Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၁၄၇</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>အဖွားချန် ဘာကိုဆိုလိုချင်တယ်ဆိုတာကို အားချိုးနားလည်သည်။အသက် ကြီးသောသူများသည် အထီးကျန်ရမှာကို ‌ကြောက်တတ် ကြသည်။အမေရှန်းလည်း တစ်ရက်လောက်မတွေ့လိုက်သည်နှင့် ဒေါသထွက်နေတတ်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်တွင် အားချိုးသည် အဖွားချန်၏လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး ရိုးသားစွာပြောခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“ အဖွား ဆရာချန်က အဖွားကို တွယ်တာပါတယ်၊ နောက်ပိုင်း တစ်ခြားနေရာကိုသွားနေရင်တောင် အဖွားကို အိမ်မှာ ဘယ်တော့မှ တစ်ယောက်တည်း ထားခဲ့မှာမဟုတ်ပါဘူး၊အဖွား နင်းဂုတကို မစွန့်ခွာချင်ဘူးဆိုရင် အဖွားမှာ သမီးရှိသေးတာပဲ၊ အဖွားရဲ့ ဆွေမျိုးက ချန်သခင်လေး တစ်ယောက်တင်မဟုတ်ဘဲ သမီးလို ‌မြေးမလေး တစ်ယောက်လုံးလည်း ရှိသေးတယ်လေ”</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်တယ်၊ ဟုတ်တယ်၊ အခု ငါ့မှာ မြေးမလေးတစ်ယောက် ရှိနေတာပဲ။”</p> <p> </p> <p> အဖွားချန် က ခေါင်းညိတ်ပြပြီး သူမရဲ့ စိုစွတ်နေတဲ့ မျက်လုံးထောင့်တွေကို အင်္ကျီလက်နဲ့ သုတ်ရင်း လှည့်ပတ် ကြည့်ပြီး ဂေါ်ဖီထုပ်ကို အလျင်စလိုကောက်လိုက်ကာ အကြောင်းအရာကို ပြောင်းလိုက်သည်။</p> <p>“ ကောင်မလေး၊ မင်းမိသားစုက ဘယ်တော့ ဂေါ်ဖီချဉ်လုပ်မှာလဲ။”</p> <p> </p> <p>“ဂေါ်ဖီချဉ် “</p> <p> </p> <p>အားချိုး အံ့အားသင့်သွားကာ အဖွားချန် ဘာပြောနေမှန်း မသိဖြစ်နေသည်။</p> <p> </p> <p>“အာ မေ့တတ်လိုက်တာ သမီးက တစ်ခြားတိုင်းပြည်ကလာတာဆိုတာ မေ့သွားတယ်။ ကောင်မလေး တစ်ခါမှ မစားဖူးဘူးလား။ ဒီတရုတ်ဂေါ်ဖီထုပ်နဲ့လုပ်ထားတဲ့ဟာလေ”</p> <p> </p> <p> အဖွားချန်က သူ့လက်ထဲက တရုတ်ဂေါ်ဖီထုပ်ကို လက်ညှိုးထိုးပြပြီး အားချိုးကို ‌ပြောသည်။</p> <p>“ဟုတ်ကဲ့၊ ဟုတ်ကဲ့။ဟင်းသီးဟင်းရွက်‌တွေကို စုဆောင်းထားရမှာ‌ပေါ့။”</p> <p>ကြက်ရုပ်ဆိုးလေးက ဆန်စေ့ကောက်သလို ခေါင်းညိတ်ကာ အဖွားချန်ကို အလျင်စလို မေးလိုက်သည်။</p> <p>“အဖွား၊ ဒီ‌ဂေါ်ဖီချဉ်ကို ဘယ်လို လုပ်ရတာလဲ။ အဖွားအားတဲ့အချိန်မှာ သမီးကို သင်ပေးပါလားဟင်”</p> <p> </p> <p> </p> <p>“အဖွား ဒီမနက်အစောကြီး တွေးမိတာ ဒီနှစ်တော့ ဂေါ်ဖီချဉ်ကို ပို‌ဖောက်လိုက်မယ်။ သမီးအဲ့ဒါကို ကိုယ်တိုင်လုပ်ဖို့မလိုပါဘူး။ အချဉ်ဖောက်ပြီးရင် သမီးအတွက် လှည်းရှာပေးဖို့ ချင်းရွှမ် ကို ‌ပြောလိုက် ပြီး တောင်ပေါ်ကို ပို့ခိုင်းလိုက်လို့ ရတာပဲ”</p> <p>“မဟုတ်ဘူး၊ အဖွား မလုပ်ပါနဲ့၊ သမီးက အခုကစ ပြီး နင်းဂုတ မှာနေ‌တော့မှာ‌လေ၊ ဒါကို မတတ်ထားလိူ့ ဘယ်ရမလဲ။”</p> <p>အားချိုး သည် သူ့လက်များကို အလျင်စလို ဝှေ့ယမ်းကာ အဖွားချန် ကို လေးလေးနက်နက် ပြုံးပြရင်း</p> <p>“ သမီး ရက်နည်းနည်းနေလို့ တောင်ပေါ်ကဆင်းလာရင် အဖွား ဂေါ်ဖီချဉ်ကို လုပ်မယ်။ သမီး အဖွားကိုကူညီချင်ရင် လာကူလုပ်ပေါ့။ဟုတ် ပြီလား။”</p> <p>အားချိုးက မတတ်နိုင်ဘဲ ကျေးဇူးတင်မိသည်။</p> <p>အားချိုးနှင့် အဖွားချန်တို့ ဂေါ်ဖီကောက်နေစဉ် လမ်းပေါ်မှ မြင်းခွာသံများကြားလိုက်ရသည်။ သူတို့၏နေရာသည် အမြဲတမ်း တိတ်ဆိတ်နေတတ်ပြီး လူအနည်းငယ်သာ လာတတ်သောကြောင့် အားချိုး နှင့် အဖွားချန်သည် အတူတူ လမ်းကို မျှော်ကြည့်လိုက် ကြသည်။ချပ်ဝတ်တန်ဆာဝတ်ထားသော အရပ်ရှည်ရှည်လူတစ်ယောက်က မြင်းစီးကာ သူတို့ဘက်သို့ လာနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူ အဲဒီလူကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်းမမြင်ရသေးခင်မှာ အဖွားချန်က အရင် မှတ်မိသွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအခါမှ အားချိုးသည် လာ‌နေသောလူမှာ ကုန်းဝမ်ကျဲ ဖြစ်သည်ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်းမြင်လိုက်ရသည်။ သူ လန့်သွားသဖြင့် အဖွားချန်ကို အလျင်အမြန် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>“ အဖွား၊ သူ့ကို မှတ်မိတာလား။”</p> <p>“သိတာပေါ့၊အရင်တစ်ခါ တရားသူကြီးက ဆောင်းဦးရာသီကဗျာပွဲတော်မှာ ချင်းရွှမ်ကို လာဖို့ဖိတ်ခေါ်တုန်းက ဒီအစောင့်ကိုပဲ လွှတ်ဖူးတယ်လေ။ခုလည်း ချင်းရွှမ်ကို ခေါ်ဖို့ တစ်ခုခု ရှိ‌လို့ ဖြစ်မယ်။”</p> <p> အဖွားချန် က သူမရဲ့ ဆံပင်တွေကို လက်နဲ့ ပြင်ဆင်ပွတ်သပ်‌‌နေရင်း ပြောသည်။</p> <p> </p> <p> အားချိုးက အဖွားချန်ကို ထရန် ကူညီ‌လိုက်သည်။</p> <p>အားချိုးနှင့် အဖွားချန်က မတ်တတ်ထရပ်လိုက်ချိန်တွင် ကုန်းဝမ်ကျဲ၏မြင်းက ခြံစည်းရိုးခတ်ထားသောခြံရှေ့၌ ရပ်သွားသည်။ သူက လက်သီးတွေကို တင်းတင်းဆုပ်ကာ အရိုအသေ ပြုရင်း</p> <p>“ အဖွားချန် ကျွန်တော် အဖွားကို ထပ်ပြီး နှောင့်ယှက် ရ ပြန် ပြီ”</p> <p> </p> <p>“ကိုယ်ရံတော်ကုန်းက ငါတို့ ချင်းရွှမ်ကို ရှာဖို့လာခဲ့တာလား။ “</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ချင်းရွှမ်က အထဲမှာ ရှိတယ်၊ မင်း တိုက်ရိုက်ဝင်သွားလို့ရပါတယ်။”</p> <p> </p> <p>“ကောင်းပါပြီ ၊ဒါဆို ကျွန်တော်အရင်ဆုံး ဝင်သွားလိုက်မယ်”</p> <p> </p> <p>ကုန်းဝမ်ကျဲက ပြုံးကာ ပြောလိုက်ပြီး သူတို့နောက်က ပြန့်ကျဲနေတဲ့ ဂေါ်ဖီထုပ်ခင်းကို တချက် ကြည့်လိုက်ကာ</p> <p> </p> <p>“အဖွားချန် ၊ ကျွန်တော် ထွက်လာတဲ့အခါ အဖွားကို ဂေါ်ဖီထုပ် နှုတ်ကူပေးပါ့မယ်”</p> <p> </p> <p>“ ဘာလဲ။ မလိုပါဘူး။ မလိုပါဘူး။ မင်းအရမ်းအလုပ်များနေချိန်မှာ ဒီဂေါ်ဖီခင်းထဲ မင်းရဲ့အချိန်တွေကို ဘာလို့ဖြုန်းတီးမလဲကွယ်။”</p> <p> </p> <p> အဖွားချန် က ကုန်းဝမ်ကျဲရဲ့ လက်မောင်းကို အပြုံးနဲ့ ပုတ်လိုက်ပြီး‌ပြောလိုက်သည်။ အဖွားချန်က ကုန်းဝမ်ကျဲကို သဘောကျတာ သိသာလှသည်။ သူနဲ့ စကားအများ ကြီး ပြောခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“သွားပါ”</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်ကဲ့၊ ကျွန်တော်အရင်ဝင်လိုက်ပါမယ်”</p> <p> </p> <p>ကုန်းဝမ်ကျဲက ခေါင်းညိတ်ပြပြီး အထဲသို့ လမ်းလျှောက်လာရင်း အားချိုး‌ဘေးမှ ကျော်သွားမည့်အချိန် သူ့အသံကို နှိမ့်ချ၍</p> <p> </p> <p>“ငါထွက်မလာမချင်း စောင့်နေပါ၊ ငါမင်းကို ‌ပြောစရာရှိတယ်။”</p> <p> </p> <p>“အာ”</p> <p> အားချိုးလန့်သွားပြီး ကုန်းဝမ်ကျဲက သူမဆီက ဘာလိုချင်လို့လဲ လို့ မေးတော့မည့်အချိန်မှာတော့ ကုန်းဝမ်ကျဲက ကျော်သွားပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save