါ့ ဖြစ်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save