Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၈၃၃)</h2> <h2 style="text-align: center;">နံရံကို ဝင်တိုက်မိခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p style="text-align:justify">လျီဟုန်ရှို့က ဖုန်းကို ကွမ်မင်းတို့ထံသို့ ပြန်လှမ်းပေးလိုက်ပြီး "နင်တို့ ညွှန်ကြားရေးမှူးက နင်တို့နဲ့ စကားပြောချင်လို့တဲ့" ဟု ပြောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"တော်တော် လေကြီးနေတာပဲ။ ဒီလိုအချိန်ရောက်မှ ဟန်ဆောင်နေသေးတယ်။ ခင်ဗျားက ကျုပ်တို့ ညွှန်ကြားရေးမှူးကို ဘယ်လိုလုပ် သိနိုင်မှာလဲ" </p> <p style="text-align:justify">ကွမ်မင်းက နှုတ်ခမ်းတွန့်ကာ မယုံကြည်နိုင်သော အမူအရာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">လျီဟုန်ရှို့က ဖုန်းကိုင်ခလုတ်ကို နှိပ်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ဖုန်း၏ အခြားတစ်ဖက်မှ ကျန့်ယုံကျွင်းက ချက်ချင်းပင် ဟိန်းဟောက်လိုက်၏။ "ခွေးကောင်တွေ... မင်းတို့ထဲက ဘယ်သူ တာဝန်ခံလဲ။ မြန်မြန် ဖုန်းလာကိုင်စမ်း"</p> <p style="text-align:justify">ဖုန်းထဲမှ အသံကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ကွမ်မင်း၏ ခန္ဓာကိုယ် တစ်ခုလုံး တုန်ယင်သွားတော့သည်။ ညွှန်ကြားရေးမှူး၏ အသံနှင့် တကယ်ကို တူနေပေသည်။</p> <p style="text-align:justify">သူက တုန်ရီနေသော လက်များဖြင့် ဖုန်းကို လှမ်းယူလိုက်ပြီး ဖုန်းပေါ်ရှိ နံပါတ်ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ရာ ရင်းနှီး ကျွမ်းဝင်နေသော ဂဏန်းစဉ် တစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။ တကယ်ကို ညွှန်ကြားရေးမှူး ကျန့်ယုံကျွင်း ဖြစ်နေသည်။</p> <p style="text-align:justify">"ညွှန်... ညွှန်... ညွှန်ကြားရေးမှူး..."</p> <p style="text-align:justify">ဤအခိုက်အတန့်၌ သူ၏ နှလုံးသားမှာ လုံးဝကို ကျဆင်းသွားပြီး ခြေဖျားလက်ဖျားများ ချက်ချင်း အေးစက်သွားတော့သည်။ သူ့ရှေ့ရှိ ဤအမျိုးသမီးက သူတို့၏ အထက်လူကြီးကို တကယ် သိနေလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ထားခဲ့ပေ။</p> <p style="text-align:justify">"မင်း ဘယ်သူလဲ။ နာမည်ပြောစမ်း" </p> <p style="text-align:justify">ကျန့်ယုံကျွင်းက ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။ သူသာ ဖုန်းထဲမှ မဟုတ်လျှင် ထိုလူကို ပါးရိုက်မိလောက်ပြီ ဖြစ်သည်။ </p> <p style="text-align:justify">အသိဉာဏ်ကင်းမဲ့သော အရူးက အကြီးအကဲချုပ်၏ ဇနီးကို သွားပြီး ပြဿနာရှာမိလေရာ ဤသည်က မိမိကိုယ်ကို သေတွင်းတူးနေခြင်းသာ ဖြစ်ပေသည်။</p> <p style="text-align:justify">"ကျွန်... ကျွန်တော်... ကွမ်... ကွမ်... ကွမ်မင်းပါ... ညွှန်ကြားရေးမှူး... ဘာများ ညွှန်ကြားစရာ ရှိလို့လဲ ခင်ဗျ"</p> <p style="text-align:justify">ကွမ်မင်း၏ အမူအရာကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အနီးနားရှိ လူပုလေးနှင့် အခြားလူများလည်း ဘာဖြစ်နေသည်ကို ရိပ်မိသွားကြပြီး အားလုံးမှာ အကြောက်လွန်ကာ အသံပင် မထွက်ရဲကြတော့ချေ။</p> <p style="text-align:justify">သူတို့ထံတွင် ယခင်က မောက်မာမှုများ လုံးဝ မရှိတော့ဘဲ အသက်ကိုပင် ပြင်းပြင်း မရှူရဲကြတော့ပေ။</p> <p style="text-align:justify">"မင်း ဘာလုပ်ခဲ့လဲဆိုတာ ငါ ဂရုမစိုက်ဘူး။ ငါ့ကိုလည်း လာမရှင်းပြနဲ့။ အတိုချုပ်ပြောရရင် မင်း ရှေ့မှာ ရှိနေတဲ့သူကို ကျေနပ်အောင် လုပ်ပေးရမယ်။ မဟုတ်ရင် ငါ အသေဆိုးနဲ့ သေရလိမ့်မယ်... ငါ မသေခင် မင်းကိုလည်း သေချာပေါက် အလွတ်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး"</p> <p style="text-align:justify">ဖုန်းကို စပီကာ ဖွင့်ထားဆဲ ဖြစ်ရာ ဤနေရာရှိ လူအားလုံးသည် ကျန့်ယုံကျွင်း၏ ဟိန်းဟောက်သံကို ရှင်းလင်းစွာ ကြားလိုက်ရလေသည်။</p> <p style="text-align:justify">သူ၏ စကားများကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ကွမ်မင်းနှင့် အခြားလူများမှာ တောင့်တင်းသွားပြီး သူတို့၏ မျက်နှာများ ချက်ချင်းပင် သွေးဆုတ်ဖြူရော်သွားတော့သည်။ ယနေ့ သူတို့ မထိပါးအပ်သော သူတစ်ဦးကို ပြဿနာ သွားရှာမိပြီ ဖြစ်ကြောင်း အားလုံး သဘောပေါက်သွားကြသည်။</p> <p style="text-align:justify">သူတို့ရှေ့ရှိ အမျိုးသမီးသည် သာမန်လူ လုံးဝ မဟုတ်နိုင်ပေ။ ထို့ကြောင့်သာ အမြဲတမ်း တည်ငြိမ်တတ်သော သူတို့၏ အထက်လူကြီးမှာ ဤမျှ ဒေါသပေါက်ကွဲနေခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ကျန့်ယုံကျွင်းက စကားပြောပြီးသည်နှင့် ဖုန်းကို ချက်ချင်း ချလိုက်ရာ တစ်ဖက်မှ ဖုန်းကျသွားသော အသံသာ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။ ကွမ်မင်းသည် ထိုဖုန်းကို ပူလောင်နေသော အာလူးတစ်လုံးကို ကိုင်ထားရသကဲ့သို့ တုန်ရီစွာဖြင့် လျီဟုန်ရှို့ထံသို့ လှမ်းပေးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"ခင်... ခင်ဗျားရဲ့... ဖုန်းပါ..."</p> <p style="text-align:justify">လျီဟုန်ရှို့က သူမ၏ ဖုန်းကို ပြန်လုယူလိုက်ပြီး အေးစက်စွာ ရယ်မောလိုက်ရင်း "ဘယ်လိုလဲ... အဆင်ပြေသွားပြီလား။ ယန်ကျန့်သောက်ဆီကို ငါ ထပ်ပြီး ဖုန်းဆက်ပေးရဦးမလား" ဟု မေးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ကွမ်မင်း၏ ခြေထောက်များမှာ အကြောက်လွန်၍ တုန်ယင်နေချေပြီ။ ယခု သူ၏ ညွှန်ကြားရေးမှူးကို ဖုန်းဆက်လိုက်သည်ကပင် ပြဿနာ တက်နေပြီ ဖြစ်သည်။ </p> <p style="text-align:justify">အကယ်၍ ဆေးပညာ စီမံခန့်ခွဲရေး ဦးစီးဌာန၏ အကြီးအကဲချုပ်ထံသို့သာ ဖုန်းဆက်လိုက်ပါက သူ၏ ရာထူးမှာ မြဲတော့မည် မဟုတ်ချေ။</p> <p style="text-align:justify">"မ... မ... မလိုတော့ပါဘူး" </p> <p style="text-align:justify">သူက ရှုံ့မဲ့နေသော မျက်နှာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ခင်... ခင်ဗျား... မင်္ဂလာပါ... ကျွန်... ကျွန်... ကျွန်တော် တောင်းပန်ပါတယ်။ ခုနက ဖြစ်ခဲ့တာတွေ အားလုံးက... နားလည်မှု လွဲသွားတာပါ"</p> <p style="text-align:justify">"နားလည်မှု လွဲတာ ဟုတ်လား။ ငါက ဒီဆေးခန်းအတွက် စာရွက်စာတမ်းတွေ အားလုံးကို လုပ်ပေးခဲ့တာ။ နင်က စာရွက်စာတမ်း မပြည့်စုံဘူးလို့ ပြောရုံတင် မကဘူး... သမားတော်ယဲ့ရဲ့ ဆေးကုသခွင့် လက်မှတ်ကိုတောင် သိမ်းသွားသေးတယ်။ အဲဒါ နားလည်မှု လွဲတာလား"</p> <p style="text-align:justify">"တောင်းပန်ပါတယ်... ဒါ အားလုံး ကျွန်တော့်အမှားပါ။ စာရွက်စာတမ်းတွေကို အခုချက်ချင်း ပြန်ပေးပါ့မယ်" </p> <p style="text-align:justify">ကွမ်မင်းက အလျင်အမြန်ပင် အိတ်ကပ်ထဲသို့ လက်နှိုက်ကာ ဆေးကုသခွင့် လက်မှတ်ကို ထုတ်ယူပြီး ယဲ့ပုဖန်ထံသို့ ရိုသေစွာ ကမ်းပေးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"သမားတော်ယဲ့... ဒါက ခင်ဗျားရဲ့ လက်မှတ်ပါ။ သေချာ သိမ်းထားပါခင်ဗျာ"</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်သည် ဤမျှ သေးသိမ်သော လူတစ်ယောက်နှင့် အချိန်သိပ်မဖြုန်းချင်ပေ။ သူက လက်မှတ်ကို ပြန်ယူလိုက်ပြီး "ဘာလဲ... ခင်ဗျားက ကျွန်တော့် ဆေးခန်းကို မချိပ်ပိတ်တော့ဘူးလား" ဟု လှောင်ပြောင်သော လေသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"မချိပ်ပိတ်တော့ပါဘူး။ မချိပ်ပိတ်တော့ပါဘူး။ ဆေးခန်းကို စိတ်ကြိုက် ဖွင့်လို့ရပါတယ်။ နောက်နောင် ဒီကို လုံးဝ ထပ်မလာတော့ပါဘူး"</p> <p style="text-align:justify">ဤအခိုက်အတန့်၌ သူသည် နောင်တများဖြင့် ပြည့်နှက်နေချေပြီ။ တစ်ဖက်လူတွင် ဤမျှ ကြီးမားသော နောက်ခံရှိမှန်း သိခဲ့လျှင် ပြဿနာလာရှာရဲမည် မဟုတ်ပေ။</p> <p style="text-align:justify">စာရွက်စာတမ်းများ ပြန်ရသွားပြီး ကိစ္စမှာ အခြေခံအားဖြင့် ပြီးပြတ်သွားသော်လည်း လျီဟုန်ရှို့မှာ ဒေါသထွက်နေဆဲပင်။ သူမက ထိုလူအုပ်ကို စိုက်ကြည့်ကာ "နင်တို့က ဆေးပညာ စီမံခန့်ခွဲရေး ဗျူရိုက စျေးကွက်စစ်ဆေးရေးမှူးတွေနော်... လူမိုက်တွေ၊ ဓားပြတွေ မဟုတ်ဘူး။ နေ့ခင်းကြောင်တောင်ကြီး သူများဆေးခန်းကို လာဖျက်ဆီးရဲတယ်။ တရားဥပဒေဆိုတာ မရှိတော့ဘူးလား”</p> <p style="text-align:justify">“တို့ရဲ့ ကိုကြီးယန်က ဝန်ဆောင်မှုကောင်းကောင်းပေးဖို့နဲ့ တိုင်းရင်းဆေးပညာ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်ရေးကို အားပေး ကူညီဖို့ အကြိမ်ကြိမ် ပြောထားတာကို နင်တို့က လျစ်လျူရှုထားကြတာလား" ဟု ဆူပူ ကြိမ်းမောင်းလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ထိုနေရာရှိ လူများမှာ ခေါင်းငုံ့ကာ နာခံနေကြသော်လည်း "တို့ရဲ့ ကိုကြီးယန်" ဟူသော စကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ သူတို့၏ ရင်တတွတ်တွတ် ခုန်သွားပြီး ခေါင်းထဲတွင် မိုးကြိုးပစ်ချလိုက်သကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p style="text-align:justify">စောစောက ကျန့်ယုံကျွင်း ဘာကြောင့် ထိုမျှ ဒေါသထွက်နေရသည်ကို ယခုမှ သဘောပေါက်တော့၏။ သူမက ညွှန်ကြားရေးမှူးချုပ်ယန်၏ ဇနီး ဖြစ်နေလေသည်။ </p> <p style="text-align:justify">သူတို့က သူမကို လှောင်ပြောင်ခဲ့ကြသည်မှာ တကယ်ကို ရယ်စရာကောင်းလှသည်။ ယခုမူ သူတို့ကိုယ်တိုင် မည်မျှ ရယ်စရာကောင်းနေကြောင်းကို သိရှိသွားကြပြီ ဖြစ်သည်။ </p> <p style="text-align:justify">အထက်လူကြီး၏ ဇနီးကို လှောင်ပြောင်ရဲသည်မှာ သေကြောင်းကြံခြင်းမှလွဲ၍ အခြား ဘာဖြစ်နိုင်မည်နည်း။</p> <p style="text-align:justify">"ကျွန်တော်တို့ တောင်းပန်ပါတယ် အန်တီယန်... တကယ်ကို တောင်းပန်ပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့ မှားသွားပါတယ်။ တကယ်ကို မှားမှန်း သိပါပြီ။ နောက်ဆိုရင် ဒီဆေးခန်းကို ပြဿနာလာရှာဖို့ လုံးဝ မဝံ့ရဲတော့ပါဘူး။ ဒီမှာ ဘာကိစ္စပဲဖြစ်ဖြစ် ကျွန်တော်တို့ ချက်ချင်း လာရှင်းပေးပါ့မယ်။ ဝန်ဆောင်မှု အကောင်းဆုံး ပေးပါ့မယ်။ ညွှန်ကြားရေးမှူးယန် စိတ်ကျေနပ်အောင် သေချာပေါက် လုပ်ပေးပါ့မယ်..."</p> <p style="text-align:justify">သူတို့ စကားပြောနေစဉ် ခြေထောက်များမှာ တုန်ယင်နေပြီး အသံများမှာလည်း ငိုသံပါနေချေပြီ။ သူတို့ ယနေ့ ပျားအုံကို တကယ်ကို သွားထိုးမိခဲ့ခြင်းပင်။</p> <p style="text-align:justify">သူတို့၏ အမူအရာကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လျီဟုန်ရှို့လည်း အနည်းငယ် စိတ်သက်သာရာ ရသွားသည်။</p> <p style="text-align:justify">"ငါ့ကို လာပြောနေလို့ ဘာထူးမှာလဲ။ ရှောင်ယဲ့ကို တောင်းပန်ကြ"</p> <p style="text-align:justify">"သမားတော်ယဲ့... ကျွန်တော်တို့ကို ခွင့်လွှတ်ပါ။ ကျွန်တော်တို့က အထက်ဖား အောက်ဖိ လုပ်တဲ့ကောင်တွေပါ... မျက်စိကန်းနေလို့ပါ။ သေဖို့တောင် မတန်ပါဘူး... ခင်ဗျားက သဘောထားကြီးတဲ့သူမို့လို့ ဒီတစ်ခါတော့ ခွင့်လွှတ်ပေးပါ..."</p> <p style="text-align:justify">ထိုလူအချို့မှာ ခေါင်းငုံ့ကာ စကားပြောနေရင်း မိမိကိုယ်ကို ပါးအကြိမ်ကြိမ် ရိုက်ချင်စိတ် ပေါက်နေကြပြီး စိတ်ထဲတွင် ဝမ်ကော်အန်း၏ ဘိုးဘေးဘီဘင် ဆယ့်ရှစ်ဆက်ကို ကျိန်ဆဲနေကြတော့သည်။ </p> <p style="text-align:justify">ယနေ့ သူတို့ ဤနေရာသို့ ပြဿနာလာရှာခြင်းမှာ ဝမ်ကော်အန်း၏ မြှောက်ပင့်ပေးမှုကြောင့် ဖြစ်သည်။ ယဲ့ပုဖန်အား နောက်ခံမရှိသော နယ်မှ လူငယ်လေးတစ်ဦးဟုသာ သူတို့ ထင်မှတ်ထားခဲ့သော်လည်း သူ၏ နောက်ခံမှာ အကြီးအကဲချုပ်၏ ဇနီးဖြစ်နေလိမ့်မည်ဟု မည်သည့်အခါကမှ မထင်ထားခဲ့ပေ။</p> <p style="text-align:justify">"ကောင်းပြီ... ခင်ဗျားတို့ အားလုံး ပြန်လို့ရပြီ။ ဝမ်မိသားစုကို ပြောလိုက်ပါ... သူတို့ရဲ့ ဆေးခန်းကို ပြန်လိုချင်ရင် ယောက်ျားပီပီ ရင်ဆိုင်ဖြေရှင်းပါ။ ဒီလို အောက်လုံးတွေ မသုံးဖို့ သွားပြောလိုက်"</p> <p style="text-align:justify">"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် သမားတော်ယဲ့... နားလည်ပါပြီ..."</p> <p style="text-align:justify">အပြင်ဘက်ရှိ လူများက စကားပြောပြီးနောက် သူတို့၏ ကားပေါ်သို့တက်ကာ အရှက်တကွဲဖြင့် ထွက်ခွာသွားကြတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">လျီဟုန်ရှို့က အံ့ဩတကြီးဖြင့် "ရှောင်ယဲ့... မင်းပြောတာက ဒီလူတွေကို ဝမ်မိသားစုက လွှတ်လိုက်တာလား" ဟု မေးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး "ဝမ်မိသားစုက ဆေးခန်း ဆုံးရှုံးသွားတော့ မကျေနပ်ဘူးလေ။ ဒါကြောင့် ကျွန်တော် ဆက်မလုပ်နိုင်အောင် ဒီလို အောက်လုံးတွေ သုံးတာပေါ့" ဟု ရှင်းပြလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">လျီဟုန်ရှို့က ဒေါသတကြီးဖြင့် "တကယ်ကို အရှက်မရှိတဲ့ လူတွေပဲ။ ရှုံးတာက ရှုံးတာပဲကို ဒီလို ကိစ္စမျိုးကိုတောင် လုပ်ရက်တယ်" ဟု ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"ထားလိုက်ပါ အန်တီလျီရယ်... ဒီလို သေးသိမ်တဲ့ လူတွေကို ဂရုစိုက်မနေပါနဲ့" ယဲ့ပုဖန်က ပြောရင်း လျီဟုန်ရှို့ကို အိမ်ထဲသို့ ခေါ်ဆောင်သွားလေသည်။</p> <p style="text-align:justify">လျီဟုန်ရှို့ အထဲသို့ ဝင်လာသည်နှင့် စီတုတျန့်မော့နှင့် အခြားမိန်းကလေးများကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ချက်ချင်းပင် အံ့ဩတကြီးဖြင့် "ရှောင်ယဲ့... ဒီလောက်လှတဲ့ မိန်းကလေးတွေကို မင်း ဘယ်က သွားရှာလာတာလဲ။ ဒါက ဆေးခန်းမှန်း သိလို့သာပေါ့... မသိရင် အလှမယ်ပြိုင်ပွဲများ လုပ်နေသလား အောက်မေ့ရတယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"သူတို့က ကျွန်တော့် မိတ်ဆွေတွေပါ။ လာကူညီပေးကြတာ... ရက်အနည်းငယ်နေရင် ပြန်ကြတော့မှာပါ"</p> <p style="text-align:justify">လျီဟုန်ရှို့က "မင်းမှာ ဒီလောက်လှတဲ့ မိန်းကလေးတွေ အများကြီး ရှိနေမှတော့ အန်တီ့ကို ရည်းစား မိတ်ဆက်ပေးဖို့ မလိုတာ မဆန်းပါဘူး" ဟု ရယ်မောကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က "အန်တီလျီ... ကျွန်တော် အန်တီ့ကျန်းမာရေးကို အရင်ဆုံး စစ်ဆေးပေးပါ့မယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ထို့နောက် သူက လျီဟုန်ရှို့ကို သွေးစမ်းသပ်ပေးပြီး အနီးရှိ ကုတင်ပေါ်တွင် လှဲစေကာ အပ်စိုက် ကုသမှုဖြင့် သူမ၏ ချီလမ်းကြောင်းများ အားလုံးကို ရှင်းလင်းပေးပြီး ပိတ်ဆို့နေသော နေရာတိုင်းကို ပွင့်သွားစေသည်။</p> <p style="text-align:justify">"ရှောင်ယဲ့... မင်းရဲ့ ဆေးပညာက တကယ်ကို အံ့ဩစရာပဲ။ မင်း ကုပေးပြီးသွားတော့ အန်တီ့ကိုယ်ပေါ်က ကျောက်တုံးကြီးတစ်ခုကို ဖယ်ချလိုက်သလို ပေါ့ပါးသွားတာပဲ။ အနည်းဆုံး ဆယ်နှစ်လောက် ပြန်ငယ်သွားသလိုတောင် ခံစားရတယ်" </p> <p style="text-align:justify">ကုသမှုအပြီးတွင် လျီဟုန်ရှို့သည် ယဲ့ပုဖန်၏ ဆေးပညာစွမ်းရည်ကို အလွန်ပင် ကျေနပ် အားရသွားတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">"အန်တီလျီ... ဒါလေး ယူသွားပြီး သုံးကြည့်ပါ။ အသားအရေအတွက် အရမ်းကောင်းတယ်" </p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က လှပစွာ ထုပ်ပိုးထားသော အလှပြင်ဆေးရည်ဘူး ဆယ်ဘူးကို ထုတ်ယူကာ ကမ်းပေးလိုက်လေသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save