ဝမ်ရွှမ်တယ်သည် တဆတ်ဆတ် တုန်ယင်နေသော လက်နှစ်ဖက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ ကြိုးကြာပျံ ရွှေအပ်များကို လှမ်းယူလိုက်သည်။ သူ၏ မျက်နှာတွင် အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားနေသည့် အရိပ်အယောင်များ အထင်အသား ပေါ်လွင်နေ၏။
ယဲ့ပုဖန်သည် တစ်ဖက်လူ၏ တုံ့ပြန်မှုအပေါ် အံ့ဩခြင်း မရှိပေ။ သူကိုယ်တိုင်လည်း ကြိုးကြာပျံ ရွှေအပ်များကို ပထမဆုံး မြင်တွေ့ခဲ့ရစဉ်က ဝမ်ရွှမ်တယ်ထက် မသာခဲ့သည်မှာ အမှန်ပင် ဖြစ်၏။
ဝမ်ကော်အန်းမှာမူ အနည်းငယ် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေကာ စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် မေးလိုက်သည်။ "အဖိုး... အဆင်ပြေရဲ့လား"
ထိုအခါမှ ဝမ်ရွှမ်တယ်သည် အသိပြန်ဝင်လာပြီး ယဲ့ပုဖန်အား ချက်ချင်းပင် အော်ဟစ် ပြောဆိုလိုက်တော့သည်။ "ငါ မင်းနဲ့ လောင်းကြေးထပ်မယ်။ တကယ်လို့ မင်း ရှုံးရင် ဒီ ကြိုးကြာပျံ ရွှေအပ်တွေက ငါ့အပိုင်ပဲ။ မင်း နိုင်ရင်တော့ ဒီဆေးခန်းကြီး တစ်ခုလုံးက အခုကစပြီး မင်းအပိုင် ဖြစ်ရမယ်"
ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် ဝမ်ကော်အန်းမှာ ထိတ်လန့်သွားတော့သည်။
"အဖိုး... အဖိုး တကယ်ပဲ အဆင်ပြေရဲ့လား။ ဟောဒီ အပ်အစုတ်တွေနဲ့ ကျွန်တော်တို့ ဆေးခန်းကြီးကို လောင်းကြေးထပ်မယ် ဟုတ်လား။ ဒါတွေက ရွှေစစ်စစ်နဲ့ လုပ်ထားရင်တောင် ဘယ်လောက်တန်မှာ မလို့လဲ"
မြို့တော်ကဲ့သို့သော နေရာမျိုးတွင် မြေတစ်လက်မလျှင် ရွှေတစ်အောင်စလောက် တန်ဖိုးရှိလှပြီး နတ်အပ်ဘုရင် ဝမ်ဆေးခန်း တည်ရှိရာ နေရာမှာလည်း အချက်အချာကျသော ဒေသဖြစ်ပေသည်။ သူ၏ အမြင်တွင် မြေတန်ဖိုးနှင့် အဆောက်အအုံ တန်ဖိုးမှာ အပ်အစုတ်များနှင့် လုံးဝ မယှဉ်နိုင်ဟု ထင်နေခြင်း ဖြစ်၏။
"မင်းက ဘာနားလည်လို့လဲ"
ဝမ်ရွှမ်တယ်က စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။ "ငါ မင်းကို စာများများဖတ်ပါလို့ ပြောတာကို မင်းက အမြဲတမ်း ဆင်ခြေပေးနေခဲ့တာ။ အခုတော့ ကြိုးကြာပျံ ရွှေအပ်တွေကိုတောင် မင်း မမှတ်မိဘူးပေါ့လေ။ ဒါတွေက ဆရာကြီး လုပန်း ကိုယ်တိုင် ဖန်တီးခဲ့တဲ့ ဆေးပညာလောကရဲ့ အမြင့်မြတ်ဆုံး အဆင့်ရှိတဲ့ အရာတွေပဲ။ နတ်အပ် ဆိုတဲ့ ဘွဲ့ထူးနဲ့ တကယ်ကို ထိုက်တန်တဲ့ ပစ္စည်းတွေကွ။ ဒါတွေကို အပ်စိုက်တဲ့နေရာမှာ သုံးမယ်ဆိုရင် အချိန်ကုန် သက်သာရုံတင်မကဘူး၊ ဆေးပညာ အာနိသင်ကပါ နှစ်ဆ တိုးလာလိမ့်မယ်။ ဒီလို ရတနာမျိုးဟာ ငါတို့ ဆေးခန်းကြီး တစ်ခုလုံးထက်တောင် တန်ဖိုး မနည်းဘူး"
တကယ်တမ်းတွင် ဤအဘိုးကြီးမှာ သူ၏ အတွေးများကို အကုန်အစင် ထုတ်မပြောခဲ့ပေ။ သူ၏ အမြင်တွင် နတ်အပ်ဘုရင် ဝမ်ဆေးခန်းနှင့် ကြိုးကြာပျံ ရွှေအပ်ကို လဲလှယ်ခြင်းမှာ သူကပင် အမြတ်ထွက်နေသေးသည်ဟု ယူဆထားခြင်း ဖြစ်၏။ သူ၏ အတွေးကို ထုတ်ပြောလိုက်ပါက တစ်ဖက်မှ လူငယ်လေး နောင်တရသွားမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် သူက လုံးလုံးလျားလျား ဖွင့်မပြောခဲ့ခြင်း ဖြစ်လေသည်။
နတ်အပ်ဘုရင် ဝမ်ဆေးခန်းသည် ယွမ် သန်းတစ်ရာကျော် တန်ဖိုးရှိသော်လည်း ဤရတနာမှာမူ လေလံတင်ပွဲ တစ်ခုသို့ ယူသွားမည်ဆိုပါက ငွေကြေးဖြင့် တိုင်းတာ၍ မရနိုင်သော တန်ဖိုးဖြတ်မရသည့် ရတနာတစ်ခု ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ ဝမ်ကော်အန်းမှာ အငေါက်ခံလိုက်ရသဖြင့် မျက်နှာပျက်သွားကာ ပါးစပ်ပိတ်၍ ငြိမ်နေလိုက်ရတော့သည်။
ယဲ့ပုဖန်က အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်၏။ ဤရလဒ် ဖြစ်လာမည်ကို သူ ကြိုတင် သိထားပြီးသား ဖြစ်သည်။ ဆေးပညာကို နားလည်သော မည်သည့် ပညာရှင်ကြီးမဆို ကြိုးကြာပျံ ရွှေအပ်များ၏ မြှူဆွယ်မှုကို ငြင်းဆန်နိုင်စွမ်း ရှိလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။
"အဲဒီလိုဆိုရင်တော့ သဘောတူညီချက် ရပြီပေါ့"
ဝမ်ရွှမ်တယ်က အလျင်အမြန်ပင် ပြောလိုက်ပြန်သည်။ "ပါးစပ်က ပြောရုံနဲ့တော့ မလုံလောက်ဘူး။ အခုချက်ချင်း ကတိဝန်ခံချက် စာချုပ်တစ်ခု ရိုက်ထုတ်ရမယ်။ ပြီးတော့ နောက်မှ ရှုံးတဲ့လူက စကားပြန်မပြင်နိုင်အောင် အသိသက်သေ တစ်ယောက်လည်း ရှာထားဖို့ လိုမယ်"
သူ၏ အမြင်တွင် သူသည် ဤလောင်းကစား၌ သေချာပေါက် အနိုင်ရမည်ဟု ယူဆထားသည်။ အနှီ လူငယ်လေးသည် မွေးကတည်းက ဆေးပညာကို လေ့လာခဲ့လျှင်တောင် သူကဲ့သို့သော ဆေးပညာရှင်ကြီး တစ်ဦးကို မယှဉ်နိုင်ဟု သူ ယုံကြည်နေခြင်း ဖြစ်၏။ ထို့ကြောင့် ယဲ့ပုဖန် ရှုံးသွားချိန်တွင် စကားပြန်ပြင်သွားကာ ကြိုးကြာပျံ ရွှေအပ်များကို လက်လွှတ်ရမည်ကိုသာ သူ အစိုးရိမ်ဆုံး ဖြစ်နေတော့သည်။
သူတို့ ဝမ်မိသားစုသည် နတ်အပ်ဘုရင် ဟု ကျော်ကြားလှသည်။ နတ်အပ်များကို သူတို့ လက်ဝယ် ရရှိမှသာ ထိုဘွဲ့ထူးနှင့် တကယ့်ကို ထိုက်တန်သူများ ဖြစ်လာကြပေလိမ့်မည်။ ဤသတင်းသာ ပျံ့သွားပါက သူ၏ ဂုဏ်သတင်းမှာ ပိုမို ကျော်ကြားလာမည် ဖြစ်ရာ ဘိုးဘေးများကို ဂုဏ်တင်ရာ ရောက်သည်ဟု ဆိုလျှင်ပင် မမှားနိုင်ပေ။
ယဲ့ပုဖန်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်၏။ "စာချုပ် လက်မှတ်ထိုးတာကတော့ ပြဿနာ မရှိပါဘူး။ ဒါပေမယ့် ကျွန်တော်က ဒီကို ရောက်ခါစဆိုတော့ မြို့တော်မှာ သိကျွမ်းသူ သိပ်မရှိဘူး။ အသိသက်သေ ရှာဖို့ကျတော့ နည်းနည်း ခက်လိမ့်မယ်"
"ကျွန်တော် အသိသက်သေ လုပ်ပေးပါ့မယ်"
ထိုအသံ ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့် လူအုပ်ကြီး၏ အပြင်ဘက်မှ လူလတ်ပိုင်း ဇနီးမောင်နှံ တစ်ဦး လမ်းလျှောက် ဝင်ရောက်လာကြသည်။
ထိုနှစ်ဦးစလုံးမှာ အသက် ၅၀ ဝန်းကျင်ခန့် ရှိကြသည်။ အမျိုးသားမှာ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး အဝတ်အစားများ ဝတ်ဆင်ထားသော်လည်း သူ၏ ကိုယ်ပေါ်မှ ပြင်းထန်သော သြဇာအာဏာ အငွေ့အသက်များ ထွက်ပေါ်နေလေသည်။
ထိုသြဇာအာဏာမှာ သိုင်းပညာရှင် တစ်ဦး၏ စွမ်းအားနှင့် မတူဘဲ မြင့်မားသော ရာထူးဌာနန္တရများကို အချိန်ကြာမြင့်စွာ ရယူထားသူများသာ ပိုင်ဆိုင်နိုင်သည့် အရှိန်အဝါမျိုး ဖြစ်ပေသည်။ သူ၏ ဘေးရှိ အမျိုးသမီးမှာမူ ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့ကာ ခန့်ညားသော အသွင်ရှိသော်လည်း သူမ၏ မျက်ခုံးနှစ်ဖက်မှာ အနည်းငယ် တွန့်ချိုးနေကာ မျက်နှာမှာလည်း သွေးမရှိသကဲ့သို့ ဖြူဖျော့နေသဖြင့် ကျန်းမာရေး မကောင်းကြောင်း သိသာလှပေသည်။
ယဲ့ပုဖန်က ထိုနှစ်ဦးကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ရာ ထိုအမျိုးသားကို မြင်ဖူးသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသော်လည်း ဘယ်နေရာမှာ မြင်ဖူးခဲ့သည်ကိုမူ သူ ချက်ချင်း မမှတ်မိနိုင်သေးပေ။
မူလက မောက်မာနေသော ဝမ်မိသားစုမှ အဖိုးနှင့် မြေးတို့မှာ ထိုလူကို မြင်သည်နှင့် ပြုံးရွှင်သွားကြကာ "ညွှန်ကြားရေးမှူးယန်... ဘယ်လိုလုပ် ဒီကို ရောက်လာတာလဲ။ လူကြီးမင်း ရောက်ရှိလာတာက ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ဒီနေရာလေးကို ဂုဏ်တက်စေပါတယ်ဗျာ"
ဝမ်ရွှမ်တယ်က ထိုသို့ ပြောလိုက်မှ ယဲ့ပုဖန်သည် ထိုလူ ဘယ်သူလဲ ဆိုသည်ကို မှတ်မိသွားတော့သည်။ သူကား တရုတ်နိုင်ငံ ဆေးပညာ စီမံခန့်ခွဲရေး ဦးစီးဌာန၏ ညွှန်ကြားရေးမှူး ယန်ကျန့်သောက်ပင် ဖြစ်လေသည်။
ယန်ကျန့်သောက်က ခပ်ဖျော့ဖျော့ ပြုံးလိုက်သည်။ "ဒါက ကျွန်တော့်ရဲ့ ဇနီး လျီဟုန်ရှို့ပါ။ သူမ ဒီနှစ်ရက်အတွင်း ကျန်းမာရေး သိပ်မကောင်းလို့ သခင်ကြီးဝမ်ဆီမှာ ဆေးကုဖို့ ခေါ်လာခဲ့တာပါ။ ဒါပေမယ့် မထင်မှတ်ဘဲ သခင်ကြီးဝမ်က ဒီလူငယ်လေးနဲ့ လောင်းကြေးထပ်နေတာကို တွေ့လိုက်ရတာပဲ"
သူက ပြောရင်း ယဲ့ပုဖန်အား လှမ်းကြည့်လိုက်ပြန်သည်။ "ခင်ဗျားတို့ နှစ်ယောက်လုံး သဘောတူမယ် ဆိုရင်တော့ ကျွန်တော်ကပဲ အားလုံးအတွက် တရားမျှတမှု ရှိအောင် အသိသက်သေ လုပ်ပေးပါ့မယ်"
သူသည် သူ၏ ရှေ့ရှိ လူငယ်လေးကို အတော်လေး စိတ်ဝင်စားသွားမိသည်။ ဤမျှ ငယ်ရွယ်သော အသက်အရွယ်ဖြင့် ဝမ်ရွှမ်တယ်ကဲ့သို့သော ဆေးပညာရှင်ကြီး တစ်ဦးကို ဗြောင်ကျကျ စိန်ခေါ်ရဲသည်မှာ သူသည် အရူးတစ်ယောက် ဖြစ်လျှင်ဖြစ် မဟုတ်လျှင် အမှန်တကယ်ပင် စွမ်းဆောင်ရည် ရှိသူတစ်ဦး ဖြစ်ရပေမည်။
သူသည် မူလက သူ၏ ဇနီးကို ဆေးကုရန် လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သော်ငြား ယခုကဲ့သို့ အခြေအနေနှင့် ကြုံတွေ့ရသဖြင့် အသိသက်သေ အဖြစ် ဝင်ရောက် ဆောင်ရွက်ပေးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်၏။
"ဒါဆိုရင်တော့ ညွှန်ကြားရေးမှူးယန်ကို ဒုက္ခပေးရတော့မှာပဲ"
ယန်ကျန့်သောက်သည် တရုတ်နိုင်ငံ ဆေးပညာလောကတွင် အလွန် ဂုဏ်သတင်း ကောင်းမွန်သော သူတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူသည် ဖြောင့်မတ်သော အရာရှိတစ်ဦး ဖြစ်ရာ ယဲ့ပုဖန် အနေဖြင့်လည်း ဤကဲ့သို့ ဂုဏ်သရေ အရာရှိကြီး တစ်ဦးအပေါ် အလွန်အမင်း ရိုသေလေးစားမှု ရှိပေသည်။
"တကယ်ကို ကောင်းတာပဲ။ ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ညွှန်ကြားရေးမှူးယန်"
ဝမ်ရွှမ်တယ်သည်လည်း ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်နေလေသည်။ သူ၏ အမြင်တွင် ဆေးပညာလောကမှ ထိပ်သီးပုဂ္ဂိုလ် ဖြစ်သည့် ယန်ကျန့်သောက်သာ အသိသက်သေ လုပ်ပေးမည် ဆိုလျှင် လူငယ်လေးသည် ရှုံးနိမ့်သွားချိန်တွင် စကားပြန်ပြင်ရန် လုံးဝ မဖြစ်နိုင်တော့ချေ။ ကြိုးကြာပျံ ရွှေအပ်များသည် သူ၏ အပိုင် ဖြစ်လာတော့မည်။
နှစ်ဖက်စလုံးမှ ကန့်ကွက်သူ မရှိသဖြင့် နတ်အပ်ဘုရင် ဝမ်ဆေးခန်းမှ လူများက ကတိဝန်ခံချက် စာချုပ်ကို အမြန်အဆန် ရိုက်ထုတ်လာကြပြီး နှစ်ဦးစလုံးက လက်မှတ်ထိုး၍ လက်ဗွေ နှိပ်လိုက်ကြသည်။
ထို့နောက် ဝမ်ရွှမ်တယ်က ဆေးခန်း၏ ပိုင်ဆိုင်မှု စာချုပ်များနှင့် အခြားသော စာရွက်စာတမ်းများကို ယူဆောင်လာကာ ယန်ကျန့်သောက်ထံသို့ အပ်နှံလိုက်သည်။
"ညွှန်ကြားရေးမှူးယန်... ဒါတွေက ကျွန်တော်တို့ ဆေးခန်းရဲ့ စာရွက်စာတမ်းတွေ အားလုံးပါပဲ။ လောင်းကြေးအဖြစ် အခု ညွှန်ကြားရေးမှူးရဲ့ လက်ထဲမှာ သေချာ သိမ်းဆည်းထားပေးပါ။ တကယ်လို့ ကျွန်တော် ရှုံးသွားခဲ့မယ် ဆိုရင်တော့ ဒါတွေ အားလုံး ဒီလူငယ်လေးရဲ့ အပိုင် ဖြစ်စေရပါမယ်"
အဘိုးကြီးတွေဆိုတာ မြေခွေးအိုကြီးတွေလိုပဲ ဆိုသည့် စကားအတိုင်း သူ၏ စကားများမှာ အလွန်ပင် လိမ္မာပါးနပ်လှပေသည်။ သူသည် ယန်ကျန့်သောက်ကို အသိသက်သေ အဖြစ် သတ်မှတ်လိုက်ရုံ သာမက သူ တင်ပြလိုက်သော အရာများမှာ လောင်းကြေးဖြစ်ကြောင်းကိုလည်း ရှင်းလင်းစွာ ပြောဆိုခဲ့သည်။ သူ၏ ဆိုလိုရင်းမှာ ယဲ့ပုဖန် အနေဖြင့်လည်း ကြိုးကြာပျံ ရွှေအပ်များကို အသိသက်သေထံသို့ လွှဲပြောင်း အပ်နှံထားသင့်သည် ဟု ဆိုလိုခြင်း ဖြစ်၏။
သူ ဤသို့ ပြုလုပ်ရခြင်းမှာ အဓိက အကြောင်းရင်း နှစ်ချက် ရှိသည်။ ပထမ အချက်မှာ ယဲ့ပုဖန် ရှုံးသွားချိန်တွင် ရတနာကို ယူ၍ ထွက်ပြေးသွားမည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ဒုတိယ အချက်မှာ ကြိုးကြာပျံ ရွှေအပ်များသည် ဆေးပညာလောက၏ အမြင့်မြတ်ဆုံးသော ရတနာများ ဖြစ်ကြသည်။
အကယ်၍ လူငယ်လေးသာ ထိုနတ်အပ်များကို သုံး၍ သူနှင့် ပြိုင်မည်ဆိုပါက တစ်ဖက်လူတွင် အသာစီး ရသွားနိုင်ခြေ ရှိပေသည်။ သူကိုယ်တိုင် အကြွင်းမဲ့ ယုံကြည်မှု ရှိထားသော်လည်း သတိရှိက ဘေးမခ ဆိုသည့် သဘောတရားကို သူ ကောင်းကောင်း သဘောပေါက်ထားလေသည်။ အကယ်၍ ယဲ့ပုဖန်သာ ထိုနတ်အပ်များကို လောင်းကြေးအဖြစ် အပ်နှံထားလိုက်ပါက နောက်မှ ပြိုင်မည့် ဆေးပညာ ပြိုင်ပွဲတွင် ၎င်းတို့ကို အသုံးပြုနိုင်တော့မည် မဟုတ်ပေ။
ယဲ့ပုဖန်သည် ထိုအဘိုးကြီး၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်နေရသော်လည်း သူ ဂရုမစိုက်ပေ။ သူက အပ်သေတ္တာကို ယန်ကျန့်သောက်ထံသို့ တိုက်ရိုက် ကမ်းပေးလိုက်သည်။
"ညွှန်ကြားရေးမှူးယန်... ဒီအရာကို လူကြီးမင်းရဲ့ လက်ထဲမှာ ခေတ္တ သိမ်းထားပေးပါ။ ကျေးဇူးပြုပြီး အသိသက်သေ အဖြစ် ဆောင်ရွက်ပေးပါဦး"
ယန်ကျန့်သောက်က ခေါင်းညိတ်ပြကာ အပ်သေတ္တာကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်သည်။ သူသည် တိုင်းရင်းဆေးပညာကို နားမလည်သော်လည်း အထဲရှိ အပ်များမှာ သာမန် အပ်စိုက်ကုသသည့် အပ်များနှင့် မတူကြောင်းကိုမူ မြင်နိုင်ပေသည်။
၎င်းတို့ အားလုံးကို ရွှေစစ်စစ်ဖြင့် ပြုလုပ်ထားပြီး ရွှေအပ် တစ်ချောင်းချင်းစီ၏ နောက်ကျောတွင် အတောင်ပံ ဖြန့်ကျက်ထားသော ကြိုးကြာရုပ်လေးများ ရှိနေလေသည်။ ထိုကြိုးကြာရုပ်လေးများမှာ သေးငယ်သော်ငြား အတောင်ပံများမှာ အသက်ဝင်လှသလို တစ်ကိုယ်လုံးရှိ အမွေးအမှင်များမှာပင် ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့နေရရာ တကယ့်ကို ပညာရှင် တစ်ဦး၏ လက်ရာမှန်း သိသာလှပေသည်။
နတ်အပ်ဘုရင် ဝမ်ရွှမ်တယ်က ဘာလို့ ဆေးခန်းကြီး တစ်ခုလုံးနဲ့ လဲပြီး လောင်းကြေးထပ်ခဲ့သလဲ ဆိုတာကို သူ နားလည်သွားတော့သည်။ ရွှေအပ်သေတ္တာမှာ အမှန်တကယ်ပင် ထူးခြား ဆန်းပြားလှပေသည်။
သူသည် လောင်းကြေး နှစ်မျိုးစလုံးကို သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီးနောက် ပြောလိုက်၏။ "ကန့်ကွက်စရာ မရှိတော့ဘူး ဆိုရင်တော့ အခု ပြိုင်ပွဲကို စတင်လိုက်ကြရအောင်။ အရင် သဘောတူညီချက် အရ စုစုပေါင်း သုံးပွဲ ပြိုင်ရမယ်။ နှစ်ပွဲနိုင်တဲ့သူက အနိုင်ရသူ ဖြစ်လိမ့်မယ်။ ပြိုင်ပွဲရဲ့ ရလဒ်ကိုတော့ ကျွန်တော်နဲ့ ဒီမှာရှိတဲ့ ပရိသတ်တွေက ဆုံးဖြတ်ပေးသွားမှာပါ။ တရားမျှတမှု ရှိစေဖို့အတွက် လူနာတွေကိုတော့ ဒီနေရာမှာတင်ပဲ ကျပန်း ရွေးချယ်သွားပါ့မယ်"
သူ စကားပြောပြီးသည်နှင့် ပရိသတ်များကြားမှ မိုးသံပဲ့တင်ထပ်သကဲ့သို့သော လက်ခုပ်သံများ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။ လူအများမှာ ပိုမို၍ စုရုံးလာကြပြီး မည်သူမျှ ဤပွဲကို လက်လွတ်မခံချင်ကြပေ။
ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ယန်ကျန့်သောက်က ထိုနှစ်ဦးအား ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်တော့်ရဲ့ ဇနီးကလည်း ဒီနေ့ ဆေးကုဖို့ လာခဲ့တာဆိုတော့... ခင်ဗျားတို့ နှစ်ယောက်လုံး ကန့်ကွက်စရာ မရှိဘူးဆိုရင် သူမကိုပဲ ပထမဆုံး ကုသရမယ့် လူနာအဖြစ် သတ်မှတ်လိုက်ရင်ကော ဘယ်လိုလဲ"
***