Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၃၉၅)</h2> <h2 style="text-align: center;">တရားဝင်မဟုတ်သော ဆုံးဖြတ်ချက်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>"တောက်... ခုနက မိန်းကလေးက ဘယ်သူမို့လို့လဲ တို့တွေအားလုံးက အပင်ပန်းခံ အင်တာဗျူးဖြေနေရပြီး သူကျတော့ ဘာလို့ အင်တာဗျူးတောင် မဖြေရဘဲ အလုပ်ရသွားတာလဲ"</p> <p> </p> <p>နောက်ဆုံးတွင်မူ ခန်းမအတွင်းရှိ တင်းမာသော လေထုကို မအောင့်အီးနိုင်တော့သည့် အမျိုးသမီးတစ်ဦးက ဒေါသတကြီး ဆဲရေးတိုင်းထွာတော့သည်။ </p> <p> </p> <p>သူမသည် မိမိ၏ အရည်အချင်းမပြည့်မီမှုကို ပြန်လည်ဆန်းစစ်ခြင်းမရှိဘဲ ခိုင်မာပြတ်သားလှသော ဒီဇိုင်နာမုနီယန်ကိုလည်း မဝေဖန်ရဲသဖြင့် မင်ယွဲ့အပေါ်သို့သာ ဒေါသပုံချနေခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"စကားကို ဆင်ခြင်ပြောပါဦး" </p> <p> </p> <p>ဟု ဘေးနားရှိ မိန်းကလေးတစ်ဦးက သူမ၏ အင်္ကျီလက်ကို အသာဆွဲကာ သတိပေးလိုက်သော်လည်း ထိုသူက ဂရုမစိုက်ဘဲ ဆက်၍ အော်ဟစ်နေမြဲပင်။</p> <p> </p> <p>"ဘာလဲ... လုပ်ရဲရင် ပြောရဲရမှာပေါ့ မုနီယန်က သူ့ကို ဘာလို့ တိုက်ရိုက်ရွေးလိုက်တာလဲ တို့တွေကတော့ သေအောင်ကြိုးစားနေရပြီး အဆက်အသွယ်ရှိတဲ့သူတွေကပဲ နေရာဝင် ယူသွားတာ တရားသလား"</p> <p> </p> <p>အိုက်စပ်ပူလောင်နေသော လေထုထဲတွင် ထိုမိန်းကလေး၏ စကားလုံးများသည် ခြောက်သွေ့သော ကောက်ရိုးပုံပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသည့် မီးပွားများကဲ့သို့ပင်။ </p> <p> </p> <p>လူအချို့၏ ရင်ထဲတွင် မကျေနပ်မှုများ ဟုန်းခနဲ တောက်လောင်သွားသော်လည်း အများစုကမူ သူမကို အရူးတစ်ယောက်ကဲ့သို့သာ ကြည့်နေကြသည်။</p> <p> </p> <p> အနုပညာနှင့် ဖက်ရှင်လောကတွင် နံရံတိုင်း၌ နားရှိကြောင်းနှင့် ကင်မရာများက အချိန်တိုင်း စောင့်ကြည့်နေကြောင်းကို နားမလည်ဘဲ လူပုံအလယ်တွင် စိတ်လိုက်မာန်ပါ ပြုမူခြင်းမှာ မိမိ၏ အနာဂတ်ကို မိမိကိုယ်တိုင် ဖျက်ဆီးခြင်းသာ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ရုတ်တရက် အင်တာဗျူးခန်းနံပါတ် (၁) တံခါး ပွင့်လာပြီး ဦးထုပ်ဆောင်းကာ ဖိနပ်ပါးစီးထားသည့် လူငယ်တစ်ဦး ထွက်လာသည်။ </p> <p> </p> <p>သူသည် မင်ယွဲ့ကို ဆဲရေးနေသော မိန်းကလေး၏ ရှေ့တွင် ရပ်တန့်လိုက်ကာ သူမ၏ ခါးမှ နံပါတ်ကတ်ပြားကို ဆွဲဖြုတ်လိုက်ပြီး တံခါးဝသို့ လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အခုပဲ ထွက်သွားတော့"</p> <p> </p> <p>သူ၏ အေးစက်လှသော အသံကြောင့် ထိုမိန်းကလေးမှာ မျက်နှာတစ်ခုလုံး နီမြန်းကာ ရှက်ဒေါသ ထွက်သွားရသည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါ... ဒါ ဘာသဘောလဲ"</p> <p> </p> <p>"ကျင့်ဝတ်မကောင်းတဲ့သူကို ငါတို့ အလုပ်မခန့်ဘူးဆိုတဲ့ သဘောပဲ ကျွမ်းကျင်မှုမရှိရင် လေ့ကျင့်လို့ရပေမယ့် စိတ်ဓာတ်မကောင်းရင်တော့ မင်းအတွက် ဒီလောကမှာ နေရာမရှိတော့ဘူး"</p> <p> </p> <p>ထိုသူသည် လုံခြုံရေးဝန်ထမ်းများကို ခေါ်ကာ သူမကို ခေါ်ထုတ်သွားစေပြီး ကျန်ရှိနေသူများကိုလည်း ပြင်းထန်စွာ သတိပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> "အဲဒီအမျိုးသမီးက စင်ပေါ်တက်မှာ မဟုတ် သလို ခင်ဗျားတို့ရဲ့ ပြိုင်ဘက်လည်း မဟုတ်ဘူး ဒီနေ့ကစပြီး ဘာကောလာဟလမှ မကြားချင်တော့ဘူး" </p> <p> </p> <p>ဟု ဆိုကာ အခန်းထဲသို့ ပြန်ဝင်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>စင်စစ် မင်ယွဲ့သည် ထိုအချိန်တွင် အထူးပြင်ဆင်ထားသော အလှပြင်ခန်းအတွင်း၌ ရှိနေသည်။ စတိုင်လ်လစ်ဖြစ်သူမှာ မင်ယွဲ့၏ မျက်နှာကို မြင်သည်နှင့် တုန်လှုပ်ချောက်ချားဖွယ် ကောင်းလောက်အောင်ပင် အံ့အားသင့်သွားရသည်။</p> <p> </p> <p> ဤမျက်နှာမျိုးသည် လူအပေါင်း၏ အာရုံကို သံလိုက်ဓာတ်ကဲ့သို့ ဆွဲယူနိုင်စွမ်းရှိပြီး ဖက်ရှင်လောကကို ကိုင်လှုပ်နိုင်သည့် အစွမ်းရှိကြောင်း သူ ချက်ချင်း သိမြင်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မစ္စ... မင်းရဲ့ အသားအရေက တကယ်ကို အံ့ဩစရာပဲနော် ဘယ်လို ထိန်းသိမ်းတာလဲဟင်"</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့က မျက်ဝန်းအစုံကို အသာမှိတ်ကာ</p> <p> </p> <p> "ကျွန်မက အခြေခံ အသားအရေ ထိန်းသိမ်းမှုလောက်ပဲ လုပ်ပြီး ပုံမှန် လေ့ကျင့်ခန်း လုပ်ပါတယ်" </p> <p> </p> <p>ဟု အေးဆေးစွာ ဖြေကြားလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>မကြာမီ သူမသည် လီပန်း (Pear Blossom) စီးရီး၏ အဓိကဝတ်စုံဖြစ်သော တရုတ်ရိုးရာဝတ်စုံကို လဲလှယ်ဝတ်ဆင်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> ခေတ်မီစက်ကိရိယာများ ဝန်းရံနေသည့် ကြားတွင် မင်ယွဲ့သည် လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းတစ် ထောင်ခန့်မှ လွင့်မျောလာသည့် နတ်မိမယ် တစ်ပါးကဲ့သို့ပင်။ </p> <p> </p> <p>ဓာတ်ပုံဆရာသည် သူမ၏ အပြစ်ပြောစရာမရှိသော အလှတရားကို မှတ်တမ်းတင်ရင်း တအံ့တဩ ချီးမွမ်းနေမိသည်။</p> <p> </p> <p> မင်ယွဲ့၏ ကျောပြင်မှာ အေးစက်တည်ငြိမ်ပြီး၊ ဘေးတစောင်း အလှမှာ မာန်ထက်သန်ကာ၊ ပြုံးလိုက်သည့် အခါတွင်မူ ပန်းပေါင်းတစ်ရာ ပွင့်လန်းလာသကဲ့သို့ ရင်ဖိုစရာ ကောင်းလှသည်။</p> <p> </p> <p>ပြင်ပရိုက်ကူးရေးများ ပြီးဆုံးသွားသည့်အခါ မင်ယွဲ့သည် ပုလဲရောင် လီပန်းများ ဆင်မြန်းထားသော အပြာနုရောင် ဝတ်စုံဖြင့် သစ်သီးခြင်းလေးကို ကိုင်ကာ ပြန်လာခဲ့သည်။ သူမသည် အစိမ်းရောင် သစ်တော်သီးတစ်လုံးကို မြှောက်ပြကာ မုနီယန်ကို ပြုံး၍ ကမ်းပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"စားကြမလား"</p> <p> </p> <p>မုနီယန်သည် ရင်ခုန်သံများ မြန်ဆန်သွားရသည်။ </p> <p> </p> <p>လီပန်းတို့သည် သေးငယ်ဖြူဖျော့သော်လည်း ခက်မပေါ်တွင် ပွင့်လန်းသည့်အခါ ဤမျှ ချစ်စဖွယ်ကောင်းမည်ဟု သူမ မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။ </p> <p> </p> <p>အဖွဲ့သားအားလုံးလည်း မင်ယွဲ့၏ ဖော်ရွေမှုကြောင့် ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် သစ်သီးများကို ဝေမျှစားသောက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် မုနီယန်သည် မင်ယွဲ့ကို အမျိုးသားဝတ်စုံဖြင့် ရိုက်ကူးရန် အကြံပြုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> "လီပန်းစီးရီးမှာ အမျိုးသား မော်ဒယ် မလိုတော့ဘူး မင်းကိုပဲ အမျိုးသားဝတ်စုံနဲ့ ရိုက်ကူးစေချင်တယ်" </p> <p> </p> <p>ဟု ဆိုကာ မင်ယွဲ့၏ အရွယ်အစားနှင့် အံကိုက် ပြုပြင်ထားသော ရှေးဟောင်းဟန် အမျိုးသားဝတ်စုံကို ထုတ်ပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဆံပင်တု တပ်ဆင်ကာ မိတ်ကပ်ပြန်လည် ပြင်ဆင်လိုက်သည့်အခါ မင်ယွဲ့၏ နူးညံ့သော မျက်နှာအလှမှာ ပိုမိုပြတ်သား ထက်မြက်သော ယောက်ျားပျိုလေးတစ်ဦး၏ ဟန်ပန်သို့ ကူးပြောင်းသွားသည်။</p> <p> </p> <p> မုနီယန်က ဓားတစ်စင်းကို ကမ်းပေးလိုက်ရာ မင်ယွဲ့သည် ထိုဓားကို ကျွမ်းကျင်စွာပင် ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မင်း ဓားသိုင်း တတ်တာလား"</p> <p> </p> <p> မုနီယန်က အံ့ဩတကြီး မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"နည်းနည်းပါးပါးပါ"</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် ဓားကို ကိုင်စွဲကာ အားမာန်ပါပါဖြင့် ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ လေထုထဲတွင် ရှဲခနဲ မြည်သံနှင့်အတူ ထက်မြက်သော ဓားအလင်းတန်းများ ပေါ်ထွက်လာသည်။</p> <p> </p> <p> သူမ၏ ဟန်ပန်မှာ မာန်ဟုန်ပြင်းပြသော သူရဲကောင်း လူငယ်လေးတစ်ဦးကဲ့သို့ပင်။ ရုတ်တရက် လှည့်ကြည့်လိုက်သော သူမ၏ အေးစက်သော အကြည့်ကြောင့် ဘေးနားရှိသူများမှာ နောက်သို့ပင် ခြေတစ်လှမ်း ဆုတ်သွားရသည်။ </p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် မျက်တောင်တစ်ချက် မခတ်ဘဲ ဓားကို ဓားအိမ်အတွင်းသို့ တိကျစွာ ထိုးထည့် လိုက်လေတော့သည်။</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save