Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၁၅၁</h2> <h2 style="text-align: center;">ရှင်က ကတ်တီတစ်ဝက်ဆို ကျွန်မက ရှစ်တေးလ်ပဲ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <h2 style="text-align: center;"> </h2> <p>“ရှင်.. ရှင် အရင်က စားဖူးတာလား၊ကျွန်မက ကျွန်မလိုပဲ ရှင်လည်း အပြင်လောကကို ဘာမှ မမြင်ဖူးဘူးလို့ထင်နေတာ၊ ဟီးဟီး၊”</p> <p> </p> <p>အားချိုး ရှက်စရာအ ဖြစ်အပျက်ကိုရင်ဆိုင်လိုက်ရ ပြီးနောက် ရွှေ‌ရောင်ဝက်သားတုံးကိုသာ အာရုံစိုက်လိုက်ကာ တူ ဖြင့် အသားကိုလှမ်းယူ၍ တမြုံ့မြုံ့ ဝါးရင်း ခေါင်းတဆတ်ဆတ်ညိတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ အရသာရှိတယ် တကယ်ကို အရသာရှိတယ်”</p> <p> </p> <p>“ကိုယ်မှန်တယ်မဟုတ်လား”</p> <p> </p> <p>ကျုံးမင်းဝေက ကျန်ရှိသော အသားတုံး၏ တစ်ဝက်ကို ပါးစပ်ထဲသို့ ထည့်ရင်း ပြုံးလျက် ပြောသည်။</p> <p> </p> <p>အားချိုး ထိုသူ၏ ဖောင်းနေသော ပါးပြင်များကို ကြည့်ကာ သူမပါးတို့အနည်းငယ် နီရဲသွားခဲ့သည်။ အသားတုံးတစ်ပိုင်းကို သူမကိုက်ထားပြီးဖြစ်ကာ တံတွေးများဖြင့် စွန်းထင်းနေဆဲဖြစ်သည်။</p> <p>ကျုံးမင်းဝေက သူမကိုက်ထားတာကို ဘယ်လိုစားနိုင်ရတာလဲ။</p> <p>ဒါပေမယ့် ကျုံးမင်းဝေကတော့ ဒါကို ဂရုမစိုက်ဘူးဆိုတာ သိသာလှသည်။ အိုးထဲနှပ်ထားတဲ့အသားကို စားနေရင်းနဲ့ နောက်ထပ် ဝက်သားပြားပိုင်မုန့်ကို ယူလိုက်ပြီး တစ်ဝက်ကို အားချိုးထံ ပေးလိုက်ကာ ကိုယ်တိုင်လည်း စားလိုက်သည်။</p> <p>“ဒါက အရသာရှိပြီး အသားတွေ အများကြီးပဲ”</p> <p>အားချိုးရဲ့ ပါးပြင်တွေ တုန်နေပြီး သူ့စကားလုံး‌တွေက ဝိုးတဝါး  ဖြစ်နေသည်။</p> <p> </p> <p>“ရှင် များများစား၊ ကျွန်မ လေးယွမ်ဖိုး‌တောင်ဝယ်ခဲ့တာ၊ ကျွန်မက အများဆုံး တစ်စိတ်လောက်ပဲ စားနိုင်တာလေ”</p> <p> </p> <p>‌ပြောရင်း ကျန်ရှိသည့် ဝက်သားချိုချဉ်တုံးကို ကျုံးမင်းဝေသို့ပေးလိုက်သည်။</p> <p>“အစားအသောက်တွေ အများကြီး ဘာလို့ ဝယ်လာရတာလဲ”</p> <p>ကျုံးမင်းဝေက ကိတ်မုန့်စားရင်း အားချိုးကို မေးလာသည်။</p> <p> </p> <p>အားချိုးသည် သူ့အရသာခံအာရုံကို ဘယ်တော့မှ မဆုံးရှုံးစေဘဲ နေ့တိုင်း သူ့အတွက် ပုံစံအမျိုးမျိုးဖြင့် ချက်ပြုတ်ပေးသည်။ နှစ်ရက်သုံးရက်အတွင်း အသားတစ်နပ်ကို ပုံမှန် စားနိုင်‌နေသော်လည်း သူမသည် ဤမျှလောက် ချမ်းသာသူမဟုတ်။ ကျုံးမင်းဝေလည်း သဘာဝအလျောက် သိချင်သွားသည်။</p> <p>အားချိုး ကျုံးမင်းဝေရဲ့ မေးခွန်းတွေကို လမ်းတွင် တွေးလာ ပြီးသားဖြစ်သည်။သူမ လိမ်သည်ဖြစ်စေ မလိမ်သည်ဖြစ်စေ ခေါင်းငုံ့ကာ မုန့်လုံးကိုကိုက်ရင်း နောက်ကျောမလုံဘဲ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“ကျွန်မက ပန်းထိုးတတ်‌တော့ ရွာကလူတွေက သဘောကျ ကြတယ်လေ။ နှစ်‌တွေကြာြပီးမှ သူတို့သမီးကိုလက်ထပ်‌ပေးချင်တဲ့ မိသားစုတချို့က အဖွားချန်ကို တွေ့ခဲ့တာ။ ပြီးတော့  ကျွန်မကို ပန်းထိုးခွင့်ပေးခဲ့တယ်။ စပေါ်ငွေကိုလည်း အရင်ပေးချေပြီးသားဖြစ်‌နေတာ၊ အခုဆို ကျွန်မပန်းထိုးလုပ်ငန်းရဲ့ စျေးနှုန်းကလည်း တိုးလာြပီလေ၊ ဟဲဟဲ၊ စပေါ် ငွေကလည်း သုံးယွမ်ပဲဆိုတော့ ကျွန်မတို့ ပိုက်ဆံမ ပြတ်တော့ဘူးပေါ့!”</p> <p>ကျုံးမင်းဝေက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး လက်ဆန့်ကာ အားချိုးရဲ့ ပါးစပ်ထောင့်က အသားအခန်းအစလေးကို ယူ၍ သူ့ပါးစပ်ထဲကို ထည့်လိုက်ပြီး</p> <p>“တခါတည်းတော့ အရမ်းကောင်းတာတွေ အများကြီး မဝယ်ပါနဲ့၊ စျေးကြီးတာတွေ မင်း စားမကုန်ရင် လွှင့်ပစ်လိုက်ရမှာပေါ့”</p> <p>“ကျွန်မ ခဏခဏ မဝယ်ပါဘူး၊ ဒီနေ့က ပျော်သင့်တယ်မလား၊”</p> <p>အားချိုး က သူမနှုတ်ခမ်းတွေကို လျက်လိုက်ရင်း အနည်းငယ်ရှက်သွားသည်။ယခု ကျုံးမင်းဝေနှင့် သူမတွေ့ရတာ နည်းပါးလာပြီး နောက်ပိုင်းတွင် သူမ အတွက်ပို၍ပို၍ ရှက်စရာကောင်းလာသည်။</p> <p>အမဲသားမုန့်ကိုစားပြီးနောက် ကျုံးမင်းဝေသည် ဝက်နံရိုးငံပြာရည်ပန်းကန်ကို ယူဆောင်လာခဲ့သည်။ စုစုပေါင်းအရိုးကြီးနှစ်ချောင်းသာရှိသည်။ ကျုံးမင်းဝေ က အကြီးတစ်ခုကို ကောက်ယူပြီး အားချိုးကို ပေးလိုက်ပေမယ့် အားချိုးက ပန်းကန်ထဲက အသေးကို လှမ်းကိုင်လိုက်သည်။ ကျုံးမင်းဝေက ရယ်ချင်စိတ်ကို ဖုံးကွယ်လိုက်ရင်း ပန်းကန်လုံးကို ချလိုက်ပြီး အကြီးတစ်ခုကို သူမလက်ထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။</p> <p>“ကိုယ်က အကြာကြီးထိုင်နေခဲ့တာ၊ ဗိုက်သိပ်မဆာတော့ဘူး၊ ဒီလောက်ကြီးတဲ့ အခန်းကို ဘယ်လိုစားကုန်မလဲ”</p> <p>“ဝက်နံရိုးက ကြီးပေမယ့် အသားက သိပ်မများတာကို ဘာလို့မစားရတာလဲ”</p> <p> အားချိုး မပျော်တော့ဘဲ ကျုံးမင်းဝေအား ပါးစပ်တွန့်ကာ ဆန္ဒပြလိုက်သည်။</p> <p>“မင်းပဲ မြန်မြန်စားလိုက်ပါ၊ အေးသွားတဲ့အခါမှ စား‌နော် “</p> <p>အားချိုးသည် အရိုးကြီးကြီးကို ကိုက်စားရုံမှတပါး ရွေးချယ်စရာမရှိပေ။ ကျုံးမင်းဝေ ရှေ့မှာ အရိုးကို ကိုက်ဖို့ သူမ အနည်းငယ် ရှက်နေမိ ပြီး သိပ်မသင့်တော်သလို ခံစား‌နေရသည်။</p> <p>“ဒါဆိုလည်း အခုအရိုးအကြီးကိုစားလိုက်‌တော့မယ်‌နော်”</p> <p>အားချိုးဟာ ဝမ်းသာအားရ အရိုးကို ကိုက်ခဲ့ရသည်မှာ အချိန်အ‌တော် ကြာခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ သူမသည် အသားကြိုက်သူဖြစ်သော်လည်း ငယ်စဉ်ကတည်းက အရိုးများကိုစားရန် အခွင့်အရေးမရှိခဲ့ပေ။ စားခဲ့ဖူးသည့် အကြိမ် အချို့မှာ ခိုး‌ကြောင်ခိုးဝှက် သူမအတွက် ချန်ထားခံရသော‌ကြောင့်ဖြစ်သည်။</p> <p>အားချိုးက ကျုံးမင်းဝေကို အဆီ‌ပေနေတဲ့ ပါးစပ် ဖြင့်မေးလိုက်ရင်း ကျုံးမင်းဝေ၏ အဆီများပေကျံနေသော  မုတ်ဆိတ်မွေးကို တွေ့သောအခါ မထိန်းနိုင်ဘဲ ရယ်မိတော့သည်။</p> <p>“ရှင့် မုတ်ဆိတ်မွှေးတွေကို ကျွန်မဖြတ်လိုက်မှထင်တယ်၊ မဟုတ်ရင် အဲ့ဒါက အဆီတွေနဲ့ ပြည့်နေပြီး ရှင့်မျက်နှာကို ဆေးဖို့ ခက်နေလိမ့်မယ်”</p> <p>ကျုံးမင်းဝေသည် အားချိုး ၏ အဆီပေနေသော မျက်နှာကို ကြည့်ပြီး မရယ်မောကာ မနေနိုင်တော့ဘဲ</p> <p>“ဟီးဟီး၊ဒါဆို ရှင်က ကတ်တီတစ်ဝက်၊ ကျွန်မက ရှစ်‌တေးလ် ၊ဆိုတော့ ကျွန်မက ရှင့်ထက် ပိုသာတယ် ဟီးဟီး”</p> <p> အားချိုး သည် ပျော်ရွှင်စွာ စားသောက်ပြီးနောက် စိတ်ကောင်းဝင်နေသည်။ ထိုအချိန်တွင် သူမ၏ပါးပြင်ပေါ်တွင် ပဲပိစပ်အရွယ်အစားရှိ ပါးချိုင့်နှစ်ခုသည် ထင်းထင်းကြီး ရှိနေ‌လေသည်။ သိပ်မကြာခင်မှာပဲ သူမ ရုတ်တရက် လန့်သွားသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save