Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၉၇)</h2> <h2 style="text-align: center;">နားထဲ၌ မိုးခြိမ်းသံပမာ (၂)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>ဤအချိန်မှာ သိပ်တော့ ကြာရှည်မည် မဟုတ်ချေ။ သူ စောင့်ဆိုင်းနိုင်သလို သူ့မိခင်မှာလည်း စောင့်ဆိုင်းနိုင်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ခဏအကြာတွင်...</p> <p> </p> <p>“ညီလေးကျန်း... ကျုပ် ငွေတွေ ယူလာခဲ့ပြီ”</p> <p> </p> <p>လူမရောက်သေးခင် အသံက အရင်ရောက်နှင့်နေပြီ ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>ထိုစကားကြားလျှင် ကျန်းနင်က ဧည့်သည်အား ဆီးကြိုရန် မတ်တတ် ထရပ်လိုက်ပြီး ပင်မခန်းမဆောင် အပေါက်ဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ငွေလာပို့သူမှာ ယန်ခိုင်ပင်။</p> <p> </p> <p>နောက်တစ်ခဏတွင်...</p> <p> </p> <p>အသားမည်းမည်း၊ အရပ်ရှည်ရှည်နှင့် တောင့်တင်း ခိုင်မာသော ယန်ခိုင်မှာ ကျန်းနင်ရှေ့သာမက လျူရှန်းရှန်းနှင့် အခြားသူများ ရှေ့တွင်ပါ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>သူ့နောက်တွင်တော့ အသားဖြူဖြူနှင့် ပိန်သွယ်သွယ် အစေခံတစ်ယောက် လိုက်ပါလာ၏။</p> <p> </p> <p>“ဆိုင်ရှင်ယန်” ကျန်းနင်က နှုတ်ခွန်းဆက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ကျုပ်ရောက်လာတဲ့ အချိန်က သိပ်မဟန်ဘူး ထင်တယ်” ယန်ခိုင်၏ အကြည့်က ခန်းမဆောင် အတွင်းရှိ မြင်ကွင်းကို လျင်မြန်စွာ ဝေ့ဝဲ ကြည့်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“မဟန်စရာ အကြောင်း မရှိပါဘူး... ဆိုင်ရှင်ယန် ရောက်လာတာ အချိန်ကိုက်ပါပဲ... လာပါ ထိုင်ပြီး အရက်လေး ဘာလေး သောက်ပါဦး”</p> <p> </p> <p>ထိုစကားကြားလျှင် ယန်ခိုင်က အားပါးတရ ရယ်မောလိုက်ပြီး…</p> <p> </p> <p>“ညီလေးကျန်းက ဖိတ်ခေါ်မှတော့ ကျုပ်ကလည်း ဝမ်းသာအားရ ပါဝင်ရမှာပေါ့”</p> <p> </p> <p>ထိုသို့ ပြောရင်း သူက ထမင်းစားပွဲဆီသို့ လျှောက်လှမ်းလာခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>ဤအချိန်တွင် လျူရှန်းရှန်းမှာ ယန်ခိုင်အား အနည်းငယ် အံ့အားသင့်စွာ လှမ်းကြည့်မိတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ယန်ခိုင်၏ အရပ်မှာ မြင့်မားပြီး စည်ပိုင်းကြီး တစ်ခုလို တောင့်တင်း ခိုင်မာနေ၏။ ထို့အပြင် သူ့ကြွက်သားများမှာ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် တင်းကျပ်စွာ တွယ်ကပ်နေသော သံတုံးကြီးများ အလားပင်။</p> <p> </p> <p>တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် သူ့ရှေ့ရှိ အသားမည်းမည်းနှင့် လူမှာ သာမန်ထက် ထူးကဲစွာ သန်မာနေကြောင်း သူ သိလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>ကြည့်ရသလောက် ထိုသူမှာ သူကိုယ်တိုင် ကဲ့သို့ပင် အဆင့်ရှစ် နတ်ဘုရားစွမ်းအား နယ်ပယ်ရှိ သိုင်းပညာရှင်တစ်ယောက် ဖြစ်ဖို့ များလေသည်။</p> <p> </p> <p>ဤနေရာတွင် လျူရှန်းရှန်း အံ့အားသင့်ရခြင်းမှာ ယန်ခိုင်၏ စွမ်းအားကြောင့် မဟုတ်ဘဲ ဆိုင်ရှင်ယန်၏ သဘောထားကြောင့်သာ ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>ဆိုင်ရှင်ယန် ရောက်လာသည်ကို ကျန်းနင်က တံခါးပေါက်ဝ အထိပင် သွားရောက် ဆီးကြိုခဲ့ခြင်း မရှိချေ။</p> <p> </p> <p>သူ့အမြင်တွင် ထိုသည်မှာ ရိုင်းစိုင်းလွန်းလှသည်။ သိုင်းပညာရှင် တစ်ယောက်ကို ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက် ပေါ့ပေါ့တန်တန် ဆက်ဆံလို့ ရမည်နည်း။</p> <p> </p> <p>သို့တိုင် ဆိုင်ရှင်ယန်မှာ ဒေါသမထွက်သည့်အပြင် ကျန်းနင်ကို မျက်နှာသာ ပေးလွန်းနေသည် မဟုတ်ပါလား။ စကားပြောဆိုမှုများထဲတွင်လည်း သိမ်မွေ့စွာ မျက်နှာချိုသွေးနေသော လေသံများ ပါဝင်နေလေသည်။</p> <p> </p> <p>ဤအချက်က လျူရှန်းရှန်းအား လုံးဝ ခေါင်းရှုပ်သွားစေ၏။</p> <p> </p> <p>အဆင့်ရှစ် နတ်ဘုရားစွမ်းအား နယ်ပယ်မှ သိုင်းပညာရှင် တစ်ယောက်ဆိုသည်မှာ တုန်းလင်မြို့ရှိ လျူမိသားစုတွင်ပင် လေးစားသမှုပြုရသော ဧည့်သည်တော် တစ်ယောက် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ လော့ရွှေခရိုင် ကဲ့သို့သော နေရာငယ်လေး တစ်ခုတွင်တော့ ဆိုဖွယ်ရာ မရှိတော့ပေ။ ရာထူး အဆင့်အတန်းကို ဘေးဖယ်ထားလျှင်ပင် ဤကဲ့သို့သော သိုင်းပညာ စွမ်းအားမျိုးနှင့်တင် အခြားသူများထက် သာလွန်သော ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက် ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ယခုအချိန်တွင် ထိုကဲ့သို့သော လူစားမျိုးက ကျန်းနင်အပေါ် ဖားယားပြီး မျက်နှာလို မျက်နှာရ လုပ်နေသည်ကို တွေ့ရလေသည်။ ဤကဲ့သို့သော ခံစားချက်မျိုးကို သူ အရင်က အကြိမ်ပေါင်းများစွာ မြင်ဖူးခဲ့ပေသည်။ သို့သော် အမြဲတမ်းလိုလို လက်အောက်ငယ်သားများကသာ သူတို့၏ အထက်လူကြီးများ အပေါ် ဤကဲ့သို့သော သဘောထားမျိုး ပြသလေ့ ရှိကြခြင်းပင်။</p> <p> </p> <p>“ညီလေးကျန်း... ဒါက” နေရာယူပြီးနောက် ယန်ခိုင်က လျူရှန်းရှန်းကို ကြည့်ကာ တွေဝေစွာ မေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“ဪ”</p> <p>ကျန်းနင်က သတိဝင်သွားပြီးနောက်…</p> <p> </p> <p>“ဒါက လျူရှန်းရှန်းတဲ့... ကျုပ်အစ်ကို ကျန်းလီရဲ့ ယောက်ဖလေ” ကျန်းနင်က မိတ်ဆက်ပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါကြောင့်ကိုး”</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် ယန်ခိုင်က လျူရှန်းရှန်းဘက် လှည့်၍…</p> <p> </p> <p>“ညီအစ်ကိုလျူ... ခင်ဗျားရဲ့ နာမည်ကြီးမှုကို ကျုပ် ကြားနေရတာ ကြာပါပြီ... ကျုပ်ကတော့ လက်နက်သွန်းလုပ်ရေး ဆိုင်ရဲ့ ဆိုင်ရှင် ယန်ခိုင်ပါ” ယန်ခိုင်က ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>လျူရှန်းရှန်း - “…”</p> <p> </p> <p>သူက ခဏတာ စကားစမဲ့သွားပြီးနောက် သူ့ကိုယ်သူ ပြန်လည် ထိန်းချုပ်ကာ လက်သီးဆုပ်၍ အရိုအသေ ပေးရင်း…</p> <p> </p> <p>“ဆိုင်ရှင်ယန်... ကျုပ်လည်း ခင်ဗျားရဲ့ နာမည်ကို ကြားဖူးပါတယ်” လျူရှန်းရှန်းက ပြန်လည် နှုတ်ဆက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်းနင် - “…”</p> <p> </p> <p>သူတို့နှစ်ယောက်ကို ကြည့်ရင်း သူ ကိုယ်တိုင် ဆွံ့အသွားမိတော့သည်။</p> <p> </p> <p>လျူဝမ်ဝမ်က ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ပြီး ခပ်ဟဟ ရယ်မောလိုက်၏။ ကျန်းလီကလည်း အလားတူပင် ပြုံးရွှင်နေလေသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် ယန်ခိုင်က သူ့ဘေးတွင် ထိုင်နေသော ကျန်းနင်ဘက်သို့ လှည့်၍ လေးနက်သော လေသံဖြင့်…</p> <p>“ညီလေးကျန်း... ကျုပ် ဒီနေ့ လာခဲ့တာက မင်းဆီ ငွေလာပို့တာပါ”</p> <p> </p> <p>“ဆိုင်ရှင်ယန်... ခင်ဗျား ဖြေရှင်းတာ ဒီလောက်တောင် မြန်တာလား” ကျန်းနင်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အံ့အားသင့်သည့် အရိပ်အယောင်များ အနည်းငယ် ထင်ဟပ်သွား၏။</p> <p> </p> <p>“သေချာတာပေါ့”</p> <p>ယန်ခိုင်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး…</p> <p> </p> <p>“သံမိုင်းတွင်းတွေက ငွေသား တစ်သောင်း တစ်ထောင့် ခုနစ်ရာ တန်ကြေးရှိတယ်... ညီလေးကျန်း နောက်မှ ကျုပ်တို့နဲ့အတူ လာစစ်ဆေးချင်သေးလား” ယန်ခိုင်က မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“မလိုပါဘူး”</p> <p> </p> <p>ကျန်းနင်က ခေါင်းခါယမ်းလိုက်ပြီး…</p> <p> </p> <p>“ဆိုင်ရှင်ယန်ကို ယုံကြည်ဖို့ ရွေးချယ်ပြီးမှတော့ စစ်ဆေးနေစရာ မလိုတော့ပါဘူး”</p> <p> </p> <p>“ညီလေးကျန်းက တကယ့် လူကြီးလူကောင်းပဲ” ယန်ခိုင်က ချီးကျူးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် သူက အနောက်ရှိ အစေခံအား လက်ဟန်ပြလိုက်ရာ ထိုလူက အနီရောင် အဝတ်စ ဖုံးအုပ်ထားသော ဗန်းတစ်ခုကို ချက်ချင်း လှမ်းပေးလာတော့၏။</p> <p> </p> <p>ယန်ခိုင်က ဗန်းကို လှမ်းယူ၍ စားပွဲပေါ်တွင် ချထားလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>နောက်တစ်ခဏတွင်... သူက လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ဆွဲဖယ်လိုက်ရာ အနီရောင် အဝတ်စမှာ ချက်ချင်း ဖယ်ရှားခံလိုက်ရပြီး ၎င်းအောက်တွင် ဖိထားသော ရွှေသစ်ရွက် တစ်ဆယ့်တစ်ရွက်နှင့် ငွေစက္ကူ ခုနစ်ရွက်တို့ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုသည်ကို မြင်လျှင် အခြားသူများ အားလုံးမှာ မနေနိုင်ဘဲ အံ့အားသင့်စွာ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားကြ၏။ လျူရှန်းရှန်း ကိုယ်တိုင်ပင် ဗန်းပေါ်ရှိ ရွှေသစ်ရွက်များကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် မနေနိုင်ဘဲ မျက်လုံးများ အနည်းငယ် ပြူးကျယ်သွားခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>ရွှေသစ်ရွက် တစ်ဆယ့်တစ်ရွက် ဆိုသည်မှာ ရွှေတစ်ဆယ့်တစ်ကျပ်သားဟု အဓိပ္ပာယ် ရပေသည်။ သူတို့ရှေ့တွင် ချထားသော စုစုပေါင်း တန်ကြေး ငွေတစ်သောင်း တစ်ထောင့် ခုနစ်ရာမှာ သူ့ကိုပင် အလွန်အမင်း တုန်လှုပ်သွားစေ၏။</p> <p> </p> <p>လျူမိသားစုမှာ အမှန်တကယ် ချမ်းသာကြွယ်ဝသည် ဆိုသော်ငြား လုပ်ငန်းကြီးများ ရှိသလို သွေးရင်းများနှင့် ဆွေမျိုး အသိုင်းအဝိုင်းများလည်း အများအပြား ရှိနေလေသည်။ လစဉ်လတိုင်း ကုန်ကျစရိတ်များမှာ များပြားလှသော ပမာဏဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် လျူမိသားစု အနေဖြင့် လစဉ်လတိုင်း အမှန်တကယ် လည်ပတ်နိုင်သော ရန်ပုံငွေမှာ သိပ်များများစားစား မရှိလှပေ။ အကြမ်းဖျင်းအားဖြင့် ငွေသား နှစ်သောင်း၊ သုံးသောင်းခန့်သာ လည်ပတ်ရန် ရှိပေလိမ့်မည်။ ထို ငွေသား နှစ်သောင်း၊ သုံးသောင်းမှာလည်း လူတစ်ယောက်တည်း အတွက် မဟုတ်ဘဲ လျူမိသားစု တစ်ခုလုံးအတွက် ဖြစ်နေပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>“ကျန်းလီရဲ့ ညီကို ငါ အထင်သေးမိသွားတာပဲ... ဒီကောင်လေးက ဒီလောက်များတဲ့ ပိုက်ဆံတွေကို ရအောင် ယူနိုင်တယ် ဆိုတော့ သူ့မှာ စွမ်းရည်တချို့ ရှိနေတာ သေချာတယ်”</p> <p> </p> <p>လျူရှန်းရှန်းက သူ့အကြည့်များ ထမင်းစားပွဲပေါ်သို့ ပြန်မရောက်ခင် စိတ်ထဲမှ တီးတိုး စဉ်းစားနေမိ၏။</p> <p> </p> <p>“ပြီးတော့ နဂါးငါးဖြူရဲ့ အသားလည်း ပါသေးတယ်”</p> <p> </p> <p>“ဒါကြောင့်မို့ ခုနက ငါ့ကို ပြန်ရင်ဆိုင်ရဲလောက်အောင် ယုံကြည်မှု ရှိနေတာကိုး”</p> <p> </p> <p>“ကြည့်ရတာ ဒီကောင်လေးရဲ့ စွမ်းအားက သွေးချီ ပြီးပြည့်စုံခြင်း အဆင့်လောက်တင် မကဘူး ထင်တယ်... သူ သိုင်းပညာ အဆင့်ကိုးကို သေချာပေါက် ခြေချနိုင်နေလောက်ပြီ”</p> <p> </p> <p>“သူ့အသက်အရွယ်နဲ့ သိုင်းပညာ အဆင့်ကိုး ဆိုတာက တကယ်ကို တော်တော်လေး ကောင်းမွန်တဲ့ အနေအထားပဲ”</p> <p> </p> <p>“အနာဂတ်မှာ အဆင့်ရှစ်ကို ရောက်ဖို့ဆိုတာ အားစိုက်ထုတ်စရာတောင် မလိုဘူး... ပြီးတော့ အဆင့်ခုနစ် ဆိုတာတောင် မဖြစ်နိုင်တဲ့ကိစ္စ မဟုတ်ဘူး”</p> <p> </p> <p>“ဒါကြောင့်များ ဆိုင်ရှင်ယန်က သူ့ကို ဒီလောက် အထူးတလည် ဆက်ဆံနေတာ ဖြစ်ရမယ်”</p> <p> </p> <p>လျူရှန်းရှန်းက စိတ်ထဲ တိတ်တဆိတ် တွေးတောနေမိ၏။</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်တွင် ကျန်းနင်က လက်လှမ်း၍ စားပွဲပေါ်မှ ရွှေသစ်ရွက် သုံးရွက်နှင့် ငွေစက္ကူ ခုနစ်ရွက်ကို ယူလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“မရီး... ဒါလေး ယူထားလိုက်ပါ”</p> <p> </p> <p>“အာနင်... နင် ဘာလုပ်မလို့လဲ” လျူဝမ်ဝမ်က ကျန်းနင်အား အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်လာ၏။</p> <p> </p> <p>“ညီလေး... မင်း ဘာလုပ်မလို့လဲ” ကျန်းလီက မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်းနင်က ပြုံးလျက် ခေါင်းခါယမ်းလိုက်ပြီး…</p> <p>“အစ်ကိုနဲ့မရီး... အစ်ကိုလျူ စောစောက ပြောသွားတာ မှန်တယ်... ယီမင်က ကိုယ်ပိုင်ကျောင်းတက်ဖို့ အပြင် သူ့ရဲ့ သိုင်းပညာ အခြေခံကို မြှင့်တင်ဖို့ ပိုက်ဆံ နည်းနည်းပါးပါး သုံးရမယ့် အရွယ်ကို ရောက်နေပြီလေ”</p> <p> </p> <p>“အာနင် နင်ပြောတာ မှန်ပါတယ်... ဒါပေမဲ့ ဒါက အရမ်း များလွန်းတယ်”</p> <p> </p> <p>လျူဝမ်ဝမ်က ခေါင်းခါယမ်းကာ…</p> <p> </p> <p>“အရင်ကလည်း နင့်အစ်ကိုကို မနည်းမနော ပိုက်ဆံတွေ ပေးခဲ့သေးတယ်... ပြီးတော့ ယီမင်က နေ့တိုင်း စားကောင်းသောက်ဖွယ်တွေ စားနေရလို့ ဒီလပိုင်းတွေအတွင်းမှာ အရပ်တောင် ပိုရှည်လာသေးတာ”</p> <p> </p> <p>“နောက်ပြီး လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်ကလည်း နင်ပို့ပေးလိုက်တဲ့ နဂါးငါးဖြူ အသားတွေ ရှိသေးတယ်... ယီမင်ရဲ့ သိုင်းပညာပါရမီက သူ့အဖေထက် သေချာပေါက် သာလွန်လာမှာပါ”</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်တွင် ကျန်းလီကလည်း ဝင်ကာ…</p> <p>“ညီလေး... ပြန်သိမ်းထားလိုက်ပါ... မင်းကိုယ်တိုင်လည်း အခုချိန် ပိုက်ဆံလိုနေတာပဲလေ”</p> <p> </p> <p>“အစ်ကိုတို့နှစ်ယောက် ငြင်းမနေကြပါနဲ့တော့... ယီမင်က အစ်ကိုတို့ရဲ့ သားဖြစ်ရုံတင် မကဘူး ကျန်းနင်ဆိုတဲ့ ကျုပ်ရဲ့ တူလည်း ဖြစ်နေသေးတယ်လေ”</p> <p> </p> <p>စကားဆုံးသည်နှင့် ကျန်းနင်က ငြင်းဆန်ခွင့်မပေးသော အမူအရာမျိုး ပြသလိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်တွင် ကျန်းလီက တစ်ခုခုပြောရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း လျူဝမ်ဝမ်က သူ့အင်္ကျီလက်ကို ဆွဲတားလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“အစ်ကိုလီ... အာနင် ပြောတာ အဓိပ္ပာယ် ရှိပါတယ်... သူ့ရဲ့ စေတနာကို ကျွန်မတို့ စိတ်ပျက်အောင် မလုပ်သင့်ဘူးလေ”</p> <p> </p> <p>“အင်း... ကောင်းပြီလေ” ကျန်းလီက တုံ့ဆိုင်းစွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သော်လည်း အနည်းငယ် တွန့်ဆုတ်နေဆဲပင်။</p> <p> </p> <p>“ယောက်ဖဆီမှာ တကယ်ကို ကောင်းမွန်တဲ့ ညီတစ်ယောက် ရှိနေတာပဲ”</p> <p> </p> <p>ထိုစကားကြားလျှင် ကျန်းလီက သူ့မျက်နှာပေါ်၌ ဂုဏ်ယူသည့် အရိပ်အယောင် အနည်းငယ်ဖြင့် ရယ်မောလေသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် လျူရှန်းရှန်းက ကျန်းနင်အား ခွက်မြှောက်ပြလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“ယီမင်အတွက် ဒီလောက်ထိ လုပ်ပေးတဲ့အတွက် မင်းကို ကျုပ် ဂုဏ်ပြုပါတယ်”</p> <p> </p> <p>ကျန်းနင်က ပြုံးလျက်…</p> <p>“ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ယီမင်က ကျန်းဆိုတဲ့ မျိုးရိုးကို ခံယူထားတာလေ... ပြီးတော့ တူဆိုလို့ သူတစ်ယောက်တည်းရှိတော့ ဦးလေးဖြစ်တဲ့ ကျုပ်က သူ့ကို စောင့်ရှောက်ရမှာပေါ့”</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် သူကလည်း ခွက်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး…</p> <p>“အစ်ကိုကြီး၊ ဆိုင်ရှင်ယန်... သောက်ကြရအောင်”</p> <p> </p> <p>“ကောင်းပါပြီ” ယန်ခိုင်က ပြုံးဖြီးဖြီးဖြင့် သူ့ရှေ့ရှိ ခွက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်းလီကလည်း ထိုအတိုင်းပင် လိုက်လုပ်လေ၏။</p> <p> </p> <p>ချလွင် ချလွင် ချလွင်…</p> <p> </p> <p>ဖန်ခွက်များ ထိခတ်သွားပြီး ကြည်လင် သာယာသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>နောက်တစ်ခဏတွင် သူတို့အားလုံးက ခွက်ထဲရှိ အရက်များကို တစ်ကျိုက်တည်း မော့သောက်လိုက်ကြ၏။</p> <p> </p> <p>ခွက်များ ထိခတ်သံနှင့် အပြန်အလှန် ဂုဏ်ပြုစကားများ အကြားတွင် နေ့လယ်စာမှာ လျင်မြန်စွာ ကုန်စင်သွားခဲ့လေသည်။ ကောင်းမွန်သော အရက် ပေါင်အတော်များများလည်း အမျိုးသားများ၏ ဗိုက်ထဲသို့ အသီးသီး ရောက်ရှိသွားကြတော့၏။</p> <p> </p> <p>“ညီလေးကျန်း... ကျုပ် ဆိုင်မှာ ဖြေရှင်းစရာ ကိစ္စလေးတွေ ရှိနေသေးလို့... ပြန်ခွင့်ပြုပါဦး” ယန်ခိုင်က ကျန်းနင်အား လက်သီးဆုပ်၍ အရိုအသေပေးရင်း ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“ဆိုင်ရှင်ယန်... ဂရုစိုက်ပြန်ပါဦး” ကျန်းနင်ကလည်း လက်သီးဆုပ်ကာ ပြန်လည် နှုတ်ဆက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုသည်ကိုမြင်လျှင် ယန်ခိုင်က ချက်ချင်းပင် တောက်ပစွာ ပြုံးရွှင်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် လျူရှန်းရှန်းကလည်း ကျန်းလီနှင့် လျူဝမ်ဝမ်တို့အား နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် ကျန်းနင် အနီးသို့ ချဉ်းကပ်လာခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>“ညီလေးကျန်း... ငါ အဲ့လို ခေါ်တာ မင်း စိတ်မရှိဘူးမလား”</p> <p> </p> <p>“ရပါတယ်” ကျန်းနင်က ခေါင်းခါယမ်းပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>လျူရှန်းရှန်းက…</p> <p>“ရိုးရိုးသားသား ပြောရရင်... မင်းကို ငါ လေးစားတယ်... မင်းလို နောက်ခံမျိုးကနေ ဒီလောက်အထိ ခရီးရောက်လာတာ တကယ်ကို ထူးခြားလွန်းတယ်... ညီလေးကျန်းရဲ့ ကံကြမ္မာကလည်း မဆိုးဘူးလို့ ငါ ယုံကြည်တယ်”</p> <p> </p> <p>ကျန်းနင်က အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်ကာ…</p> <p>“မဆိုးပါဘူး”</p> <p> </p> <p>လျူရှန်းရှန်းက ဆက်၍…</p> <p>“ဒါပေမဲ့ ယီမင် အနေနဲ့ ကောင်းမွန်တဲ့ အနာဂတ်ရရှိဖို့ဆိုရင် လျူမိသားစုဆီ လာဖို့ လိုအပ်တယ် မဟုတ်ဘူးလား” လျူရှန်းရှန်းက မေးလာ၏။</p> <p> </p> <p>ကျန်းနင်ကတော့ အတည်ပြုခြင်း၊ ငြင်းဆန်ခြင်း မရှိဘဲ ပြုံးရုံသာ ပြုံးနေလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ကျွန်တော် ဘာမှ မပြောတော့ပါဘူး”</p> <p> </p> <p>“အင်း...”</p> <p> </p> <p>လျူရှန်းရှန်းမှာ ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် လက်သီးဆုပ်လိုက်ကာ…</p> <p> </p> <p>“ငါ ပြန်တော့မယ်... မနက်ဖြန်မှ တွေ့ကြတာပေါ့” လျူရှန်းရှန်းက ပြန်ရန် နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် သူက မလှမ်းမကမ်းတွင် ရှိနေသော ကျန်းလီနှင့် လျူဝမ်ဝမ်တို့ကိုပါ လက်သီးဆုပ်၍ ထပ်မံ နှုတ်ဆက်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">End</p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save