Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၁၄၂</h2> <h2 style="text-align: center;">သီချင်းလေး။</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>ကျုံးမင်းဝေ သည် မီးဖိုနားထိုင်ပြီး မီးထည့်နေကာ အိုးထဲတွင် တရုတ်ဆီးသီးလက်ဖက်ရည်က ဆူပွက်နေသည်။ လွန်ခဲ့သောရက်အနည်းငယ်က သူသည် အားချိုး အတွက် ဂျင်းနှင့်သကြားညိုလက်ဖက်ရည်ကို ပြုလုပ်‌ပေးခဲ့သည်။ လွန်ခဲ့သည့် နှစ်ရက်က သူ သူမအတွက်မွှေးကြိုင်သော ရနံ့ဖြင့် တရုတ်ဆီးသီးလက်ဖက်ရည်ကို စတင်လုပ်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“မက်မွန်ရွက်တွေက အမြင့်ကို ညွှန်ပြပြီး မိုးမခအရွက်တွေက ကောင်းကင်ကို ဖုံးလွှမ်းနေတယ်။ သူ့နေရာမှာရှိနေတဲ့ အဖိုးမင်က ငါ့အသံကို သေချာနားထောင်‌နေတယ်။ပုံ ပြင်လေးက ဆိုးဆေးအလုပ်ရုံတွေရှိတဲ့ဒေသရဲ့ ကျင်းရှီ ဆိုးဆေးအလုပ်ရုံ‌လေးက စခဲ့တယ်။ စုန့်လောင်စန်း ဆိုတဲ့လူတစ်ယောက်ရှိတယ်။ စုန့်လောင်စန်း အကြောင်းပြောရရင် သူတို့လင်မယားက ဘိန်းရောင်းတယ်။ သူတို့ဘဝမှာ သားသမီးမထွန်းကားခဲ့ပေမယ့် ချန်ကျန်းလို့ခေါ်တဲ့ သမီးလေးကို မွေးဖွားခဲ့တယ်...”</p> <p> </p> <p>ကျုံးမင်းဝေ အားချိုး၏ တေးဆိုသံကို နားထောင်ပြီး အသံအတက်အကျကိုခန့်မှန်းကာ သူ့လက်ထဲမှ မီးညှိတုတ်ကို မြေပြင်ထက် ရိုက်ချရင်း တစ်ချက်ချင်း စည်းချက်လိုက်‌နေသည်။</p> <p> </p> <p>သူ ဒီလိုသီချင်းလေးကို အရင်က တစ်ခါမှ မကြားခဲ့ဖူးပေ။ထိုသီချင်းက ရေပန်းစားပြီး ရိုးရိုးရှင်းရှင်းနဲ့ မဆန်းကြယ်သည့် ကွမ်ချိုးဇာတ်သဘင်၏ ကျက်သရေ မြင့်တဲ့ တေးသွားတွေကို ယှဉ်လို့မရပေမယ့် ကျုံးမင်းဝေ ကတော့အားချိုး သီဆို‌နေတဲ့ သီချင်းလေးဟာ အထူးလှပပြီး စကားလုံးတိုင်းကို နားထောင်လွယ်တယ်လို့ ထင်‌နေမိသည်။ အတိတ်က အဖြစ်အပျက်များပေါ်တွင် အချိန်ကို မဖြုန်း‌တော့ဘဲ ယခုတွင်တော့ သူက နားဝင်ချိုလှသည့် အားချိုး၏ ဆိုညည်းသံကိုသာ မျှော်လင့်နေ‌တော့သည်။</p> <p>အိုးပွက်ပွက်ဆူလာသောအခါ ကျုံးမင်းဝေသည် အိုးအဖုံးကို ဖွင့်လိုက်ရာ အတွင်းမှ လေပူသည် သူ့မျက်နှာဆီသို့ ရုတ်တရက် ပြေးဝင်လာပြီး ပြင်းထန်သော တရုတ်ဆီးသီးရနံ့က သူ့မျက်နှာဆီသို့ တည့်တည့်တိုးဝင်လာသည်။ သူ့တစ်ကိုယ်လုံးတွင် မွှေးကြိုင်သော ရနံ့များဖြင့် ပြည့်နေပြီး အသက်ပြင်းပြင်းရှူ၍ အိုးထဲသို့ သကြားညိုပန်းကန်သေးတစ်လုံးစာ လောင်းထည့်၍ အိုးကို တစ်ဖန်ပြန်ဖုံးကာ မီးနည်းနည်းဖြင့် တည်ထားလိုက်သည်။</p> <p>“ပန်းထိုးတာကို ရပ် ပြီး လက်ဖက်ရည်ကို အရင်သောက်လိုက်ဦး”</p> <p>ကျုံးမင်းဝေက ပြောပြီး အိုးအဖုံးကို တစ်ဖန်ပြန်ဟကာ လက်ဖက်ရည်ပန်းကန်လုံးကြီးထဲကို အပြည့်ထည့်၍ မီးဖိုပေါ်တင်လိုက်ရင်း အားချိုးအား ပူနေတုန်းမှာ သောက်ဖို့ တိုက်တွန်းလိုက်သည်။</p> <p>အားချိုးက ပြတ်ပြတ်သားသား သဘောတူလိုက်ပြီး သူ့လက်ထဲမှ အပ်နဲ့ ချည်မျှင်တွေကို ချကာ ခုံပေါ်သို့တက်၍ တင်ပျဉ်ခွေထိုင်လျက် လက်နှစ်ဘက်လုံးမှာ လက်ဖက်ရည်ပူပူပန်းကန်ကို ကိုင်ကာ လေပူကို မှုတ်ရင်း သောက်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>အားချိုး သည် တရုတ်ဆီးသီးလက်ဖက်ရည်ပန်းကန်လုံးကြီးကို ဖြည်းညှင်းစွာသောက်လိုက်ပြီး မျက်နှာတပြင်လုံးရှိ ချွေးများကို လက်ကိုင်ပုဝါဖြင့် သုတ်ရင်း ကျုံးမင်းဝေကို မေးလိုက်သည်။</p> <p>“ကိုယ်က ယောက်ျား‌လေးလေ၊ ဘာလို့ တရုတ်ဆီးသီးလက်ဖက်ရည် သောက်ရမှာလဲ”</p> <p>ကျုံးမင်းဝေက အားချိုး အတွက် ပန်းကန်တစ်လုံးဖြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“ကျွန်မ မသောက်နိုင်တော့ဘူး ဗိုက်‌တောင်ဖောင်းနေ ပြီ”</p> <p> အားချိုးက ရေရွတ်ရင်း ခေါင်းငုံ့ပြီး ဗိုက်ချပ်ချပ်ကို ပွတ်သပ်ကြည့်ကာ</p> <p>“ ကြည့်လေ၊ထိုင်လို့‌တောင်မရတော့ဘူး ၊ဗိုက်က ဟင်းရည်တွေပြည့်နေတာ၊ လှုပ်လိုက်တာနဲ့ တုန်နေရောပဲ “</p> <p>ကျုံးမင်းဝေ၏ မျက်လုံးများက သူမလက်များတည်ရှိရာ ဗိုက်ချပ်ချပ်ပေါ် ရောက်သွားကာ အသံတိုးတိုးဖြင့် မေးလာ၏။</p> <p>အားချိုးသည် ချက်ချင်း ငြိမ်သွားကာ သူ့ဗိုက်ပေါ်ရှိ လက်နှစ်ဖက်ကို ညင်သာစွာ အကြိမ်အနည်းငယ် ပွတ်ပြီး ဖြည်းညင်းစွာ‌ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>တကယ်တော့ ပျောက်တာကြာနေပြီဆိုပေမယ့် သူမ မနာ‌တော့ဘူးလို့ပြောရင် ကျုံးမင်းဝေက သူမရဲ့ဗိုက်ကို မပွတ်‌ပေးတော့မှာသေချာသည်။ အားချိုးက ဒီရက်ပိုင်း ကျုံးမင်းဝေက သူမရဲ့ ဗိုက်ကို ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်နေတာကြောင့် အထူး သဘောကျနေပြီး နောက်ထပ် ရက်အနည်းငယ်လောက် ဇိမ်ခံဖို့ တွေးနေခဲ့သည်။</p> <p> ကျုံးမင်းဝေ သည် အားချိုး၏ လူလည်ကျမှုကို နားမလည်ဘဲ ချက်ချင်း မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ</p> <p>“ဘာလို့ ရက်အများကြီး နာနေရတာလဲ။ မကောင်းသေးဘူးမလား သမားတော်နဲ့သွားပြရမယ်၊ ‌နေမကောင်းမဖြစ်စေနဲ့”</p> <p>“မဟုတ်ဘူး၊ မဟုတ်ဘူး၊ သိပ်တော့မပြင်းထန်ပါဘူး၊ နည်းနည်းနာရုံပါပဲ”</p> <p>“အဲဒါက လုံးဝ မပြင်းထန်ပါဘူး၊ ရက်အနည်းငယ်အတွင်း အဆင်ပြေသွားလိမ့်မယ်”</p> <p> ကျုံးမင်းဝေ ပို၍စိုးရိမ်လာသည်။ တံခါးအပြင်ကိုတလှည့် အားချိုးကို တလှည့် ကြည့်ကာ သူက နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်‌နေပြီး နောက်ဆုံးတော့ ပါးစပ်ကို ဖွင့်ကာ</p> <p>“ ကောင်မလေး၊ မင်းဘာသာကိုယ် ဆရာဝန်သွားပြဖို့ တောင်ပေါ်က ဆင်းသွားလို့ရမလား? တောင့်ခံနိုင်ပါ့မလား”</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save