Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၁၃၇</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>“ကိုယ် သိမချင်ဘူး။ ကိုယ် တကယ်ကို လုံးဝ မသိချင်ဘူး။”</p> <p>ကျုံးမင်းဝေသည် အားချိုး၏ စကားကို အလျင်အမြန် ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။ သူက တစ္ဆေပုံပြင်တွေကို တကယ် စိတ်မဝင်စားပေ။ စိတ်မဝင်စားရုံသာမက အလွန် မုန်းသေးသည်။</p> <p>“အို၊ ထားလိုက်ပါတော့။”</p> <p>အားချိုးသည် အနည်းငယ် စိတ်ဓာတ်ကျသွားကာ ခေါက်ဆွဲကို နောက်ထပ်အနည်းငယ် စားလိုက်ပြီး ကျုံးမင်းဝေကို ကြည့်ရင်း တိုးတိုးလေး ရေရွတ်နေသည်။</p> <p>“တကယ်တော့ ပုံပြင်က တကယ်ကောင်းပါတယ်။ ရှင် နားမထောင်ဖူးသေးလို့ပါ။ ကြားဖူးရင် ကြိုက်သွားနိုင်တာပဲ။ အဲ့ဒီသရဲမက တကယ် စိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းတယ်။ သူမကို ပန်းလိုလှတယ်လို့တော့ မထင်လိုက်နဲ့။ ဒါပေမဲ့ သူမ အရေခွံခွာဖို့ပဲ လိုတာ...”</p> <p>“တော်ပြီ၊ တော်ပြီ။”</p> <p>ကျုံးမင်းဝေ စကားဆက်မပြောနိုင်တော့ပေ။ သူက အားချိုး၏ စကားကို အလျင်စလို ဖြတ်လိုက်ပြီး ချက်ချင်းပင် စကားလမ်းကြောင်း လွှဲလိုက်သည်။</p> <p>“ကိုယ် မင်း မကြားဖူးသေးတဲ့ ပုံပြင်အသစ်တွေ ပြောပြမယ်။ သေချာပေါက် ကောင်းမှာပါ။”</p> <p>“ဟုတ်ပြီလေ။”</p> <p>အားချိုးက ခေါင်းကို ဆက်တိုက်ညိတ်ပြရင်း ချဉ်ဖတ်တစ်ဖတ်ကို တူဖြင့်ညှပ်ယူလိုက်ကာ ကျုံးမင်းဝေကို စူးစမ်းစွာ မေးသည်။</p> <p>“သရဲမတွေ ပါလား။ နတ်သမီးတွေရော ပါလား။ သူတို့က လူသားစားတတ်လား။”</p> <p>“ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပုံပြင်လေးတွေပဲ ပြောရအောင်ပါ၊ ဒီလောက် သွေးထွက်သံယိုတွေ မပါတာမျိုးပေါ့။ ဟုတ်ပြီလား။”</p> <p>ကျုံးမင်းဝေသည် အစာမကြေ ရင်ပြည့်သလို သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ သိချင်စိတ်တွေ ပြင်းပြတောင့်တနေသော အားချိုး၏ နက်မှောင်သော မျက်ဝန်းများကို ရင်ဆိုင်ရင်း သူသည် ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် သူတကယ် အသက်ကြီးပြီဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ သုံးနှစ်တစ်ကြိမ် မျိုးဆက်ကွာဟမှု ရှိသည်ဟု ဆိုကြရာ သူနှင့် ဒီကောင်မလေးကြားက မျိုးဆက်ကွာဟမှုကတော့ ချောက်နက်ကြီးတစ်ခုပင်တည်း။</p> <p>“အင်း၊ ဟုတ်ပြီလေ။ သွေးထွက်သံယိုတွေ နားမထောင်တော့ဘူး။ ရှင် ပြောသမျှ နားထောင်ပါ့မယ်။”</p> <p>ကျုံးမင်းဝေသည် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ခေါက်ဆွဲကို ဆက်၍ ညှပ်ယူစားသောက်နေသည်။</p> <p>“ဒါနဲ့ နောက်တော့ ဘာဖြစ်သွားလဲ။”</p> <p>အားချိုးသည် သူမ၏ ခေါင်းကို ကျုံးမင်းဝေ၏ ပေါင်ပေါ်တွင် မှေးထားပြီး ဆံပင်ရှည်များကို ချထားကာ ကျုံးမင်းဝေအား သူမအတွက် ဘီးကို ဖြီးခိုင်းလိုက်သည်။</p> <p>“နောက်တော့ ဘာဖြစ်သွားလဲ။ ကျန်းရှန်း ပြန်လာခဲ့လား။”</p> <p>“မလာဘူး။ ကျန်းရှန်းက နောက်ပိုင်းမှာ သစ္စာဖောက်ပြီး အလှမယ်လေး ယင်းယင်းကို စွန့်ပစ်ခဲ့တယ်။”</p> <p>“တစ်နှစ်ကျော်ကြာတော့ ယင်းယင်းက တခြားတစ်ယောက်နဲ့ လက်ထပ်သွားပြီး ကျန်းရှန်းကလည်း နောက်တစ်ယောက်နဲ့ လက်ထပ်လိုက်တယ်။ ဇာတ်လမ်းက ဒီမှာပဲ ဆုံးသင့်တာ။ ဒါပေမဲ့ တစ်ခါမှာ အဲ့ဒီ ကျန်းရှန်းက အလှမယ်လေး ယင်းယင်းရဲ့ အိမ်ရှေ့က ဖြတ်သွားရင်း သူငယ်ချင်းအနေနဲ့ တွေ့ခွင့်တောင်းသေးတယ်။ ဒါပေမဲ့ အလှမယ်လေး ယင်းယင်းက ပြတ်ပြတ်သားသား ငြင်းပယ်ခဲ့တယ်။”</p> <p>“အဲ့ဒီနောက်မှ သူက အနေရခက်စွာ ထွက်သွားခဲ့ပြီး သူတို့နှစ်ယောက်ကြားမှာ ဘယ်တုန်းကမှ ဘာမှမပတ်သက်ခဲ့တော့ဘူး။”</p> <p>“ခံသင့်တယ်။ ဒီလို အမြဲတမ်း ရှုပ်ရှုပ်ယှက်ယှက်နိုင်ပြီး စွန့်ပစ်တတ်တဲ့ စာပေသမားယောင်ယောင် ဘာယောင်ယောင်။ တကယ် အရှက်မရှိဘူး။”</p> <p>အားချိုးသည် ဒေါသတကြီးဖြင့် သွားကြိတ်ကာ ပြောသည်။</p> <p>“အရင်တုန်းက အလှမယ်လေး ယင်းယင်းကို စနောက်ခဲ့တာလည်း သူပဲ။ စကားလုံးတိုင်းက သူပြောခဲ့တာတွေချည်းပဲ။ အဲ့ဒီပါးစပ်က ပျားရည်ထက်တောင် ချိုပြီး အလှမယ်လေး ယင်းယင်းရဲ့ နှလုံးသားကို ရယူခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ဘာဖြစ်လဲ။ အစပိုင်းမှာ အချစ်ကြီးချစ်ခဲ့တာ သူပဲ။ အဆုံးမှာ စွန့်လွှတ်ခဲ့တာလည်း သူပဲ။ သူ။ တကယ့် ဝံပုလွေနှလုံးသားနဲ့ ခွေးလိုလူ။ ဝက်တွေ၊ ခွေးတွေလောက်တောင် မကောင်းဘူး။ တောက်”</p> <p>“ဟုတ်တယ်၊ ဟုတ်တယ်၊ ဒီလို စာပေသမားယောင်တွေက အသည်းနှလုံးမရှိဆုံးပဲ။ စာနှစ်အုပ်လောက် ဖတ်ပြီးတာနဲ့ သူတို့ကိုယ်သူတို့ အထင်ကြီးနေကြတာ။ လူသားဆန်မှု၊ ဖြောင့်မတ်မှု၊ ကိုယ်ကျင့်တရားတွေ ပြည့်ဝနေသလို ဟန်ဆောင်နေပေမယ့် တကယ်တမ်းကျတော့ ယောကျာ်းပြည့်တန်ဆာ၊ မိန်းမဓားပြစိတ်တွေနဲ့ ပြည့်နေတာ။ အရမ်း မုန်းဖို့ကောင်းတယ်။”</p> <p>“ယင်းယင်းလေးက သူ့အတွက် တန်လွန်းနေသေးတယ်။ ကျွန်မအလိုအရဆိုရင် သူ့ခြေထောက်တွေကို ရိုက်ချိုးပြီး သူ့လက်တွေကို သုံးမရအောင် လုပ်ပစ်ဖို့ လူတစ်ယောက် ရှာသင့်တယ်။ အဲ့ကျမှ နောက်နောင်မှာ အဲ့ဒီလို စောက်သုံးမကျတဲ့ ကဗျာတွေ၊ စာတွေကို ရေးပြီး လူတွေကို ထပ်မှိုင်းတိုက်နိုင်ဦးမလား ကြည့်ရသေးတာပေါ့။”</p> <p>“ဟွန်း၊ သူ့အတွက် တကယ် တန်လွန်းနေသေးတာ။”</p> <p>အားချိုးက နှာမှုတ်လိုက်ပြီး ခဏရပ်ကာ ကျုံးမင်းဝေအား တိုးတိုးလေး ရေရွတ်သည်။</p> <p>“ဒီပုံပြင် မကောင်းဘူး။ ရှင့်ကို နောက်တစ်ပုဒ် ပြောပြခိုင်းပြီး ဒဏ်ပေးရမယ်။”</p> <p>“ကောင်းပြီလေ၊ နောက်တစ်ပုဒ် ပြောပြတာပေါ့။”</p> <p>ကျုံးမင်းဝေသည် စာပေသမားယောင်ကြောင့် ဒေါသဖြင့် မျက်နှာနီမြန်းနေသော ကောင်မလေးကို ကြည့်ရင်း နှုတ်ခမ်းကို မထိန်းနိုင်ဘဲ ကွေးညွတ်လိုက်မိကာ ညင်သာစွာ ဆိုသည်။</p> <p>နာရီဝက်ခန့်အကြာ။</p> <p>“အား။ လောကကြီးမှာ ချန်ရှီမိန်လို အရှက်မရှိတဲ့ လူစားမျိုး ရှိနိုင်ရသလား။”</p> <p>ဆံပင်ဖရိုဖရဲဖြစ်နေသော အားချိုးသည် ဒေါသဖြင့် မျက်လုံးပြူးကာ ပါးနှစ်ဖက်ကို ဖောင်းကားထားသည်မှာ ဖောင်းနေသော ဖားပြုတ်ငယ်လေးတစ်ကောင်နှင့် တူနေသည်။</p> <p>“ချင်ရှန်းလျန်က သူ့ကို ဘယ်လောက် ကောင်းခဲ့သလဲ။ သူမ ဘဝတစ်ခုလုံး သူ့အတွက် ပေးဆပ်ခဲ့တာ။ သူ့မိဘတွေကို ပြုစုလုပ်ကျွေး၊ သူ့အတွက် ကလေးတွေ မွေးမြူပေးခဲ့တာ။ သူ့သမီးပျိုဘဝရဲ့ အကောင်းဆုံးနှစ်တွေကို သူ့အတွက် မြှုပ်နှံခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ သူက ဘာလုပ်ခဲ့လဲ။ တခြားသူတွေဆီ သွားတယ်။ စာနည်းနည်း ပိုတတ်တာနဲ့ စိတ်ကြီးဝင်သွားတာ။ မြို့တော်ကို ရောက်ပြီး ပထမဆုရပြီးနောက်မှာ လူကနေ တစ္ဆေလို ဖြစ်သွားတော့တာပဲ။ မိဘတွေလည်း မရှိတော့ဘူး၊ ကလေးတွေလည်း မရှိတော့ဘူး၊ တခြားလူ ချင်ရှန်းလျန်လည်း မရှိတော့ဘူး။ သူမကို သတ်ဖို့တောင် ကြိုးစားသေးတယ်။ ဒီလောက် ဆိုးရွားတဲ့လူ ဘယ်လိုလုပ် ရှိနိုင်ရတာလဲ။ တိရစ္ဆာန်လောက်တောင် မကောင်းဘူး။ ဟို ကျန်းရှန်းထက်တောင် ပိုပြီး တိရစ္ဆာန်ဆန်တယ်။ ငှက်။ တိရစ္ဆာန်။”</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save