Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၁၅၂</h2> <h2 style="text-align: center;">ရိုးတွင်းခြင်ဆီကို ရိုက်ထုတ်ခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>“ဟုတ်တယ် မင်းက ကိုယ့်ထက်ပိုကောင်းတယ်”</p> <p> </p> <p>ကျုံးမင်းဝေက ပြုံးပြုံးရွှင်ရွှင်နဲ့ ပြောပြီး သူ့လက်ထဲကအရိုးကြီးကို ချလိုက်ရင်း လက်ကိုသုတ်ဖို့ လက်ကိုင်ပုဝါကို ယူကာ ခုံထောင့်သို့ တွားသွားလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ရှင်...အစ်...ဘာလုပ်ဖို့သွားတာလဲ”</p> <p> </p> <p>အားချိုး အလျင်စလိုမေးလိုက်စဉ် ရုတ်တရက် ကြို့ထိုးသွားတာ‌ကြောင့် စိတ်တိုပြီး လက်ထဲမှအရိုးကို ချလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ရှင် ဘာလိုချင်လို့လဲ၊ ကျွန်မ ရှင့်ကို ကူယူ‌ပေးမယ်”</p> <p> </p> <p>“မဟုတ်ဘူး၊ မင်းရဲ့အရိုးတွေကိုပဲစားနေပါ”</p> <p> </p> <p>ကျုံးမင်းဝေက ‌ပြောရင်း အိုးအဖုံးကို မြှောက်လိုက်ရာ တရုတ်ဆီးသီး‌ခြောက်၏ မွှေးပျံ့သောရနံ့က  အခန်းထဲသို့ ပျံ့နှံသွားသည်။ ကျုံးမင်းဝေက သူ့လက်ထဲ၌ ပန်းကန်လုံးကြီးတစ်လုံးကို ကိုင်ကာ လိမ္မော်နီရောင် တရုတ်ဆီးသီးလက်ဖက်ရည်တို့ကို ဖြည့်လိုက်ပြီး အားချိုး ရှေ့မှာ ထားလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“မနင်စေနဲ့၊ လက်ဖက်ရည်သောက်”</p> <p> </p> <p>“ရှင် ဘယ်တုန်းက အစ် လက်ဖက်ရည်တည်လိုက်တာလဲ”</p> <p> </p> <p>အားချိုးသည် လက်ဖက်ရည်ပန်းကန်လုံးအား အံ့သြစွာကြည့်ကာ သူမမျက်နှာပေါ်တွင် မပျော်ရွှင်‌သောအမူအရာဖြင့်</p> <p> </p> <p>“ ရှင် မီးဖိုချောင်ထဲ ကိုယ့်ဘာသာ ဝင်လုပ်နေ ပြန် ပြီလား အစ်”</p> <p> </p> <p>“ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး၊ မီးဖိုကအနည်းအကျဉ်းပဲလုပ်စရာရှိတာပါ၊ တုတ်ကောက်နဲ့ ထောက်ပြီး ဆင်းလိုက်တာ၊ မြန်မြန်သောက်လိုက်ဦး”</p> <p> </p> <p>ကျုံးမင်းဝေသည် ဤအကြောင်းအရာကို မပြောချင်သည်မှာ ထင်ရှားသည်။</p> <p> အားချိုးက အလိုမကျဟန် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး</p> <p>“မတော်လို့ လဲကျရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ၊ အစ် မီးဖိုက အရမ်းမြင့်တာ၊ မြေပြင်ကလည် အရမ်းကြမ်းတယ်၊ ရှင့်ရဲ့အရိုးတွေက မြေပြင်ထက် ပိုမာနေလို့လား၊အစ်”</p> <p>အားချိုး ကျုံးမင်းဝေရှေ့တွင် တစ်ကြိမ်လောက် မျက်နှာတည်ရန် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း ရပ်တန့်မသွားသည့် ကြို့ထိုးမှုကြောင့် ရှုံးနိမ့်ခဲ့သည်။ ထို့‌ကြောင့် သူမ ပိုဒေါသထွက်ကာ စိတ်ပျက်သွားတာ‌ကြောင့်  ကြို့ထိုးတာက ပို၍ပင် ပြင်းထန်လာခဲ့သည်။</p> <p>“ကောင်းပြီ၊ကောင်းပြီ၊ နောက်တစ်ခါ ကိုယ်တစ်ယောက်တည်း မီးဖိုထဲမဝင်တော့ဘူး ဟုတ် ပြီလား”</p> <p> </p> <p> ကျုံးမင်းဝေ က လျစ်လျှူမရှုနိုင်တော့ဘဲ လက်ဖက်ရည်ကိုသာ မြန်မြန်သောက်လိုက်ပါဟု ကမန်းကတန်းတိုက်တွန်းလိုက်ရ‌တော့သည်။</p> <p>အားချိုးတစ်ယောက် လက်ဖက်ရည်ပန်းကန်လုံးကြီးတစ်လုံးကိုယူပြီး ‌ပြောင်စင်အောင်သောက်ပြီး နောက်မှာတော့ ကြို့ထိုးတာရပ်သွားပေမယ့် ဆုံးရှုံးသွားတဲ့ သူမမျက်နှာကို ဘယ်တော့မှပြန်မရနိုင်တော့သလိုခံစားလိုက်ရသည်။ အားချိုးသည် ကျုံးမင်းဝေ မီးဖိုထဲ တိတ်တဆိတ်ဝင်တာကို မဟန့်တားနိုင်ခဲ့တာ‌ကြောင့် သူ့ကိုယ်သူ ဒေါသထွက်ကာ သူ့လက်ထဲရှိ အရိုးကြီးတွေကို အားပြင်းပြင်း ကိုက်ပစ်လိုက်သည်။</p> <p>အရိုးကြီးများကိုစားပြီးနောက် အားချိုးသည် ဗိုက်ပြည့်နေပြီဖြစ်သော်လည်း နောက်ထပ် ‌မြေအိုးနှပ်ဝက်သားဟင်းကို စားချင်ခဲ့သည်။သို့သော်လည်း သူမ မစားနိုင်တော့သဖြင့် ကျုံးမင်းဝေ အရိုး ကိုက်နေသည်ကိုသာ ထိုင်ကြည့်‌နေလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ကျုံးမင်းဝေက အားချိုး၏ မျက်ဝန်းများနှင့် ဆုံတွေ့‌စေရန် ရုတ်တရက် ခေါင်းမော့လိုက်သည်။</p> <p>အားချိုး သူ့မျက်လုံးများကိုရှောင်လွှဲရန် အလုပ်များသွားသော်လည်း သူမ၏မျက်လုံးများသည် ခဏအကြာတွင် ကျုံးမင်းဝေ၏ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်သို့ ထပ်မံရောက်ရှိသွားသည်။ အတိအကျပြောရလျှင် ကျုံးမင်းဝေ၏လက်ထဲရှိ အရိုးကြီးထံသို့ ဖြစ်သည်။</p> <p>နင်းဂုတရှိ ဝက်နံရိုးငံပြာရည်ချက်သည်  တော်ဝင်စားဖိုဆောင်မှ ပြုလုပ်သော အရိုးဟင်းလျာများနှင့် သဘာဝအလျောက် မယှဉ်နိုင်သော်လည်း အရသာမှာ အလွန်ကောင်းမွန်ပါသည်။ အားချိုးသည် ယခင်က နန်းတော်၌ စားခဲ့သော အရိုးဟင်းလျာများကို တွေးတောနေခဲ့ရင်း တံတွေးများ တိုးလာရပြန်သည်။</p> <p>ကျုံးမင်းဝေသည် စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောဘဲ လက်ထဲမှ အရိုးကြီးကို ကိုက်လိုက်ပြီး မီးဖို‌ပေါ်မှ ဓားကို ယူလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ရှင် ဘာလိုချင်တာ... “</p> <p> </p> <p>အားချိုး အံ့ဩသွားပြီး ကျုံးမင်းဝေက သူ့လက်ထဲက အရိုးကို ဓား‌နှောင့်နဲ့ ရိုက်တာကို ကြည့်‌နေလိုက်သည်။ အားချိုး ချက်ချင်းပင် သူ့ပါးစပ်ကိုပိတ်လိုက်ပြီး ရှက်ရွံ့စွာဖြင့် ခေါင်းကိုငုံ့ထားသော်လည်း ပါးစပ်ထောင့်များက မကူညီနိုင်ဘဲ ကွေးညွှတ်သွားသည်။</p> <p>ကျုံးမင်းဝေက ခြင်ဆီအ ပြည့်ပါသည့် ရိုက်ချိုးခံထားတဲ့ အရိုးကို အားချိုးထံသို့ ပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ကျုံးမင်းဝေ က ဘာလို့ ဒီလောက်ကောင်းရတာလဲ။</p> <p>သူမ ရိုးတွင်းခြင်ဆီ စားရတာ ကြိုက်တယ်လို့ ပြောခဲ့တာကို မှတ်မိနေသေးတယ်။</p> <p>သူကဘယ်‌လောက်‌တောင်ကောင်းလိုက်သလဲ...</p> <p>အားချိုးက အရိုးကိုကောက်ယူလိုက်ပေမယ့် ကျုံးမင်းဝေက သူမကို ခွင့်မပြုဘဲ</p> <p>“ ဒီအတိုင်းစားလိုက်၊ လက်တွေ ညစ်ပတ်နေရင် အပြင်ထွက်ပြီး ပြန်ဆေး‌နေရမယ်”</p> <p>“အိုး..”</p> <p>အားချိုး ချက်ချင်းပင် နာခံစွာ မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး ကျုံးမင်းဝေ၏လက်ထဲမှ ရိုးတွင်းခြင်ဆီကို တိုက်ရိုက် စုပ်ယူလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ကျုံးမင်းဝေက နာခံတတ်တဲ့ကြောင်‌လေးတစ်ကောင်လို ရိုးတွင်းခြင်ဆီစား‌နေတဲ့ မိန်းကလေးငယ်လေးကို ကြည့်ပြီး သူ့နှလုံးသားက မတောင့်ခံနိုင်တော့ဘဲ နူးညံ့ပျော့ပျောင်းလာရသည်။</p> <p> </p> <p>တစ်ချိန်က သူသည် ရာထူးကြီးသော မင်းသားတစ်ပါး ဖြစ်ခဲ့စဉ်တွင် သူ့ ပါးစပ်လှုပ်လိုက်သည်နှင့် ပုလဲ၊ မြနှင့် ပိုးထည်ကဲ့သို့‌ အလှလေးများသည် အနောက်ဆောင်ရှိ အခန်းတစ်ခုအတွင်းသို့ ပို့ဆောင်ထားခံရလိမ့်မည်ဖြစ်သည်။ သူ ထိုမိန်းမလှများအပေါ်  ‘ဒါကတော့အချစ်ပဲ’ဟုဆိုနိုင်သည့် ခံစားချက်ရှိခဲ့သည်ဟု မခံစားခဲ့ရ‌ပေ။သူတို့သည် လက်ဆောင်ပစ္စည်း သက်သက်သာ။အရည်အ‌သွေးမြင့်မြင်းတွေကို ဆုချခံရသလိုမျိုး၊ထိုသူတို့သည် နာခံမှုရှိပြီး သူ့ကို အနှောက်အယှက်မပေးသည့်အတွက်ကြောင့် ထိုလက်ဆောင်တွေကိုလည်း သူ နှမျောရကောင်းမှန်းမသိခဲ့။</p> <p>ယနေ့တွင်တော့ သူသည် သာမန်လူတစ်ဦးမျှသာဖြစ်ပြီး ဒုက္ခိတတစ်ယောက်ဖြစ်သော်လည်း သူ့တွင် ချစ်ရသူရှိ‌သည်။ သူ့တွင် ပုလဲ၊ မြ၊ ပိုးထည် ဟူ၍ မရှိ။ သူချစ်ရသူကို ပေးနိုင်တဲ့ တစ်ခုတည်း‌သောအရာကတော့ ပူပူနွေးနွေး လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက် ဒါမှမဟုတ် ခေါက်ထုတ်ပေးထားတဲ့ ရိုးတွင်းခြင်ဆီ အပြည့်ပါသည့် အရိုးကြီးတစ်ချောင်းသာ။</p> <p>ဒါပေမယ့် ဒါတွေဟာ သူ့ဘဝတွင် ပထမဆုံးသော  သူ့နှလုံးသားတစ်ခုလုံး‌ပေးအပ်ထားခြင်းပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သူက ဒါတွေကို ဈေးပေါြပီး စက်ဆုတ်ဖွယ်ရာကောင်းလှသည်ဟု ထင်နေခဲ့ပေမဲ့ ဒီမိန်းကလေးက‌တော့ ထိုအတွေးတွေကို လုံးဝမကြိုက်ပေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save