Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၁၆၅</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <h2 style="text-align: center;"> </h2> <p>“ကိုယ်လုပ်တော်မယ်မယ်”</p> <p> </p> <p>ကျုံးမင်းကော မျက်နှာတွင် ရှက်ရွံ့သော အမူအရာက ထင်ရှားနေသည်။ ဤအချိန်တွင် ပိန်ပါးသောလူတစ်ယောက်အတွက် ဒေါသကြောင့်လား ရှက်ရွံ့ခြင်းလားမသိ၊ ကျုံးမင်းကော၏ တစ်ကိုယ်လုံး ပြင်းထန်စွာ တုန်လှုပ်နေသည်။</p> <p> </p> <p>“ဒီလိုလုပ်ဖို့ နည်းလမ်းမရှိလို့လား။ မင်းတစ်သက်လုံး သားသမီးမရှိလို့ ဖြစ်နိုင်ပါ့မလား”</p> <p> </p> <p>ကိုယ်လုပ်တော်ရှုက ကျုံးမင်းကောရဲ့ နောက်ကျောကို အလျင်စလို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး တီးတိုး‌ပြောသည်။</p> <p> </p> <p>“မင်းသာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ရင် မင်းအဘိုးကို ငါလွှတ်လိုက်မယ် ၊ဒါကိုလုပ်မယ်ဆိုရင် မင်း ဘယ်သူ့ကိုမှ အသိပေးလို့မရဘူး”</p> <p> </p> <p>“ကိုယ်လုပ်တော်မယ်မယ်...”</p> <p> </p> <p>သူ့အသံက‌ဖျော့တော့နေကာ အရင်ကထက် ခံနိုင်ရည်မဲ့ပုံပေါ်နေသည်။ သူ့မျက်နှာက ဖြူဖျော့ပြီး မျက်မှောင်ကြုံ့လျက်</p> <p> </p> <p>“ကျွန်တော်ဒီလိုမဖြစ်ချင်ဘူးဆိုတာ မယ်တော်လည်းသိရဲ့သားနဲ့”</p> <p> </p> <p>“ဒါဆို မင်းဘာလိုချင်သလဲ။ ကျိုးမိန်းကလေးကိုပဲ တစ်သက်လုံး လွတ်လပ်ခွင့်ပေးလိုက်ပါ‌တော့လား”</p> <p>ကိုယ်လုပ်တော်ရှု၏ ဒေါသများ ထွက်ပေါ်လာပြန်သည်။ သူမသည် ကျုံးမင်းကော၏ လက်ကိုတင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဆုတ်ကိုင်ကာဆွဲယူလိုက်ပြီး သူ့ကိုတည့်တည့်ကြည့်လျက် အသံကိုလျှော့ချကာ</p> <p> “ဒါမှမဟုတ် မင်းခမည်း‌တော်က မင်းသားတစ်ပါးအဖြစ် သားသမီးမရှိတဲ့မင်းသားကို ခန့်အပ်လိမ့်မယ်လို့ မင်းထင်နေတာလား”</p> <p> ကျုံးမင်းကော၏ မျက်ရည်များ စီးကျလာပြီး နှုတ်ခမ်းများ ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားကာ နောက်ဆုံးတွင် ကိုယ်လုပ်တော်ရှု၏ စိတ်အားထက်သန်‌နေသော မျက်လုံးများအောက်တွင် သူ ခေါင်းညိတ်လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>မနက်စာစားချိန်မှာ အားချိုးက ပဲနီယိုနှင့် ဂျုံယာဂု တစ်ဇွန်းပြီး တစ်ဇွန်းစားနေရင်း ကျုံးမင်း‌ဝေအား မေးလာသည်။</p> <p>နင်းဂုတရှိ ဆောင်းရာသီသည် အဝင်စောလေ့ရှိပြီး စက်တင်ဘာလသို့ ရောက်ရှိလာသည်နှင့်တပြိုင်နက်၊ အခြေခံအားဖြင့် ဆောင်းရာသီ‌ရောက် ပြီဟု ယူဆကြသည်။ အခုအချိန်က စက်တင်ဘာလကုန်မို့ သဘာဝအတိုင်း ပို၍အေး‌လာသည်။ အိမ်က အပူပေးမီးဖိုနဲ့ ဆောက်ထား၍ အရင်ကထက် ပို‌နွေးပေမယ့် အခန်းက ကြီးလွန်းတာကြောင့် အပူပေးမီးဖိုက အိပ်ယာကို လုံလောက်အောင် မနွေးထွေးစေနိုင်တော့ပေ။ အားချိုး က မနက်စောစောမှာ ကျုံးမင်းဝေ အေးခဲသွားမှာကို စိုးရိမ်နေသည်။</p> <p>“ရပါတယ်၊ မအေးပါဘူး၊ မင်းကိုယ့်ကို စောင်တစ်ထည်ထပ်ထည့်ပေးထားတယ် မဟုတ်လား၊ကိုယ်အိပ်တဲ့အချိန်မှာ အပူဒဏ်‌ကြောင့်တောင် နိုးလာနိုင်တယ်”</p> <p>ကျုံးမင်းဝေက ကူကယ်ရာမဲ့ ပြောပြီး ပန်းကန်ထဲက မြေပဲကြော်ကို အားချိုး ဆီကို လှမ်းထည့်‌ပေးလိုက်သည်။</p> <p>“မြန်မြန်စား၊ ဒီတစ်ခါ မြေပဲက သေချာ‌ကြော်ထားတာ မမာဘူး”</p> <p>“ရှင်က ဒါကို ပြောနိုင်သေးတယ်ပေါ့! မြေပဲသုံးကတ်တီကို ခက်ခက်ခဲခဲဝယ်ခဲ့ရပေမဲ့ ရှင် ‌ကြော်ပစ်လိုက်တာ တစ်ကတ်တီတောင်ကျော်တယ်”</p> <p>သူမ၏ငွေရောင်သွားလေးတွေနှင့် ကိုက်ရင်းအားချိုးက အပြုံး‌လေးနှင့်‌ပြောလာသည်။</p> <p>“ဒါပေမယ့် ဒီနေ့ မြေပဲက တကယ်ကောင်းတယ်၊ ကြွပ်ရွပြီး မွှေးနေတာပဲ”</p> <p>“ဟဲဟဲ၊ ရှင်တတ်တာ အရမ်းမြန်နေသလားဆိုတာတော့ ကျွန်မ မသိဘူး၊ ဒါပေမယ့် ရှင့်ရဲ့တိုးတက်မှုနှုန်းက မနည်းဘူးဆိုတာ‌တော့ သိတယ်”</p> <p>“ဘာလို့ဒါကို သင်ချင်ရတာလဲ၊ကျွန်မလုပ်‌ပေးတာနဲ့ မလုံလောက်ဘူးလား။ ကျွန်မ ရှင့်ကိုဘယ်မှာခိုင်းလို့ရမှာမို့လို့လဲ”</p> <p>“မြန်မြန်စားလိုက်၊ အဓိပ္ပါယ်မရှိတဲ့အရာတွေ မပြောနဲ့၊ အများကြီးကျန်သေးတယ်”</p> <p> ကျုံးမင်းဝေက မဖြေဘဲ မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ အားချိုးကို စားဖို့ တိုက်တွန်းသည်။</p> <p> </p> <p>အားချိုး သူ့ကို ခနဲ့လိုက်ပြီး ပဲနီယာဂုကို ဆက်စားနေသည်။ ပဲနီယာဂု တစ်ဇွန်းကို ခပ်လိုက်ပြီး မြေပဲကိုထည့်လိုက်သည်။ အားချိုး အဆီရွှဲ‌နေတဲ့ မြေပဲတွေ‌ကိုတစိမ့်စိမ့် ကြည့်ရင်း ရွှင်မြူးလာပြီး ပဲနီယာဂု တစ်ဇွန်းကို ပျော်ရွှင်စွာ စားလိုက်သည် ။</p> <p> </p> <p>“ဖြည်းဖြည်းစားပါ၊ စားလို့ကောင်းတာ‌တွေကျန်‌သေးတယ်။ “</p> <p>ကျုံးမင်းဝေက အားချိုး ကိုပြောပြီး ပန်းကန်တွေ နဲ့ တူတွေကို ချလိုက်၏။မီးဖို အပေါ်နားကိုတိုးသွားကာ မီးညှပ်ကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး မီးဖိုထဲကို ချ၍ အနက်ရောင် တစ်စုံတစ်ခုကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဘာကြီးလဲ “</p> <p>အားချိုးက စူးစမ်းချင်စိတ်အပြည့်ဖြင့် ရေရွတ်ရင်း</p> <p> </p> <p>“ရှင်က ကျွန်မကိုပဲ မြန်မြန်စားခိုင်းလိုက်၊ ဖြည်းဖြည်းစားခိုင်းလိုက်နဲ့ ရှင့်အလို လိုက်ရတာ တကယ်ကို ခက်တယ်... အာ၊ ဒါ ကန်စွန်းဥမီးဖုတ်လား”</p> <p>“မင်း ကြိုက်လား”</p> <p> </p> <p> ကျုံးမင်းဝေသည် ပြာမှုန်အလွှာကို လက်ဖြင့် ပွတ်သပ်ကာ လက်တစ်ဝါးအရွယ် ကန်စွန်းဥတစ်လုံးကို ပေါ်ထွက်လာစေလျက် အားချိုး၏ ဝမ်းသာအားရမှု‌နှင့်အတူ အားချိုး ရှေ့သို့ ကန်စွန်းဥကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။</p> <p>“ကျုံးမင်းဝေ ရှင်ကဘာလို့အရမ်းသဘောကောင်း‌နေတာလဲ”</p> <p>အားချိုး ဝမ်းသာလွန်းလို့ လက်နှစ်ဘက်စလုံးဖြင့် ကန်စွန်းဥမီးဖုတ်ကို ကိုင်ထားလိုက်သည်။ အပူဒဏ်‌ကြောင့် တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ခါသွားပေမယ့် ကန်စွန်းဥကို ချလိုက်ဖို့ ဝန်လေးတဲ့အတွက် သူမ ဘယ်လက်မှ ညာလက်ကို ‌ပြောင်းကိုင်ကာ တဖန် ညာလက်မှ ဘယ်လက်သို့ ‌ပြောင်းကိုင်ရင်း ကျုံးမင်းဝေကို ပြုံးပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>သူမကို ဒီလိုမြင်လိုက်ရတော့ ကျုံးမင်းဝေတစ်ယောက် မထိန်းနိုင်ဘဲ နှုတ်ခမ်းထောင့်တို့ ကော့တက်သွားမိသည်။ သူ မီးဖိုထဲမှ ပန်းကန်လုံးတစ်လုံးကို ယူရင်း အာချိုးရဲ့ လက်ထဲက ကန်စွန်းဥမီးဖုတ်ကို ယူကာ ခွဲထုတ်လိုက်ပြီး  ပန်းကန်ထဲထည့်ကာ စားပွဲပေါ် သို့ တင်လိုက်သည်။  ထို့နောက် ပန်းကန်လုံးကို အားချိုး ရှေ့သို့ တွန်းပို့ကာ ပြော၏။</p> <p>“ စားလိုက်”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save