Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၂၀၀)</h2> <h2 style="text-align: center;">သိုင်းဥယျာဉ် ကျောင်းသားများ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>“ဒါက... ချန်လန် သိုင်းခန်းမက တပည့်တွေပဲ... သူတို့ ဘာတွေ သွားလုပ်မလို့လဲ”</p> <p> </p> <p>လူတစ်ယောက်က ဝမ်ကျင်း ဦးဆောင်သော တပည့်တစ်စု သိုင်းခန်းမ ခြံတံခါးကြီးထဲမှ တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် ထွက်ခွာလာသည်ကို မြင်လိုက်ရပြီး ချက်ချင်းပင် နားမလည်နိုင်သည့် အမူအရာ ဖြစ်သွားတော့၏။</p> <p> </p> <p>“တခြား ဘာလုပ်စရာ ရှိဦးမှာလဲ... စစ်ဆေးရေးရုံးရဲ့ အရည်အချင်းစစ်ပွဲကို သွားဝင်ယှဉ်ပြိုင်ကြမှာ သေချာတာပေါ့” အခြားတစ်ယောက်က ချက်ချင်း ဝင်ရောက် ရှင်းပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“အားကျစရာ ကောင်းလိုက်တာ... သူတို့သာ အရည်အချင်းစစ်ပွဲကို အောင်မြင်သွားရင် တရားဝင် အရာရှိတွေ ဖြစ်လာနိုင်တယ်လေ” အနီးအနားရှိ လူတစ်ယောက်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မနာလို အားကျသည့် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လွင်လာတော့၏။</p> <p> </p> <p>“…”</p> <p> </p> <p>“တတိယ အကြီးအကဲကို ဂါရဝပြုပါတယ်”</p> <p>မီးခိုးရောင် ဝတ်ရုံနှင့် လူလတ်ပိုင်း တစ်ယောက် ထွက်ပေါ်လာသည်ကို မြင်လျှင် ဆေးဘုရင် တောင်ကြားမှ တပည့်အနည်းငယ်မှာ ချက်ချင်း အရိုအသေ ပေးလိုက်ကြပြီး သူတို့၏ စိုးရိမ် ပူပန်နေသော စိတ်များလည်း ဤအခိုက်အတန့်တွင် တည်ငြိမ်သွားခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>“အတိအကျ ဘာတွေ ဖြစ်ခဲ့တာလဲ” မီးခိုးရောင် ဝတ်ရုံနှင့် လူလတ်ပိုင်းက သူ့ရှေ့ရှိ တပည့်များကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“အကြီးအကဲကို အစီရင်ခံပါတယ်... ကျွန်တော်တို့လည်း ဘာမှ မသိပါဘူး... လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးရက် မွန်းတည့်ချိန်က အကြီးအကဲလျူ တည်းခိုခန်းကနေ ထွက်သွားခဲ့တာ အဲဒီညလည်း ပြန်မရောက်လာပါဘူး... သူ့နောက်ကို လိုက်သွားတဲ့ တပည့်တွေ ဖြစ်တဲ့ ဝမ်ကျိုနဲ့ ဝူရှန်း အပါအဝင် သူတို့အားလုံး သတင်းအစအနလေးတောင် မရဘဲ ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့တာပါ” တပည့်တစ်ယောက်က ရှေ့ထွက်၍ ပြန်လည် ဖြေကြားလာ၏။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် ထိုတပည့်က ဆက်၍ ရှင်းပြလေသည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါကြောင့် ကျွန်တော်တို့ အဲဒီညကပဲ အကြီးအကဲလျူတို့ နောက်ကို လိုက်ရှာခဲ့ပေမဲ့ ဘာမှ မတွေ့ခဲ့ရဘူး... အဲဒီအချိန်မှာ တစ်ခုခု မှားယွင်းနေပြီ ဆိုတာကို သဘောပေါက်သွားလို့ ဂိုဏ်းကို ချက်ချင်း အကြောင်းကြားလိုက်တာပါ”</p> <p> </p> <p>“ဒီနေ့ကော လျူချင်းစုန့် ပေါ်လာသေးလား” မီးခိုးရောင် ဝတ်ရုံနှင့် လူလတ်ပိုင်းက မေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“တတိယအကြီးအကဲကို တင်ပြပါတယ်... သူပေါ်မလာသေးပါဘူး” တပည့်ဖြစ်သူက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအဖြေကို ကြားလျှင် မီးခိုးရောင် ဝတ်ရုံနှင့် လူလတ်ပိုင်းမှာ ချက်ချင်း မျက်မှောင်ကြုတ်သွားတော့၏။</p> <p> </p> <p>“ကြည့်ရတာ လျူချင်းစုန့်ရဲ့ ကံကြမ္မာက အခြေအနေ သိပ်မဟန်လောက်ဘူး”</p> <p> </p> <p>“တတိယအကြီးအကဲ ဆိုလိုချင်တာက... အကြီးအကဲလျူ တစ်ခုခု အန္တရာယ် ကြုံလိုက်ရပြီလို့ ပြောချင်တာလား” ထိုအချိန်တွင် အမျိုးသမီး တပည့်တစ်ယောက်က သတိထား၍ မေးလာ၏။</p> <p> </p> <p>မီးခိုးရောင်ဝတ်ရုံနှင့် လူလတ်ပိုင်းက သူမအား တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး…</p> <p> </p> <p>“ဖြစ်နိုင်ချေ အများဆုံးပဲ”</p> <p> </p> <p>စကားဆုံးသည်နှင့် သူက အင်္ကျီအတွင်းမှ ဖြူဖွေးသော ကျောက်စိမ်းပြား တစ်ပြားကို ဆွဲထုတ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ထိုကျောက်စိမ်းပြားကို မြင်လျှင် တပည့် အနည်းငယ်မှာ ခဏတာ မှင်သက်သွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>“အသက်ဝိညာဉ် ကျောက်စိမ်းပြား”</p> <p> </p> <p>တပည့်တစ်ယောက်က အံ့အားသင့်သော လေသံဖြင့် တီးတိုး ရေရွတ်လိုက်ပြီး…</p> <p> </p> <p>“တတိယ အကြီးအကဲက အကြီးအကဲလျူရဲ့ အသက်ဝိညာဉ် ကျောက်စိမ်းပြားကိုပါ ယူလာတာပဲ”</p> <p> </p> <p>မီးခိုးရောင် ဝတ်ရုံနှင့် လူက ကျောက်စိမ်းပြားကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီးနောက် သွေးချီ စွမ်းအား တစ်လှိုင်းက ၎င်းအတွင်းသို့ စီးဝင်သွားတော့၏။</p> <p> </p> <p>နောက်တစ်ခဏတွင်...</p> <p> </p> <p>“ငါ့နောက် လိုက်ခဲ့ကြ” မီးခိုးရောင်ဝတ်ရုံနှင့် လူက အမိန့်ပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်ကဲ့ပါ တတိယအကြီးအကဲ” တပည့်အနည်းငယ်က ကမန်းကတန်း လိုက်ပါသွားကြတော့၏။</p> <p> </p> <p>အချိန်သိပ်မကြာလိုက်ချေ။ သူတို့ တစ်စု လော့ရွှေမြစ်ကမ်းပါးသို့ ရောက်ရှိလာကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>မီးခိုးရောင်ဝတ်ရုံနှင့် လူက သူ့ရှေ့ရှိ တလိမ့်လိမ့် စီးဆင်းနေသော လော့ရွှေမြစ်ပြင်ကြီးကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် သူ့လက်ထဲရှိ လျူချင်းစုန့်နှင့် သက်ဆိုင်သော အသက်ဝိညာဉ် ကျောက်စိမ်းပြားကို ငုံ့ကြည့်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် သွေးချီ စွမ်းအား နောက်တစ်လှိုင်းကို ၎င်းအတွင်းသို့ ထပ်မံ ထည့်သွင်းလိုက်ပြီး ကျောက်စိမ်းပြား၏ လုပ်ဆောင်ချက်ကို အသက်သွင်းလိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>“ရေထဲမှာပဲ” မီးခိုးရောင်ဝတ်ရုံနှင့် လူက ဆို၏။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် ရေမျက်နှာပြင်ဆီသို့ ခုန်ဆင်းသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ဗွမ်း…</p> <p> </p> <p>ထိုကိစ္စနှင့် ပတ်သက်၍ ဆွေးနွေး ပြောဆိုနေကြသော အသံများက လေထုထဲတွင် ခဏတာ ပြည့်နှက်သွားတော့၏။</p> <p> </p> <p>“မောင်လေးကျန်း... ခဏနေရင် တွေ့ရမယ့် စိန်ခေါ်မှုအတွက် ယုံကြည်မှုရှိရဲ့လား” လီချင်းက ကျန်းနင် အနီးသို့ တိုးကပ်လာပြီး တိုးညှင်းစွာ မေးလေသည်။</p> <p> </p> <p>အနီးကပ်လာသော အမျိုးသမီးထံမှ သင်းပျံ့သော ရနံ့လေးကို ရှူရှိုက်မိချိန်တွင် ကျန်းနင်၏ ရင်ထဲ လှုပ်ရှားသွားရ၏။</p> <p> </p> <p>သူ့ခန္ဓာကိုယ် အတွင်းရှိ အလိုအလျောက် တုံ့ပြန်မှု အပြောင်းအလဲများကို ခံစားမိလျှင် ကျန်းနင်က သူ့ဘာသာ တိတ်တဆိတ် ရယ်မောလိုက်မိသည်။ အမှန်တကယ်ပင် ပေါများ ကြွယ်ဝလှသော သွေးချီ စွမ်းအားများနှင့် ငယ်ရွယ် နုပျိုမှုက လူတစ်ယောက်ကို အိန္ဒြေဆယ်ရန် ခက်ခဲစေသည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် သူက အသာအယာ ဘေးသို့ ရှောင်ဖယ်လိုက်ပြီး သူနှင့် လီချင်းကြား အကွာအဝေးကို ပိုမို ခြားနားစေလိုက်သည်။ လီချင်း ခြေထောက် မြှောက်လိုက်သည့် နေ့က ရခဲ့သော ရနံ့ကို ပြန်တွေးမိချိန်တွင် သူ့အား အနည်းငယ် ခေါင်းမူးသွားစေသလိုပင်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် လီချင်းအား တိုးညှင်းစွာ ပြန်ဖြေလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“သေချာတာပေါ့... ကျွန်တော့်မှာ ယုံကြည်မှု ရှိပါတယ်”</p> <p> </p> <p>“ညီလေးကျန်းက တကယ်ကို မောက်မာတာပဲ”</p> <p> </p> <p>ကျောက်ဟူက ဘေးမှနေ၍ လှောင်ပြောင်လိုက်ပြီး…</p> <p> </p> <p>“ငါတောင် အရည်အချင်းစစ်ပွဲကို သေချာပေါက် အောင်မြင်မယ်လို့ အာမမခံရဲဘူး... သိုင်းပညာ လေ့လာတာ နှစ်လ၊ သုံးလလောက်ပဲ ရှိသေးတဲ့ ညီလေးကျန်းက ဒီလောက် ကြီးကြီးကျယ်ကျယ် ကြွားဝါရဲတယ် ဆိုတော့ တကယ့်ကို အံ့ဩစရာပဲ”</p> <p> </p> <p>မိမိအား စူးရှစွာ စိုက်ကြည့်နေသော ကျောက်ဟူကို မြင်လျှင် ကျန်းနင်မှာ ကူကယ်ရာမဲ့သလို ခံစားလိုက်ရ၏။</p> <p> </p> <p>ခန့်မှန်းနေစရာပင် မလိုဘဲ စောစောက လီချင်း သူ့အပေါ် အနည်းငယ် ရင်းနှီးသည့် အရိပ်အယောင် ပြသခဲ့ခြင်းကြောင့် ကျောက်ဟူက သူ့အား ပစ်မှတ်ထားလာမှန်း သူ သိလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>သိုင်းခန်းမ အတွင်း၌ ကျောက်ဟူတစ်ယောက် လီချင်းအား သဘောကျနေကြောင်း လူတိုင်း သိထားကြသည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>ကျောက်ဟူ တစ်ယောက်တည်းသာမက... တခြားသော တပည့် အများအပြားမှာလည်း လီချင်းကို တိတ်တဆိတ် သဘောကျနေကြခြင်းပင်။</p> <p> </p> <p>အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် လီချင်း၏ အရပ်မှာ မြင့်မားပြီး ခန္ဓာကိုယ် အချိုးအစားလည်း ပြေပြစ်လှ၏။ လော့ရွှေခရိုင် တစ်ခုလုံးတွင်ပင် သူမကို အလှပန်းလေး တစ်ပွင့်ဟု တင်စား ခေါ်ဝေါ်နိုင်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့အပြင် ချမ်းသာ ကြွယ်ဝသော မိသားစု နောက်ခံကြောင့် သူမ အနေဖြင့် ဘဝ၏ ကြမ်းတမ်း ခက်ခဲမှုများကို မကြုံတွေ့ခဲ့ရချေ။ သိုင်းပညာ လေ့ကျင့်ခြင်းကပင် သူမ၏ အသားအရေကို ကြမ်းတမ်း မှေးမှိန်သွားစေခြင်း မရှိခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>ရမ္မက်ဆန္ဒများ ထက်သန်သည့် လူငယ်အရွယ်တွင် လီချင်းအား တိတ်တဆိတ် သဘောကျ စွဲလမ်းခြင်းမှာ အတော်လေး အဓိပ္ပာယ် ရှိလှသည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>“အလှအပ ဆိုတာ ဘေးဒုက္ခတစ်ခုပဲ... ဒီစကားက တကယ်ကို မမှားဘူး”</p> <p> </p> <p>ကျန်းနင်က စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်မိ၏။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် သူ၏ အကြည့်တို့က ကျောက်ဟူကို လျင်မြန်စွာ ကျော်ဖြတ်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“ကျန်းနင်... မင်း အဲ့လို ကြည့်တာ ဘာသဘောလဲ” ကျန်းနင်၏ အကြည့်ကို မြင်လျှင် ကျောက်ဟူမှာ လီချင်း ရှေ့တွင် ချက်ချင်း ဒေါသထွက်လာတော့၏။</p> <p> </p> <p>“ခင်ဗျားက ပြဿနာ ရှာချင်နေတာလား” ကျန်းနင်က မျက်မှောင်ကြုတ်၍ ကျောက်ဟူအား ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုစူးရှသော အကြည့်ကြောင့် ကျောက်ဟူ၏ ရင်ထဲ ရုတ်တရက် တုန်လှုပ်သွားရ၏။</p> <p> </p> <p>ကျန်းနင်၏ လက်ထဲတွင် အသက်ပေါင်း ဒါဇင်နှင့်ချီ၍ စတေးခံခဲ့ရပြီး ဖြစ်သည် မဟုတ်ပါလား။ ထို့ကြောင့် သူ မရည်ရွယ်ဘဲ ထုတ်လွှတ်လိုက်သော အငွေ့အသက်မှာပင် ထိတွေ့ ခံစားနိုင်လောက်သည့် လူသတ်ငွေ့များ ခပ်ရေးရေး ပါဝင်နေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“ဟင်”</p> <p> </p> <p>ထိုအငွေ့အသက်ကို ခံစားမိလျှင် ကျိုးရှင်းက ကျန်းနင်အား ခဏတာ ဘေးတိုက် စောင်းကြည့်လိုက်မိ၏။</p> <p> </p> <p>နောက်တစ်ခဏတွင်...</p> <p> </p> <p>သူ၏ မျက်လုံးများထဲ၌ စဉ်းစားတွေးတောနေသည့် အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒီကျန်းနင်က ထင်သလောက် ရိုးရှင်းပုံ မပေါ်ဘူး... အရင်ကတော့ တကယ့် လက်တွေ့တိုက်ပွဲ အတွေ့အကြုံ မရှိတဲ့ ဖန်လုံအိမ်ထဲက ပန်းလေး တစ်ပွင့်လို့ပဲ ငါ ထင်ထားခဲ့တာ”</p> <p> </p> <p>“အခုကြည့်ရသလောက် ကျန်းနင် ထုတ်လွှတ်လိုက်တဲ့ လူသတ်ငွေ့ကို ထောက်ရင် သူ့လက်ထဲမှာ အသက်အတော်များများ သေဆုံးခဲ့ဖူးတယ်ဆိုတာ သိသာနေတယ်”</p> <p> </p> <p>“သူ သိုင်းပညာ လေ့ကျင့်တာ သုံးလကျော်လေးပဲ ရှိသေးတာတောင် လူသတ်ငွေ့ အရိပ်အယောင်တွေကို ပျိုးထောင်နိုင်နေပြီ”</p> <p> </p> <p>“ထူးခြားတယ်... တကယ်ကို ထူးခြားလွန်းတယ်”</p> <p> </p> <p>တစ်ချိန်တည်းမှာပင်…</p> <p> </p> <p>ဝမ်ကျင်းက သူ့အနောက်မှ ဆူညံသံများကို သတိထားမိသွားပြီး ကျန်းနင်နှင့် ကျောက်ဟူတို့ ရှိရာဘက်သို့ ချက်ချင်း ခေါင်းလှည့်လာခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>“မင်းတို့နှစ်ယောက် ဘာဖြစ်နေကြတာလဲ”</p> <p> </p> <p>“ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး” ကျန်းနင်က ခေါင်းခါပြသည်။</p> <p> </p> <p>ကျောက်ဟူလည်း ဝမ်ကျင်း လှမ်းကြည့်နေသည်ကို မြင်လျှင် အနည်းငယ် ခေါင်းခါယမ်း၍…</p> <p> </p> <p>“ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး ဆရာ”</p> <p> </p> <p>ဝမ်ကျင်းက ခေါင်းပြန်လှည့်သွားပြီးနောက် ကျောက်ဟူက သူ၏ အကြည့်ကို တိတ်ဆိတ်စွာ ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး သူ့ဘာသာ တီးတိုး ရေရွတ်နေမိတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“ခုနက ဘာကြီးလဲ”</p> <p> </p> <p>“ဘာလို့ ဒီကောင်လေးက ငါ့ကို ရုတ်တရက် ကြောက်လန့်သွားအောင် လုပ်နိုင်ရတာလဲ”</p> <p> </p> <p>“ဒီကောင်လေးက ငါ့အတွက် ခြိမ်းခြောက်မှုတစ်ခု ဖြစ်လာနိုင်လို့များလား”</p> <p> </p> <p>“မဖြစ်နိုင်ဘူး... လုံးဝ မဖြစ်နိုင်တာ”</p> <p> </p> <p>ကျောက်ဟူက ထိုအကြောင်းတွေးရင်း ဖြည်းညှင်းစွာ ခေါင်းခါယမ်းလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>…</p> <p> </p> <p>အခြားတစ်နေရာ…</p> <p> </p> <p>တိမ်လွှာ တည်းခိုခန်း…</p> <p> </p> <p>ရေပြင်အား ထိုးခွဲလိုက်သည့် အသံတစ်ခုနှင့်အတူ သူ ရေထဲသို့ ငုပ်လျှိုး ဝင်ရောက်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">End</p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save