Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၉၆)</h2> <h2 style="text-align: center;">နားထဲ၌ မိုးခြိမ်းသံပမာ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>ခဏအကြာတွင် ကျန်းနင်က နဂါးငါးဖြူအသားလွှာ တစ်ပေါင်ခန့်အပြည့် ပါဝင်သော ပန်းကန်ပြား တစ်ချပ်ကို ကိုင်ဆောင်လျက် ခန်းမဆောင်ထဲ ပြန်လည် ဝင်ရောက်လာခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>ကျန်းနင် လက်ထဲရှိ နဂါးငါးဖြူ အလွှာများကို မြင်လျှင် လျူဝမ်ဝမ် အံ့အားသင့်စွာ...</p> <p> </p> <p>“အာနင်... နင် ဘာလုပ်မလို့လဲ”</p> <p> </p> <p>ကျန်းနင်က ပြုံး၍…</p> <p>“မရီးရဲ့ အစ်ကိုက အဝေးကြီးကနေ လာတာလေ... ကျွန်တော်က ဘယ်လိုလုပ် သေချာ ဧည့်မခံဘဲ နေနိုင်မှာလဲ”</p> <p> </p> <p>စကားဆုံးသည်နှင့် ကျန်းနင်က နဂါးငါးဖြူ အသားလွှာများပါသော ပန်းကန်ပြားကို ထမင်းစားပွဲ အလယ်တည့်တည့်၌ ချထားလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ပေါက်စီလုံးလေး ငါးစားချင်တယ်” နှင်းကဲ့သို့ ဖြူဖွေးနေသော ငါးအသားများကို မြင်သည်နှင့် ပေါက်စီလုံးလေးမှာ သွားရည်ကျလာပြီး ကျန်းနင်၏ အင်္ကျီလက်ကို အားပါးတရ လှုပ်ရမ်းတော့၏။</p> <p> </p> <p>ထိုသည်ကိုမြင်လျှင် ကျန်းနင်က ပြုံးလိုက်သည်။ ထို့နောက် ပန်းကန်ထဲမှ ငါးတစ်လွှာကို ညှပ်ယူ၍ ပေါက်စီလုံးလေး၏ ပန်းကန်လုံးထဲ ထည့်ပေးလိုက်ပြီး...</p> <p> </p> <p>“ဖြည်းဖြည်းစားနော်”</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်” ပေါက်စီလုံးလေးက ဆန်စေ့များကို ကောက်စားနေသော ကြက်ပေါက်လေး တစ်ကောင်အလား ခေါင်းကို တဆတ်ဆတ် ညိတ်ပြလေသည်။</p> <p> </p> <p>လျူရှန်းရှန်းမှာ ပန်းကန်ထဲရှိ ငါးအသားများကို ကြည့်ရင်း သူ့မျက်နှာပေါ်တွင် အံ့အားသင့်သည့် အရိပ်အယောင် အနည်းငယ် ဖြတ်ပြေးသွား၏။</p> <p> </p> <p>နဂါးငါးဖြူမှာ တစ်ပေါင်လျှင် ငွေတစ်ရာ တန်ကြေးရှိပြီး အလွန်တရာ အဖိုးတန်လှသော်လည်း လျူမိသားစု၏ သားအကြီးဆုံး ဖြစ်သည့်အလျောက် သူကတော့ သဘာဝကျစွာပင် စားဖူးပြီး ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် အတော်လေး များများပင် စားခဲ့ဖူး၏။</p> <p> </p> <p>ဤကဲ့သို့သော ဝိညာဉ်ငါးမျိုးမှာ သိုင်းပညာ လေ့ကျင့်သူများ အတွက်သာမက ကြွက်သားနှင့် အရိုးများ မသန့်စင်ရသေးသော သာမန်လူများအတွက်ပါ အလွန် အကျိုးရှိလှသည်။ လူတစ်ယောက်၏ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ကြံ့ခိုင်မှုကို တိုးတက်စေနိုင်ပြီး သိုင်းပညာ ပါရမီကိုပါ မြှင့်တင်ပေးနိုင်စွမ်း ရှိပေသည်။</p> <p> </p> <p>ကောင်းမွန်သော ကြံ့ခိုင်မှုနှင့် မြင့်မားသော ပါရမီရှိခြင်းက သွေးချီ စွမ်းအင် သန်စွမ်းစေရာတွင် ဖြစ်စေ၊ အရေပြား၊ အသားနှင့် အရိုးများ သန့်စင်ရာတွင်ဖြစ်စေ မြင့်မားသော ထိရောက်မှု ရလဒ်ကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။ ထို့အပြင် တူညီသော အဆင့်တစ်ခုတွင်ပင် ထိုသူ၏ အလားအလာမှာ သာမန်လူများထက် အများကြီး ပိုမို မြင့်မားနေတတ်သည်။</p> <p> </p> <p>နတ်ဘုရားစွမ်းအားနယ်ပယ်မှာ အထင်ရှားဆုံး ဥပမာတစ်ခုပင်။</p> <p> </p> <p>အချိုလူများမှာ သူတို့၏ ကြွက်သားများကို ကန့်သတ်ချက်အထိ သန့်စင်ပြီးနောက် ခွန်အား ပေါင်နှစ်ထောင်ခန့်သာ ပိုင်ဆိုင်ကြ၏။ အခြားသူများမှာမူ ပုံမှန် သန့်စင်ရုံမျှဖြင့် ပေါင်နှစ်ထောင် ခွန်အားကို အလွယ်တကူ ကျော်လွန်နိုင်ပြီး ကန့်သတ်ချက်မှာ ပေါင်သုံးထောင်မှ လေးထောင်အထိပင် ရောက်ရှိနိုင်သည်။</p> <p> </p> <p>ဤကွာခြားချက်မှာ မွေးရာပါ အကြောင်းအရင်းများအပြင် ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ကြံ့ခိုင်မှုနှင့် ပါရမီ ကွာခြားချက်များကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>နဂါးငါးဖြူကဲ့သို့ ဝိညာဉ်ငါးများ၏ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ကြံ့ခိုင်မှုနှင့် သိုင်းပညာ ပါရမီကို မြှင့်တင်ပေးနိုင်သော အကျိုးသက်ရောက်မှုများကြောင့်သာ တစ်ပေါင်လျှင် ငွေတစ်ရာ တန်ကြေး ရှိနေခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် လျူရှန်းရှန်းက မေးလေသည်။</p> <p>“ဒါက... နဂါးငါးဖြူရဲ့ အသားလား”</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်ပါတယ်” ကျန်းနင်က ခေါင်းညိတ်ပြ၏။</p> <p> </p> <p>“မင်းက နဂါးငါးဖြူလို ဝိညာဉ်ငါးရဲ့ အသားကိုတောင် ရအောင် ယူနိုင်တယ်ဆိုတော့... တော်တော်လေး အထင်ကြီးစရာပဲ” လျူရှန်းရှန်း၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အသိအမှတ်ပြုသော အမူအရာ ပေါ်လွင်နေသည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်းနင်က ပြုံးကာ…</p> <p>“ယီမင်က သိုင်းပညာ စတင် လေ့ကျင့်ဖို့ အသက်အရွယ် ရောက်နေပြီဆိုတော့... သူ့အတွက် တစ်ခုခု ပြင်ဆင်ပေးဖို့ လိုတယ်လေ... နဂါးငါးဖြူရဲ့ အသားက နောင်တစ်ချိန် သူ့အတွက် အများကြီး အထောက်အကူ ဖြစ်စေမှာပါ”</p> <p> </p> <p>“တကယ်ပါပဲ” လျူရှန်းရှန်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီးနောက် နဂါးငါးဖြူ တစ်လွှာကို ညှပ်၍ ပါးစပ်ထဲ ထည့်လိုက်သည်။ အနည်းငယ် မြည်းစမ်းကြည့်ပြီးနောက် မျိုချလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>နောက်တစ်ခဏတွင်...</p> <p> </p> <p>“ဒီ... ဒီငါးအသားက နည်းနည်း ထူးခြားနေသလားလို့” လျူရှန်းရှန်းက သူ့ရှေ့ရှိ ထမင်းစားပွဲပေါ်မှ နဂါးငါးဖြူ ဟင်းပွဲကို ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒီငါးက တော်တော်လေး ကြီးတာကိုး” ကျန်းနင်က ပြန်ဖြေသည်။</p> <p> </p> <p>“တော်တော်ကြီးတယ် ဟုတ်လား” လျူရှန်းရှန်းမှာ နားမလည်နိုင်သလိုဖြင့် ကျန်းနင်အား လှမ်းကြည့်လာ၏။</p> <p> </p> <p>ကျန်းနင်က…</p> <p>“ဟုတ်တယ်... အလေးချိန် ပေါင်တစ်ရာလောက် ရှိတယ်”</p> <p> </p> <p>“ပေါင်တစ်ရာ”</p> <p>လျူရှန်းရှန်း၏ မျက်လုံးများက မယုံကြည်နိုင်စွာ ပြူးကျယ်သွားပြီး…</p> <p>“ဒါ ဝိညာဉ်သားရဲလား”</p> <p> </p> <p>ကျန်းနင်က…</p> <p>“ဝိညာဉ်သားရဲ ဟုတ်မဟုတ်တော့ ကျွန်တော် မသိဘူး... ဒါပေမဲ့ ဒီဝိညာဉ်ငါးအသားက ယီမင်ရဲ့ သိုင်းပညာ ခရီးလမ်းမှာ အများကြီး အထောက်အကူ ပြုနိုင်လိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော် ယုံကြည်တယ်... ခင်ဗျားကော မထင်ဘူးလား”</p> <p> </p> <p>လျူရှန်းရှန်းက ချက်ချင်း ပြုံးလိုက်ပြီး…</p> <p>“မင်းပြောတာ မှန်တယ်... ဒီငါးအသားထဲမှာ ပါဝင်တဲ့ စွမ်းအင်က ငါ အရင်က စားဖူးတဲ့ နဂါးငါးဖြူတွေထက် အများကြီး သာလွန်တယ်... ပြီးတော့ ယီမင်အတွက် တကယ်ကို အကူအညီ ကြီးကြီးမားမား ဖြစ်လာမှာ အသေအချာပဲ”</p> <p> </p> <p>“ဒါပေမဲ့ တကယ်လို့ ယီမင်သာ လျူမိသားစုကို ပြန်လာခဲ့မယ်ဆိုရင်... ငါ ရှိနေတဲ့အတွက် ပိုက်ဆံက ပြဿနာ မဟုတ်တော့ဘူး... ပြီးတော့ သူ လိုအပ်သမျှ သိုင်းပညာ အရင်းအမြစ် မှန်သမျှကို လွတ်လွတ်လပ်လပ် ဝယ်ယူလို့ ရသွားပြီ... အဲဒါက သာမန် မိသားစုတွေ မတတ်နိုင်တဲ့ အရာမျိုးလေ”</p> <p> </p> <p>စကားပြောနေရင်း လျူရှန်းရှန်းက ခန်းမဆောင် တစ်ဝိုက်ကိုလည်း မျက်လုံးဝေ့ ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်၍...</p> <p> </p> <p>“ဒီအိမ်က တကယ်ကို တော်တော် ကျယ်တာပဲ... ဒါပေမဲ့ ငါ သိုင်းပညာ အဆင့်ကိုးကို ထိုးဖောက် ဝင်ရောက်တုန်းက ငွေသား တစ်သောင်းတိတိ ကုန်ကျခဲ့တယ်... အဲ့ပိုက်ဆံဆို ဒီလိုအိမ်မျိုး အလုံးပေါင်းများစွာ ဝယ်လို့ ရနေပြီ”</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်တွင် ကျန်းလီက…</p> <p>“ညီလေး... ထပ်ပြောနေစရာ မလိုတော့ပါဘူး... အစ်ကိုရှန်း ပြောတာ မှန်ပါတယ်... လျူမိသားစုဆီ ပြန်သွားတာက ယီမင်အတွက် တောက်ပတဲ့ အနာဂတ်တစ်ခု သေချာစေမှာပါ... အစ်ကို သူ့ကို ပေးနိုင်တာက အကန့်အသတ် ရှိတယ်လေ”</p> <p> </p> <p>“အိမ်ပြန်ဖို့ ဟုတ်မဟုတ် ဆိုတာ ရှင် ဆုံးဖြတ်ရမယ့် ကိစ္စမဟုတ်ဘူး... ကျွန်မသာ ဆုံးဖြတ်ရမှာ” လျူဝမ်ဝမ်က သူမ၏ တူများကို ပြတ်သားစွာ ချထားလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ထိုစကားများ ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့် ထမင်းစားပွဲပေါ်ရှိ လေထုမှာ ရုတ်တရက် အနည်းငယ် တင်းမာသွားတော့သည်။ ခဏတာမျှ တိတ်ဆိတ်မှုက လွှမ်းမိုးသွား၏။</p> <p> </p> <p>ထိုစဉ်...</p> <p> </p> <p>ဒေါက် ဒေါက် ဒေါက်…</p> <p> </p> <p>“ညီလေးကျန်း”</p> <p> </p> <p>အိမ်ရှေ့တံခါးမှ တံခါးခေါက်သံနှင့်အတူ အော်ဟစ်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ခန်းမဆောင်အတွင်းရှိ တိတ်ဆိတ်မှုကို ချက်ချင်း ဖြိုခွင်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုသူမှာ... ယန်ခိုင်ပင်။</p> <p> </p> <p>ကျန်းနင်၏ မျက်လုံးများ ခက်ထန်သွားပြီး သူ့ဘာသာ တီးတိုး ရေရွတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“အဖေ၊ ဦးလေး၊ ဦးလေးရှန်း... သား တံခါး သွားဖွင့်လိုက်ဦးမယ်” ထိုအချိန်တွင် ကျန်းယီမင်လည်း မတ်တတ်ထရပ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>သူက ခဏတာ တုံ့ဆိုင်းသွားပြီးနောက် ပြတ်သားစွာ ဆက်ပြောလာသည်။</p> <p> </p> <p>“အဖေ၊ အမေ... သား လျူမိသားစုဆီ မသွားချင်ဘူး... လော့ရွှေခရိုင်က အရာအားလုံးနဲ့ သား ယဉ်ပါးနေပါပြီ”</p> <p> </p> <p>ကျန်းယီမင်က သူ့သဘောထားကို ထုတ်ဖော် ပြောဆိုပြီးနောက် အိမ်ရှေ့ခြံဝင်းဆီသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် ထွက်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒီကလေးတော့...” လျူဝမ်ဝမ်က သားအကြီးဆုံးကို ကြည့်ရင်း နားလည်သဘောပေါက်စွာဖြင့် မနေနိုင်ဘဲ ပြုံးလိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p>လျူမိသားစုဆီ ပြန်သွားရမယ် ဟုတ်လား။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍ သူမအနေဖြင့် ယခုချိန်တွင် ထိုရွေးချယ်မှုကို ပြုလုပ်မည်ဆိုလျှင် လွန်ခဲ့သော ဆယ်နှစ်ကလည်း ကျန်းလီနှင့်အတူ ခိုးရာလိုက်သွားဖို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့မည် မဟုတ်ချေ။</p> <p> </p> <p>ထိုစဉ်က အခြေအနေမျိုးတွင်ပင် သူမ အနေဖြင့် ကျန်းလီနောက် လိုက်ပါရန် ဆန္ဒရှိခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>ယနေ့ခေတ်ကာလတွင် သူတို့၌ စားစရာ သောက်စရာ အလုံအလောက် ရှိနေပြီး ကလေးများမှာလည်း ကြီးပြင်းလာနေပြီ ဖြစ်သဖြင့် တကယ်ကို ပြီးပြည့်စုံနေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ထို့အပြင် သူမ၏ အစ်ကိုဖြစ်သူမှာလည်း အရည်အချင်းရှိသူတစ်ယောက် ဖြစ်လာပြီး ကူညီ ဖေးမပေးနေလောက်ပြီဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သူမ မိဘများနှင့် ပတ်သက်၍မူ သူမက ကျေးဇူးကန်းသူတစ်ယောက် မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>နှစ်များစွာ ကြာလာသည်နှင့်အမျှ သူမ အမှန်တကယ်ပင် မပြန်နိုင်ခဲ့သလို မပြန်ရဲခဲ့ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ အတိတ်က သူမ၏ ဦးလေးများနှင့် ဖခင်ဖြစ်သူ၏ စကားများအရ သူမ အနေဖြင့် ပြန်လာပိုင်ခွင့် မရှိတော့ကြောင်း ရှင်းလင်းနေသည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်တွင် လျူရှန်းရှန်းက ညီမဖြစ်သူအား ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ထွက်ခွာသွားသော ကျန်းယီမင်၏ ကျောပြင်ကို လှမ်းကြည့်ကာ ခေါင်းခါယမ်းလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>သို့သော် သူက လုံးဝ လက်လျှော့လိုက်ခြင်းတော့ မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>ညီမဖြစ်သူ၏ စရိုက်ကို သူ ကောင်းကောင်း သိထားသည်။ အိမ်ပြန်လာရန် ဖျောင်းဖျဖို့ ဆိုသည်မှာ လွယ်ကူသော ကိစ္စရပ်တစ်ခု မဟုတ်ချေ။ ယနေ့က သာမန် စမ်းသပ်ကြည့်ရုံသာ။</p> <p> </p> <p>အစစ်အမှန် အခွင့်အရေး ဆိုသည်မှာ သူ လျူမိသားစု၏ ခေါင်းဆောင် ဖြစ်လာမည့်နေ့တွင် ကျရောက်လာပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">End</p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save