Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၉၄)</h2> <h2 style="text-align: center;">လျူဝမ်ဝမ်၏ ဆွေမျိုးများ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>ခြံဝင်းထဲ၌...</p> <p> </p> <p>ကျန်းနင်က ကျန်းယွမ်ယွမ်အား လက်ဆွဲ၍ ဧည့်ခန်းမဆောင်ဆီသို့ ဦးတည်သွားလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ယနေ့တွင် သူတို့အိမ်သို့ မထင်မှတ်ထားသော ဧည့်သည်တစ်ယောက် ရောက်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုသူမှာ လျူဝမ်ဝမ်၏ အစ်ကိုဖြစ်သူပေသည်။</p> <p> </p> <p>ဆိုရလျှင် လျူဝမ်ဝမ်၏ မိဘဆွေမျိုး အသိုင်းအဝိုင်းဘက်မှ လူတစ်ယောက် ရောက်ရှိလာခြင်း ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>သူ သိထားသလောက် ဆိုရလျှင် မရီးဖြစ်သူ လျူဝမ်ဝမ်၏ နောက်ခံမှာ အနည်းငယ် နက်နဲဆန်းကြယ်လှသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် နှစ်များတစ်လျှောက် လျူဝမ်ဝမ်တစ်ယောက် သူမ၏ မိသားစုထံ အလည်အပတ် ပြန်သွားခဲ့သည်ကို သူ တစ်ခါမှ မမှတ်မိသောကြောင့်ပင်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် မရီးဖြစ်သူမှာ မိဘမဲ့တစ်ယောက် မဟုတ်ကြောင်းကိုတော့ သူ သေချာပေါက် သိထားလေသည်။</p> <p> </p> <p>သူ ကြားဖူးနားဝ သိထားရသော အချက်အလက် အနည်းငယ်အရ ဆိုလျှင် အစ်ကိုဖြစ်သူ ငယ်ရွယ်စဉ်က လျူဝမ်ဝမ်နှင့် ကျန်းလီတို့ နှစ်ဦးသဘောတူ ချစ်ကြိုက်ခဲ့ကြပြီး ခိုးရာလိုက်ပြေးခဲ့ကြပုံရသည်။</p> <p> </p> <p>ယခုအခါ လျူဝမ်ဝမ်၏ မိသားစုဘက်မှ လူတစ်ယောက် ရောက်လာသည်ကို ကြည့်လျှင် သူတို့၏ ရည်ရွယ်ချက်က သိပ်တော့ ကောင်းလှမည် မဟုတ်ကြောင်း ကောက်ချက်ချနိုင်၏။</p> <p> </p> <p>ဤခေတ် ဤအခါတွင် မိဘများ၏ အမိန့်နှင့် အောင်သွယ်တော်များ၏ စကားမှာ အလွန်အရေးပါ အရာရောက်လှသည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>တိတိကျကျ ပြောရလျှင် ထိုကိစ္စက သူ့အတွက်တော့ သိပ်ပြီး သက်ဆိုင်လှသည် မဟုတ်ချေ။</p> <p> </p> <p>သို့တိုင် အစ်ကိုဖြစ်သူ ကျန်းလီ၏ နေရာမှ ဝင်ကြည့်မည် ဆိုပါက ဤအရာက သူ စိုးရိမ်ပူပန်ရမည့် ကိစ္စရပ် ဖြစ်လာတော့၏။</p> <p> </p> <p>ကျန်းလီက သူ့အပေါ် အမြဲတမ်း အလွန်အမင်း ကောင်းမွန်စွာ ဆက်ဆံခဲ့ရာ ထိုကိစ္စကို သူ မည်သို့များ လျစ်လျူရှုထားနိုင်မည်နည်း။</p> <p> </p> <p>မည်သို့ပင် ဆိုစေကာမူ ကျန်းလီအတွက် အကာအကွယ်ပေးရန် ဧည့်ခန်းမဆောင်သို့ သူ သွားရောက်ရပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>သူ့လက်ရှိ ခွန်အားနှင့်ဆိုလျှင် ဤမျှလောက် ယုံကြည်ချက်တော့ ရှိနေခဲ့လေပြီ။</p> <p> </p> <p>အဆင့် (၇) အထွတ်အထိပ် သိုင်းပညာရှင်များ မဟုတ်နေသရွေ့ မည်သူ့ကိုမှ သူ ကြောက်ရွံ့နေမည် မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ပေါင် သုံးထောင့်ခုနစ်ရာ ခွန်အား ဆိုသည်မှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ပမာဏ တစ်ခုဖြစ်နေသည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>အဆင့် (၈) နတ်ဘုရား စွမ်းအားနယ်ပယ် တစ်ခုလုံးတွင် ဤခွန်အား အဆင့်မျိုး ဆိုသည်မှာ သောင်းဂဏန်းတွင်မှ တစ်ယောက်သာ တွေ့နိုင်သည့် အရာပင်။</p> <p> </p> <p>ထိုကဲ့သို့သော ခွန်အားမျိုးက သာမန် အဆင့် (၇) သိုင်းပညာရှင်များနှင့် ယှဉ်လျှင်တောင် လုံးဝ နိမ့်ကျနေမည် မဟုတ်ချေ။</p> <p> </p> <p>အဆင့် (၇) ၏ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီး ကြွက်သား လေ့ကျင့်မှုတွင် အမြင့်ဆုံး အောင်မြင်မှု ရရှိထားသူများမှလွဲ၍ပေါ့။</p> <p> </p> <p>ထိုအဆင့်ရှိ အဆင့် (၇) သိုင်းပညာရှင်တစ်ယောက်က ခန္ဓာကိုယ် တစ်ခုလုံးရှိ ခွန်အားများကို နေရာ တစ်နေရာတည်းသို့ အလွယ်တကူ စုစည်း အာရုံစိုက်နိုင်ပေ၏။</p> <p> </p> <p>ကြွက်သား လေ့ကျင့်မှု၏ အမြင့်ဆုံး အကျိုးသက်ရောက်မှု အောက်တွင် ပေါင် တစ်ထောင် ခွန်အားက အဆင့် (၈) နတ်ဘုရား စွမ်းအားနယ်ပယ်ရှိ ပေါင် သုံးထောင်၊ လေးထောင် ခွန်အား၏ ပြင်းအားနှင့် ယှဉ်နိုင်စွမ်း ရှိပေသည်။</p> <p> </p> <p>ဤသည်ကပင် အဆင့် (၇) ၏ ခွန်အား ဖြစ်တော့၏။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် လက်ရှိ ကျန်းနင် အနေဖြင့် ထိုကဲ့သို့သော အဆင့် (၇) သိုင်းပညာရှင်များမှလွဲ၍ မည်သူ့ကိုမှ ကြောက်ရွံ့နေစရာ မလိုတော့ချေ။</p> <p> </p> <p>အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ပေါင် သုံးထောင့်ခုနစ်ရာ ခွန်အားကို အားကိုးခြင်းအပြင် အခြားသော နည်းစနစ် များစွာလည်း သူ့တွင် ရှိနေသေးသောကြောင့်ပင်။</p> <p> </p> <p>...</p> <p> </p> <p>အခြားတစ်ဖက်တွင်...</p> <p> </p> <p>ဧည့်ခန်းမဆောင် အတွင်း၌...</p> <p> </p> <p>လျူဝမ်ဝမ်က သူမရှေ့ရှိ ထူးကဲသော အသွင်အပြင် ရှိသည့် လူလတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားကို ကြည့်နေရင်း သူမ မျက်လုံးများထဲ၌ ရှုပ်ထွေးသော ခံစားချက်များ ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>မျက်တောင်တစ်ခတ် အတွင်းမှာပင် သူမ အစ်ကိုဖြစ်သူနှင့် မတွေ့ရသည်မှာ ဆယ်နှစ်တိုင်တိုင် ကြာမြင့်ခဲ့လေပြီ။</p> <p> </p> <p>"အစ်ကို... အဖေနဲ့အမေ ကျန်းကျန်းမာမာ ရှိကြရဲ့လား" လျူဝမ်ဝမ်က မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>လျူရှန်းရှန်းက ခေါင်းညိတ်၍...</p> <p>"သူတို့ နေကောင်း ကျန်းမာကြပါတယ်"</p> <p> </p> <p>စကားပြောနေရင်း သူက ကျန်းယီမင်၏ ခေါင်းလေးကို ပွတ်သပ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ယီမင်လေးတောင် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း အများကြီး ကြီးလာပြီပဲ... ငါ့ညီမက အဖေနဲ့အမေကို တွေ့ဖို့ အိမ်ကို ဘယ်တော့လောက် ပြန်လာမလို့လဲ"</p> <p> </p> <p>ထိုစကားကြားလျှင် လျူဝမ်ဝမ်၏ အကြည့်က ကျန်းလီထံသို့ အလိုအလျောက် ရောက်ရှိသွားပြီးနောက် သူ၏ ညာဘက် လက်မောင်းပေါ်၌ ခဏတာ ရပ်တန့်သွားခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် သူမက ခေါင်းခါယမ်းလိုက်ပြီး...</p> <p>"လောလောဆယ်တော့ မပြန်သေးပါဘူး"</p> <p> </p> <p>"မလုပ်ပါနဲ့..." လျူရှန်းရှန်း စကားမပြောရသေးခင်မှာပင် ကျန်းလီက ငြင်းဆန်သည့် အနေဖြင့် ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဤအချိန် လျူဝမ်ဝမ်အား စိုက်ကြည့်နေသော သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အပြစ်ရှိသလို ခံစားချက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>သူ့နောက်သို့ လိုက်လာခဲ့သောကြောင့် လျူဝမ်ဝမ်တစ်ယောက် အိမ်နှင့် ကင်းကွာခဲ့ရသည်မှာ ဆယ်နှစ်ကျော် ကြာမြင့်ခဲ့ပြီ မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>သူမ ဆွေမျိုးများနှင့် မတွေ့ရသည်မှာလည်း ဆယ်နှစ်တိုင်တိုင် ရှိခဲ့လေပြီ။</p> <p> </p> <p>ဤအကြောင်းများကို တွေးမိလေ သူ့ရင်ထဲ အပြစ်ရှိစိတ်နှင့် နာကြည်းမှုတို့က ပိုမို ပြည့်နှက်လာလေပင်။</p> <p> </p> <p>လျူဝမ်ဝမ်၏ မျှော်လင့်ချက်များကို ဖြည့်ဆည်း မပေးနိုင်ခဲ့သည့်အပြင် အဆုံးတွင် သူမ၏ ရွေးချယ်မှု မှားယွင်းခြင်း မရှိကြောင်း ထိုလူများကို ရဲရဲဝင့်ဝင့် ပြောဆိုနိုင်ရန် ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာ အိမ်ပြန်ခွင့် မပေးနိုင်ခဲ့ခြင်းအတွက် အပြစ်ရှိသလို ခံစားနေရခြင်း ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>နာကြည်းမှု ဆိုသည်မှာ အသုံးမဝင်တော့သည့် ညာဘက် လက်မောင်းအပေါ်၌ ဖြစ်ပြီး သူ့ သိုင်းပညာ လမ်းစဉ်ကို အဆုံးသတ်သွားစေခဲ့သောကြောင့်ပင်။</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်မှစ၍ လျူဝမ်ဝမ်အတွက် အောင်ပွဲခံနိုင်ရန် မျှော်လင့်ချက် မရှိတော့ချေ။</p> <p> </p> <p>ကျန်းလီ၏ စကားများက လျူရှန်းရှန်း၏ အာရုံကို ချက်ချင်း ဆွဲဆောင်သွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်းလီအား ကြည့်နေသော သူ၏ မျက်လုံးများမှာ အနည်းငယ် တွန့်ကွေးသွား၏။</p> <p> </p> <p>သူ့စိတ်ထဲတွင်တော့ ယောက်ဖဖြစ်သူအား အမြဲတမ်း သဘောမကျ ဖြစ်နေခဲ့ခြင်းပင်။</p> <p> </p> <p>မည်သို့ပင်ဆိုစေ သူ၏ အမြင်တွင် ညီမဖြစ်သူ ဤလူနှင့် လက်ထပ်လိုက်ခြင်းက တကယ်ကို အောက်ကျခံလိုက်ခြင်းသာ ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့အပြင် သူ့ကြောင့်သာ ညီမဖြစ်သူက ဆယ်နှစ်ကျော်တိုင်အောင် အိမ်ပြန်ခွင့် မရခဲ့ခြင်း မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>သူ့အနေဖြင့် မည်သို့များ ကောင်းသော ခံစားချက်မျိုး ရှိနိုင်မည်နည်း။</p> <p> </p> <p>နောက်တစ်ခဏတွင် သူ၏ အကြည့်များက ခက်ထန်သွားတော့၏။</p> <p> </p> <p>"ယောက်ဖ... ခင်ဗျား လက်မောင်းက ဘာဖြစ်တာလဲ"</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်မှသာ လျူရှန်းရှန်းက ကျန်းလီ၏ အားပျော့စွာ တွဲလောင်းကျနေသော ညာဘက် လက်မောင်းကို သတိထားမိသွားပြီး မေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သူက ကျန်းလီအပေါ် မည်သည့် သဘောကျမှုမှ မရှိသော်ငြား အစ်မဖြစ်သူ၏ ရွေးချယ်မှုကိုတော့ လေးစားမှု ရှိပေသည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်းလီအား မိသားစုဝင် အခြားလူများကဲ့သို့ ဆက်ဆံခြင်းက အစ်မဖြစ်သူကို ပို၍ နာကျင်ခံစားရစေမည်မှန်း သူ ကောင်းကောင်း သိထား၏။</p> <p> </p> <p>ကြားညပ်နေရခြင်းက ပို၍ပင် ခက်ခဲလှပေသည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်းလီက သူ၏ ညာဘက် လက်မောင်းကို ပွတ်သပ်ရင်း...</p> <p>"အသုံးမဝင်တော့ပါဘူးကွာ"</p> <p> </p> <p>"ဘာဖြစ်ခဲ့တာလဲ..." လျူရှန်းရှန်းက မေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ကျန်းလီက ဖြေလိုက်သည်။</p> <p>"ဖမ်းဆီးရေး အရာရှိအဖြစ်နဲ့ ဘုရားသခင် ကိုးကွယ်မှု ဂိုဏ်းကို ဝိုင်းဝန်း ဖမ်းဆီးတဲ့ အချိန်မှာ ဒဏ်ရာရခဲ့ပြီး ဒီလို ဖြစ်သွားတာပါ"</p> <p> </p> <p>လျူရှန်းရှန်း၏ မျက်ခုံးများ ချက်ချင်း တွန့်ကွေးသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒီနေ့ ကျွန်တော် လာခဲ့တာက ခင်ဗျားကို စစ်ဆေးရေးရုံးမှာ နေရာတစ်ခုရဖို့ ထောက်ခံစာ ပေးမလို့ ရည်ရွယ်ထားတာ... ခင်ဗျားမှာ ဒီလို ဘေးဒုက္ခမျိုး ကြုံနေရမယ်လို့ မထင်ထားမိဘူး"</p> <p> </p> <p>ထိုအခိုက်အတန့်မှာပင်...</p> <p> </p> <p>ကျန်းနင်က ကျန်းယွမ်ယွမ်အား လက်ဆွဲလျက် ဧည့်ခန်းမဆောင်၏ အဝင်ဝတွင် ပေါ်လာခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>သူ၏ စူးရှသော အာရုံခံစားမှုဖြင့် အဝေးမှနေ၍ စကားပြောဆိုမှု တစ်ခုလုံးကို ကြားလိုက်ရခြင်းပင်။</p> <p> </p> <p>ဤအချိန်တွင် ကျန်းနင် အနေဖြင့် အစ်ကိုဖြစ်သူ၏ ယောက်ဖမှာ တော်တော်လေး အကျိုးအကြောင်း သင့်မြတ်သူ ဖြစ်ကြောင်း သဘောပေါက်သွားလေပြီ။</p> <p> </p> <p>ယခင်က သူ စိတ်ကူးထားခဲ့သလို ပြဿနာမျိုး ရှိမနေခဲ့ချေ။</p> <p> </p> <p>အသံကြားလိုက်ရသည်နှင့် အားလုံးကလည်း လှည့်ကြည့်လာကြ၏။</p> <p> </p> <p>ကျန်းနင်ကို မြင်လျှင် ကျန်းလီလည်း မပြုံးဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။</p> <p> </p> <p>"အစ်ကိုရှန်း... ကျွန်တော်ကတော့ အဆင်မပြေတော့ဘူးလေ... ဒါပေမဲ့ ဖြစ်နိုင်မယ်ဆိုရင် ကျွန်တော့်ညီကိုများ ထောက်ခံပေးလို့ ရမလား... သူ့ကို စစ်ဆေးရေးရုံးထဲ ဝင်ခွင့်ရအောင်လေ"</p> <p> </p> <p>ထိုစကားကြားလျှင် လျူရှန်းရှန်း၏ အကြည့်တို့က ကျန်းယွမ်ယွမ်ထံမှ ကျန်းနင်ဆီသို့ ပြောင်းရွှေ့သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"မင်းက... ကျန်းနင်လား" လျူရှန်းရှန်းက တွေဝေစွာ မေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ဟုတ်ပါတယ်..." ကျန်းနင်က ခေါင်းညိတ်ပြသည်။</p> <p> </p> <p>လျူရှန်းရှန်းက...</p> <p>"မင်း ငယ်ငယ်တုန်းက မင်းကို ငါချီဖူးတယ်"</p> <p> </p> <p>ကျန်းနင်... "..."</p> <p> </p> <p>အသက် သုံးဆယ်အရွယ်ခန့် ရှိပုံရသော လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသား၏ စကားများကြောင့် ကျန်းနင်တစ်ယောက် အငိုက်မိသွားရသည်။</p> <p> </p> <p>လျူရှန်းရှန်းက ကျန်းနင်အား နောက်တစ်ကြိမ် အကဲခတ်ကြည့်ပြီးနောက် မေးလာ၏။</p> <p>"မင်း သိုင်းပညာ လေ့ကျင့်ထားတာလား"</p> <p> </p> <p>"လေ့ကျင့်ထားတယ်..." ကျန်းနင်က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>လျူရှန်းရှန်းက ဆက်မေးလာပြန်သည်။</p> <p>"မင်းရဲ့ ချီနဲ့ သွေးစွမ်းအင်တွေက ခြေလက်တွေအနှံ့ စီးဆင်းပြီး အပြည့်အဝ အောင်မြင်တဲ့ အဆင့်ကို ရောက်နေပြီလား"</p> <p> </p> <p>ကျန်းနင်... "..."</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် သူက ခေါင်းညိတ်ပြ၏။</p> <p> </p> <p>"မဆိုးဘူးပဲ..." လျူရှန်းရှန်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် သူက ကျန်းလီဘက်သို့ လှည့်ကြည့်၍...</p> <p>"ယောက်ဖရဲ့ ညီက ဒီအရွယ်နဲ့တင် ချီနဲ့ သွေးစွမ်းအင် အပြည့်အဝ အောင်မြင်တဲ့ အဆင့်ကို ရောက်နေမှတော့ မနက်ဖြန် စစ်ဆေးရေးရုံးရဲ့ စာမေးပွဲကို အောင်မြင်ပြီး တပ်မှူးတစ်ယောက် ဖြစ်လာတာနဲ့ သူ့ကို စစ်ဆေးရေးရုံးထဲ ခေါ်သွင်းဖို့ ကျွန်တော့်ရဲ့ ခွဲတမ်းကို သုံးပေးပါ့မယ်"</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">End</p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save