Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၁၅၀</h2> <h2 style="text-align: center;">ကောင်းတာ တစ်ခုခုဝယ်လာတယ်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>“မဟုတ်ပါဘူး...ဒါက... “</p> <p> </p> <p>အားချိုး ခေါင်းကုတ်ပြီး ကုန်းဝမ်ကျဲကို အချိန်အ‌တော်ကြာကြည့်ကာ ရှက်ရွံ့စွာ ပြုံးပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ ဒါ ရှေးစကားပဲ မဟုတ်လား။ အိမ်မှာ စားစရာရှိရင် မထိတ်လန့်ပါနဲ့ ဆိုတာလေ၊ဟီးဟီး၊ ကျွန်မက သာမန်လူတွေထက် နည်းနည်းတော့ တွန့်တိုတတ်တယ်၊ အစားအသောက်တစ်ခုတည်းနဲ့ မလုံလောက်ဘူး၊ ပိုက်ဆံအိတ်က နည်းနည်းပိုကြီးလေ ပိုပျော်‌လေပဲ ဟီးဟီး”</p> <p> </p> <p>ကုန်းဝမ်ကျဲ သည် သူမ၏ပါးပြင်ပေါ်ရှိ ပါးချိုင့်များကိုကြည့်ကာ မကူညီနိုင်စွာ နှုတ်ခမ်းများကို ဖိထားရင်း-</p> <p> </p> <p>“ဒါလိုဆိုလည်း ကောင်းပါတယ်”</p> <p> </p> <p>“ကိုယ်ရံတော်ကုန်း မင်းက အရမ်းကြင်နာတတ်တာပဲ”</p> <p> </p> <p> အားချိုး ဝမ်းသာအားရ ခုန်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>တစ်လလျှင် ငွေဒင်္ဂါးသုံးပြားစီဖြင့် ကျုံးမင်းဝေ အတွက် အဝတ်အစားအသစ်များ ဖန်တီး‌ပေးနိုင်မည့်အ ပြင် စာအုပ်များလည်း ထပ်မံဝယ်ယူနိုင်‌ပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>‘ဟေး ဟေး ဟေး!’</p> <p>အားချိုး ၏အသွင်အပြင်ကိုမြင်တော့ ကုန်းဝမ်ကျဲလည်း ပြုံးကာ သားသတ်ရုံဆီသို့ ဦးတည်ရင်းဆိုသည်။</p> <p>အားချိုး ပြတ်ပြတ်သားသား သဘောတူလိုက်ပြီး ‌ခြေလှမ်းတိုလေး‌တွေသည် ကုန်းဝမ်ကျဲနှင့်အတူ သားသတ်ဆိုင်သို့ လိုက်သွားခဲ့သည်။</p> <p>ကုန်းဝမ်ကျဲသည် အရည်အသွေးမြင့် ဝက်နံရိုး ၁၀ ချောင်းကို ဝယ်ခဲ့ပြီး ၎င်းတို့ကို ဝါးခြင်းတောင်းထဲသို့ ထည့်‌နေစဉ် အားချိုးအား ပြောခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p> အားချိုး အံ့ဩသွားသည်။</p> <p>“ဒါက ရုံးတော်က သီးသန့်အမိန့်‌တော်ပဲ၊ ထုံးစံအတိုင်း၊ လူအနည်းအကျဉ်းပဲ ဒီအကြောင်းကို သိကြတာ”</p> <p>ကုန်းဝမ်ကျဲ သည် ရှုံ့တွနေသော မျက်နှာဖြင့် ဝန်ခံခဲ့ပြီး အားချိုးအား  ပြောနေချိန်တွင် သူမနားမလည်မည်စိုး၍ ထပ်ခါတလဲလဲ ရှင်းပြခဲ့သည်။</p> <p>“ဒီအကြောင်းကို သူမသိ‌စေနဲ့။ မင်း မှတ်မိရဲ့လား”</p> <p>အားချိုး အလုံးစုံ နားမလည်သော်လည်း ခေါင်းတညိတ်ညိတ်လုပ်နေလိုက်သည်။</p> <p>“ဒါကို ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ဖုံးကွယ်ထားတာ မဟုတ်ပါဘူး”</p> <p> </p> <p>“ မင်း သူနဲ့ အတူနေတာ ကြာ‌နေပြီ။ဒါကြောင့် မင်း သူ့ စိတ်နေစိတ်ထားကို သဘာဝကျကျ သိတယ် မဟုတ်လား ။ သူနေ့တိုင်းစား‌နေတဲ့ အသားက တစ်ခြားသူတွေဆီက ရတဲ့ အလှူတစ်ခုလို့ သူ့ကိုပြောလိုက်ရင် သူစားနိုင်သေးမယ်လို့ မင်းထင်လား”</p> <p> </p> <p>အားချိုး က ကမန်းကတန်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ကျုံးမင်းဝေ ၏ စိတ်နေစိတ်ထားကို သူမသိသည်မှာ သေချာပါသည်။ ထိုအချိန်တွင် သူမသည် နောက်တစ်ကြိမ် စောင်းငဲ့ကာ အသံတိုးတိုးဖြင့် မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ တရားသူကြီးက ဘာကြောင့် သီးသန့်အမိန်‌တော်ထုတ်ရတာလဲ။ သီးသန့်ရန်ပုံငွေ။ သူက အသက်ကြီးလာ လို့ များလား”</p> <p> </p> <p>“ဒါကို ကိုယ်ရံတော်တပ်သားတစ်ယောက်အနေနဲ့ ဘယ်လိုသိနိုင်မှာလဲ”</p> <p> ကုန်းဝမ်ကျဲ က ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပဲ ပြန်‌ဖြေသည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါပေမယ့် ရွာက သူ့ကို မသိတာ ဖြစ်နိုင်ပေမယ့် သူ့ရာထူးအဆင့်အတန်းအရ ထူးခြား‌နေတာပဲ။ နင်းဂုတမှာ တစ်ခုခုဖြစ်ရင် ရွာကို တရားသူကြီးကပဲစောင့်ရှောက်ရမှာမို့လို့  တစ်ယောက်၊နှစ်ယောက်လောက်ကို သီးသန့် ထောက်ပံ့ဖို့ စဉ်းစားတာကတော့ ပုံမှန်ပါပဲ”</p> <p>“အိုး ကိုယ်ရံတော်ကုန်း၊ ရှင်ပြောတာက အဓိပ္ပာယ်ရှိသားပဲ”</p> <p>အားချိုးက ပုတ်သင်ညိုလို ခေါင်းတဆတ်ဆတ်ညိတ်ပြပြီး တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ ကုန်းဝမ်ကျဲကို ပြောနေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p> ကုန်းဝမ်ကျဲက စိတ်မသက်မသာဖြင့် နှာခေါင်းကို ပွတ်လိုက်ပြီး ခေတ္တရပ်လိုက်ကာ အားချိုးကိုကြည့်ရင်း ခပ်တိုးတိုးပြောလာသည်။</p> <p> “အခုကစပြီး ငါတို့ ၁၅ရက် ကြာတိုင်း ဈေးမှာ ဆုံကြမလား”</p> <p> </p> <p>အားချိုး တကယ်ပြောချင်တာက ‘ရှင်က ပိုက်ဆံပေး၊ ကျွန်မက ကိုယ့်ဘာသာဝယ်မယ်’ ဟုပင်။</p> <p>ဒါပေမယ့် သူမ အခုနက တစ်ခြားသူတွေနဲ့အသား သုံးယွမ်စာကို လဲလှယ်ပြီးပြီမို့ ထပ်ပြောဖို့ ရှက်‌နေတဲ့အတွက် အခုတော့ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ဖိအားပေးဖို့ပဲတတ်နိုင်‌တော့သည်။စဉ်းစားလိုက်ရင်း သူမဦးခေါင်းခွံများ ကြိမ်းလာသလိုပင် ဖြစ်လာသည်။</p> <p>.</p> <p>“မင်း ဒီနေ့ ဘာလို့ ဒီလောက်နောက်ကျမှ ပြန်လာတာလဲ”</p> <p> </p> <p> ကျုံးမင်းဝေက အားချိုးအား မကျေမနပ်ဖြင့် ရေရွတ်ရင်း သူ့လက်ထဲမှ တစ်စုံတစ်ခုကို သူ့နောက်ကျောတွင် ဝှက်ထားလိုက်သည်။</p> <p>“ စားကောင်းတဲ့ဟာ‌တွေဝယ်လာတယ်၊ ရှင် လုံးဝမစားဖူးဘူး ဆိုတာ သေချာတယ်၊ ဟီးဟီး”</p> <p> </p> <p>“ဘာလဲ“</p> <p>ကျုံးမင်းဝေ သည် လင်ဗန်းပေါ်ရှိ အဖုံးပါသော ပန်းကန်များကို ကြည့်ကာ စူးစမ်း‌နေသည်။</p> <p>အားချိုးက ပြုံးပြီး အုပ်ထားတဲ့ ပန်းကန်တွေကို ဖွင့်ပြီး ကျုံးမင်းဝေကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု မိတ်ဆက်ပေး‌တော့သည်။</p> <p>“ ဒါက ထမင်းဝက်အူချောင်း၊ ဒါက ဆန်ဝက်အူချောင်း၊ဝက်သားပြားပိုင်မုန့်၊‌မြေအိုးနဲ့နှပ်ထားတဲ့အသားတုံး၊ဝက်နံရိုးငံပြာရည်ချက်၊ ဟဲဟဲ၊ အဲဒါ‌တွေကကြည့်ရုံနဲ့တင် ရှင့်ကို သွားရေတွေကျစေတယ် မလား”</p> <p>ပထမတော့ အားချိုးက ကုန်းဝမ်ကျဲရှေ့မှာ ဝယ်ရမှာ ရှက်တာ‌ကြောင့် အစားအစာတွေကို မဝယ်ခဲ့ပေ။ကုန်းဝမ်ကျဲနဲ့ လမ်းခွဲပြီးနောက်မှ သူမဟာတိတ်တဆိတ် ဈေးကိုပြန်သွားကာ စားသောက်ဆိုင်သို့ သွားခဲ့သည်။ သူမက လောဘကြီးသော်လည်း ဈေးကြီးသော စားသောက်ဆိုင်မှ ဝယ်ရန် တွန့်ဆုတ်နေတာ‌ကြောင့် အချိန်အတော်ကြာမှ သွားရေယိုစေသော ဤမုန့်များကို ဝယ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p>“အရင်က စားဖူးတာတွေနဲ့တူလား”</p> <p>ကျုံးမင်းဝေ သည် သူမ၏ လောဘကြီးပြီး ကျေနပ်‌ပျော်ရွှင်‌နေသော အကြည့်တို့ကို ကြည့်ပြီး ရယ်မောကာ မနေနိုင်ဘဲ တူကိုကိုင်၍ အသားအိုးကို အရင် ယူလိုက်ပြီး ရှေ့သို့ ပို့လိုက်သည်။</p> <p>“ မြန်မြန် စားကြည့်လိုက်၊ဒီဝက်နံရိုးက ချိုချဉ်လေး၊မင်း ကြိုက်မှာ သေချာတယ်။”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save