Book List

<h2 style="text-align:center">အခန်း (၈၃၀)</h2> <h2 style="text-align:center">လှပသော သူနာပြုဆရာမလေးများ</h2> <h2 style="text-align:center">*</h2> <p> </p> <p style="text-align:justify">ကုသမှုအပြီးမှာတော့ သူတို့နှစ်ဦးကြားက ဆက်ဆံရေးက အလျင်အမြန်ပင် ရင်းနှီးသွားခဲ့သည်။</p> <p style="text-align:justify">လျီဟုန်ရှို့သည် အရာရှိကတော်တစ်ဦး၏ မောက်မာမှုမျိုး လုံးဝမရှိဘဲ အလွန်ပင် သဘော ကောင်းလှသည်။ ကားပေါ်ရောက်သည်နှင့် သူမက ယဲ့ပုဖန်ကို ရင်းရင်းနှီးနှီး စကားစမြည် ပြောဆိုလေတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">"ရှောင်ယဲ့... မင်းက တကယ်ကို အံ့ဩစရာကောင်းတာပဲကွယ်။ ဒီလောက် ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နဲ့ ဒီလောက်တောင် ပြောင်မြောက်တဲ့ ဆေးပညာစွမ်းရည်တွေ ပိုင်ဆိုင်ထားတယ်။ မြို့တော်မှာ နာမည်ကြီးလှတဲ့ နတ်အပ်ဘုရင်တောင် မင်းကို မယှဉ်နိုင်ဘူးဆိုတော့ ဒီပညာတွေကို ဘယ်သူ့ဆီက သင်ထားတာလဲ"</p> <p style="text-align:justify">"ကျွန်တော့်ဆရာဆီက သင်ထားတာပါ..."</p> <p style="text-align:justify">ဤသို့သော မေးခွန်းမျိုးနှင့် ကြုံလာရတိုင်း ယဲ့ပုဖန်အနေဖြင့် တကယ် မရှိသော ထိုဆရာ ဆိုသူကိုသာ အကြောင်းပြရတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">"အံ့ဩစရာပဲ... တကယ်ကို အံ့ဩစရာပဲ။ မင်းလို လူငယ်လေးတစ်ယောက် ရှိနေတာဆိုတော့ ငါတို့တိုင်းရင်းဆေးပညာအတွက် မျှော်လင့်ချက် ရှိလာပြီပေါ့"</p> <p style="text-align:justify">စကားပြောရင်းနှင့်ပင် လျီဟုန်ရှို့သည် တရုတ်ပြည်မှ လူလတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသမီးများ၏ ထုံးစံအတိုင်း အောင်သွယ်လုပ်ချင်သည့် ရောဂါ ထလာတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">"ရှောင်ယဲ့... မင်း ဒီနှစ် အသက်ဘယ်လောက်ရှိပြီလဲ"</p> <p style="text-align:justify">"၂၁ နှစ်ပါ ခင်ဗျ"</p> <p style="text-align:justify">"ရည်းစားရော ရှိပြီလား။ အန်တီ ပြောပြမယ်... အန်တီ့မိတ်ဆွေတစ်ယောက်မှာ သမီးလေး တစ်ယောက် ရှိတယ်။ အရမ်းလှပြီး စိတ်ထားလည်း ကောင်းတယ်။ အရည်အချင်းလည်း ရှိပြီးတော့ အခု ဟွာချင့်တက္ကသိုလ်မှာ နောက်ဆုံးနှစ် တက်နေတာ။ မင်းတို့နှစ်ယောက်ဆို သိပ်လိုက်ဖက်မှာ..."</p> <p style="text-align:justify">တရစပ် ပြောဆိုနေသော လျီဟုန်ရှို့ကြောင့် ယဲ့ပုဖန်က ခါးသက်သက် ပြုံးလိုက်ရင်း "အန်တီလျီ... ကျွန်တော့်မှာ ရည်းစားရှိနေပါပြီဗျ" ဟု ဝင်ပြောလိုက်ရသည်။</p> <p style="text-align:justify">"အို... တကယ့်ကို နှမြောစရာပဲကွယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်းတို့အရွယ်တွေရဲ့ သံယောဇဉ်ဆိုတာက မခိုင်မြဲတတ်ပါဘူး။ တကယ်လို့ မင်းတို့များ လမ်းခွဲဖြစ်သွားရင် အန်တီ့ကို သေချာပေါက် ပြောနော်... အန်တီ တခြားတစ်ယောက်နဲ့ မိတ်ဆက်ပေးမယ်"</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်၏ မျက်နှာတွင် အနက်ရောင်မျဉ်းကြောင်းများပင် ကျသွားတော့သည်။ အန်တီလျီက အောင်သွယ် လုပ်ရသည်ကို စွဲလမ်းနေသလားပင် မသိပေ။</p> <p style="text-align:justify">သို့သော်လည်း သူမ၏ ဆန္ဒက သူနှင့်တော့ ပြည့်ဝလာမည် မဟုတ်ချေ။ သူ့မှာ ချစ်သူရည်းစားများ အများကြီး ရှိနေပြီဖြစ်ရာ နောက်ထပ် တစ်ယောက် မိတ်ဆက်ပေးစရာ အကြောင်းမှ မရှိတော့ပေ။</p> <p style="text-align:justify">"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အန်တီလျီ" </p> <p style="text-align:justify">သူက အတွေးထဲမှ ကျိတ်တွေးနေသော်လည်း အပြင်တွင်မူ ယဉ်ကျေးစွာပင် တုံ့ပြန်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ထို့နောက် လျီဟုန်ရှို့က "ဒါနဲ့ ရှောင်ယဲ့... အန်တီ့ရဲ့ ဇက်ကြောရိုးက လုံးဝ သက်သာသွားပြီလား။ နောက်ပိုင်းရော ဆက်ကုဖို့ လိုသေးလားကွယ်... အန်တီက မင်းကို မယုံလို့တော့ မဟုတ်ဘူးနော်။ အန်တီ့အခြေအနေက နည်းနည်း ထူးခြားနေသလားလို့ မေးကြည့်တာပါ" ဟု မေးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"ပုံမှန်ဆိုရင်တော့ ထပ်ကုစရာ မလိုတော့ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ အန်တီ စိတ်ပူနေသေးတယ်ဆိုရင်တော့ မနက်ဖြန် ကျွန်တော့်ဆေးခန်းကို လာခဲ့ပါ။ ကျွန်တော် သေချာ ပြန်စစ်ဆေးပေးပြီးတော့ ခန္ဓာကိုယ် တစ်ခုလုံးကိုပါ အားဖြည့်ပေးပါ့မယ်။ အန်တီ့အရွယ်မှာ ခန္ဓာကိုယ်ကို သေချာအားဖြည့်တာက အရမ်း ကောင်းပါတယ်။ အထူးသဖြင့် အသားအရေအတွက်ပေါ့။ အိုမင်းရင့်ရော်တာကိုလည်း သိသိသာသာ လျှော့ချပေးနိုင်တယ်ဗျ"</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်သည် လူမှုအသိုင်းအဝိုင်းသို့ အသစ်ရောက်လာသော လူငယ်လေးတစ်ဦး မဟုတ်တော့ပေ။ မျက်နှာချင်းဆိုင်ရှိ အမျိုးသမီးမှာ ဆေးပညာ စီမံခန့်ခွဲရေး ဦးစီးဌာန ညွှန်ကြားရေးမှူး၏ ဇနီးဖြစ်ကြောင်း သူ ကောင်းကောင်းသိသည်။ ထို့ကြောင့် ကောင်းမွန်သော ဆက်ဆံရေးတစ်ခု တည်ဆောက်ထားခြင်းက အမြဲတမ်း အကျိုးရှိပေလိမ့်မည်။</p> <p style="text-align:justify">"တကယ်လား... အဲဒါဆို သိပ်ကောင်းတာပေါ့ကွယ်။ ကျေးဇူးပါပဲ ရှောင်ယဲ့ရယ်"</p> <p style="text-align:justify">အိုမင်းရင့်ရော်မှုကို လျှော့ချပေးပြီး အလှအပအတွက်ပါ အထောက်အကူ ပြုနိုင်သည်ဟု ကြားလိုက်ရသဖြင့် လျီဟုန်ရှို့၏ မျက်နှာမှာ ဝမ်းသာပျော်ရွှင်မှုကြောင့် ချက်ချင်းပင် လင်းလက်သွားတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">အမျိုးသမီးများ၏ အလှအပကို မြတ်နိုးမှုသည် မွေးရာပါပင် ဖြစ်သည်။ သုံးနှစ်အရွယ် ကလေးငယ်လေးမှ စ၍ အသက်ရှစ်ဆယ်အရွယ် အဘွားအိုများအထိ မည်သည့်မိန်းကလေးမျှ အလှအပ၏ ဆွဲဆောင်မှုကို မလွန်ဆန်နိုင်ကြပေ။</p> <p style="text-align:justify">"ဒါနဲ့ ရှောင်ယဲ့... အခု မင်းရဲ့ ဆေးခန်းမှာ ဆိုင်းဘုတ် မရှိသေးဘူးမလား။ ဆိုင်းဘုတ်နာမည် တစ်ခုခု ပေးသင့်တယ်။ အန်တီနဲ့ သိတဲ့လူတစ်ယောက်က မြို့တော်မှာ ဆိုင်းဘုတ်လုပ်တဲ့သူ ရှိတယ်။ သူက မင်းအတွက် မြန်မြန်ဆန်ဆန် လုပ်ပေးနိုင်လိမ့်မယ်"</p> <p style="text-align:justify">"ဒါဆို သိပ်ကောင်းတာပေါ့ဗျာ... ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အန်တီလျီ"</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်သည် မူလက ပိုင်ဆိုင်မှု စာရွက်စာတမ်းကိစ္စများ ပြီးပြတ်ပါက ဤကိစ္စကို ကိုယ်တိုင် လုပ်ဆောင်ရန် ရည်ရွယ်ထားခဲ့သည်။ ယခု လျီဟုန်ရှို့၏ အကူအညီကြောင့် သူ့အတွက် အလုပ်တော်တော်လေး သက်သာသွားခဲ့ပေပြီ။</p> <p style="text-align:justify">"ကျေးဇူးတင်နေစရာ မလိုပါဘူးကွယ်။ မင်းက မြို့တော်ကို အခုမှ ရောက်လာတာလေ။ နောက်ဆိုရင်လည်း အကူအညီလိုတာရှိရင် အန်တီ့ဆီသာ လာခဲ့ပါ"</p> <p style="text-align:justify">လျီဟုန်ရှို့က ဆက်၍ "မင်းရဲ့ဆေးခန်းကို ဘယ်လိုနာမည် ပေးမလို့လဲ။ ဆိုင်းဘုတ်အတွက် လိုအပ်တာတွေ ပြောပြလေ... အန်တီ သူ့ဆီကို အခုချက်ချင်း ပို့လိုက်မယ်" ဟု ပြောလေသည်။</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန် ခေတ္တမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် "ကူယီမန် ဆေးခန်း လို့ပဲ ပေးလိုက်ပါဗျာ"</p> <p style="text-align:justify">သူသည် ရှေးဟောင်းဆေးပညာဂိုဏ်း၏ အမွေခံဖြစ်ရာ ယင်းစာလုံးသုံးလုံးကို သူ၏ ဆေးခန်းအမည် အဖြစ် အသုံးပြုရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထို့နောက် သူက ဆိုင်းဘုတ်အတွက် လိုအပ်ချက်များနှင့် အရွယ်အစားတို့ကို ပြောပြလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">လျီဟုန်ရှို့ ဖုန်းတစ်ချက်ဆက်လိုက်ရုံဖြင့် တစ်ဖက်လူက ဆိုင်းဘုတ်ကို မနက်ဖြန် မနက်စောစော အရောက်ပို့ပေးမည်ဟု အာမခံလိုက်လေသည်။</p> <p style="text-align:justify">စကားပြောနေကြရင်းဖြင့်ပင် သူတို့သည် မြို့တော် အိမ်ခြံမြေ စီမံခန့်ခွဲရေးဌာနသို့ လျင်မြန်စွာ ရောက်ရှိသွားကြသည်။ ထိုဌာန၏ တာဝန်ခံမှာ လျီဟုန်ရှို့၏ မောင်အရင်းဖြစ်နေမှန်း ထိုအခါကျမှပင် ယဲ့ပုဖန် သိလိုက်ရသည်။</p> <p style="text-align:justify">ယင်းအဆက်အသွယ်အပြင် ဝမ်ရွှမ်တယ်ကလည်း လွှဲပြောင်းပေးအပ်ခြင်း သဘောတူစာချုပ်ကို လက်မှတ် ရေးထိုးပေးထားပြီး ဖြစ်ရာ သူတို့၏ လုပ်ငန်းစဉ်မှာ သဘာဝကျစွာပင် အလွန် မြန်ဆန်ချောမွေ့သွားတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">လျီဟုန်ရှို့၏ အကူအညီဖြင့် မွန်းလွဲပိုင်း တစ်ခု အတွင်းမှာပင် ဆေးခန်းတစ်ခုလုံး၏ ပိုင်ဆိုင်မှုနှင့် လုပ်ငန်းဆိုင်ရာ စာရွက်စာတမ်း ကိစ္စရပ်များ အားလုံး ပြီးစီးသွားခဲ့သည်။ မနက်ဖြန် မနက်စောစောတွင် ဆေးခန်းကို တရားဝင် စတင်ဖွင့်လှစ်နိုင်ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ကိစ္စအားလုံး ပြီးပြတ်သွားပြီးနောက် ယဲ့ပုဖန်သည် လျီဟုန်ရှို့နှင့်အတူ ညစာစားခဲ့ပြီး ဆေးခန်းသို့ ပြန်လာခဲ့သည်။</p> <p style="text-align:justify">ဤနေရာမှာ သူ၏ ပိုင်ဆိုင်မှု ဖြစ်သွားပြီဆိုသော်လည်း အထဲသို့ဝင်၍ သေချာ လေ့လာကြည့်ရှုရန် အချိန်မရခဲ့သေးပေ။</p> <p style="text-align:justify">တံခါးကို ဖွင့်ဝင်လိုက်ရာ ဆေးခန်းမှာ သုံးထပ် ဖြစ်ကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။ မြေညီထပ်သည် လူနာကြည့်ခန်းမဖြစ်ပြီး ဒုတိယထပ်မှာ ဆေးဝါးခန်း ဖြစ်သည်။ တတိယထပ်တွင်မူ အထူးဧည့်ခန်းနှင့် ဝမ်ရွှမ်တယ်၏ ယခင်အနားယူရာ အခန်းတို့ ရှိလေသည်။</p> <p style="text-align:justify">ဆေးခန်းတစ်ခုလုံးမှာ အလွန် ကျယ်ဝန်းလှပြီး သုံးထပ်ပေါင်းလိုက်လျှင် စတုရန်းမီတာ တစ်ထောင် နီးပါးခန့် ရှိသည်။ အခြားအရာများကို ထည့်မတွက်လျှင်ပင် မြို့တော်ရှိ ဤအဆောက်အအုံ တစ်ခုတည်းကပင် ယွမ်သန်းတစ်ရာကျော် တန်ဖိုးရှိပေသည်။</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်သည် ဤနေရာကို အတော်လေး သဘောကျမိသည်။ ဝမ်ရွှမ်တယ်သည် တံခါးဝရှိ ဆိုင်းဘုတ်ကိုသာ ဖြုတ်ယူသွားခဲ့ပြီး ကျန်သည့် မည်သည့်အရာကိုမျှ ယူဆောင်သွားခြင်း မရှိပေ။ ဆေးဝါးခန်းအတွင်းရှိ ဆေးဘက်ဝင်အပင်များပင် ပါဝင်ရာ သူ့အတွက် အလုပ်တော်တော်လေး သက်သာသွားခဲ့သည်။</p> <p style="text-align:justify">ဝမ်ရွှမ်တယ်၏ အနားယူရာ အခန်းသည်လည်း အသုံးအဆောင်များ အပြည့်အစုံပါဝင်ကာ သေသပ် လှပစွာ ပြင်ဆင်ထားလေသည်။ ယဲ့ပုဖန်က သူ၏ သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲမှ အိပ်ရာခင်းတစ်စုံကို ထုတ်ယူကာ လဲလှယ်လိုက်ပြီး ထိုအခန်း၌ပင် အနားယူလိုက်တော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">နောက်တစ်နေ့နံနက် သူနိုးလာပြီးနောက် ရေချိုးခန်းထဲ၌ ရေအရင်ချိုးလိုက်သည်။ သို့သော် သူ အပြင်သို့ ထွက်လာချိန်တွင် အောက်ထပ်မှ လှုပ်ရှားသံများကို ရုတ်တရက် ကြားလိုက်ရလေသည်။</p> <p style="text-align:justify">"ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ။ ဝမ်မိသားစုက ဒီလောက် မြန်မြန် ပြန်လာတာလား"</p> <p style="text-align:justify">ထိုသို့တွေးလိုက်ရင်း သူ၏ စိတ်ဝိညာဉ်အာရုံဖြင့် လွှမ်းခြုံစစ်ဆေးလိုက်ရာ မကြာမီမှာပင် သူ့နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">သူ အဝတ်အစားလဲပြီးနောက် အောက်ထပ် ဧည့်ခန်းမဆီသို့ ဆင်းလာခဲ့သည်။ စိတ်ထဲတွင် ကြိုတင် ပြင်ဆင်ထားပြီး ဖြစ်သော်လည်း မျက်စိရှေ့မှ မြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင်မူ ရင်ခုန်စရာ ကောင်းနေဆဲပင်။</p> <p style="text-align:justify">ဤအခိုက်အတန့်၌ ဆေးခန်း၏ ဧည့်ခန်းမကြီးအတွင်းဝယ် သူနာပြုဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားသော လှပသည့် မိန်းမချောလေး ၂၅ ဦးခန့် သေသပ်စွာ တန်းစီရပ်နေကြလေသည်။</p> <p style="text-align:justify">သူတို့တစ်ဦးစီတိုင်းမှာ သွယ်လျသော ခါးလေးများ၊ ပြည့်ဖြိုးသော တင်ပါးများ၊ ရှည်လျားသော ခြေတံများ ပါရှိကြသည့်အပြင် သွယ်လျလှပသော မျက်နှာပေါက်များနှင့် မြင့်မြတ်သော အငွေ့အသက်များပါ ပေါင်းစပ်လိုက်သည့်အခါ မျက်စိပသာဒ အလွန်ဖြစ်လှပေသည်။</p> <p style="text-align:justify">ရှေ့ဆုံးမှ ဦးဆောင်နေသော မိန်းကလေးမှာ အရပ်အမောင်း မြင့်မားပြီး ပြီးပြည့်စုံသော ကိုယ်လုံး ကိုယ်ပေါက် ရှိကာ သူနာပြုဝတ်စုံနှင့် အလွန်ပင် ဆွဲဆောင်မှုရှိလှသည်။ သူမသည်ကား အခြားသူမဟုတ်... ကျူးချွဲအသင်း၏ ခေါင်းဆောင် စီတုတျန့်မော့ပင် ဖြစ်လေသည်။</p> <p style="text-align:justify">အနှီ လှပသော မိန်းကလေးများကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ကျွန်းနိုင်ငံမှ ဇာတ်ကားတိုလေးများတွင် ဘာကြောင့် ဤသို့သော ဝတ်စုံများ ဝတ်ဆင်၍ ရိုက်ကူးကြသည်ကို ယဲ့ပုဖန် သဘောပေါက်သွားတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">လှပသော အမျိုးသမီးများနှင့် ဤဝတ်စုံတို့ ပေါင်းစပ်သွားသည့်အခါ အမျိုးသားတစ်ဦး၏ နှလုံးသားကို ရိုက်ခတ်မှုတစ်ခု အမှန်တကယ်ပင် ပေးစွမ်းနိုင်ပေသည်။ သို့သော်လည်း ကျူးချွဲအသင်းမှ အဖွဲ့ဝင်များ သူနာပြုဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားသည်က သူ့ကို အနည်းငယ်တော့ ရယ်ချင်စိတ် ဖြစ်စေသည်။</p> <p style="text-align:justify">ထိုစဉ် စီတုတျန့်မော့က ခုန်ဆွခုန်ဆွဖြင့် ပြေးလာကာ ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် "နည်းပြချုပ်... ဘယ်လိုလဲ။ ပျော်သွားလား... အံ့ဩသွားလားဟင်" ဟု မေးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က သူမကို ကြည့်ကာ "ဒါ မင်းရဲ့ အကြံလား"</p> <p style="text-align:justify">စီတုတျန့်မော့က ခေါင်းကို တဆတ်ဆတ် ညိတ်ပြလိုက်ရင်း "ဘယ်လိုလဲ... နည်းပြချုပ် ကျေနပ်ရဲ့လား"</p> <p style="text-align:justify">"ဘာကို ကျေနပ်ရမှာလဲ" </p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က သူမအား စိုက်ကြည့်လိုက်ရင်း "ငါက ကျူးချွဲအသင်းက အဖွဲ့ဝင်တွေကို ဆေးခန်းမှာ သူနာပြုလုပ်ဖို့ ပြောင်းလိုက်တယ်ဆိုတာကိုသာ ဆရာကြီးစီတု သိသွားရင် ငါ့ဆေးခန်းကို လာဖျက်ဆီးပစ်လိမ့်မယ်"</p> <p style="text-align:justify">စီတုတျန့်မော့က တခစ်ခစ် ရယ်မောလိုက်ပြီး "ရပါတယ်... ကျွန်မတို့ သုံးရက် ခွင့်ရထားတယ်လေ။ အားလုံးကလည်း ဘာမှလုပ်စရာမရှိတာနဲ့ ဒီကိုလာပြီး သူနာပြုလာလုပ်ပေးဖို့ တညီတညွတ်တည်း ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြတာ"</p> <p style="text-align:justify">ဤလူများမှာ အားနေ၍မဟုတ်ဘဲ သူ့ကို ကူညီရန် တကူးတက လာရောက်ကြခြင်းဖြစ်မှန်း ယဲ့ပုဖန် ကောင်းကောင်း သိထားသဖြင့် ရင်ထဲတွင် အတော်လေး ပီတိဖြစ်သွားရသည်။</p> <p style="text-align:justify">"ငါ ဆေးခန်းဖွင့်တာ မင်းတို့ ဘယ်လိုလုပ် သိတာလဲ"</p> <p style="text-align:justify">"ဒါက မြို့တော်လေ... စတုတ္ထအကြီးအကဲ တစ်ယောက်အနေနဲ့ ဒီလောက်တောင် ပွဲဆူအောင်လုပ်ပြီး ဆေးခန်းကိုပါ တစ်ခါတည်း အနိုင်ရလိုက်တာကို ကျွန်မတို့ ရွှမ်ယွမ်စံအိမ်က မသိဘဲ နေပါ့မလား"</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က ဤကိစ္စအတွက် အံ့ဩမနေတော့ပေ။ သူက ထိုနေရာရှိ မိန်းကလေးများကို ကြည့်ကာ "ဒါပေမဲ့ ဒါက တိုင်းရင်းဆေးခန်းလေ... မင်းတို့က အနောက်တိုင်းဆေးရုံက သူနာပြုဝတ်စုံတွေ ဝတ်ထားကြတာဆိုတော့ ဘယ်လိုဖြစ်ရတာလဲ"</p> <p style="text-align:justify">စီတုတျန့်မော့က ဇဝေဇဝါဖြင့် "အာ... ကျွန်မတို့က ဒါတွေ ဝတ်ရမှာ မဟုတ်ဘူးလား။ ဒါဆို ဘာဝတ်ရမှာလဲ"</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး "ထားလိုက်ပါတော့... လောလောဆယ် ဒီအတိုင်းပဲ ထားလိုက်ကြတာပေါ့။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် မင်းတို့က သုံးရက်ပဲ နေရမှာဆိုတော့လေ"</p> <p style="text-align:justify">ဤသို့ဖြင့် ကူယီမန် ဆေးခန်းလေးသည် သမားတော် တစ်ဦးတည်းသာ ရှိသော်လည်း လှပသော သူနာပြုဆရာမလေး ၂၅ ဦး ခြံရံထားသည့် ဆေးခန်းငယ် တစ်ခု အဖြစ် တရားဝင် ဖွင့်လှစ်လိုက်လေတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:center">***<br />  </p>


Save